A! Mail News Sports Fashion Music Library ავტორიზაცია · რეგისტრაცია
წერ შენც?

შემოგვიერთდი, დადე შენი მოთხრობები ჩვენს საიტზე და ანახე ის
500 000-მდე მომხმარებელს.

http://library.accept.ge/connect/
mexsierebis mudmivoba - sara
მთელი ღამე ვერ დაიძინა, წრიალებდა, გული აჩქარებით უცემდა, რამდენიმე ღერი მოწია, ამანაც არ უშველა, თავისი ამ მდგომარეობით გაბრაზებულმა „შავი ჭირი“ საწოლიდან მოისროლა, ბავშვობიდან წიგნის კითხვა ყოველთვის აშვიდებდა ამჯერად ყველა და ყველაფერი ნერვებს უშლიდა „შავი ჭირის“ კითხვა ვეღარ განაგრძო გაანალიზა რომ უკვე 40 წუთი კითხულობდა და აზრი ვერ გამოეტანა. ფეხზე წამოდგა და აივანზე გავიდა. ყველა ემოცია ერთიანად მოასკდა, სხეულის ნაწილებს რაღაც უმოწყალოდ უჯიჯგნიდა და ვერა და ვერაფრით მოიშჴრა ეს განცდა.

„სინდისი არის პატარა ღმერთი რომელიც ღმერთმა ყველა ადამიანშჳ ჩადო“, „შუბლზე არსებობს ძარღვი რაც უფრო ცუდ რამეს გააკეთებ ეს ძარღვი იჭიმება და შეიძლება გაწყდეს, ყოველი კარგი საქმის დროს ძარღვი იკუმშება“ თავში ბებიის ეს სიტყვები უტრიალებდა და ყელში იგრძნო როგორი სისწრაფით მიეხეტქა ხორხს ვეებერთელა ბურთი და წვა დაიწყო. გაუნძრევლად იჯდა და წყვდიადით მოცულ ზეცას უყურებდა, გათენებამდე ასე იჯდა, მზის ამოსვლამ ყველა შემოწოლილი დარდი მოაშჴრა და ოდნავ დამშვიდებული სახით შარვალკოსტუმის ჩაცმა დაიწყო, ეს იყო ყველაზე სასაცილო მომენტი სანდროს ცხოვრებაში, ეს იყო სხეულის კარცელში გამომწყვდევა, თუმცა ამ კარცელს მოხდენილი ჰალსტუხი და „სულის შემყრონჭავი“ თეთრი პერანგი ქონდა. მაინც თავისებურად მოირგო კლასიკური სტილი და დაბლა კიბეებით ჩავიდა. იგრძნო დაბლა ჩასვლისას როგორ მოაწვა სისხლი საფეთქლებში და თვალებშჳ ბრაზი ქონდა ჩამდგარი, მანქანასთან მივიდა გააღო და როცა ირგვლივ ვერავინ დაინახა რამდენჯერმე დაასიგნალა.

-ჰეი ალექსანდრე როგორ ხარ? დაუძახა ნიკომ, შენობის დარაჯმა
-ვარ რა, ნიკო ეს ვინ დეგენერატმა ჩამიხიდა მანქანა მე მაგის დედას შ......, ალექსანდრე მოთქმით იგინებოდა
-არ ვიცი, ეტყობა სტუმრადაა ამ კორპუსში.
-ახლა გამოახწიოს სწრაფად თორემ შემომაკვდება, ალექსანდრე გადაბმით ასიგნალებდა და იგინებოდა
-აუ ჩემი ძმა რა წიოკი ატეხე, ბინიდან გამოვიდა თვალებმოფშვნეტით ახალგაზრდა ბიჭი და გასაღებს თითზე იტრიალებდა. სანდრო სწრაფი ნაბიჯით წავიდა მისკენ
-შენ ხო არ უბერავ? რისხვას ვერ აკავებდა სანდროს ვბერც ერთი ნაკვთი.- გადაგხსნი შუაზე მეორედ ხმას რო აუწიო, გაიგე? დაუღრიალა და ყელში ხელი წაავლო
-ჰეი, რა იყო ჩემი ძმა რამ გაგაბრაზა ასე
-შე ახვარო, არ უნდა იცოდე რო მანქანა არ უნდა ჩაკეტო თუ პატარა ხარ ჯერ? იქნებ ვის რა ჭირდება ღამე შენ უნდა გელოდო?
-არ მეგონა თუ..
-დაახვიე ახლა სწრაფად, დაიღრიალა ალექსანდრემ და ყელზე მოჭერილი ხელი ისე შეუშვა რომ ბიჭი წაბარბაცდა და ალმის ძჳრს დაეცა, მთელი ეზო გაოცებული უყურებდა, ვერავინ ბედავდა მიკარებას, იცოდნენ რომ ალექსანდრე ამაზე უფრო გადაირეოდა, თითქოს ყყველამ და ყველაფერმა იცოდა მისი ხასიათი. მანქანაში გაბრაზებული ჩაჯდა ქოქავდა როცა ვერ მოითმინა და გადმოვიდა, იმ ბიჭთან მივიდა მის მანქანას ფანჯარაზე დაუკაკუნა
-თუ შეგიძია გაატარე ჩემი სიტყვები, ეს ისე უთხრა არ შეუხედავს მანქანაზე იყო დაყრდნობილი, მერე საჭეზე ხელი დაურტყა, -წარმატებები, იმედია მეორედ არავის ჩაკეტავ, ბიჭი გაოგნებული იყო საბოლოოდ არანორმალურად შერაცხა და სწრაფად დატოვა ამ კორპუსის ეზო. ნიკომ ჩაიღიმა, მიჩვეული იყო სანდროსგან ასეთ „სცენებს“
როცა რობაქიძის კომპანიაში მივიდა მაშჳნ გაანალიზა რო ჰალსტუხი უკვე აღარ ეკეთა, ვერ გაიხსენა როდის მოიხსნა, იმდენად ზღუდავდა ეს ყველაფერი ხელები თავისით, მექანიკურად ტვინის უკითხავად ასრულებდნენ შეინაგანის მოთხოვნებს, ამაზე გაეღიმა და კაბინეტში შევიდა. უზარმაზარი იყო ოთახი, მის ბოლოს მაგიდაზე საბუთებშჳ თავჩარგული ჭაღარა სიმპატიური კაცი იჯდა, ალექსანდრეს დანახვაზე ფეხზე წამოდგა და მიესალმა.
-გამარჯობათ ბატონო ალექსანდრე, დაბრძანდით გთხოვთ. სანდრომ სწრაფად მოავლო თვალი ოთახს, რამდენიმე წამში მოასწრო უმნიშვნელოვანესი დეტალების შემჩნევა, რომ ამ კაცის ხასიათი შეძლებისდაგვარად დაედგინა. ბწვრი წიგნი არ იდო თაროზე, (სტუმრებთან თავის გამონიჭებას არ ცდილობს, ეს გაიფიქრა მაშჳნვე) არც სურათებით გადატვირთული ოთახი იყო, არც კაბინეტი იყო უაზროდ დატვირთული, სიხალვათე იგრძ ობოდა ამან სასიამოვნოდ გააღიმა სანდრო, „ერთმანეთს კარგად გავუგებთ“ ეს გაიფიქრა და სკამს მიეყრდნო.
-მიხარია თანამშრომლობაზე რომ დამთანხმდით და სასიამოვნოდ განცვიფრებული დავრჩი
-რატომ? გაიღიმა სანდრომ
-მითხრეს რომ თქვენი იურიდიული ფირმა დღეს დღეობით საქართველოშჳ ერთ ერთი საუკეთესოა, მაგრამ თქვენ თვითონ საქმეს ხელს არ კიდებთ, ამ შემთხვევაში მიხარია რომ პირადად იზრუნებთ ჩემი ფირმის რეპუტაციაზე.
-მთლად ასეც არ არის ბატონო ილია, თითქმის ყველა საქმეს რაც მნიშვნელოვანი და პრობ;ემატურია ვეცნობი რაც ჩემ ფირმაშია, ამგრამ ამ შენთხვევაში დროც მქონდა და სურვილიც რომ პირადად დაგხმარებოდით
-მიხარია ბატონო ალექსანდრე, ილიამ ხელი გაუწოდა, ჩემი ფირმის ვიცე პრეზიდენტი გაგაცნობთ ყველა იმ დეტალს რომელზეც მუშაობა მოგიწევთ. მინდა გითხრათ რომ მე მთლიანად სუფთა ვარ, არანაირი შავი ბუღალტერია ჩემ ფირმას არ აქვს და ის რაშიც გვედავებიან მხოლოდ ცილისწამებაა, ამაში მალე დარწმუნდებით, და იმედი მაქვს რომ სასამართლოსაც დაარწმუნებთ. სანდროს ჩაეღიმა ამ კაცის უშუალობაზე, ყოველთვის სიამოვნებდა ასეთ ხალხთან ურთიერთობა სადას იდეური ბრძოლა არ ჭირდებოდა. ‘მომწონს შენნაირი ჯიგარი ხალხი“ ეს სიტყვები ძლივს დაიჭირა რო არ წამოცდენოდა.
-ვიცე პრეზიდენტს მალე შეხვდებით, ილიამ ნინოს დაუძახა და თხოვა ბატონი ალექსანდრე ბარბარეს კაბინეტში შეეყვანა, ნინომ ფრთხილად დააკაკუნა კარზე, იქიდან ფერშეცვლილი გამოვიდა საბუთებთან ერთად.
-ბაა ბაატონო ალექსანდრე, ენა დაება მდივანს, ქალბატონმა ბარბარემ ეს საბუთები გადმოქცათ და თქვა რომ საკმარისი იქნება თქვენთვის.
-ბატონო? სანდროს გაეცინა, მაგრამ იგრძნო როგორ დაუარა ბრაზმა მთელ სხეულში, მაგ თქვენ ვიცე პრეზიდენტს ხო არ აჟრიალებს, როგორ მიბედავს ცხვირთან რო კაბინეტის კარებს მიხურავს, სანდროს გაჩერება შეუძლებელი იყო, ისეთი სისწრაფით შევიდა ოთახში, კედელზე მიხეთქებული კარის ექოს ხმა კი რამდენიმე წამს კიდევ ისმოდა. ბრაზი გაოცაბემ შეცვალა, არ ეგონა, ვერ წარმოეგინა, ამ შენობაში ასე თანამედროვედ აღჭურვილ ფირმაშჳ, თუ შეიძლებოდა ასეთი ოთახის არსებობა, კედლები მხოლოდ გაგაჯული იყო, არანაირი შპალერი, არც შეღებილი, იატაკზე არაფერი ეფინა, ეგონა რო წყვდიადში შევიდა, ოთახში ნაცრისფერი ისე დომინირებდა როგორც უკუნ ღამეში შავი ფერი, კარიც კი გარედან თანამედროვე რო ჩანდა, სანდრომ დაკეტვისას შეამჩნია რო შიგნიდან „ჩამოფხავებული იყო. სანდროს უყვარდა კაბინეტშჳ არსებული სიხალვათე, მაგრამ ამ ოთახმა ისიც კი დაამუნჯა, არაფერი, აბსოლუტურად არაფერი იდო, ერთი ხის ტაბურეტკა და ერთი კომპიუტერის გარდა, ესეც ერტყობოდა რომ „ზეაუცილებლობით“ იყო გამოწვეული, ერთი კარადა ხის, ჩამოფხავებული იდგა სადაც ალბათ აუცილებელი საბუთები ინახებოდა. მეტი არაფერი, აბსოლუტურად არაფერი და ამ შემზარავ სანახაობას შავებში ჩაცმული, თხემიდან ტერფამდე „ჯვალოს“ ნაჭრით დაფარული ქალის შემზარავად განრისხებული ჩავი, კუპრვივით შავი თვალები აძლევდა. სანდრომ ენა ვერ მოიტრიალა პირში, გაოგნებული და დამუნჯებული იყო, რა უნდა ეთქვა, ახლა ამ წამს ვიღაცის კაბინეტშჳ დაუკითხავად შეიჭრა ჭკუის სასწავლელად, მაგრამ იქ ისეთი სანახაობა დახვდა გახევდა. ქალი თვალს არ აშჴრებდა და ეტყობოდა რომ მის თვალებს ტყვიის სროლა რო შეძლებოდა სანდრო დიდი ხნის მკვდარი იქნებოდა.
-უკაცრავად თქვენ ხართ, ქალბატონი ბარბარე?
-ჩემმა მდივანმა უკვე მოგაწოდათ ინფორმაცია და ახლა ჯობს მიბრძანდეთ. სანდრო გრძნობდა რომ ეს ქალი არ აპატიებდა ასეთ შეჭრას, ეს გარემო, ტანსაცმელი 40 წლის ქალის შესახედაობას აძლევდა, ისეთ ქალს აგონებდა ბავშვობაშჳ ბურთით თამაშის დროს მეზობლის ბებია რო გამოვარდებოდა და ყველა ბავშვს ერთიანად მიაწყევლიდა ხმაურისთის, რამდენჯერ მოსვლია ასე ამის გახსენებაზე ჩაეცინა, და იგრძნო როგორ გაუმძაფრდა ქალს მზერა და გაბრაზება.

***

ყველაფერი აირია..... იმაზე რთულია ყველაფერი ვიდრე იფიქრებდა, ვიდრე წარმოიდგენდა და ახლა ეს ყველაფერი უნდა გაეაზრებინა. უღირდა? ღირდა? ჯოჯოხეთის საკუთარ სულში მოწვევა? სხვა გზა არის რო? არა, არანაირი გზა არ არსებობს ადამიანისთვის რომელიც უფსკრულის წინ დგას ან უნდა გადაიჩეხოს ან უნდა განიცადოს ჯოჯოხეთი რომ ამ უფსკრულიდან, მისი კიდიდან როგორმე თავი დააღწიოს. ტელეფონის ზარმა გამოაფხიზლა
-ლექსო რა შვები ბრატ სად ხარ?
-მანქანაში, გაეღიმა თავის პასუხზე სანდროს
-კარგი ერთი მიდი რა სწრაფად მოდი გელოდებით ბიჭები, ფეღბურთია ჩავსხდეთ რა დავლიოთ
-მეკაიფები ტო? სანდროს ხმა გაუმკაცრდა
-არა რა გეკაიფები ლექსო გელოდებით მიდი რა, სანდრო საშჳნლად გაცოფდა ლამის ტელეფონშჳ გადახტა, მაგრამ მალევე გაანალიზა რომ ჯაბა არაფერ შეუაში იყო და არც არაფერი იცოდა
-ვერა ჯაბა რა ხო იცი ღვიძლის გამო ვერ ვსვავ, ხმა გაუწყდა სანდროს
-აუ კარგი რა რა მურჩენელი გჭირს, ხო მკურნალობ ტო რა გაგიხდა
-კარგი ჯიშკარიანი ნუ გაახურე, გაიცინა სანდრომ
-კარგი მაშჳნ შენთან ამოვალთ ლიკანით და კოკა-კოლიებითისე ვუყუროთ სასმელის გარეშე პენსიონერებივით, ფინალია, სანდროს ჩაეღიმა
-კარგი ჯაბა გელოდებით, ბატი-ბუტი ამოაყოლეთ
- ოშხარელი დღეს სვან ძმებთან აჯაზებ, რო იცოდე უკვე შენ სახლთან ვდგავართ გვეგონა ჩამოხვიდოდი და ერთად წავიდოდით
-კარგი მაშინ გასაღები ხო გაქვთ ადით საჭმელი არაფერი მაქვს და იქნებ გააკეთოთ რამე, მეც მალე მოვალ
-ჯიშკარიანის პიცას ყველაფერი სჯობს ტელეფონში ჩასძახა თორნიკემ
-კარგი მთლად პიცას ნუ აიღებ შენ თავზე და იქნებ კვერცხი მაინც მომიხარშოთ, ეს უბრალოდ თქვა, რო ხათრი არ გაეტეხა, ისე ახლა არაფრის გადაყლაპა არ შეეძლო არც ფეღბურთის ყურება უნდოდა, არაფერი გაოგნებული და დამუნჯებული იყო.
ილია რობაქიძე უმსხვილესი სარეკლამო კომპანიის დამფუძნებელი და პრეზიდენტი იყო, ერთ ერთი ბრენდის რეკლამაზე „პლაგიატობაში“ დებდნენ ბრალს სხვისი ინტელექტუალური საკუთრების მითვისებისთვის, ეს იმდენად არ აზარალებდა ფინანსური თვალსაზრისით რამდენადაც მის რეპუტაციას ეხებოდა საქმე ამიტომ გამოცდილი ბიზნესმენი ყველაფერს აკეთებდა კვალიფიციური იურისტის შერჩევაზე რო პროცესი მოეგო. ბარბარე კი მისი შვილი, ფრიად „გამორჩეული“ და უცნაური აღმოჩნდა. 25 წლის გოგო რო ასეთ დღეშჳ იქნება, სანდრო მოზღვავებულ ემოციებს ვერ აკავებდა.
მანქანაში გადახედა საბუთებს იცოდა სახლშჳ ბიჭები არაფერს დააცდიდნენ, რამდენიმე წუთი ათვალიერა საბუთები და მიხვდა, რომ ერთი სიტყვაც არ წაუკითხავ აზრი ვერ გამოეტანა, გონება სადღაც ძალიან შორს რაღაცას ებღაუჭებოდა. ეს ყველ;აფერი იმ შემზარავ სანახაობას დააბრალა რაც იმ კუდიანი ქალის კაბინეტშჳ ნახა, ვერაფრით ამოიგდო თავიდან ის საშჳნელი ატმოსფერო რაც იმ ოთახშჳ დახვდა, თითქოს ეს ოთახი ამ შენობას ახლა ასე რომ აკვირდებოდა და მის ფანჯრებს ეძებდა არ ეკუთვნოდა, სხვა სამყარო იყო. „მაზოხისტი იყო ნამდვილი, ასეთ რამეს როგორ უკეთებს თავის თავს?“ ეს კითხვები არ ასვენებდა ოშხარელს პირველად დაუთმო ვიღაცას რაღაც, ჯერ ერთი ქალი იყო და ქალებთან ყოველთვის ერიდებოდა კამათს, ჩხუბს, მერე რაღაც ნესტიანი სიცივე შეიჭრა მის კაპილარებში, ისეთი ბავშვობაში კუდიანის გახსენებაზე რო აქვთ ბავშვებს. ეს ქალი აშჳნებდა, მისგან, რაღაც უზარმაზარი ემოცია მოდიოდა ვერაფრით მოუძებნა სახელი სიმკაცრე, სისასტიკეც კი შეიძლებოდა დაერქმია იმდენად უელავდა ქალს თვალები, შავი გრძელი თმა მხრებზე, რო ქონდა გადმოყრილი უფრო აძლიერებდა მის შემაშფოთებელ პორტრეტს.
-ერთი მაგისიც, გადაყოლია თან, გიჟია ალბათ, აბა ამ დროში ასე ვინ მოიქცევა. სანდრომ მანქანა დაქოქა და სახლისკენ წავიდა, ტვინს უხვრიტავდა აზრები ასე რომ უხუთავდნენ სულს.
სახლშჳ ასულმა დაინახა როგორ „დიასახლისობდნენ“ მისი ძმაკაცები
-ლექსო კვერცხი კიდევაც შეგიწვი კიდევაც მოგიხარშე
-შენ რა კეთილი ხარ, გაიცინა სანდრომ და ფეხსაცმელები გაიძრო და მიყარა.
-კეთილი ვარ აბა რა იქნება სხვა არაფერი გვაქ და მეტი რა მექნა
-ამოგეტანათ რაღაცები მერე
-თორნიკემ და ბექამ არაო, გადაწვავ იქაურობასო ვერ გენდობითო, ამას ისეთი სერიოზულობით ეუბნებოდა ჯაბა რო სანდრომ გაცინება ვერ გაბედა, ამას ჯიშკარიანი დაცინვად აღიქვავდა და ასეთი შეკრება შეიძებოდა ომში გადაზრდილიყო. თუმცა სანდრომ ყველაზე კარგად იცოდა მისი სვანი ძმის დიდი ვეებერთელა, უზარმაზარი გულის ამბავი ყველა სულიერს რო დაიტევს და ყველა უნამუსოს დაუნდობლად რო გაუსწორდება. გულჩვილ ცივსისხლიანს ეძახდა სანდრო სტუდენტობიდან მოყოლებული ჯაბას.
-გაჭედა ახლა ამან და როდის გასწორდება ვინ იცის, მოესმათ თორნიკეს სიცილი სამზარეულოდან
-რა ბიჭო? დაიყვირა ჯაბამ
-ინტერნეტმა ინტერნეტმა გაჭედაო, დაიძახა დაწვრილებული ხმით ბექამ.
-ხო და ნუ მიასკდით ახლა ორივე მაგას 5 კომპიუტერი რო ჩართეთ რა გეგონათ მოვალ და გავასწორებინებ. ჯაბას ამ სიტყვებზე სამივე ფორთხავდა, სანდრო ვერც კი წარმოიდგენდა ამ დღეს გაღიმებას თუ შეძლებდა, მაგრამ სიცილიტ მუცლის ყველა კუნთი ტკიოდა
-რა გაცინებთ? წარბები შეკრა ჯაბამ
-სვანია რა, ეცადა ხმადაბლა ეთქვა თორნიკეს მაგრამ სიცილის დროს ისე გამოუვიდა რო ყველამ გაიგო
-კარგი ჯაბა ნუ იძაბები მხარზე ხელი გადახვია სანდრომ და თმა აუჩეჩა.
-მაგას ჯობდა ის გეთქვა ნუ ისუნთქებო, ეგ და დაძაბვის გაეშე.... ბექა ხარხარებდა
-შენთვისვე აჯობებს მოწოლილი იუმორი დაიოკო თორემ ფეღბურთს ტრამვატოლოგიურში უყურებ.
-ოჰჰჰ, კარგი რა ჯაბა ბექა ახლოს მივიდა და ლოყები სასაცილოდ აუთამაშა, ხო იცი რო ყველაზე ძმა ხარ და ნუ ჭედავ მარტივ რაღაცებზე უბრალოდ გაიცინე რა
-შენ რა შვები სანდრო? ერთი კვირაა არ მინახიხარ, შეეკითხა თორნიკე
-ვარ რა დაბალ გაზზე, არაფერი ხდება ისეთი ძველებურად
-ცუდ ხასიათზე რატო ხარ?
-აუ რავი, არ გვინდა ახლა აამაზე, ერეკლესგან და ლევანნისგან რა ისმის?
-აუ ეგენი მაგარ პონტშჳ არიან გერმანიაშჳ უყურებენ ფინალს სტადიონზე.
-აუ მერე წავსულიყავით ტო ჩვენც, შეუღონდა სახე ბექას ხო გვითხრეს
-სხვა დროს წავიდეთ ერთად ექვსივე, სანდრომ თქვა და ოთახშჳ შევიდა, პერანგის ღილების გახსნა არ დაუწყია პირდაპირ შეიხსნა და ღილები ძჳრს დაცვივდა, მაისური გადაიცვა და ტელევიზორის წინ დივანზე ჩამოჯდა. იმისთვის რო ეხორხოზათ, დრო გაეტარებინათ, მეზობლები შეეწუხებინათ, არ იყო სასმელი საწირო, ამას უიმისოდაც ‘საოცრად“ ახერხებდნენ, მეზობლები იფიქრებდნენ რო 100 კაცი მაინც ხმაურობდა, როცა 4 თავზე იმხობდა ყველაფერს განსაკუთრებით ,როცა ეს ფეღბურთის ყურებიას შეეხებოდა, სანდრო მომენტალურად იცვლებოდა მხიარულებას მოწყენილობა ცვლიდა, მაგრამ ამათთან ერთად ასე დიდ ხანს ვერ ძლებდა ჯაბა ისეთ რამეს იტყოდა რო სამივე ძირც ღოღავდა სიცილისგან.
-ბექა თვითგვემაზე რამე გსმენია? მოულოდნელად იკითხა სანდრომ
-რაზე? ბექა აიპადში სტატისტიკურ მონაცემებს ნახულობდა ტაიმის შესვენების დროსაც
-კაი არაფერზე
-როგორ არ მსმენია, ძალიან საშჳნელი რაღაცაა, მოულოდნელად გადადო გვერძე აიპადი და სანდროს შეხედა ბექამ
-რატო ემართებათ ადამიანებს?
-გააჩნია ბევირი მიზეზი არსებობს, ფსიქოლოგიურად ეს დეპრესიის ერთ ერთი გამოხატვაა, სასოწარკვეთილება, როცა რაღაცა ისეთს გააკეთებ რაც შენ სინდის გაახელებს და მერე მოსვენებას არ გაძლევს, ან შეიძლება სხვამ გაგიკეთოს ასეთი რამე და თავს ამის გამო იტანჯავდე, ვერაფრით რო ვერ ივიწყებენ რაღაც უბედურებას ამის გამოც, ბევრი მიზეზი შეიძლება იყოს სანდრო
-იკურნება?
-არ ვიცი, გააჩნია შემთხვევას, ხო ხვდები მთავარია როგორ მიუდგები, ღმერთი რას მოინდომებს, უკურნებელი აღარაფერია ამ ქვეყანაზე. შენ რატო დაინტერესდი ლექსო?
-კარგი დაივიწყე ერთი, მადლობა, სანდრო თვალს არ აშჴრებდა ტელევიზორს და ვერაფერს ხედავდა იმდენად იყო ჩაძჳრული ფიქრებში. ყოველი დაღამება მისთის ჯოჯოხეთი იყო, ამ დროს განსაკუთრებით იღვიძებდა დამშეული სინდისი და მის ყველა სიკეთეს უმოწყალოდ შთანთქავდა, როცა ეს საკვები გამოელეოდა მერე ძვლებზე გადადიოდა და გრძნობდა როგორ უხრავდა სხეულს გაწყვეტილი შჲბლის საფასური.
რობაქიძჳს კომპანიაშჳ ფაქტობრივად გადაბარგდა, ყველა საქმე გადადო, ბიზნესის საკითხებს ტელეფონით და ინტერნეტით აგვარებდა იურიდიულ ფირმაშჳც ყველაფარი კარგად მიდიოდა, ამიტომ სანდრო მთლიანად რობაქიძეზე იყო გადართჲლი, ილიას ძალიან დაუახლოვდა, უკვე სხვა იურიდიულ საკითხებშჳც ეხმარებოდა რაც პროცეს არ ეხებოდა, კომპანიის იურისტები გამართულად ვერ მუშაობდნენ, ამიტომ ილიამ სანდროს იურისტის თამანდებობა შეთავაზა კომპანიაში სანდრომ სიხარული ძლივს დაფარა რომ სახეზე არ შეტყობოდა. დაელოდა ისეთ დროს როცა ვიცე პრეზიდენტტან შესვლის აუცილებლობა დადგებოდა და კარები დაუკაკუნებლად შეუღო -რა გნებავთ? მოესმა სანდროს ქალის გამყინავი ტონი, ხმის ჟღერადობა ვერც კი დაადგინა იმდენად ჭარბობდა ამ ხმაში ტონი და განრისხებული ემოცია. როცა გონაბამ ოდნავ გაიარა გაოგნების სტადია და სანდროს ცნობიერება დაუბრუნდა შედარებით მაინც, მის ხმას გაბრაზებით გამოწეული სიმტკიცე კვლავ დაუბრუნდა
-ასეთი თავხედური დახვედრა ვიქნები გულახდილი და არასოდეს მქონია.
-უცხოებთან გულახდილობა ცოტა არ იყოს და საშიშიცაა და დამქანცველიც. არ დააყოვნა შავებით შემოსილმა პასუხი.
-ვხედავ დახვედრის შემდგომი ეტაპებიც „ გამორჩეული“ იქნება, მტკიცედ გაიმეორა სანდრომ ისე რო თვალი არ მოუშორებია.
-თუ ბოდიში გაიძულებთ რომ ამ ოთახიდან გახვიდეთ თანაც სწრაფად მაშჳნ ჩემგან ჩათვალეთ რომ ეს მიიღეთ, თუ არა და დაცვას დავუძახებ და მიგაბრძანებთ. იგრძნო როგორ მოაწვა სისხლი საფეთქლებზე.
-შენ მე თვალში ხო არ გეპატარავები? ხმას აუწია თავისდაუნებურად სანდრომ და კდელზე ხელი მიარტყა, საერთოდ ვინ მოგცა უფლება ასე მელაპარაკო? მე შენ მამაშენის დაქირავებული ხელქვეითებში ხო არ გეშლები, შ ენი ერთი სიტყვით რო წაღმა უკუღმა ატრიალებ, მე როგორც ვიცი აქ მე ვარ თქვენს დასახმარებლად მოსული და არა თქვენ ჩემი.
-ხმას დაუწიე, შავი თვალები ტყვიასავიტ ესროლა სანდროს
-მაშჳნ მოქცევა ისწავლე
-გადი აქედან, მოუთმენლობა და მრისხანება იგრძ ობოდა ქალის ხმაში. სანდრო სხვა შემთხვევაში, სხვა ვითარებაში მთელ შენობას თავზე დაიმხობდა ღრიალით, ჩხუბით, ახლა გაჩუმება ამჯობინა ჯერ ერთი ქალი იყო და ამ სქესთან განსხვავებული რეგულაციები ქონდა სანდროს ხასიათს,მიუხედავად იმისა რომ ქალად ამ „არსებას“ ვერ აღიქვავდა იმდენად შემზარავი იყო პირველი შთაბეჭდილება, შემდეგ მიხვდა რომ თვითონვე შეიჭრა ისეთ სიღრმეშჳ სადაც არაფერი ეკითხებოდა, ეს იყო ისეთი შემთხვევა რასაც ვერაფრით ხსნიდა, ასეთ კომპანიაში ვიცე პრეზიდენტი ასედე მაზოხისტივით იტანჯავდეს თავს, ასეთ ოთახშჳ მუშაობდეს არსად გაუგია და უნახავს, ახლაღა შეამჩნია კიდევ ერთი დეტალი, ერთ ერთ კედელზე რამდენიმე ხატი იყო, ფანჯრის თაროზე კი ლოცვების წიგნი.
-თუ ჩემი ბოდიში რამეს მაინც შეცვლის, მაშჳნ მიიღეთ ჩემგან ნიშნად გაბრაზებისა და გაოცებისა, რამეთუ მოულოდნელად დავარღვიე მყუდროება თქვენი და მას შემდეგ ჩემი სული წარწყმენდილია. სანაცვლოდ ხანგრძლივი დუმილი მიიღო, რომელიც არაფრით დაირღვა, ოთახშჳ იდგა ისე რამდენიმე წუთი და შავებში ჩაცმულისთვის ეს სრულიად შეუმჩნეველი იყო, იჯდა ხის ტაბურეტკა სკამზე და კომპიუტერში რარაცას გამალებით აზუსტებდა. ალექსანდრე იატაკზე ჩამოჯდა, ლეპტოპი მუხლებზე დაიდო და საქმე გააგრძელა
-გადით აქედან
-ვერავის ვერ ვუთმენ ასეთ ტონს, მაგრამ თქვენ გამონაკლოსი ხართ სულ ცოტა ხნის წინ აღმოვაჩინე და როგორმე ავიტან
-გადით თორემ დაცვას დავუძახებ
-კარგით ჩხუბი ატყდება პირობას გაძლევთ, დაცვას არ მოვუთმენ და მთელი კომპანია ამ სართულზე მოიყრის თავს თქვენს „გამორჩეულ კაბინეტტან“
-ასე უნდა იყოთ? ეს ხმა გაყინული ყინულის გაბზარვასავით მოესმა სანდრს ფაქიზ სმენას
-ჩემზე ნუ დარდობთ
-მე თქვენზე არ ვდარდობ, ისეთი ხმით უთხრა ეგონა თავში რაღაც ძიერად ჩაარტტყეს
-როგორც არის რა
-თქვენ თჲ არ გახვალთ მე გავალ. „ არის, იქნებ როგორმე ეს შავებშჳ ჩაცმული ამ კაბინეტიდან გაიყვანოს სულაც რომ მთელი დღე ფეხი არ მოიცვალოს ამ საშინელი ადგილიდან“ სანდროს სახემ კმაყოფილება დამალა. როცა შავმა უფორმო ჯვალლოს ნაჭერმა მის გვერდით ჩაიფართხუნა ტანში ჟრუანტელმა დაუარა, თითქოს სული დაუსველდა ისეთი უსიამოვნო ჟრჟჴლა განიცადა. პირდაპირ ილიას კაბინეტისკენ დაიძრა სანდრო, არც უფიქრია რომ ის კუდიანი სხვაგან იქნებოდა, ალბათ მრისხანნედ მოთქვავს ეშმაკის კომპანიაში არსებობას და სანდროს მიწასთან ასწორებს.
კარები არ შეაღო უჩვეულო ხმა მოესმა, წამით იფიქრა რო შეცდა და ის კუდიანი სხვაგან იქნებოდა, მაგრამ ლაპარაკს რო აზრი მიადევნა მიხვდა რომ ის იყო უბრალოდ სხვა ხმით
-მამა გთხოვ, იმას რასაც ვაკეთებ სახლიდანაც მოვახერხებ, არ მინდა რომ აქ ვიარო, სანდროს სმენამ მაშჳნვე დაიჭირა მუსიკალურად ჟღერადი ხმა, ასე მკაცრად და მრისხანედ რო ეჩვენებოდა აქამდე.
-რატო ბარბარე?
-ასე მირჩევნია მამა, ამ კაცს სხვა შვილიც ხო არ ყავს, თავში მარტო ეს აზრი უტრიალებდა რომ ამ კუდიანის ასეტი ლაპარაკი გაემართლებინა, ვეღარ მოითმინა და კარები შეაღო
კუდიანის მზერა წამშჳ შეიცვალა, ისევ მრისხანე გაუხდა, მაგრამ სანდრომ მოასწრო მისი მშვიდი და რბილი გამოხედვის დაჭერა
-ალექსანდრე რა ხდება? რამე სერიოზულია? ილიას ხმაში დიდი დარდი იგრძნო სანდრომ
-კი ბარბარეს ვეძებდი აქ ლამის კუდიანი თქვა, მაგრამ დროულად შეიკავა თავი, რაღაც საქმე მაქვს და არ ვიცი რატო მარიდებს თავს. სანდრო მათთან ახლოს მივიდა სავარძელშჳ ჩაჯდა და მუხლზე ფეხი დაიდო
-როდის მოიცლი ბარბარე?
-მე შენთვის სახელით მომართვის უფლება არ მომიცია, დაუყვირა ქალმა, და განრსხებულ თვალებს წააწყდა
-მე კიდე ყვირილის, თითქმის ღრიალით დაიძახა სანდრომ, ისე რო არც მამამის მორიდებია და არც ამ კუდიანს
-აპატიე სანდრო, თავი ჩაღუნული ქონდა ილიას და ისე ამბობდა, მისი ხმა უჩვეულოდ დამთრგუნველი იყო სანდროსთვის, ამ ხმას სევდის და ტკივილის სურნელი ადიოდა, სასოწარკვეთილი მამის, ახლაღა დაფიქრდა რა ძნელი იქნებოდა ილიასთის ასეთ მდგომარეობაშჳ შვილის ყურება
-საქმე მაქვს მეთქი რო გითხარით ქალბატონო ბარბარე ესე იგი ასეა და თუ არ მოიცლით სწრაფად მაშინ მომიწევს რომ ეს თქვენ მდივანთან შეთანხმებით გავაკეთო.
-სანდრო მაშინ მე დაქტოვებთ აქ გაარკვიეთ თუ რამე გაინტერესებს
-ჩემ კაბინეტში წამოვიდეს ქალბატონი ბარბარე, მტკიცედ თქვა სანდრომ და კარები გააღო, მის ხმას ეტყობოდა რომ აქ თავის წესრიგს დაამყარებდა და ამას ვერავინ შეეწინააღმდეგებოდა, კუდიანს ხელით ანიშნა რო გზას უთმობდა და პირველად იგრძ ო მისი სურნელი, როცა გვერდით ჩაუარა, სულ ისეთი შეგრძნება ქონდა, რომ ძონძების, შმორის და რაღაც მიხრწნილი სუნი უნდა ქონოდა ამ ქალს, მაგრამ უჩვეულო განცდა დაეუფლა როცა სურნელს ვერანაირი ახსნა მოუძებნა, არ იყო სუნამო, არც შამპუნი, რარაც უჩვეულო სისუფთავის სუნი, რო ვერ მიცვდები რისაა, მთელი დერეფანი ამ სუნის დადგენაზე ფიქრობდა, კაბინეტის კარი შეაღო და მაშჳნვე გაიფიქრა „წყლის, წყლის“ სურნელი
-მამაჩემთან არ მინდოდა რომ....
-არ მაინტერესებს თქვენი ოჯახური მდგომარეობები, გააწყვეტინა სანდრომ და საბუთები წინ დადო, უფრო დაუყარა
-რა არის ეს?
-იურიდიული დოკუმენტებია, არ არის სამართლებრივად გამართული ამიტო შესწორებები უნდა შევიდეს და ტქვენც უნდა იყოთ საქმის კურსში, ხო ეს ის საბუტებია რაც მე გადმომეცით, რამდენიმე კითხვა მაქვს კიდევ იმასთან დაკავშირებით რაზეც კონკურენტი ფირმა გედავებათ, ფურცელზე ჩამოგიწერეთ, რომ ეს პროცესი თქვენთვის უსიამოვნმოდ არ გაიწელოს და შეგიძლიათ წერილობით მიპასუხოთ. თუ თქვენი სკაიპის ნიკს მომცემთ უფრო დამავალებთ და თქვენ კაბინეტში სირბილი არ მომიწევს
-არ მაქ
-რა არ გაქვთ? გულწრფელად ვერ გაიგო პასუხი
-სკაიპი, არ ვიყენებ. სანდრომ გაოგნებულ მზერას რამდენიმე წამს ვერაფერი მოუხერხა, მერე რორგორც იქნა დაფარა. ახლავე შეგიქმნით, რამდენიმე წუთი
-არ მინდა და იმიტო არ მაქ, თორემ უთქვენოდაც მოვახერხებდი
-არაფერს,
-ცინიზმი უადგილო იყო
-ის რომ არ ყვირით უკვე ნიშნავს რომ მადლობას მეუბნებით, ამიტომ ცინიზმის ხსენება იყო თვითონ უადგილო
-მე მგონი რო მიხვდით რაც ვიგულისხმე
-კარგით ახლა შეგიძლიათ გაბრძანდეთ, თუ თანამედროვე საშუალებებზე უარს ამბობთ და არ მეკონტაქტებით, თჲ რამე დამჭირდა პირადად მოგაკითხავთ
-ჩემ მდივანს დაეკონტაქტეთ და ის გადმოგცემთ ყველაფერს რაც ჩემგან დაგჭირდებათ.
-მაგას მე გადავწყვეტ ვის დავეკონტაქტები, ახლა კი სამუშაო მაქვს მიბრძანდით. დაინახა როგორ წავიდა შავი ფერი ილიას კაბინეტისკენ. ჰალსტუხი და ეს ტანსაცმელი აგიჟებდა ეგონა დაბმული იყო, უწევდა ემოციების კონტროლი თავის ისე მოჩვენება როგორიც რეალურად არ იყო, არც ეს ვიტომ დახვეწილი მოძრაობბი მოწონდა დერეფანშჳ თანამშრომლების, და ყველაფერი აღიზიანებდა. რამდენიმე წუთის შემდეგ დაინახა რომ ისევ გაიარა იმ კუდიანმა, ილიასთან რრაც საქმე მოიმიზეზა და შევიდა, თავი ჩაღუნული ქონდა რობაქიძეს
-ბატონო ილია კარგად ხართ? ხმა გაებზარა სანდროს, ილიამ თავი ასწია და აწყლიანებულ თვალებით შეხედა სანდროს, ოდნავ შესამჩნევად გაიღიმა
-ვარ სანდრო, ვარ
-რამე მოხდა? მაგიდასთან ახლოს მივიდა სანდრო
-მოხდა, მაგრამ დიდი ხნის წინ, მეტი აღარ შემიძლია, ვუყურებ როგორ მექცა შვილი მოსიარულე მკვდრად, აპატიე ბარბარეს გთხოვ, დღეს ხმამაღლა მოუვიდა, სანდრო წონასწორობას ძლივს ინარჩუნებდა
-რას ამბობთ არაფერია, პირიქით მეც ზედმეტი მომივიდა
-სულ ასეთი არ ყოფილა, ამ სიტყვებს ხმაზე ილიას ხმა აუკანკალდა, სანდრო მოწყვეტილი დაეშვა სავარძელზე
-მესმის
-ვცდილობ რომ ამ ქვეყნისკენ მოვაბრუნო, მაგრამ არაფერი გამოდის, ახლა რასაც ხედავთ ეს მუხლჩაუხრელი შრომის შედეგია, არც კი ვიცი როგორი ნებისყოფა დამჭირდა, საერთოდ არაფერზე რეაგირებდა, არც დგებოდა, 3 თვე არ განძრეულა, პირსაც კი არ აღებდა გადასმით შეგვყავდა საჭირო ნივთიერებები ორგანიზმში, სანდრო გაქვავებული ისმენდა
-რა დაემართა?
-არ ვიცი? არ ამბობს და ვერც ვბედავ ვკითხო, საქმრომ მიატოვა, მაგრამ ხასიათის ცვლილება მანამდე რამდენიმე დღით ადრე შევამჩნიე
-უყვარდა? მოულოდნელად იკითხა სანდრომ
-კი ძალიან, უზომოდ. სანდროს ეგონა ცეცხლი ეკიდა, ამ კაცის ასეთ ტანჯვას რო უყურებდა, იმასაც ხვდებოდა რომ მეტს ვეღარ მოისმენდა, არც ის უნდოდა უზრდელურად გამოსვლოდა ამ კაცთან, რომელმაც დარდი ისე გაუმხილა რომ ყველას შეძრავდა ვისაც ოდნავ გამთბარი გული ჰქონდა. სანდრომ ისე მძაფრად განიცადა ეს მდგომარეობა რო ფერი დაკარგა, მუცელშჳ ტკივილი იგრძ ო და ხელი მიიდო. დერეფანში თთქმის ჩამუხლული გამოვიდა, კუჭი მოსვენებას არ აძლევდა, მუცელშჳ ყველაფერი ეწვოდა, კაბინეტშჳ შევიდა წამალი ძლივს მოძებნა უჯრაშჳ და სავარძელში მოწყვეტილი დაეშვა, ფეხები მაგიდაზე დაალაგა და თავზეხელებშეწყობილმა თვალები დახუჭა. მხოლოდ თავისიი გულისცემის ხმა ესმოდა. ყველა გრძნობა ერთიანად ეხეთქებოდა მისი გულის კედლეებს, უცბად შუბლზე ხელი მოისვა, იგრძო რო ძარღვი დიდი ხნის გამწყდარი იყო, ამან გული შეუკუმშა, ბებია დაუდგა წინ და თვალები აემღვრა.
საღამოსკენ გამოვიდა კაბინეტიდან, როცა დაინახა როგორ გადიოდა კუდიანი შენობიდან, არც დაფიქრებულა ისე გაყვა, წამით ისიც კი იფიქრა აჩრდილი ხო არ იყო, მოჩვენება, იმდენად უჩვეულო იყო მის ირგვლივ ყველაფერი, მისი ქცევა, ჩაცმულობა. მანქანასთან მოღიმარი ილია ელოდებოდა თავის შვილს და მანქანის კარი ღია ქონდა, ილიამ მზრუნველი თვალებით შეხედა და თმაზე ხელი ჩამოუსვა, კუდიანი ოდნავ შედგა და მაშჳნვე ჩაჯდა მანქანაში. ყველაფერი აფიქრებდა ალექსანდრეს, იცოდა რო ასეთ დროს აჩქარება არ შეიძლებოდა, შენობაშჳ შეტრიალდა,
-ჯაბა როგორ ხარ?
-ვა ლექსო შენ? ხმა გაუხალისდა ჯიშკარიანს
-მისმინე შენი დახმარება მჭირდება
-რამე მოხდა? აუ თუ ჩხუბია მაგრად გამახარებ დიდი ხანია უსაქმურად ვარ, გაეცინა ჯაბას და ხმაზე ეტყობოდა როგორ იყო შემართული ვინმესთვის სახის დასანაყად
-არა რა ჩხუბი ტო, ხო იცი გამოვედი მაგ ასაკიდან, მჭირდება რემონტის გაკეთება უმოკლეს დროში, ბიჭრბი გამოაგზავნე რობაქიძის ფირმაში და შენც გამოყევი
-რამდენ ხანში ლექსო?
-3 დღეში, უკვე ორშჳ რა, დღეს პარასკევია ორშაბათისთის რო მზად იყოს
-კარგი არაა პრობლემა, გამოგიგზავნი სურათებს და დიზაინი აარჩიე
-კარგი ჯაბა გელოდები სწრაფად რა.
ცეცხლს ეთამაშები სანდრო, კუდიანი ალბათ დაგახრჩობს როცა კაბინეტს გარემონტებულს ნახავს, ნეტა როგორია გაბრაზებული? ამაზე უარესი არ იქნება რაც ახლაა გაეცინა სანდროს.

***

მნიშვნელოვანი საქმე მოიმიზეზა, უფრო გამოჩხრიკა და რობაქიძებს სახლში დაადგა. სახლიც პარტონივით პირქუში იყო, რაღაც უსიცოცხლო, მიტოვებულს გავდა, ეზოში მდგარი შადრევანი უფუნქციო და ხავსმოკიდებული იყო, წამით ისიც კი იფიქრა ძველ მისამართზე ხო არ მივიდა და აქ მართლა თუ ცხოვრობდა ვინმე, როცა ილიას მანქანას მოჰკრა თვალი. მიტოვებულ, გაპარტახებულ ბრძოლის ველს გავდა მათი სახლი, ძველი სილამაზი მხოლოდ ჩრდილი როა დარჩენილი, რამდენჯერმე დაასიგნალა, რო არავინ გამოხედა სახლის კარებთან მივიდა დასაზარუნებლად, როცა უზარმაზარი ძაღლი გამოენთო ყეფით.
-წადი შენი! ერთი მიაძახა სანდრომ და მშვიდად თითქოს ეს გაცოფებული ცხოველი არ შეუმჩნევიუა დააზარუნა, ძაღლი ყეფდა მაგრამ ახლოს მისვლასაც ვერ ბედავდა სუნით გრძნობდა რომ არ ეშჳნოდა „მსხვერპლს“. კარი არავინ გაუღო სანდრო ნერვიულობდა და ნერვები ეშლებოდა, ძაღლი არ ჩერდებოდა თითქოს შემართული იყო უცხოს დასაჯიჯგნად, როცა ალექსნდრე ჩაიმუხლა და ძაღლს თავისკენ დაუძახა, ყეფა გაბმულ ყმუილში გადაიზარდა.
-ჰეი, მოდი ჩემთან, რა გქვია? შენზე ამბობენ ფსიხი ჯიშია როტვეილერი, მემგონი მოლოდინს ამართლებ, გაეცინა სანდროს, ძაღლის ყმულილი მალე შეწყდა და კბილების ღრჭენით უცნობის წინ დაწვა.
-კარგი ბიჭი ხარ, ოდნავ წინ მიიწია სანდრო, მე თუ მკითხავ შენი ღირსება ზუსტად ამ სიფიცხეშია, რადგან გულწრფელად გამოხატავ იმას რასაც გრძნობ. თუმცა ზედმეტი არ უნდა მოგვივიდეს, ჯანდაბა, გაეცინა სანდროს ძაღლს ველაპარაკები გრძნობებზე, მაგრამ რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს ამ დროშჳ შენ უფრო გესმის ადამიანების ვიდრე ჩვენ ერთმანეთის. სანდრო ძაღლთან იყო მისული და თავზე ხელს უსვავდა, თვალებმინაბული სიმბა ოდნავშესამჩნევად კრუსუნებდა. ამ დროს კარი გაიღო და ალექსანდრემ შავ ნაცნობ სილუეტს მოკრა თვალი, მის დანახვაზე ძაღლი წამოხტა და მისკენ გაიქცა, ზედაც არ შეუხედავს კუდიანს, ამით აშკარა იყო რო ჭკვიან ძაღლს სჯიდა პატრონის გარდა სხვას რო მიეკარა, წარმოუდგენელი კნავილი ისმოდა ამ ძლიერი არსების, შავი კუდიანი კი ზედ არ უყურებდა.
-რა გინდა?
-ალექსანდრე მქვია ცნობისთვის და თუ შეკითხვას სახელს დააყოლებთ უფრო რბილად გამოგივათ კითხვა.
-მერე ვინ გითხრა რო ეგ მინდა?
-კარგი ახლა ნუ მიძაბავ ტო, გაეცინა სანდროს და მაშჳნვე ენაზე იკბინა, სულ ცდილობდა მეტყველება გაეკონტროლებინა, თუმცა თუ თუ არ დაუკვირდებოდა შესისხლხორცებული ტერმინები პატრონის უკითხავად ჟონავდა მისი პირიდან, თანაც ამ კუდიანთან ასე ლაპარაკი კარგს არაფერს უქადდა.
-მამათქვენთან მაქვს საქმე, დამნაშავესავით გააგრძელა სიტყვა
-შეგეძლო წინასწარ გაგეფრთხილებინეთ, ეს თქვა და პასუხს არ დალოდებია ისე გატრიალდა კუდიანი, კიბეებზე სანდრო თვალს არ აშჴრებდა შავ შემზარავად მოძრავ ნაჭერს მეორე სართულისკენ რო მიიწევდა.
-ვა სანდრო მოდი, მოესმა ილიას ხმა
-საქმე მაქვს ბატონო ილია.
-მოდი შვილო, კაბინეტში შეიყვანა სანდრო. დიდ ხანს ისაუბრეს საქმეზე, ბოლოს სანდრომ ვეღარ მოითმინა და დაიწყო.
-ბატონო ილია რაღაც მინდა გთხოვოთ, ან უბრალოდ შეგატყობინოთ არ ვიცი რაც ქვია.
-რამე მოხდა?
-თქვენი შვილის კაბინეტი ორშაბათს უკვე გარემონტებული იქნება და არ ვიცი რა რეაქცია ექნება, სიმართლე გითხრათ ამას დიდი მნიშვნელობა არ აქვს, უფრო თქვენი რეაქცია მაინტერესებს და მინდა, რომ იცოდეთ მოულოდნელი რო არ იყოს.
-გაგიჟდება, ილია გაოგნებას ვერ მალავდა
-გაუვლის, მტკიცედ თქვა სანდრომ, როგორმე გადაიტანს გარემონტებულ ოთახს.
-სანდრო ეს ძალიან ფრთხილი თემაა რასაც მეც არ ვეხები და შენ ბარბარეს საერთოდ არ იცნობ არ მინდა უხეშად გამომივიდეს მაგრამ..
-სწორედ იმიტომ რო მე არ ვიცნობ ჩემგან ეს ნაბიჯი უფრო ადვილად გასაგები და ასახსნელი იქნება, ვერც ისტერიკას მომიწყობს ამის უფლებას არ მივცემ, მაგრამ არ გეჩვენებათ რო დროა ამ მდგომარეობას თავი დააღწიოს? ფსიქოლოგზე არ გიფიქრიათ?
-ეჰ სანდრო რა არ ვცადე, ვერ წარმოიდგენ..
-ახლა მე ვცდი, თქვენგან მხოლოდ თანხმობა მინდა, მხარდაჭერა, რომ ჩემზე გაბრაზებული ისტერიკას, რომ მოგიწყობთ არ აყვებით და მის მოთხოვნებს არ დააკმაყოფილებთ.
-სანდრო არ მესმის რატომ იწუხებ თავს?
-მე თქვნი ქალიშვილი მიყვარს, ეს თქვა და სხეულში მოსიარულე ჭიანჭველები იგრძნო დიდი ტყუილის დროს რო იწყებდნენ მოძრაობას. ილია გახევდა
-არ მოვითმენ ალექსანდრე შეურაცხყოფას, მეხის გავარდნასავით გაისმა ილიას ხმა, მისთვის წარმოუდგენელი იყო ასეთ მდგომარეობაშჳ მისი შვილი ვინმეს შეყვარებოდა და ეს მხოლოდ დაცინვად აღიქვა.
-არა რას ამბობთ, მე არც მიფიქრია, უბრალოდ მე თქვენი შვილი ადრე შემიყვარდა, სანამ ახლა ვნახავდი, რამდენიმე წლის წინ, მერე გერმანიაში მომიხდა წასვლა და ვერ მოვახერხე მისი კარგად გაცნობა და ამაშჳ გამოტყდომა, ახლა კი ვხვდები რომ ჩემი გრძნობები არ შეცვლილა
-მან იცის?
-არა, ის არ მიცნობდა, უნივერსტეტში თვალი მოვკარი და მას შემდეგ უკან დავყვებოდი, არ მითქვამს და არც თავი გამიცნია, მერე ყველაფერი ისე აეწყო რო ვეღარ მოვახერხე საქართველოშჳ ჩამოსვლა, სანდრო ტყუილს ტყუილზე აცხობდა და ამდენ სისულელეს ერთად როგორ აყალიბებდა ასე დამაჯერებლად თითჴნაც უკვირდა. ილია გაოგნებული უსმენდა.
-მე ყველაფერს გავაკეთებ ბატონო ილია რო თქვენი ქალიშვილი ბედნიერი იყოს, ეს ჩემი სიცოცხლის ფასადაც რო დამიჯდეს, მზად ვარ რო ყველაფერს გავუძლო, ვიცი ადვილი არ იქნება, მაგრამ ან მიზანს მივაღწევ ან დავიღუპები, სხვა გზა არ მაქ, აქ ემოციისგან სანდროს ხმა გაუწყდა.
-შენც ნუ გაიუბედურებ ცხოვრებას, ბარბარე ვგრძნობ რომ დიდი ხანია დავკარგე უკვე, ხმა აუკანკალდა ილიას. ჩემი ყველა ქმედება ახლა განწირულის ბოლო ხელის გაფართხალებაა, ისე ვგრძნობ რომ ვეღარაფერს შევცვლი. სანდრო გრძ ობდა ამ კაცის ყველა განცდას, თითქოს ამ ტკივილს მასთან ერთად იყოფდა და ეს გაყოფილი ტკივილიც იმდენად მძჳმე იყო რომ სულს უძრავდა.
-რაც არ უნდა გითხრათ, რა სიბინძურეც არ უნდა მოიგონოს ჩემზე, როგორ ისტერიკაშჳც არ უნდა ჩავარდეს მე მჭირდება თქვენი კაცური სიტყვა, რომ ჩემი დასაყრდენი იქნებით ამ ბრძოლაში.
-ბარბარე არასოდეს დააბრალებს ვინმეს რამეს, ეს თქვა და თავი ჩაღუნა, სანდრომ იგრძნო ამ სიტყვებით წამოსული ემოცია, ეს განცდა სადღაც შეჩურთა სხეულს რო უწვავდა და იგივე ტემბრშჳ უპასუხა.
-ყოველი შემთხვევისთვის .
-არ ვიცი სანდრო, არ ვიცი...
-უნდა გარისკოთ, სხვა გამოსავალს ალბათ ხვდდებით რო ვერ ხედავთ.
-მე საერთოდ გამოსავალს ვეღარ ვხედავ, 50 წლის კაცი 80 წლის კაცივით იყო მოტეხილი, როცა მის ერთადრთ შვილზე ლაპარაკობდა, ეს სახლი ისეთი ჰაერით იყო გაჯერებული ბედნიერებას რო ვერ იტანს, დარდი და ნაღველი რომ სუფევს და ბავშვის უმანკო სულსაც რომ დარდით დაამძჳმებს, შავი ფარდები, არანაირი სურათები, არანაირი ნათელი ნივთები, ყველა და ყველაფერი ბარბარეს სულს უწევდა სოლიდარობას, ამ კაცმა ყველაფერი დათმო შვილის გამო და ეს უზარმაზარი სახლი კუდიანის ციხესიმაგრედ აქცია. სანდროს ფეხები დაბრუშებული ქონდა, ამდენი ტყუილისგან სახე ეწვოდა, პირი გაუშრა და ჰაერი დაუმძიმდა, ყველაზე მეტად იმის მოტყუება უჭირდა ვინც ამას არ იმსსაახურებდდა, ამ დროს გრძნობდა, რომ ღამით სინდიდსი ისევ აყეფდებოდა.
ორშაბათს ბარბარე კაბინეტში შესვლისას გაშეშდა, გაოგნებული უყურებდა იქაურობას, სულ სხვანაირად რო ქონდა მოწყობილი, მაშჳნვე მამამისის კაბინეტისკენ წავიდა, გიჟჳვით გაცოფებულმა შეაღო კარები და მოღიმარი სანდრო დაინახა ილიასთან ერთად, რაღაცას რო სიცლით აღნიშნავდა გრძელი ფეხები გაშლილი ქონდა გადაჯვარედინებული სავარძელს მიყრდნობილი იყო და სიგარეტს ეწეოდა.
-სახლში მივდივარ, აქ ერთ წუთსაც არ გავჩერდები, მამა როგორ გაბედე ჩემი ნებართვის გარეშე...
-რაზე მეუბნები ბარბარე გაოცებულმა ილიამ შეხედა, ესეც მოფიქრებული გეგმის ნაწილი იყო, თითქოს ილიამ არაფერი იცოდა.
-თუ კაბინეტს გულისხმობ პრეტენზიები შპალერის ფერთან და ავეჯის ხარისხთან ჩემთან შეგიძლია წარადგინო, გაფითრებულ სახეზე შავებით შემოსილს ბრაზის სიწითლემ დაუარა, გარდამავალ პერიოდშჳ სანდრომ ადამიანურ ფერსაც მოკრა თვალი და გულწრფელად გაუკვირდა, თუ შეიძებოდა ამ არსებას ეს ფერი ჰქონოდა, თეთრი ბავშვივით ვარდისფრათ შეუფაკლდა ღაწვები, ბრაზმა ტუჩებიც გაუწითლა და თითქმის უფორმო ტუჩებს ფორმა მიეცათ, სავსე და ნატიფი ტუჩები მართლა ქონდა თუ სანდროს მოეჩვენა ეს ვეღარ დაადგინა, რადგან მალევე დაედო ისევ უჩვეულოდ სილურჯეში პირქუშად გადასული ფერი, რაღაც ჯანდაბა უსვია სახეზე, მალევე დაასკვნა სანდროს სხარტმა გონებამ.
-ხომ არ გეჩვენებათ რომ თავს იმაზე მეტის უფლებას აძლევთ ვიდრე გაქვთ.
-არა უბრალოდ მიჩვეული ვარ უფლების მაქსიმალურად გამოყენებას, სანდრო თან ეწეოდა და უდარდელად ელაპარაკებოდა, ბარბარე აკვირდებოდა მის უხეშ თამამ მანერებს, უცნაურ მიხვრა მოხვრას ყველასგან განსხვავებული იყო, არ იყო შებოჭილი დოგმად ქცეული ქცევის მანერებით, აშინებდა შავებით შემოსულს კაცის ასეთი სითამამე, უზღვავ ენერგიას გრძნობდა მისგანნ მომავალს, დაუშრეტელ ძალას და ეს ყველაფერი მის შინაგან ინსტიქტს უბიძგებდა რომ ამ კაცისგან თავი შორს დაეჭირა.
-სხვის საქმეშჳ ცხვირს რატომ ყოფთ, გამოცრა ბარბარეს.
-მე მარტო დაგტოვებთ, ილია კაბინეტიდან გავიდა.
-ნუ მეუხეშები, ფეხზე წამოდგა სანდრო და სიგარეტი საფერფლეშჳ ჩააჭყლიტა.
-ნუ ერევი იქ სადაც არ გეკითხებიან გესმის, დაიყვირა ბარბარებ, სანდრო ყვირილზე გახევდა.
-ხმას დაუწიე!.
-არ დავუწევ და თუ აქედან არ წახვალ ჩემ თავზე პასუხ ს არ ვაგებ, იქ სადაც არაფერი გეკითხება რაც შენი საქმ ე არაა ცხვირს ნუ ყოფ გესმის. ბარბარემ უყვიროდა.
-შენ მე ყვირილში ვერ მაჯობებ და ხმას დაუწიე სანამ წყობიდან გამოგიყვანივარ!
-წარმოდგენა არ მაქ რანაირი ადამიანი ხარ, მაგრამ ერტი ვიცი რომ შენნაირ თვითდაჯერებულ იდიოტებს ვერ ვიტან.
-მეორედ არ გაბედო ჩემთან ასე ლაპარაკი დაიღრიალა სანდრომ, სანაცვლოდ სახეზე იქვე მდგარი წყალი იგრძნო მთლიანად დასველებული იყო, ბარბარემ მთელი ლამბაქი შეასხა სახეზე, ვერაფერს უხერხებდა ამ ქალს, ასეთი ჯიუტი არავინ შეხვედრია, სხვა შემთხვევაში მუშტით აგვარებდა ასეთ საქმეს,მაგრამ ახლა ქალი იყო მის წინ და ეს ყველაფერს თავდაყირა აყენებდა, საფერფლე კედელზე შეანარცხა და მთელი ძალით დაუღრიალა
-შე გატუტუცებულო თავი ვინ გგონია, ამას რო მიბედავ, ვინმეში ხო არ გეშლები, სანდრო კუდიანთან ახლოს მიიწევდა, ის კი თანდათან კედლისკენ მიდიოდა და ზედ აეკრა, სანდრომ ხელები მისი მხრებისკენ წაიღო, მაგრამ იგრძნო როგორ გაურბოდა კუდიანი მის შეხებას, უცნაურად შეიშმუშნა, თვალებშჳ არაადამიანური შიშჳ ჩაუდგა ქალს, ამის დანახვაზე სანდრო ერთიანად მოლბა, მოეშვა.
-ხელი არ დამაკარო, აკანკალებულმა და შეშინებულმა თქვა გამყინავი ხმით ბარბარემ.
-კარგი როგორც გინდა, დამშვიდდი, რა მოხდა? გაოცებული უყურებდა სანდრო და უკან ნელი ნაბიჯით მიდიოდა, დასველებულ სახეზე ხელი ნერიულად მოისვა და სავარძელში ჩაეშვა,
-მე არ მინდოდა შემეშჳნებინე, ხმადაბლა დაიწყო და იატაკს თვალს არ აშჴრებდა, მაპატიე თუ, არ ვიცი რა მე თუ ისე გავაკეთ რო შემეშჳნებინე, არ მინდოდა.
-არა უშავს, ამოილუღლუღა ბარბარემ და კედელთან ჩაიკეცა, სანდრო მეტს ვეღარ უძლებდა კაბინეტი სწრაფად დატოვა და გარეთ გავარდა, პერანგი თითქმის შემოიხია, ჰალსტუხი მოიგლიჯა, მანქანაში ჩაჯდა და საშინელი სისწაფით გაურკვეველი მიმართულებით წავიდა. მანქანა გზაზე გააჩერა, გრძნობდა ჰაერი არ ყოფნიდა, მუცელზე ხელი ედო და ჩაკეცილი გადმოვიდა მანქანიდან, ტკიოდა მაგრამ ვერ ხვდებოდა ეს სხეულისგან მოდიოდა თუ სულისგან, გამაყუჩებლი დალია და არაფერი შველოდა, რაღაც გაბმულად უმდუღრავდა სხეულს, ეს უთქმელობა, სულს უხუთავდა და აგიჟებდა. მაღაზიაში გაიარა პერანგი იყიდა და ისევ კომპანიაშჳ დაბრუნდა კაბინეტში შელასლასდა მუცელზე ხელი ედო და თითქმის დაკუნტული იყო, მაგიდამდე ვერ მიაღწია და კედელთან ჩაიკეცა, ბავშვობიდან ასე იყო, როცა რაღაცას განიცდიდა კუჭი ეწვოდა, ახლა ღვიძიც აწუხებდა აღარაფერი შველოდა, თავს ვერაფერს უხერხბდა. კარზე კაკუნი გაისმა, არაფერი უპასუხია არ უნდოდა ვინმეს ამ მდგომარეობაში ენახა, კარი გაიღო და ნაცნობ შავ ჯვალოს მოკრა თვალი, კუდიანმა მიმოიხედა და რო ვერავინ დაინახა გასასვლელად მობრუნდა როცა იატაკზე დამჯდარი სანდრო დაინახა, ფერი ეცვალა.
-კარგად ხართ? შეშფოთებით კითხა.
-კი კარგად ვარ, წამოდგომა ცადა, მაგრამ ტკივილმა მუხლები თჳთქოს გადაუხერხა. არ ელოდა ასეთ შეშფოთებას კუდიანისგან.
-სასწრაფოს ხომ არ დავუძახო?
-არა არა, მართლა კარგად ვარ, ოდნავ მტკივა და მალე გამივლის, უბრალოდ ამ ბოლო დროს ავუშვი.
-რა აუშვით? გულ;უბრყვილოდ იკითხა კუდიანმა, სანდროს გაეცინა.
-ზოგჯერ ჩემი მეტყველება მთლად იდეალური არ არის, ყურადღებას ნუ მომაქცევთ, უბრალოდ ექიმის დანიშნულებას არ ვასრულებ სრულყოფიად და მაგის ბრალია.
-გასაგებია, თუ რამე დაგჭირდათ, არ ვიცი მაინც ხო არ ჯობია სასწრაფოს დავურეკო,, თქვა ბარბარემ როცა სანდროს ფერწასულ სახეს შეხედა.
-არაფერია მართლა მადლობა, სანდრო წამოდგა და გაიღიმა, მოულოდნელად სპაზმი იგრძნო თითქოს მუცელი გამოფატრეს მუხლებშჳ ძალა წაერთვა ძჳრს ეცემოდა, ბარბარე მისკენ წავიდა და ფაქტობრივად სანდრო ზედ გადაემხო, ჟრუანტელმა ამ შეხებით გამოწვეულმა ყველა ტკივილი დაავიწყა, ისიც კი რო სხეული გაააჩნდა, შემაძრწუნებელი ჟრჟჴლა იგრძნო, რააც არაამქვეყნიური ტანჯვა, მისი თმის შეხებაზე თითქოს გველი გაუსრიალდა ხელშჳ იმდენად სწორი და ნაზი თმა ქონდა, არაბუნებრივად შავი და შემზარავი, ბარბარემ ძლივს მიიყვანა სავარძლამდე და გველნაკბენივით მოშჴრდა, კანკალმა აიტანა და მისი სახე მოწოლილ ემოციებს ვერ ფარავდა, სანდროს ტკივილისგან სახე არაადამიანურად ნატანჯი ჰქონდა.
-უჯრაშჳ გამაყუჩებელი დევს და გთხოვ მომაწოდე, ისე უთხრა თვალები არ გაუხელია, ტკივილისგან თვალებს ძლიერად ხუჭავდა, ბარბარემ სწრაფად მიაწოდა წამალი და წყალი, სანდრომ აშკარად ზომაზე მეტი წამალი აიღო და სწრაფად გადაყლაპა, ტკივილმა მალე გაუარა და მაშჳნღა მიაქცია ნორმალურად ყურადღება მთელი ამდენი ხანი ეს კუდიანი შეშფოთებული უყურებდა
-რამე ხო არ გჭირდებათ? ბუნებრივად კითხა ბარბარემ.
-არა მადლობა დიდი და ბოდიშჳთ, სანდრომ თვალებში შეხედა და აგრძ ობინა იმ მომენტზე ეუბნებოდა თავი რო ვერ შეიკავა და ბარბარეს რო დაეყრდნო. ბარბარე უცნაურად შეიშმუშნა.
-თუ რამე დაგჭირდათ ექიმს გამოგიგზავნით. უკან სწრაფი ნაბიჯით გატრიალდა
-ხო რისთის შემოხვედით? ახლაღა გაახსენდა სანდროს ეკითხა.
-თანხის დასაბრუნებლად
-რომელი თანხის?
-რაც ჩემ კაბინეტზე დახარჯეთ, თუმცა შემდეგ თქვენ უნდა გადაიხადოთ იმის საფასური რაც კაბინეტს დაჭირდება ისევ ძველ მდგომარეობაშჳ მოსაყვანად.
-რა?
-ასე უფრო სამართლიანი იქნება.
-ნუთუ ვერ ხვდებით, რომ პატარა ბავშვივით იქცევი.
-არ ვაპირებ თქვენთან ჩემი ქცევის განხილვას.
-ნუთუ ვერ ამჩნევთ მაამთქვენს როგორ უჭირს თქვენი ასეთ მდგომარეობაშჳ ყურება, სანდრომ შეეატყო როგორ შეეცვალა მზერა კუდიანს მამის ხსენებაზე, აუწყლიანდა, ეს იყო სუსტი წერტილი საიდანაც სანდრო ამ ყინულის გაბურღვას დაიწყებდა.
-ნუთუ არ შეიძლიათ აიტანოთ გარემონტებული კაბინეტი, მარტო იმიტო რომ მამას ასიამოვნოთ და ოდნავ მაინც დაუბრუნოთ სიმშვიდე, ხშირად ყველას გვიწევს რაღაცის გაკეთება რაც არ გვსიამოვნებს მშობლებისთის, ახლობლებისთვის, მეგობრებისთვის.
-მე თუ რამეს ვაკეთებ მხოლოდ მამასთვის, აღმოხდა ბარბარეს გაბზარული ხმა სანდროს სმენას მისწვდა და მთელი სხეული ჩაუფხაჭნა.
-იქნებ ცადოთ და უფრო მეტი გააკეთოთ, ის ხომ აკეთებს, თქვენთვის ყველაფერს აკეთებს, როგორ გგონიათ თქვენ რომ ასე გიყურებთ რას განიცდის?
-სახლიდან რო გამოვდივარ ეს უკვე ჩემი შესაძლებლობების მაქსიმუმია. მხოლოსდ მამასთვის ვარ აქ (ბარბარემ ამქვეყნიურობა იგულისხმა) სანდროსთის კი ეს სიტყვა კომპანიად უნდა გაგებულიყო, მაგრამ ამ აზრს მიუხვდა და ხმა გაუწყდა.
--რო ცადო? უბრალოდ რო ცადო? ადამიანი ხომ მარტო საკუთარი თავისთის არ ცხოვრობს, ჩვენ ჩვენი თავი მას მერე აღარ გვეკუთვნის რაც ჩვენი არსებობა ზეცაში გადაწყდება.
-არ მინდა ამაზე ლაპარაკი თქვენთან.
-კარგი მაშჳნ კაბინეტს ნუ შეცვლით ბოლო ბოლო საკუთარი ხელით ვთხიპნე რაღაცები, ბარბარეს გაეცინა და თავი ჩაღუნა
-თქვენ?
-კი მე, ძალიან გვეჩქარებოდა მოგეხსენებათ მიზეზი და მეც ბევრი ვიწვალე, ამიტო წყალშჳ ნუ ჩამიყრით ამ შრომას, ბარბარე უხმოდ გატრიალდა, სანდრომ უჩვეულო კმაყოფილება იგრძნო. შენობიდან კმაყოფილი გავარდა, ტელეფონზე თორნიკეს ნომერს კრეფდა
-ხო ლექსო, უპასუხა თორნიკემ.
-რაფერ ხარ თორნიკე რა შობი? მხიარულად მოიკითხა სანდრომ აჭარელი მეგობარი.
-მაგრად, შენ ხასიათი გამოგიკეთდა გეტყობა.
-ხო მიდი რა შეყარე ბიჭები და ამოეყარეთ ჩემთან.
-აუ ჯაბას თავი არ მაქ ორი დღეა მოსაკლავად დამდევს, რაღაც ანეგდოტი მოვყევი სვანებზე უცხოელ სტუმრებთან და გაიგონა, აღშფოთების პიკშია, თორნიკეს გაეცინა
-აუ მიდი რა, გადუვლიდა ხო იცი რა ბუნჩულაა.
-რა გაუვლიდა მიპადიეზდებს ტო, სულ გამოშტერდა, ხუმრობა აღარ ესმის, ორივე იცინოდა.
-კარგი ჯაბას მე ვეტყვი და იქნებ როგორმე შეგარიგოთ, საღამოს ამოდი რა ჩემთან.
-ხო ამოვალ ოღონდ ჯიშკარიანი გამინეიტრალე.
-გელოდებით. სიცილით გათიშა ტელეფონი სანდრომ.
მარკეტში გაიარა, თითქმის ყველაფერი ჩაყარა კალათში, თავისთვის იოგურტები და გაზიანი სასმელი იყიდა და მხიარული გაეშჲრა სახლისკენ, ერთად ყოფნის დროს „გაუსაძლისად“ მხიარულობდნენ, ყველაფერზე ეცინებოდათ უკანასკნელ სისულელეზეც, 28 წლის ხალხი სკოლის მოსწავლეებივით იქცეოდნენ და სულ არ აინტერესებდათ ვინმე თუ შეამჩნევდათ, სტუდენტობის მერე თითქმის არ შეცვლილან, ჯაბა ისევ მოუქნელი და ხისტი იყო ფიცხი და ბავშვივით ალალი, აღფრთოვანების საოცარი ნიჭი ქონდა, ყველაფერშჳ შეეძო კარგის დანახვა. ბექა ნამდვილი მასხარა, მოუსვენარი ენას ვერასოდეს აჩუმებდა სულ ყველაზე მეტს ლაპარაკობდა, არ ქოონდა მნიშვნელობა რაზე ყველაფერზე პასუხი ქონდა, ამის გამო გოოგლს ეძახდნენ, ძალიან გულისხმიერი იყო ყველას პრობლემა საკუთარივით აწუხებდა და უწვრილეს დეტალებამდე ჩადიოდა. თორნიკე ოდნავ სერიოზული, ცოტაც მკაცრი და პირდაპირი, ხშირად ამის გამო ჯაბას და მას უჩხუბიათ მათი გაშველება ერთი კონცერტი იყო გამძვინვარებული ჯაბა, როცა აღმოაჩენდა რომ ტყუოდა პატარა ბავშვივით იხდიდა ბოდიშს, როცა რამდენიმე წამის წინ შეეძლო შუაზე გაეხლიჩა “მსხვერპლი“ კიდევ ყავდათ ორი მეგობარი ერეკლე და ლევანი, მათ გარეშე გრძნობდნენ რომ არ იყო სრულყოფილი მათი შეკრება სულ იმის განცდა ქონდათ რო ვიღაც უნდა მოსულიყო აკლდათ გამუდმებით, ლევანი სულ კამერით დარბოდა, ყველა ფეხის გადადგმაზე სურათის გადაღებას ითხოვდა, სულ ყველა დეტალს აფიქსირებდა ამის გამო ხშირად საყვედურობდნენ არ გვაცლი ნორმალურად ქუჩაშჳ გავლასო ხან ვის გააჰოლებდნენ თვალს ბიჭები თვალს ხან ვის და ეს ყველაფერი დაფიქსირებული იყო მერე იწყებოდა გარჩევა, ერეკლ უფრო სერიოზული იყო თუმცა „გაჯაზების“ დროს შეეძლო თავდაყირა დამდგარიყო ისე გადარეულიყო მხიარულობისგან. ყველაზე მეტად სტუდენტობის შემდეგ მაინც ალექსანდრე შეიიცვალა ოდნავ გულჩათხრობილი გახდა, მას მერე რაც სმა აღარ შეეძლო ბიჭებთან ყოფნასაც ერიდებოდა, ფეხბურთის ყურებაც კი შეძჲლდა თუმცა მაინც იყო თამაშები რომლებსაც უყურებლად ვერ ძლებდა. ალექსანდრესთვის ეს იყო სამყარო სადაც არ არსებობდა დრო, წლები, წამები და წუთები ამ სამყაროშჳ სადაც მისი ძმაკაცები ცხოვრობდნენ ყველაფერი უცვლელი იყო იცვლებოდა მხოლოდ ლევანის ფოტოაპარატი, უფრო თანამედროვდებოდა ისიც იმიტომ რომ უფრო მეტი წამი დაეფიქსირებინა, ბიჭები დაბლა დახვდნენ ბექა მანქანის კაპოტზე იჯდა და პატარა ბავშვებს ეჯღანებოდა ისე რომ მშობლებს არ დაენახათ, მთელ ეზოშჳ ბავშვები „გაურკვეველი“ მიზეზით ტიროდნენ, ბავშვის დედა რო გამოიხედავდა იმის გასარკვევად რა მოხდა ბექა ისეთ შეწუხებულ სახეს მიიღებდა ოსკარი გარანტირებული ქონდა ფილმი რო ყოფილიყო. ჯაბამ თავში ხელი წაარტყა, ბექამ ყური მოქაჩა, პატარა ბავშვებივით იყვნენ, სანდროს სიცილი აუტყდა, მთელი ღამე იცორხოცეს სკაიპით ელაპარაკნენ ერეკლეს და ლევანს, იქიდანაც კი აფიქსირებდა ლევანი ამ ოთხის სურათებს კომპიუტერი რო ლამის გაგლიჯეს შუაზე, ჯაბამ ყველას მხარიკრა და მარტო თვითონ დაჯდა წამშჳ ეკრანზე ისევ 4 თავი გამოჩნდა,ახლა ჯაბას თავს რო ანჯღრევდნენ, თითქმის მთელი ღამე იღლაბუცეს არ დაუძინიათ 2 საათი თუ მოასწრო სანდრომ თავის რაღაცაზე მიდება მის საწოლში ბექა ჩაგორდა და არავის იკარებდა ყვიროდა არავის დაგაწვენთ ჩემთანო, დილით მაღვიძარამ გააღვიძა სანდრო სწრაფად წამოხტა მიხვდა რო აგვიანდებოდა სწრაფად გადაივლო წყალი, დიდ ხანს იდგა გარდირობთან თავისუფალი მაისურები თვალს უკრავდნენ, მაგრამ მაინც პერანგს მოკიდა ხელი, რო ყრონჭავდადა აგიჟებდა, ძლივს შეკრა ღილები ვერ იტანდა ამ პროცესს, გახსნით აღარ წვალობდა ღილებს აგლეჯდა და ყოველ ჯერზე ახალ პერანგს იცვამდა.
-სანდრო რა ქალივით იპრანჭები, შესცინა ახალგაღვიძებულმა ბექამ
-ჩაკვდი მანდ.
-დილიდან რა უხეში ხარ, თუმცა კარგად გამოიყურები, მომხვჩვალი ინდაურის სახე გაქ.
-თუ არ გაჩუმდები ჩამხჩვალი ქათმის სახე გექნება, გაიცინა სანდრომ და ჰალსტუხი მოიძრო.
-რა თავი აიტკივე ერთი იმ კომპანიაშჳ სიერულით, ამდენი საქმე გაქვს ბიზნესი სულ მიატოვე და იქიდან ცხვირს აღარ ყოფ.
-აუ ბექა რა კაპასი ცოლივით მომაყარე დილიდან, დაიძინე რა.
-ჯაჯღანა ქმარი იქნები სანდრო, გადაიხარხარა ბექამ. სანდრო მალევე გამოვიდა სახლიდან სირბილით ჩავიდა კიბებზე და მალე კომპანიაშჳ იყო. თვალები დასიებული ქონდა გუშჳნდელი უძჳლობის გამო, გულში 3 ივე ძმაკაცს ლანძღავდა დამარჩენ 2 საც ზედ აყოლებდა და საღამოზე ისევ მათთან შეხვედრა დაგეგმა. კაბინეტში შევიდა, მაგიდა ლოგინად ეჩვენებოდა და ლამის ზედ დაწვა, სავარძელშჳ ჩაჯდა საბუტები სახეზე აიფარა და თვალები დახუჭა, კარგა ხანს ასე გამოიაძინა, კაკუნმა გამოაღვიძა მდივანი იყო რაღაც საბუთები შემოუტანა სანდრო ძივს გაერკვა რო სამსახურში იყო, სერიოზული სახე მიიღო რო არაფერი შემჩნეოდა, შესვენებაზე იოგურტების საყიდლად გავიდა, მკაცრ კვებაზე იყო ყველაფერი უღიზიანებდა კუჭს, კიბეებზე ძლივს ალასლასდა მოკუნტული მიდიოდა, როცა მიხვდა რო ვიღაც მოყვებოდა უკან.
-გამარჯობა კუდიანო. და მთელ სხეულში საშჳნელმა სიცივემ დაუარა, წამოცდენილი სიტყვა ბეღარ შეაკავა. ისე იყო გულშჳ ამის დაძახებას მიჩვეული რო ახლა ნამდვილი სახელიც კი ეგონა.
ბარბარე არ ელოდა კუდიანის დაძახებას, მაგრამ სანდროს ისეთი სახე ქონდა, ღიმილი ძლივს შეილავა თანაც თავის გრძელ, შავ შემზარავ კაბას დახედა და ვერაფერი შეუსაბამობა აღმოაჩინა თავის თავსა და კუდიანს შორის. სანდროს ფერები გადაუვიდა, ენა ვერ მოიტრიალა.
-გაგიმარჯოს, კარგად ხარ? თუ ისევ აუშვი? ყურადღება არ გაამახვილა ბარბარემ ამ სიტყვაზე, სანდროს გაეცინა.
-სიმართლე გითხრა მთლად აშვების ბრალი არ არის, ასე იცის ხოლმე და ღვიძისკენ წაიღო ხელი.
-კაბინეტი მართლა გემოვნებით არის მოწყობილი და დიდი მადლობა. სანდროს ტკივილი სულ დაავიწყდა ამ სიტყვებზე „შენ მადლობაც იცი?“ ეს მოადგა პირზე მაგრამ,
-რის მადლობა, ეს უპასუხა, საბუთებს იმედია ოთახშჳ შემომიტან, სანდრომ ცადა მადლობის საფასურად ეს გამოეტყუა,კუდიანმა არაფერი უპასუხა სწრაფად ავიდა კიბეებზე და თავისი ოთახისკენ წავიდა, სანდრო კაბინეტჳშ შევიდა წამალი აიღო, იქვე დივანზე მიწვა ცოტა ხნით რომ როგორმე გაეყუჩებინა ტკივილი, როცა კაბინეტშჳი შავი ჯვალო შემოვიდა საბუთებით ხელში, სანდრო უხერხულ პოზაშჳ იყო, ფეხსაცმელები გაეხადა და მიყრილი იყო, პერანგი აეკაპიწებინა და ოდნავ ჩაეხსნა რო სუნთქვა შეძლებოდა, ეს იყო ოშხარელის კლასიკური სტილის თავისებული მორგება, მაშჳნვე წამოხტა ფეხზე, გაიღიმა რო უხერხულობა გაეფანტა, ბარბარეს გაეცინა, სანდრო ვერ მიხვდა მერე ფეხზე დაიხედა და დაინახა, რომ წინდა ორივე ფეხზე ცერა თითზე გახეული ქონდა.
-ბექა დაგასამარებ, გულშჳ გაიფიქრა, მიხვდა რო ბექამ „გაუხვრიტა“ წინდები ისე ჩქარობდა დილით რო ყურადღება აღარ მიუქცევია, სასაცილოდდ აათამაშა გამოყოფილი ფეხის თითები და გაიღიმა .
-მეგობრის ბრალია.
-მე ნუ მიხსნით გაეცინა ბარბარეს, თავი ჩაღუნა ისე რო მის სახეზე აღბეჭდილი სიცილი სანდროს არ დაენახა.
-იმედია არ ფიქრობთ რომ სულ ასე დავდივარ, სანდრომ თავი ვეღარ შეიკავა და გაეცინა, რას უხსნიდა ასეთ უხერხულ სიტოაციაში არასოდეს ყოფილა, ან რას დაუჯერებდა ყველა მის ნათქვამს ახლა ბარბარე უხერხული სიტოაციიდან გამოსავლად შეაფასებდა. სწრაფად ჩაიცვა ფეხზე და საბუტები გამოართვა.
-მადლობა რო მომიტანე, ბარბარე უხმოდ გატრიალდა, მაგრამ აშკარად შეატყო რომ წინდების ამბავმა გაამხიარულა. სანდრო ტელეფონს დაეტაკა და ისე იყო გაბრაზებული ხელიდან გაუვარდა ძლივს მოახერხა ბექასთან დარეკვა, დაკავება იყო, მოგკლავ ბექა დაგახრჩობ, ეს რა გამიკეთა, რა დეგენერატია, მაინც მოასწრო გაეცინა სანდროს. დერეფანში იყო, როცა ბექამ გადმოურეკა.
-ბექა შენ სულ გამოშტერდი?!
-რაზე მეუბნები? ფხუკუნშეკავებული ხმა იცნო სანდრომ.
-რა უქენი ჩემ წინდებს?
-რა ვუქენი? რა მესაქმებოდა შენ წინდებთან.
-აუ კარგი რა აზრი აქვს უარყოფას მაინც დაგახრჩობ.
-სანდრო როდის მოვასწრებდი გახვრეტას? ეშმაკურად კითხა ბექამ, აქ უკვე ჩაავლო სანდრომ, არ უხსენებია რო წინდები გახვრეტილი იყო ბექამ თავისი თავი ჩაიწვა.
-როდისს და მერო პერანგს ვიცმევდი შენ ჩემი საწოლიდან გადაიპარე ეტყობა მაშჳნ ჩაიდინე ეს, თანაც მე არ მითქვამს რო გახვრეტილია წინდა ამიტომ უკვე შენთვითონ წამოგცდა. ამ საუბარზე დერეფნის ბოლოს მდგარმა ბარბარემ ხელი აიფარა პირზე ისე იყო გაოგნებული.
ღმერთო ჩემი გეია „ჩემი საწოლიდან გადაიპარე“ ეტყობა მეგობარი ბიჭი ყავს ბექა, იმან გაუხვრიტა წინდა ბარბარეს სიცილი ლამის აუტყდა, ამ მომენტიდან თავისდაუნებურად სანდრო მსხვერპლად შერაცხა რო საზოგადოებისგან ჩაგრული არატრადიციული ორიენტაციისაა, თანაგრძნობა იგრძ ო მის მიმართ და უფრო თავისუფლადაც იქნებოდა მის გვერდით. ახლა მიხვდა ასე გემოვნებით რატო მოაწყო მისი ოთახი, სხვანაირად აზროვნებს, ახლა აღარაფერი აღიზიანებდა მისი გაკეთებული, ის შჳშჳ რაც შინაგანი მის მიმართ განიცდიდა გაუქრა. სანდრო მთელი დღე ბექას ლანძღავდა, ილიასთან შევიდა რაღაც დეტალები დააზუსტა და შემდეგ ბარბარეს კაბინეტისკენ ისე დაიძრა გოონებისთვის ფეხებს არ უკითხავთ არც იცოდა რა უნდა ეთქვა რატო შემოვედიო. ბარბარემ მისდა გასაოცრად შედარებით თბილად მიიღო და დაჯდომა შესთავაზა, სანდრო სწრაფად დაჯდა ამ კუდიანმა არ გადაიფიქროსო.
-სანდრო სასამართლოდან უწყება მოვიდა და უნდა შემომეტანა კარგია რო შემოხვედი, სანდრო გაოცებული იყო რამ გამოიწვია ასეთი ფერისცვალება ამ ქალის, უფრო სწორად გოგოსი მონაცემები რომ ნახა 25 წლის იყო, ამაზეა ნათქვამი ასაკი არ ეტყობაო, გულშჳ გაეცინა სანდროს, 40 წელს მინიმუმ მიცემ საერთოდ არ ეტყობა თავისი ასაკი.
-ბარბარე ძაღლი როგორაა? ძალიან მომენატრა, მოულოდნელად გადაიტანა სხვა თემაზე ლაპარაკი რო ნამდვილად დაედგინა რატო შეიცვალა ასე.
-მერე მოდი ჩვენთან და ნახე, იმასაც ძალიან მოეწონე, გეფიცები პირველი ხარ ვისაც მოფერების ნება მისცა პატრონის გარდა. სანდრო ამან საშჳნლად დააეჭვა, რამეს ხო არ მიხვდა და ამიტომ რამეს ხო არ უწყობს, ეს აზრი აეკვიატა.
-აუცილებლად. სანდრო ასსადგომად მოემზადა, მაგრამ ისევ დაიწყო.
-ბარბარე არ ფიქრობ რომ ტანსაცმელი უნდა შეცვალო? ბარბარეს ლამის გაეცინა, ალბათ როგორ უყვარს მაღაზიებში სიარული სანდრიკოს, ერთ დროს ბარბარე როგორი სიხარულით დაიდიოდა, ყველა მაღაზიას ათვალიერებდა, ტანსაცმლის ყიდვა ყველა პრობლემას ავიწყებდა ამის გახსენებაზე მის სახეზე ჩრდილმა გადაიარა.
-შენ თუ გამომყვები სანდრიკო, ბარბარემ იფიქრა სანდროს უნდოდა მაღაზიებშჳ გასვლა და ხათრი ვერ გაუტეხა.
-ბატონო? რა დამიძახეთ? სანდროს ეგონა მოესმა, ამას გავასანდრიკოებ გულშჳ გაიფიქრა და სახეზე უმეტყველო ღიმილი მოირგო ყოველი შემთხვევისთვის ეს კუდიანი რო არ დაეფრთხო. იკო, აკა, ჩაკა და მსგავს დაბოლოებებს ვერ იტანდა, არ მოწონდა სახელის ასეთი გაპრანჭვა და მარტო ბექა ეძახდა ამ სახელს ისიც იმიტო რო წყობიდან გამოეყვანა და კარგად ეცინა მერე.
-არ გესიამოვნა? ფრთხილად კითხა ბარბარემ.
-არა რას ამბობ, უბრალოდ მარტო ერთი მეძახის, ბექა ჩემი მეგობარი ამ სახელს და სხვისგან მეუცნაურება. ბარბარემ სიცილი ძლივს შეიკავა „როგორი ერთგული იქნება სანდრიკო“ ეს გაიფიქრა, სანდრომ კი ენაზე იკბინა რამ ათქმევინა ეს , ვერაფრით იტანდა ამ სახელის დაძახებას და ახლა ამას მაინც რო დაეძახა თანაც ხალხშჳ ალბათ ყველაფერს შემოიგლეჯდა სიმწრისგან.
-ბაბუაჩემს არ უყვარდა მის სახელს რო ამოკლებდნენ და ვცდილობ მისი ეს წესი არ დავარღვიო, მიხვდა რო ცოტა ზზედმეტი მოუვიდა, სახელზე ასეტი ამბავი არ უნდა აეტეხა, მისდა გასაკვირად ბარბარე არ გაბრაზებულა.
სანდრო ატეხილ ეჭვებს ვერაფერს უხერხებდა, ყველაფერი ერთმანეთშჳ ირეოდა იდღიპნებოდა, კაბინეტიდან უემოციო ღიმილით გამოვიდა, რამდენიმე საათი იმუშავა და სახლშჳ ისე წავიდა გვერძე არ გაუხედავს იმ კუდიანს რო არ წაწყდომოდა. სანდრო რამდენჯერმე მივიდა რობაქიძეებთან სახლშჳ ბარბარე კარგად შეხვდა ყავაც კი შეუტანა მამას და საანდროს კაბინეტში, სანდრო არ სვავდა, მაგრამ თავი აიძულა რო დაელია სხვანაირად რამე არ წყენოდა იმ გიჟს, სამაგიეროდ მთელი ღამე ღვიძლმა არ დააძინა სიმწრით კედლებზე გადიოდა, ეს გოგო შემიწირავს ილანძღებოდა მთელი ღამე .
ილია ატყობდა ბარბარეს ცვლილებას, სანდროს დაუახლოვდა, შედარებით სხვანაირი გახდა, ადრე მხოლოდ მამამის ნინოს და ძველ მეგობარ ანას ეკონტაქდებოდა ახლა ამ სიას სანდროც მიემატა, ამიტო სანდროსთის მოცემულ პირობას ზედმიწევნით ასრულებდა.
-ბატონი ალექსანდრე კარგი ბიჭია არა? დაიწყო ნინომ და ბარბარეს გამომცდელად შეხედა
-კი, ძალიან
-გამორჩეულია რაღაცით ყველასგან
-აბა რა იქნება, იცი რომ გეია, გამოუტყდა ბარბარე ნინოს და მერე ინანა, უკვე ჭორაობაც დაიწყო და ამან შეაკანკალა.
-კარგი საიდან მოიტანე გამორიცხულია.
-ზუსტად ვიცი ისეთი ლაპარაკი მოვისმინე.
-კარგი ბარბარე რას ამბობ, ღმერთო როგორი სიმპატიურია ასეთი ვერ იქნება.
-სიმპატიურობა რა შჲაშჳა? ასეთი ხალხი გგონია სიმპატიურები არ არიან?
-არაფერი ეტყობა რო ასეთია, ვაჟკაცური და მტკიცე ჩანს, სიარულიც ისეთი აქვს განსხვავებული მაგრამ ძალიან კაცური, თანაც ნაავარჯიშები ჩანს, ისეთი ბრაზიანია.. ნინო აზრებს ვერ ალაგებდა არა არა გამორიცხულია ასეთი იყოს.
-ნინო ეგარაფერს ნიშნავს ყველას კი არ ეტყობა, შეიძლება სანდროს ძალიან რცხვენია და ამიტომ ვითომ კაცური ქცევებით ცდილობს ამის დაფარვას.
-ასეეთი რა მოისმინე?
-ბიჭს ელაპარაკებოდა, თავის საწოლს ახსენებდა.
-კარგი რა ბარბარე იქნებ მეგობარია და ამასთან დარჩა, ამ დროს დაინახეს როგორ გადმოვიდა სანდრო წითელი შარვლით და ფერადი უჩვეულოდ მხიარული წარწერებიანი მაისურით, შარვალი მომდგარი იყო და ბოლოშჳ სულ წვრილდებოდა, კიდევ უფრო მაღალი ჩანდა, ხელში ეტყობოდა რო შარვალკოსტუმი ეჭირა და ისე მოდიოდა, გზის მეორე მხარეს ბიჭი შეამჩნიეს სანნდროს ხელს უქნევდა და სასაცილოდ კოცნას უგზავნიდა, ალექსანდრე შენობაშჳ შემოვარდა და ძალიან სწრაფად გაიქცა კაბინეტისკენ, ეს ტანსაცმელი სწრაფად გაიძრო და ნაგავში მოისროლა, ტელეფონმა დაურეკა
-აუ ლექსო ეგრე სწრაფად რო შეხვედი არ ითვლება.
-გაგგლიჯავ ბექა თუ აღმოვაჩინე რო ვინმემ დამინახა.
-რას იზავ წაგებული რო ხარ უნდა შეასრულო ნიძლავი, რატო არ გამიღიმე ხელი რო დაგიქნიე?!
-ხელი დამიქნიე? შენ ხო არ გააფრინე, აუ მოგკლავ ახლა, სანდრო სწრაფად იცვლიდა თან ბექას ლანძღავდა,
-საღამოზე ჯაბა იქნება ცირკი, ისეთი ტანსაცმელი შევურჩიიეთ მე და თორნიკემ რო სვანები ჩვენ სისხლს აიღებენ, ამ სანახაობას არ გამოაკლდე ლექსო.
-მიდი რა გამომიგზავნე სურათები, როგორ ტანსაცმელს აცმევთ, იმდეია ჩემზე უარესი იქნება.
-წარმოიდგინე ჯაბა ვარდისფერ ჯინსშჳ შარდენზე, ვაიმე ვხოხავ, ბექას და თორნიკეს სიცილი ისმოდა ტელეფონში.
-აუ ტო ეგ მართლა რა იქნება, ვინმემ რამე რო უთხრას ჩათვალე გაბრდღვნის, ისე მაგის ბრალია რა სვანურად ითამაშა და მეც წამაგებინა.
-ახლა დამატებით აქსესუარებს ვურჩევთ ჯაბუნას, ჯავშანჟჳლეტი ჩავიცვათ თორემ დაგვხოცავს, ხარხარებდა ბექა.
ნინო გაოგნებული იყო
-ხომ ხედავ გაიღიმა ბარბარემ, თან უნდა მოგესმინა ნინო და მიხვდებოდი როგორ სხვანაირად ელაპარაკებოდა იმმ ბიჭს, ეტყობა ღამე იმასთანნ დარჩა და გამოცვლა ვერ მოასწრო.
-არა ასეთი როა ვერ ვიჯერებ, ისეთი ხმა აქვს რო დაიყვირებს მგონია შენობა ზანზარებს და როგორ დავიჯერო რო ასეთია, ნინო გაოცებას ვერ ფარავდა. ბარბარემ მთელი ამდენი ხნის მანძილზე პირველად „იჭორავა“ ამის გააზრებაზე ძალიან შეშინდა ხვდებოდა რომ უკვე რაღაცები აინტერესებდა, კაბინეტშჳც დიდ ხანს ვეღარ ჩერდებოდა, არადა ადრე რო არ გამოსულიყო საერთოდ არ აინტერესებდა ირგვლივ რა ხდებოდა ცხვირსს გარეთ არ ყოფდა.
ბარბარეს დაბლიდან დაუძახეს სასწრაფოდ ჩასულიყო, რაღაც პრობლემა იყო, ნინოც გაყვა და სწრაფად ჩავიდა კიბეებზე.
სანდრო ნოუთბუქში იყო შემძვრალი და ბიზნესის საკითხებს აგვარებდა, ცდილობდა ხმადაბლა ელაპარაკა, მაგრამ მაინც ახერხებდნენ მის მმდგომარეობიდან გამოყვანას ხმაურმა გამოაფხიზლა მაშინვე სირბილით დაუყვა კიბეებს, შენობის შემოსასვლელში ვიღაც კაცი ყვიროდა და იგინებოდა, იქვე მოკრა თვალი შავ ჯვალოსაც გაოცებული რომ უყურებდა ამ კაცის ლანძღვას ილია ვერ ამშვიდებდა.
-დაწყნარდით ბატონო დავით. უთხრა ილიამ.
-მოკეტე შენ, დაუყვირა ილიას, ქურდი და ნაძჳრალა ხარ, ჩემი იდეა მოიპარე რეკლამის გადაღების, ახლა კი თქვენი შესაგებელი ვნახე იმდენ სისულელეს უთითებთ, ტყუილს და სიყალბეს სასამართლოზე ზეგავლენის მოხდენას ცდილობთ ალბათ თქვენნაირი უსინდისო იურისტები გყავთ, სანდრო ამ სიტყვებმა შეაკანკალა. ილია რბილი კაცი იყო ერიდებოდა ვინმესთვის შეურაცხყოფის მიყენებას და დამცირებას, ამ კაცსაც არ აკადრა რო დაცვას კინწისკვრით გაეგდოთ ამიტომ უწევდა ლანძღვის მოსმენა, მაგრამ მისთვისაც არსებობდა ზღვარი რომლის ადალახვის შემთხვევაში ფოლადივით მტკიცე და დაუნდობელი ხდებოდა, ჩანდა ილია როგორ გაბრაზდა და მალე ხელსაც დაარტყავდა ამ უნამუსოს, ბარბარეს სახე ეცვალა, როცა მამამისი ამ დღეშჳ დაინახა, მისკენ წავიდა და მოეხვია, ილია ვერ იძვროდა, სუნთქვა შეეკრა, ცრემლები ნიაღვარივით მოასკდა ძლივს შეიკავა, ამ განცდას ვერაფერს შეადარებდა 2 წლის მანძჳლზე პირველად მოეხვია მისი შვილი და ახლა ყველა განცდამ ერთიანად დაუარა სხეულში, ისევ ის მხიარული, გულღია და ცელქი ბარბარე დაუდგა თვალწინ სულ რომ კისერზე ეკიდებოდა, ამ ჩახუტებაშჳ არ იყო ის სიხალისე და სილაღე, მაგრამ არაფერს არ უმოქმედია ისე ილიაზე როგორც ამას, ეს იყო იმედის სხივი, რომელიც პირველად გაუჩნდა თვალებში მამას. სანდრომ ძლივს მოაშორა მიყინული მზერა ამ სანახაობას, მამა შვილის ქიმიამ შთაბეჭდილების ქვეშ მოაქცია და ძლივს გადაიტანა მზერა, კაცზე რომელიც უფრო და უფრო ყვიროდა.
-დათო როგორ ხარ? გაისმა სანდროს გაბზარული ხმა
-ვა ალექსანდრე? გაოცებული უყურებდა დათო და შუბლზე ოფლი გადასდიოდა.
-რა ხდება დავით? გამოსცრა ალექსანდრეს.
-შენ აქ მუშაობ ალექსანდრე? გაოცეება ვერ დაფარა დავითმა.
-ხო ის იურისტი ვარ ვინც ის შესაგებელი დაწერა, ამიტომ როგორც ჩანს ჩემთან გაქვს პრეტენზიები და თუ ქინდა ჩემ კაბინეტშჳ გავარკვიოთ ან გარეთ გავიდეთ სადაც ხალხი არ იქნება, სანდრო თვალებს არ აშორებდა.
-არ გინდა სანდრო, ილიამ ხელი მკლავზე დაადო.
-არ გრცხვენია მერე ალექსანდრე? ამდენ უნამუსობას რო წერ? ამდენ ტყუილს, არ გიცნობდე მაინც.
-რას ვწერ უკაცრავად? სანდროს ხმას მოუთმენლობა დაეტყო.
-ტყუილს, რობაქიძჳს კომპანიას შენი ღირსების ფასად იცავ, ბაბუაშენი ალბათ.....
-მოიცა ასე უტიფრად მიცხადებ რო ტყიილებს ვჩმახავ, როცა ორივემ კარგად ვიცით რა ინტრიგანიც ხარ, ხმას აუწია სანდრომ და გასასვ;ლელისკენ ანიშნა.. კაცის თვალებში შიშჳ გაკრთა და ყველა მიხვდა რო იქიდან ფეხს არ მოიცვლიდა.
-შენი ძმა ამას არასოდეს გააკეთებდა ისიც იურისტი იყო მაგრამ შენგან განსხვავებით სულს არ ყიდდა, ეს რომ ენახა ალბათ ძალიან შერცხვებოდა, ალექსანდრე გამწარებული მიეჭრა უცნობს და მთელი ძალით ჩაარტყა თავი ცხვირში, კაცი აღრიალდა ტკივილისგან სანდრომ მუშტები დაუშინა, დაცვა ძლივს აკავებდა.
-შე ახვარო, მეორედ რო ჩემთან ესე ლაპარაკი გაბედო მაგ ენას ძირიანად ამოგაძრობ, შენ დედას შ... ღრიალებდა სანდრო ყველა გაოცებული უყურებდა არავინ ელოდა.
-ახლა ჩემი ძმა ალბათ გვერძე გაგიყვანდა და იურიდიული ტერმინებით აგიხსნიდა რო ტყუიხარ, შენ ჩემგანაც ამას ხო არ ელოდი? თუ არ გითხრეს რო ერთმანეთისგან განვსხვავდებით, გვერძე მარტო იმიტო გაგიყვან რო ეგ სიგფათი უფრო გაგირთიანო და მეორედ რო ჩემთან ასე ლაპარაკი გაბედო შუაზე გადაგტეხავ შე ახვარო, სანდროს დაცვა ძლივს იჭერდა ყველა გაოგნებული უყურებდა.
-უზრდელი ხარ, მიაძახა დათომ, სანდროს დაკავება შეუძლებელი იყო დაცვას ხელი კრა და გვერძე მოისროლა ამ კაცს ისევ მივარდა და სახეშჳ მუშტები დაუშჳნა, ილიამ ძლივს გამოწიწკნა ხელიდან.
-ამის მერე გეცოდინება როგორ უნდა მელაპარაკო, ქუჩაში რო შემხვდები იცოდე გვერძე გადადი თორემ სადაც გნახავ იქ აგახევ სახეს, უტიფრად იტყუები და ინტრიგნულად ცდილობ ჩემზე ზეგავლენის მოხდენას, მაგრამ კიდევ რო მიხსენო ჩემი ძმა გეფიცები რო ვერავინ დამაკავებს. დასისხლიანებული დათო გარეთ გავიდა, სანდროს სუნთქვა გახშჳრებული ქონდა და იგინებოდა, მერე თვალი რო მოავლო ყველა თამანშრომელი მიშტერებოდა.
-რა? ასე რატო მიყურებთ? დაუღრიალა მათაც და კიბეებისკენ წავიდა,
-სანდრო ჩემ კაბინეტშჳ გელოდები, უთხრა ილიამ და ლიფთისკენ წავიდა. სანდრომ მუცელშჳ ისევ ტკივილი იგრძნო, ბევრს ეცადა რო გამართულს დაეტოვა შეკრების ადგილი, როცა თვალს მოშჴრდა სახე შეუწუხდა ტკივილისგან, წელშჳ მოიხარა და მუცელზე ხელი დაიდო, ძლივს ადგავდა ნაბიჯებს
-ბარბარე რაღაც გეშლება ეს გამორიცხულია ცისფერი იყოს სიხარულით დაასკვნა ნინომ , ბარბარეს სახე მთლიანად მოღრუბლული ჰქონდა.
სანდრო გრძ ობდა რო ზედმეტი მოუვიდა დავითთან არა ილიასთან გრძნობდა თავს დამნაშავედ, კაბინეტშჳ შევიდა წამლის ასაღებად, გაყუჩებას ელოდებოდა ამიტომ დააგვიანდა ილიასთან შესვლა.
-ხო გითხარი სანდრო ჩემთან შემოდი-მთქი?
-ბოდიში ილია, ახლა ვაპირებდი, წამოდგომა ცადა სანდრომ, მაგრამ ვერ მოახერხა.
-არ ფიქრობ რო ზედმეტი მოგივიდა? ჩემ კომპანიაში ყველაფერი რო თავზე დაიმხე?
-ბოდიში, გულწრფელი სინანული იგრძ ობოდა სანდროს ხმაში, მისი გამომეტყველებით მიხვდებოდი რო ეს ფიცხი, ხშჳრად თავშეუკავებელი და თავაშვებული ტიპი, არ ერიდებოდა ბოდიშჳს მოხდას თუ თავს დამნაშავედ თლიდა.
-შენი საქციელით მე გადამახტი თავხე ხო ხვდები?
-ვხვდები, ასე არ უნდა მოვქცეულიყავი, მაგრამ თქვენ აქ არაფერ შუაში ხარ, არც თქვენ გადაგახტით თავზე, ჩემი ძველი ნაცნობია, ის ჩემ პირადულს შეეხო და ამიტომ ვერ მოვითმნენდი, მარტო იმას ვნანობ რომ ეს თქვენ შენობაში და თქვენი თანამშრომლების თვალწინ გავაკეთე, კიდევ ერთხელ დიდი ბოდიში, ილია ახლა უყურებდა ალექსანდრეს და ვერ ხვდებოდა როგორ შეეძო ასეთჳ განსხვავებული ყოფილიყო, ახლა მშვიდი და გაწონასწორებული ელაპარაკებოდა, რამდენიმე წუთის წინ კკი კონტროლი ქონდა დაკარგული.
-მეორედ ამას არ გაპატიებ, მტკიცედ თქვა რობაქიძემ. სანდრომ ეს საყვედური მთლიანად მიიღო და არაფერი უპასუხა.
ბარბარე კაბინეტშჳ ნერვიულად სცემდა ბოლთას, ნუთუ ისეთი არ არის და შეცდა,
-არაფერი ეტყობა ხომ ამბობს ნინო, მართლა არ ჩანს ასეთი რა მომელანდა, რამ მაფიქრებინა, ასე ახლოს როგორ მოუშვა ამის გამო დაუახლოვდა და შჳშჳ სულ გაუქრა ალექსანდრეს მიმართ ამ ფიქრებში იყო კარზე რო კაკუნი გაიგონა.
-შემოდით.
-ჰეი, თავი შმოყო სანდრომ, შუბლზე კოპი აჩნდა დავითს რო ცხვირი გაუტეხა იმისგან დამჩნეული, ბარბარეს თვალებშჳ შიშჳ ჩადგა, სანდრო მაშჳნვე მიხვდა ასეთ ცვლილებას და კიდევ ერთხელ ინანა მისი საქციელი. ოთახშჳ შემოვიდა და ბარბარესკენ წამოვიდა, ისე ახლოს მივიდა რო ბარბარე მის ცხელ სუნთქვას გრძ ობდა ადგილიდან ვერ იძვროდა, თუმცა ეს სიახლოვე სხეულს უწვავდა და საგანგაშო ზარებს რეკდა.
-ახლოს ნუ მოდიხარ, თითქმის შეკივლა ბარბარემ.
-რატო? არ ვიკბინები.
-მომშორდი.
-ბარბარე ასე უხეშად რატო მელაპარაკები და მექცევი გაცნობის დღიდან? ერთ ხანს ვიფიქრე რო დამოკიდებულება შეგეცვალა, მაგრამ როგორც ვხედავ ისევ ისე ხარ.
-იმიტომ რომ შენ არ აღმოჩნდი იმნაირი.
-როგორი? გულწრფელად გაუკვირდა სანდროს.
-სიმართლე მითხარი, გეხვეწები მითხარი რო გეი ხარ. სანდროს კაპილარებში მაშხალები აუფეძთქდა, წარბები არწივივით ჰქონდა შემართული და თვალებიდან რისხვას აფრქვევდა.
-რა? რა ვარ? საიდან მოიტანე? შენ რა ეგეთი გგონივარ? ახლა გაახსენდა ბარბარეს ლაპარაკი „სანდრიკო“ ბარბარემ მის სახეზე ყველაფერი ამოიკითხა და იმედი საშინლად გაუცრუვდა. ეს იყო მიზეზი რის გამოც სანდროსთან თავს დაცულად გრძნობდა ახლა კი საშნელი შიშს გრძნობა დაეუფლა.
-არ მომეკარო, გადი აქედან გესმის.
-რაში მადანაშაულებ ვერ ვხვდები? დამნაშავე რატო ვარ გეი რო არ ავღმოჩნდი? რა პრინციპით ყოფ ადამიანებს ნუ გადამრიე, ან რა შემატყე გაფიცებ? რამე მეტყობა? გეფიცები ახლავე თავს მოვიკლავ თუ მეტყვი რო რამეზე მეტყობა, ბაბუაჩემი გისმენდეს, სანდროს გაეცინა.
-ბოდიშჳ მართლა არ მინდოდა გწყენოდა, უბრალოდ ლაპარაკი შემთხვევით გავიგონე იმ დღეს წინდებზე ვიღაც ბექას რო ეუბნებოდი.... სანდრომ ანიშნა რო მიხვდა რომელ საუბარზეც ეუბნებოდა, თანაც დღეს შემთხვევით დაგინახე რომ განაგრძო ბარბარემ
-წითელი შარვლით, თავისდაუნებურად გაეცინა სანდროს და ბექა კარგად მილანძღა გულში.
-ხელს გიქნევდა და კოცნას გიგზავნიდა, რა უნდა მეფიქრა?
-კოცნას მიგზავნიდა? ჯანდაბა ეგ აღარ უთქვამს, სანდროს ახლა უნდოდა ბექა და თორნიკე შუაზე გაეგლიჯა და ჯაბა ზედ მიეყოლებინა „საოცარი“ თამაშისთვის.
-მაპატიე, რა იდიოტურად გკითხე, სასააცილოდ გამომივიდა, ბარბარე თავს ვერ იკავებდა ისე იყო შეწუხებული.
-ბექა ჩემი ძმაკაცია, გაიცნობ და მიხვდები მასთან ასე რატო ვლაპარაკობ, ჩემთან დარჩნენ და ვიფიქრე გადავრჩი ღამე სახეზე რამე რო არ წამისვეს ან ფრჩხილებზე ლაქი არ წამაცხეს, მაგრამ აქ აღმოვაჩჳნე რო მაინც მოესწრო ბექას, ერთი სიტყვით ტრადიციაა ბანალური, მაგრამ სახალისო და ასე ვხალისობთ. შარვალს რაც შეეხება კარტში წავაგე და ბექამ და თორნიკე მომაცილეს, რომ პირადად ვენახე ასეთ ფორმაში. გასაბრაზებლად დამიქნევდა ხელს ბექა, ასეთი გიჟია.
-კარგი გავიგე , ახლა გადი, ღიმილი ძლივს დაფარა ბარბარემ.
-ბარბარე არ გინდა გაგაცნოობ ბექას, მართლა აუცილებლად გაგამხიარულებს, ნამდვილი მასხარაა, ყველაფერზე აქვს თავისი აზრი, სრულიად უცნობ თემაზე შეუძია ლექცია ჩაატაროს, გუგლს ვეძახით, აი რო ნახავ მიხვდები რა დღეშიც ვყავარ.
-არავის გაცნობა მინდა.
-კარგი, არაფერს გაიძულებ თუ შენ მოგინდება, რამე თუ დაგჭირდება, არ ვიცი ნებისმიერი რამ, ყველაფერში ჩემი იმედი შეგიძია გქონდეს, სანდრო ბარბარეს მუხლებთან იყო ჩაცუცქული და ისე ელაპარაკებოდა, ბარბარე სკამზე ძლივს ჩერდებოდა, მოულოდნელად შუბლზე ხელი მიადო გაწითლებული ქონდა და კოპი აჯდა. სანდრო ამ შეხებამ შეაკანკალა, სხეული გაუცხელდა, მერე გაუცივდა, გრძ ობდა როგორ დარბოდა სისხლი კაპილარებში, ბარბარემ ახლაღა შეამჩნია ალექსანდრეს სახეზე რამდენიმე შრამი, ნიკაპთან ყველაზე დიდი ქონდა და ოდნავ მოშვებულ მოვლილ წვერზე ძლივსშესამჩნევად ეტყობოდა, წარბთანაც იყო რამდენიმე და ძლივს შეიკავა თავი ბარბარემ რომ არ შეხებოდა.
-დაგილურჯდება,ამოილუღლუღა და გრილი ხელი სწრაფად მოაშორა მის შჲბლს.
-არაუშავს ბარბარე, გაეღიმა სანდროს, მერე მისი ხელი აიღო, ბარბარემ სწრაფად გამოაცალა და შეიშმუშნა, თვალები ცრემლებით აევსო, ყველაზე მეტად სანდრო ბავშვობიდან ქალის ცრემლს ვერ ეგუებოდა, ამ დროს გული ელეოდა სუნთქვა უჭირდა, როცა ამას ხედავდა, ახლა ბარბარეს თვალებშჳ აუტანელი ტანჯვა იდგა და ვერ უძლებდა ოშხარელი ამ მზერას.
-გეხვეწები ბარბარე მომეცი საშჲალება დაგეხმარო, ნუ მექცევი ასე მკაცრად უბრალოდ ოდნავ, ოდნავ შემომიშვი, შენი სულისკენ გზას ნუ ჩამიხიდავ, მომეცი საშუალება რო შენთან ერთად ვიყო, ბარბარე უკვე ტიროდა.
-შეუძლებელს ითხოვ ალექსანდრე ჩემგან, მე ეს არ შემიძია, მე ყველაფრისგან დაცლილი ვარ, ჩემ სულს, არც სიღრმე და არც ხალისი აქვს, ადამიანებთან ურთიერთობა აღარ შემიძლია ამისთის უკვე აღარ გამოვდგები.
-ბარბარე შენ 25 წლის ხარ, როგორ შეგიძია ასე ილაპარაკო, სანდრომ მთელი ემოცია ჩააქსოვა ამ გულწრფელ სიტყვებში, აქ ამ კედლებშჳ, ამ ჯვალოში საკუთარ თავს მარხავ, კარგავ წლებს რომლებსაც ვერასოდესდ დაიბრუნებ, როცა შეგიძია ცხოვრებით უბრალოდ ისიამოვნო, არ ვიცი საყიდლებზე იარო, მეგობრებს შეხვდე, კარგ ფილმს უყურო, ქუჩაში პატარა ბავშვს გულღიად გაუცინო და იმანაც კი დიდი სიამოვნება მოგანიჭოს ტრანსპორტში რო მოხუცს ადგილი დაუთმო, სანდრომ თავი ჩაღუნა და გაეღიმა, ბავშვობაში სპეციალურად ვჯდებოდი, ხოლმე რომ მერე დემონსტრაციულად ავმდგარიყავი და ქალისთის ადგილი დამეთმო, სანდრომ ამის გახსენებაზე სიცილი ვერ შეიკავა, ბარბარემ პირველად შეხედა თვალებში, სიცოცხლის დაუოკებელი სურვილი მოდიოდა სანდროს ლურჯი თვალებიდან, გრძელ, ქედმაღლურ კისერზე დაბერილი ძარღვები უზღვავ ძალას ასხივებდა თითქოს ამ კაცისთვის შეუძებელი არაფერი იყო, ყველაზე რთულ პრობლემას მარტივად უხსნიდა, ელაპარაკებოდა გასაგებ ენაზე, სულის ენაზე და ბარბარე ვერაფერს პასუხობდა, ან რას უპასუხებდა ვის აუხსნიდა რას გრძნობდა ან ვინ გაიგებდა.
-მადლობაა ალექსანდრე, მაგრამ დროს კარგავ, სანდრომ იგრძ ო რომ საკმარისად ბევრი უთხრა იმ დღეს ახლა დრო ჭირდებოდა ბარბარეს უნდა ეფიქრა ამიტო არ გაუუჯიუტდა, გაუღიმა
-ბარბარე მინდა რო შენთან ერთად ვიყო, მინდა რო ჩემი ცოლი გახდე, ამისთვის უბრალოდ გთხოვ რო საშუალება მომცე შენთან ვიყო, ნორმალურ ურთიერთობას გთხოვ, ადამიანურს, როგორც თანამშრომელი, მერე გრძნობა ან მოვა ან არა ამას შენ გადაწყვეტ, ბარბარეს სახეზე გაბრაზება და გაოცება აერთმანეთს ცვლიდა, სანდრო ფეხზე წამოდგა და ოთახი დატოვა.
ოთახიდან გამოსულმა მთელი დარდი, შფოთვა ერთ ამოოხვრას გაატანა და სული უფრო მეტად აევსო და დაუნაგვიანდა ტყუილებით. ეს იყო პაწაწინა ნაბიჯი იმ დიდ მიზნამდე რომელსაც ან ცოცხალი მიაღწევდა ან მკვდარი, ან შეიძებოდა ჭკუიდანაც შეშლილიყო, ყველაფერი კი აყეფებულ სინდისზე იყო დამოკიდებული.

.................................

სახეზე ფერი არ ედო ალექსანდრეს, როცა ბარბარემ სახლშჳ დაიბარა, ძაღლი ისევ შეეგება სანდრომ მარტო თვალი ჩაუკრა და სახლში შევიდა, ეგონა სამსჯავროზე უნდა დამდგარიყო, ეს სახლი უფრო ციხესიმაგრე იყო ვიდრე საცხოვრებელი, კუდიანის ციხესიმაგრე, ახლა ამ კუდიანს სანდროსთვის პასუხი უნდა ეთქვა და გრძ ობდა რო ყველა შემთხვევაში იღუპებოდა, მაგრამ მიღებული გადაწყვეტილება მტკიცე იყო და არ საჩივრდებოდა.
-შემოდი ალექსანდრე, მოესმა ბარბარეს ხმა, ოთახში რო ფეხი შედგა შეაკანკალა, სახლიც არ იყო გამორჩეულად ფერადი მაგრამ ოთახი საშინელება იყო, ერთი ქვის საწოლი იდგა, საწოლი არც იყო უბრალოდ მისი დანიშნულებიდან გამომდინარე სანდრომ პირობითად ასე შერაცხა, ერთი ტაბურეტკა ზედ ლოცვების წიგნი იდო, ოთახშჳ სინათლე თითქმის არ შემოდიოდა, არც ჭაღჳ იყო, პატარა სანთელს მოკრა თვალი სანდრომ. ბარბარემ შავი მძიმე ფარდა გადაწია რო ერთმანეთი დაენახათ, სანდრო კედელს იყო მიყრდნობილი, ბარბარემ ანიშნა დამჯდარიყო.
-ალექსანდრე ვიცი რო ბევრი დრო მომეცი შენ წინადადებაზე დასააფიქრებლად, მაგრამ მინდა რო დღეს ყველაფერი გავარკვიოთ, ვიცი რასაც მოისმენ შეიძება მძჳმე იყოს, მაგრამ ასე ჯობია.
-შენი გადასაწყვეტია დროს როგორ გამოიყენებ ბარბარე.
-ალექსანდრე ალბათ ხვდები რომ, მე შენ ოდნავადაც არ მიყვარხარ. ამის გარეშე ოჯახი კი..
-ოდნავ სიყვარული არ არსებობს ან გიყვარს ან არა. სწრაფად მოუჭრა სანდრომ და აგრძნობინა რამხელა შინაგანი სიამაყის პატრონი იყო.
-ხო მართალი ხარ, იცი რო არ მიყვარხარ, არ მინდა რამე გეწყინოს აქ პრობლემა შენშჳ არ არის ჩემშია, მე ვერავის ვერ შევიყვარებ ამისთის არ ვარ გაჩენილი.
–შენ გგონია ამისთვის ჩნდებიან? იმან სიყვარულით უნდა იცხოვროს, იმან არა, ასე ხდება? იმას სიკვდილი იმას ჩამოხჩობა? გგონია ყველაფერი ასე მარტივია? ზოგი იბადება ამისთვის ზოგი არა?! არავინ არ იცის ცხოვრებაშ ვის რა შეგვემთხვევა.
–ალექსანდრე, მე მინდა რო რაც შეიძება ნაკლებად დავტანჯო ადამიანები, ამიტომ დაგიბარე აქ.
-ბარბარე ვერ წარმოიდგენ ჩემთვის როგორი მნიშვნელოვანია რო შენ გვერდით ვიყო, უბრალოდ ამას ვერც კი აგიხსნი, სანდროს ხმა გაუწყდა.
-ამ გადაწყვეტილების მიღებამდე მინდა რაღაც იცოდე, არავისთვის მომიყოლია, არავინ იცის ასე რატო ვარ, მაგრამ არ მინდა რო შენ დაგტანჯო, ამიტომ ძალიან ბევრი ვემზადე ამისთის რომ ამის თქმა შემძლებოდა, ამის გახსენება მაგიჟებს, ვერც კი ვბედავ დაფიქრებას მაგრამ შენ უნდა გითხრა, 2 წლის წინ ჩემი მეგობრის დაბადებისდღეზე ვიყავი, ვეცდები მშრალად მოგიყვე.. ბარბარე უკვე კანკალებდა, ნიკაპი უთრთოდა და თვალები წყვდიადით ქონდა მოცული, წამოსვლისას მამამ მომაკითხა, მამის ხსენებაზე ხმა აუკანკალდა, სახლთან მომიყვანა ეჩქარებოდა და შუქნიშანთან ჩამოვედი, წვიმდა ამიტო ჩქარი ნაბიჯით წამოვედი სახლისკეენ, როცა ვიგრძენი რო ვეღარ გადავადგილდებოდი, მთვრალი კაცის ცხელი ტუჩები ვიგრძენი კისერზე, ისე ძლიერად მიჭერდა რო განძრევასაც ვერ ვახერხებდი, ყვირილი უნდა დამეწყო რო ტუჩებზე დამწვდა ამაზე ამაზრზენი ცხოვრებაშჳ არაფერი მიგრძვნია, მთლიანად მისი დორბლები მქონდა სახეზე, სადღაც შემათრია, ვეხვეწებოდი ვემუდარებოდი, ვევედრებოდი, ყველაფერს ვაფიცებდი, სანდრო გახევებული ისმენდა სუნთქვა დაავიწყდა, თვალები აემღვრა, ძარღვები დაეჭიმა და მთელი სხეული გაუცხელდა.
-არ ჩერდებოდა, ვგრძნობდი მის ამაზრზენ შეხებას სხეულზე მუდარას აზრი არ ქონდა, არაფერი ესმოდა მარტო ცხოველური ინსტიქტის დაკმაყოფილება უნდოდა, მთელი სხეული დამიჯიჯგნა, გამანადგურა, იმ დროს ერთადერთი რამე მინდოდა რო სისხლად დავცლილიყავი, მომკვდარიყავი. სანდრო ფეხზე წამოხტა და მუცელშჳ ისეთჳ ტკივილი იგრძნო რო კედელთან ჩაიკეცა, ფეხებს ვერ ამოძრავებდა, ვერ სუნთქავდა, ახლა უნდოდა ეღრიალა, სულის ამოსვლამდე ეღრიალა ოღონდაც ეს ტკივილი გაეყუჩებინა,
-ალექსანდრე კარგად ხარ? ააცრემლებულმა ბარბარემ შეშინებულმა კითხა. აუტანელი ტანჯვა იყო სანდროს თვალებში, მუჭისოდენა ცრემლები გადმოცვივდა ესეც იმიტომ, რომ გული სხვანაირად გაუსკდებოდა, მოწოლილ ცრემლს ვერ იკავებდა.
-გააგრძელე ბარბარე, თუ კიდევ გინდა რამის თქმა, სანდროს ისეთი ხმა ქონდა თითქოს მთელი დღე იღრიალა და ჩაუწყდაო, შეეცადა მშვიდი სახე მიეღო და ბარბარესთის ეს დარდი, როგორმე ეთქმევიინებინა, იცოდა რომ ტვირთს ამით შეუმსუბუქებდა, მაგრამ მისი დამძიმდებოდა ახლა ამაზე თავის თავზე აარ ფიქრობდა და არც უნდოდა.
-რაღაცის იძულება ყოველთვის საშჳნელებაა, მაგრამ ამის ეს არ ვიცი როგორ ვთქვა, ეს არის ადამიანის სულისა და სხეულზე ერთდროულად ფეხებით შედგმა, ორივეს ერთდროულად განადგურება, სულის სიკვდილი, აუტანელი, გაუსაძლისი შეურაცხყოფა, ეს რომ ვინმემ გაგიგოს გამორიცხულია თუ გამოცდილი არ აქვს, მეც ვერავის გავუგებდი. ტკივილი ინდივიდუალური შეგრძნებაა, ყველა სხვადასხვანაირად იტანს მე ამან მთლიანად გამანადგურა, ჩემთვის ეს გადაულახავია, მაშჳნ ვიგრძენი რო მოვკვდი და ახლა შენც ხედავ რომ არ შევმცდარვარ, მეც ვიცი რო მოსიარულე მკვდარი ვარ, სხეული რომელიც მარტო სუნთქავს, მხოლოდ მამაჩემისთვის ვარსებობ და ვერ წარმოიდგენ როგორ მიჭირს მისი ყურება ასე რო მხედავს. სანდრო დამუნჯდა, გონება გაეთიშა, ვერაფერს ამბობდა.
-მე 1 თვეშჳ უნდა გავთხოვილიყავი, აქ თავი ვერ შეიკავა ბარბარემ და ტირილი დაიწყო, ქალის ქვითინის ხმა შემზარავად მოქმედებდა სანდროზე, ეგონა ფეხზე გავარვარებული შანთები ამოაცვეს და ზედ გადიოდა სანამ ბარბარეს მიუახლოვდა, ეგონა ყველა ძვალი გადაუმტვრიეს, თმაზე ხელი დაადო და მის მუხლებთან დავარდა ძალაგამოცლილი, მის თვალებში ამოიკითხა, რომ ისევ ის უყვარდა, ისევ მის საქმროზე ფიქრობდა და მის „მოსიარულედ მკვდრად“ ქცევაში ესეც იყო მიზეზი. ბარბარე პირველად ლაპარაკობდა ამაზე და ემოცია ნიაღვარივით მოასკდა, ყველაფერს ამბობდა ამდი ხნის ნაგროვებს ვეღარ უმკლავდებოდა და ალექსანდრეს ანდობდა.
-მეგონა ბედნიერებას ხელით ვეხებოდი იმ დღემდე, მეგონა მთელი სამყარო ბედნიერი იყო, არავის ქონდა პრობლემა, მეგონა რომ სიყვარულს ყველაფერი შეეძლო, მეგონა რო ოცნებები მართლა ხდებოდა, მაგრამ ერთ ღამეს ყველაფერს ფარდა ჩამოეფარა, ყველაფერი დაინგრა და განადგურდა. თჲრმე არც სიყვარულს შეძლებია რამე და არც რაიმეს ძალა ქონია, პირდაპირ ვერ მითხრა, თავიდან სულ ჩემ გვერდით იყო 3 კვირა, მაგრამ ჩემ ურეაქციობას, ასეთ მდგომარეობას ვერ გაუძლო და წავიდა, არც ვამტყუვნებ მე ხომ აღარაფრად ვარგოდი, მაგრამ მე ვერასოდეს ვიცხოვრებდი მის გარეშე .... სანდრო გრძნობდა რო ეს მონაკვეთი ყველაზე მძჳმე იყო ბარბარესძთვის, ახლა უნდა ებრძოლა ბარბარეს მოსაბრუნებლად და იმის დასავიწყებლად ვინცც ასეთ დროსაც კი სიცოცხლეზე მეტად უყვარდა კუდიანს.
-რომ იცოდე როგორ მტკივა ყველაფერი ბარბარე, სანდრო მის ფეხებთან იჯდა .
-მე არ ვაპირებ ამ ქვეყანაზე ყოფნას, სანდრო წამოხტა.
-რა? რა თქვი? ხმას ისევ სიმტკიცე დაუბრუნდა.
-ალექსანდრე დროს ნუ დაკარგავ ჩემთან, მე მაინც დიდ ხანს არ გავჩერდები აქ, მონასტერშჳ წავალ აუცილებლად იქიდან შენთვისაც ვილოცებ, ვერ წარმოიდგენ რა მადლიერი ვარ ასე რომ განიცადე ჩემი ამბავი, ბარბარე ხედავდა სანდროს ყველა გრძნობას როგორ ტკიოდა ყველაფერი მის სიტყვებზე. მამაჩემმის გამო არ გადავდგი აქამდე ეს ნაბიჯი მალე ისიც შეეგუება და უფრო გაუადვილდება.
-ბარბარე გთხოვ, არ გინდა რას ამბობ, ყველაფერს გაფიცებ გევედრები, დამიჯერე ის კაცი ამას არ იმსახურებს, შენს არც ერთ ცრემლად არ ღირს, იმის გამო ნუ გააკეთებ იმას რაც შინაგანად არ გინდა, შანსი მომეცი, გეფიცები მოვკვდები ხელი რო მკრა, ბარბარე შეკრთა სანდროს ამ რეაქციაზე, ვერაფრით აეხსნა ასე რატო იქცეოდა, თავიდან ეგონა რომ მამამისის ფულის გამო უახლოვდებოდა, მერე იგრძნო რომ ფული არ აინტერესებდა, სხვა ტიპი იყო, უცნაური, განსხვავებული ვერაფერი გაეგო.
-ყველაფერს დავალაგებთ, ყველაფერს, სანდრო თავისთის ჩურჩულებდა, უნდა მენდო, ჩემი უნდა გჯეროდეს, საშუალება მომეცი დაგიახლოვდე მეტს არაფერს გთხოვ, ვიცი რო ხშჳრად აუტანელი ვარ, ფიცხი და უხეში, მაგრამ მე შენთან ყოფნა მჭირდება. მერე ბარბარესთან მივიდა და თავზე აკოცა.
სანდრო დაუღალავად, თავდაუზოგავად ცდილობდა ბარბარეს მდგომარეობის გაუმჯობესებას, მისმა მოყოლიილმა თითქოს ერთ დღეს დაასვა მის სულს უზარმაზარი დაღი, ახლა არაფერი აინტერესებდა არაფერზე ფიქრობდა ამ ქალის გარდა, კუდიანი იყო მისთვის ერთადერთი, მასზე ფიქრით იძინებდა და იღვიძებდა, სიზმარშჳც მას ხედავდა, ბარბარე გაოცებული იყო ამ დაუღალავი, თავზეხელაღებული მცდელობით, სანდრო აოცებდა და სულს უფორიაქებდა. ბარბარე გონს ვერც მოვიდა ისე დაითანხმა სანდრომ ცოლობაზე.

.................

-ბარბარე ნუთუ შავი კაბის ჩაცმას აპირებ ქორწილზე? აღშფოთებული იყო ნინო.
-კარგი რა რა მოხდა, უბრალოდ ხელს მოვაწერთ და ჯვარს დავიწერთ.
-ქორწილი მეტი არაფერია.
-ნინო გთხოვ რა, ხალხი არ იქნება, არ მაქ მაგის თავი, არც ის მაინტერესებს რა მეცმევა.
ილიამ ვერაფრით გადაარწმუნა ბარბარე რო ოდნავ ნათელი ფერი ჩაეცვა, ორივე ეჩიჩინებოდა მაგრამ ბარბარე თავს იქნევდა ყველაფერზე და სულ თვალები უცრემლიანდებოდა, ამის დანახვაზე ილია ვეღარაფერს ამბობდა.
-ბარბარე სანდროზე არ ფიქრობ? რას იფიქრებს? არ გეცოდება? ცოლს ირთავს და სამგლოვიაროდ გამოწყობილი უნდა ყავდეს მეორე ნახევარი?
-სანდრო ამისთვის მზად იქნება, მითხრა რო არაფერს დამაძალებს.
-და გგონია რო არ გაძალებს სიხარულით შეხვდება? ადამიანები ერთმანეთს არ აიძულებეენ რო ერთმანეთზე იზრუნონ, მაგრამ ზრუნავენ რატომ? იმიტომ რომ ეს ადამიანის ბუნებაა, მისი კარგი მხარე. სანდრო არ გაიძჲლებს მაგრამ უნდა რო გვერდით ყავდე ნორმალური, ილიამ იგრძ ო რო ბოლო სიტყვა არ უნდა ეთქვა, ბარბარეს ცრემლები წამოუვიდა.
-ნუ ტირი, მე შენ ძლიერ გოგოდ გაგზარდე, ახლა ყველაფერზე ტირი, ასე არ შეიძება, თავს რაღაცები უნდა აიძჲლო, თორემ ის გაიძჲლებს, დაგიმორჩილებს და საკუთარი თავის მონა გახდები, მონა კი ცხოვრებით ვერ დატკბება. ამ ლაპარაკის დროს სანდრო კაბინეტში შემოვიდა.
-როგორ ხარ? ბარბარესკენ წამოვიდა, ილიას მხარზე ხელი დაადო და მაგიდას მიეყრდნო.
-კარგად მადლობა, ნაძალადევად გაიღიმა ბარბარემ.
-ემზადები? ალექსანდრე სულ ისეთ კითხვებს სვავდა, მხოლოდ აშკარა პასუხი რო ჭირდებოდა, ზუსთად იმაზე რაც ყველაზე მეტად ანერვიულებდა ბარბარეს.
-ისეთი არაფერი მჭირდება. თავი ჩაღუნა ბარბარემ.
-კაბა, ფეხსაცმელი უკვე აარჩიე? ილია თვალს არ აშჴრებდა მათ საუბარს და ეღიმებოდა, ბარბარე ვერ ბედავდა შეწინააღმდეგებას. ვერც ისტერიკას უწყობდა, თავიდანვე აგრძნობინა სანდრომ, რომ არავის მოუთმენდა ყვირილს.
-არაა საჭირო, ძლივს ამოილუღლუღა.
-ბარბარე მცალია ახლა და გავიდეთ, ერთად ავარჩიოთ. სანდრო არაფერს აქცევდა ყურადღებას და ამავე დროს ბარბარესს თითქმის ყველა კაპრიზს ემორჩილებოდა, თითქოს მათ მდგომარეობას საუკეთესოდ შეესაბამებოდა ლაოძის სიტყვები „დავემორჩჳლები და მორჩილებით დავიმორჩილებ“ საბოლოოდ გამოდიოდა რო ბარბარე დათმობებზე მიდიოდა ისე რომ თვითონაც ვერ აანალიზებდა. არანაირი ზედმეტი სიტყვა, არანაირი კამათი, სანდროს ერთ მზერაზე ბარბარე უკვე მანქანაში იჯდა, კარი სანდრომ გაუღო და გაუღიმა, სასიამოვნო სუნი იდგა მანქანაში, სანდროს სუნამოსი, სულ ოდნავ სიგარეტის, და სისუფთავის. მანქანა იდეალურად მოწესრიგებული იყო, რამდენიმენაირი საღეჭი რეზინი იდო, სიგარეტის წვრილი კოლოფი, სარკესთან ჯვარი იყო ჩამოკიდებული. ბარბარე უხერხულად იჯდა, პირველად მიდიოდა მას მერე მამამისის გარეშე მანქანით, ამ წამს გაანალიზა რამხელა ნდობა ჩამოუყალიბდა ალექსანდრეს მიმართ.
-სანდრო მძღოლი რად გვინდოდა? გადაჩურჩულა ბარბარემ.
-არ მინდა ჩემ გატარებულში ჩაჯდე, გაეცინა სანდროს.
-რატო? რას აკეთებ ასეთს?
-ვერ ვითმენ რო მისიგნალებენ, ჩემ გზაზე რო გადმოდიან, მარშუტკები რო ყველგან სადაც მოუნდებათ იქ აჩერებენ, თითქოს თავიანთ ეზოშჳ იყვნონ, მერე ვბილწვსიტყვაობ და ვჯაჯღანებ. ბარბარეს გაეცინა. მაღაზიებშჳ სიარული დაიწყეს, ბარბარეს ეგონა ყველა მას უყურებდა, საშჳნლად ესირცხვილებოდა ადრე ათასჯერ გადატკეპნიოლი ადგილების კიდევ ნახვა, ეს სამყარო ხო ჩაკეტილი ქონდა თითქოს აღარც არსებობდა.
-აი ეს ნახე რა კარგია, სანდრომ ხელი მხიარული ფერის ზედებისკენ გაიშვირა, ბარბარე დიდად არ დაინტერესდა, მაგრამ ხათრი არ გაუტეხა და ყველაზე მუქი მსგავსი მოდელი აარჩია.
-მთელი დღე წინაა, ჩაიდუდღუნა გულჳშ სანდრომ და თვალები სასაცილოდ აათამაშა, -დაიღლები სიარულით და მე ვიცი რა ფერებსაც ავარჩევთ გაიფიქრა. სანდრო ძალიან დაკვირვებით ათვალიერებდა ყველაფერს, ბარბარეს ეცინებოდა, ხან რას გაედებოდა და გადმოაყირავებდა სანდრო ხან რას, ხმაურზე მაღაზიის კონსულტანტები მოცვივდებოდნენ გაბრაზებული სახეებით რო დაინახავდნენ სანდროს გამომეტყველება ეცვლებოდათ, დეტალურად ათვალიერებინებდნენ ყველაფერს, რამდენჯერ გადმოუყრიათ ტანსაცმელი ბარბარეს და ანის სიჩქარეში რამდენი ბოდიშჳ მოუხდიათ, მაგრამ გამყიდველები ტყვიას სროდნენ თვალებით, სანდროს ერთი გაღიმება კი ყველაფერს ცვლიდა. –ოხ ეს საპირისპირო სქესი, ღიმილით გაიფიქრა ბარბარემ. ძალიან ბევრს მოკრა თვალი მისი ჩაცმულობით რო ცხვირს იბზუებდნენ, ბავშვებს ეშინოდათ კიდევაც და დედებს ეფარებოდნენ, ყოველ ასეთ მომენტზე სანდროს ხელს გრძ ობდა ძიერად რო უჭერდა და ვიტრინაშჳ სასაცილოდ იშვერდა გრძელ თითებს.
-ბარბარე ნახე ეს გრძელი ვარდისფერი ქვედაბოლო, როგორ მომწონს რო იცოდე, სასაცილოდ თქვა ცოტნემ და პატარა ბავშვივით შეეხვეწა ეყიდა, ბარბარე ბევრს არაფერს ყიდულობდა, ფასებს აკვირდებოდა, ფერებს, სიგრძეს ყველაფერს.
-აი ეს ვიყიდოთ. ანიშნა ბარბარემ გრძელ ყავისფერ მთლიან კაბაზე, სანდროს სახე დაემანჭა,
-მაგას ის მეორე არ ჯობია? და ლურჯ მომდგარ ულამაზესი ქვებით გაწყობილ კაბაზე ანიშნა.
-ეგ ძალიან ძვირი ღირს. სანდრო გაოგნდა, ეგონა მოესმა.
-მე ხომ არ მითქვამს, რომ ამ კუთხით თავი უნდა შეგეზღუდა?! შენ ამდენი ხანი ამას აკვირდები?! ბარბარემ თავი დახარა.
-შენ ყიდულობ და მე ხო არ ვიცი როგორ უნდა გადავანაწილოთ ფული, სანდროს გულიანი სიცილი აუტყდა, მერე მოიღრუბლა, ახლა უყურებდა ბიზნესმენის ქალიშვილს და ხედავდა რომ გატუტუცების კვალი არ ჰქონდა, არ გავდა ნაცნობ მდიდარ გოგოებს მსგავს რამეებზე ფიქრი რო სირცხვილად მიაჩნიათ. ბარბარე შორიდან ჩანდა მრისხანე კუდიანი ყველას და ყველაფერს საკუთარ ჭკუაზე რო ატრიალებს,.
-გეტყოდი ბარბარე ასე რო ყოფილიყო.
-მეგონა მოგერიდებოდა, არ ვიცი ჩემი ფულით მირჩევნია, მაგრამ არ მინდა გაწყენინო. იდგა გაოგნებული ოშხარელი და ერთი სიტყვის თქმა არ უნდოდა, მზერას არიდებდა მის კუდიანს რო ამღვრეული თვალები არ შეემჩნია.
-ბარბარე, არ ვიცი ოდესმე თუ დამჭირდება იმის თქმა რომ ფასებს ვუყუროთ, მაგრამ ახლა მარტო ის მინდა რო შენ გაიღიმო, არ მომერიდებოდა გეტყოდი, ახლა არ მაქვს მაგის პრობლემა, შეგიძია ნებისმიერი რამე, რამდენიც გინდა იყოდო, ოღონდ შენ გამიღიმე.
-ახლა საქორწილო კაბები ვნახოთ, სანდრომ მანქნაის კარი გაუღო მის კუდიანს.
-ახლა? არ გვინდა გთხოვ, ისე ჯერ მაშჳნ იქ გავსულიყავით ჯობდა, დაღლილები ვართ.
-აუ ხო ეგ სულ აღარ მიფიქრია, (გულლშჳ გაეცინა დაღლილს უფრო ადვილად დაითანხმებდა სასურველ კაბაზე) კარგი მაშინ სადმე შევიდეთ ცოტა შევჭამოთ და გავაგრძელოთ. გარეგნულად სანდრო არაფერზე ეწინააღმდეგებოდა მაგრამ საბოლოოდ იმას აკეთებდა რაც თვითონ უნდოდა, კაფეშჳ შევიდნენ.
-რას შეჭამ ბარბარე?
-არაფერი მინდა წყალს დავლევ, სანდროს ფერები გადაუვიდა, შოკოლადის ნამცხვარი და კოკა კოლა შეუკვეთა ორივესთის.
-ტკბილს არ ვჭამ სანდრო.
-არც მე, გააეცინა ალექსანდრეს.
-მაშჳნ რატო შეუკვეთე?
-დღეს შევჭამოთ რა, მარტო დღეს. ბარბარეს მთელი ამ ხნის განმავლობაში ტკბილი არ ეჭამა, მხოლოდ საარსებო საკვებით შემოიფარგლებოდა, ისიც იმიტო რომ არ მომკვდარიყო. იმ დღეს ყველა წესი რაც სანდრომ მოინდომა დაარღვევინა და ნამცხვარი ბოლომდე ვერა მაგრამ შეჭამა რამდენიმე ლუკმა.
-ლექსო, ატეხა ყვირილი თორნიკემ, მალე ჯაბა და ბექაც შემოცვივდნენ, სანდროს არ ესიამოვნა მათი დანახვა და თვალით ანიშნებდა უხმოდ წასულიყვნენ ბარბარეს დაფრთხობა არ უნდოდა, ბექა და თორნიკე უხმოდ გატრიალდნენ, როცა ჯაბამ ყვირილი ატეხა,
-მოიცადეთ რა ვერ იცანით სანდრო არაა? არც თორნიკეს ჩმეტამ და არც ბექას ფეხისდაბიჯებამ არ გაჭრა, ჯაბა სანდროსთან მიიჭრა, სანდრომ სამივეს გააცნოო ბარბარე და დაინახა სამივეს ამღვრეული თვალები, ასეთი სერიოზულები არასოდეს ყოფილან, ბარბარეს დანახვამ სამივე შეაძრწუნა და დაამუნჯა. სანდროს განრისხებულმა თვალებმა გამოაფხიზლა სამივე.
-მე ბექა ვარ, დაიწრიპინა გარეგნობასთან სრულიად შეუსაბამო ხმამ. ასე აწვრილებდა რო ნერვიულობდა,
–ეს ის ბექაა, სიცილით ანიშნა სანდრომ ბარბარეს, ხელს რო მიქნევდა და კოცნას რო მიგზავნიდა, ბექას სახე წაეშალა.
–უი, ხომ არ დაგინახავთ? როგორ ვიცი ხოლმე, ვეხუმრე, ბექას საშინლად შერცხვა რო გაახსენდა თავისი პოზა იმ დღეს. ბარბარეს გაეღიმა, უფრო ნაღვლიანი ჩანდა, რადგან ყველა ემოცია დაიჭირა, რაც სანდროს მეგობრებს ჰქონდათ.
-დაჯექით ბიჭებო, ძლივს თქვა სანდრომ, აქ რა გინდათ? ჯერ სამივე დუმდა ერთმანეთს ელოდებოდა, მერე სამივემ ერთიანად დაიწყო ლაპარაკი და ყველამ სხვადასხვა მიზეზი თქვა.
-ჯაბა მოგვდევდა, ბოლოს გამოტყდა ბექა. თვალი მოგკარით და შემოვედით.
–ლექსო ესენი ვერც გიცნობდნენ მე რო არ შემოვსულიყავი, სულ გამოშტერდნენ.მხიარულად მოახსენა ჯაბამ.
–ვაიმე რა გეშველება, ჩაიდუდღუნა თორნიკემ.
–რა? დაქაჩა თვალები ჯაბამ.
–რა გვეშველებოდაო შენ რო არ გვყავდეო, გადასცა თორნიკეს მოდიფიცირებული ნათქვამი ბექამ ჯაბას.
-ჯაბას რას ერჩით, გაეცინა სანდროს.
-რა რას ვერჩით მთელი თბილისი გვარბენინა, ერთი საცოდავი სიტყვა ვუთხარით და ლამის თავზე დაგვამხო ყველაფერი.
-იგონებენ ლექსო რაღაცას მხოლოდ ერთი ქუჩა ვარბენინე, დუმილის მერე საოცარი ფხუკუნი ატყდა ბარბარეც ვერ იკავებდა სიცილს, ბექას სანდროს კოკაკოლას რო მიეპაარა და წრუპავდა გადაცდა და მერე მისი მოსულიერება იყო ცირკი, ჯაბამ იმხელაზე ჩაცხო მუშტი რო ძლივს გასწორდა ბექა.
-მოუშვით რა ერთი ჩემთან ესეც სასწრაფო დახმარება, ლამის ჩამიმსხვრია ბეჭები, შეწუხებული სახე ქონდა ბექას. მალე ყველაფერი დალაგდა უხერხულობა გაქრა, ბექა ბარბარეს იმდენს ელაპარაკა თავი აატკივა.
-ხო გითხარი ბარბარე გუგლია ჩვენი ბექულიუსი, მაგას თუ არ უთხარი რო გაჩერდეს ისე არ გამოირთობა.
-რო ეტყვი ხო რას ამბობ, გაეცინა თორნიკეს.
-აყვა ახლა, ნუ ხარ თორნიკე მწარე, ბექამ ენა გამოუყო.
-სიმართლე მწარეა ძმაო.
-ჩემი მუშტიც, დაეჯღანა ბექა. ბარბარე პირველად იყო მას შემდეგ გარეთ კაფეშჳ და ამდენი ბიჭის გარემოცვაში, ვერც კი შეამჩნია დრო ისე სწრაფად გავიდა, როგორ მონატრებია ასეთი ხმაური, სიცოცხლით აღსავსე ლაპარაკი, ატეხილი სიცილი ყველაფერზე რო გეცინება, სუფთა ჰაერი, ადამიანების სახეები, ტრანსპორტის ხმაური, მანქანების სიგნალი, სველი ქუჩები, წვიმიანი ქუჩის მტვრის სურნელი. წვიმა იყო რო გამოვიდნენ, ბარბარე არ ჩქარობდა, მანქანაშჳ ჩაჯდომა არ უნდოდა.
-გინდა ფეხით დავუყვეთ? ალექსანდრემ შეატყო ბარბარეს რომ წვიმამ მასზე ზეგავლენა მოახდინა. უხმოდ და გვერდიგვერდ გაუყვნენ ქუჩას, ნაყიდი ნივთები მანქანაშჳ ჩააწყეს, წვიმა უფრო და უფრო უმატებდა და უფრო და უფრო უძლიერდებოდა ბარბარეს გულისცემა. ხალხი გარბოდა, ფერადი ქოლგები ერთმანეთშჳ ირეოდა, ორივე აუჩქარებლად მიუყვებოდა ქუჩას და სული და სხეული უფრო მეტ წყალს ითხოვდა.
-ჩემი ბრალია შენც დაგასველე, ბარბარემ დამნაშავესავით ახედა სანდროს, ალექსანდრე თითქოს თავის სტიქიაში იყო თვალები დახუჭული ქონდა და იღიმოდა.
-ძალიან მიყვარს წვიმა, არ ვიცი რატო მაგრამ მსიამოვნებს ყველა რო გარბის და ნელა რო მივუყვები, რო მიხარია დასველება ტუჩებზე წვიმის წვეთები ყველაზე გემრიელი წყალია. სანდრომ ჩამოიხედა, ბარბარე სულ სველი იყო, არაბუნებრივად შავი თმა თავის ქალაზე მიკრობოდა და უფრო დაგრძელებოდა, ახლა გამოუჩნდა ბარბარეს ნათელი ოდნავ წინ გამოწეული შუბლი, სხეულზე გაშვებული კაბა მიკვროდა და ოდნავ თჲ იკითხებოდა მისი ქალური ტანი. ბარბარეს სახეზე წვეთები წურწურით მოედინებოდა, სანდრომ მისი სახე ხელებშჳ მოიქცია, თავი ახლოს მიიტანა ორივე გრძ ობდა ერთმანეთის ცხელ სუნთქვას, ბარბარე არ ინძრეოდა, სანდრო მის რეაქციის ტალღებს აყოლებდა სხეულის მოძრაობას და გრძნობდა როგორ შეიტყუეს ამ ტალღებმა მის ბაგეებთან, ბარბარემ გაუბედავად მოაშორა ტუჩები და ოდნავ მიეკრო. ეს იყო მისი პირველი ნებითი კოცნა, და ეს საიდუმლო მისმა გამოუცდელმა ბაგეებმა გაუმხილეს ალექსანდრეს, რომლის სული ისე იყო როგორც ადიდებული მდინაარე, რომელიც ჯებირებს თავგანნწირვით ეხეთქება.
–შენ ტუჩემზე წვიმის წყალი გაცილებით უფრო გემრიელია, ხელი ნაზად მოხვია სანდრომ. ბარბარეს უფრო დიდი დარდი ჩაუდგა თვალებში, შნაგანი ბრძოლით რო იყო გამოწვეული, ალექსანდრე მოსვენებას არ აძლევდა, მომხდარის გააზრებას არ აცდიდა და ასე იტყუებდა ამქვეყნიურობისკენ.
სახლშ დაქანცული მივიდა, კიბეებთან ბიჭები დახვდნენ, სახე სამივეს წაშლილი ქონდა.
–რამე მოხდა ბავშვებო?
–შენ ნორმალური ხარ ტო? დაიწყო თორნიკემ, ვინ იყო ის მახინჯი, ცოლად როგორ მოგყავს სუულ გამოშტერდი?
–თორნიკე გაჩუმდი, ძივს ამოიღო ხმა სანდრომ.
–გავჩუმდე? რა გავჩუმდე, როგორ იღუპავ თავს თვალი დავხუჭო? დედაბერია ნამდვილი, ჯერ რა აცვია, შემაშფოთებლად გამოიყურება, ეგ როგორ დავიჯერო რო მოგეწონა, ეგ ხომ გამორიცხულია, რატომ მოგყავს ცოლად?
–თორნიკე ან გაჩმდები ან გეფიცები საკუთარ თავზე პასუხს არ ვაგებ. დაიღრიალა სანდრომ.
–აი სულ ფეხზე მ,კიდია გაბრაზდები თუ არა, უნდა გითხრა ჩემი სათქმელი, შენ ჩემი მეგობარი ხარ და არ მინდა ეგ ქალი მოიყვანო, შენზე ბევრად დიდია, ფიზიკურად მილიონჯერ ჯობიხარ, მასეთთან თავი ხალხში როგორ უნდა გამოყო, მირჩევნია შემიძულო ვიდრე ეს არ გითხრა, თავს იღუპავ.
–აღარ მოგითმენ თორნიკე და გეფიცები რო სახეს აგახევ, სანდრო წყობიდან იყო გამოსული.
–მართალს გეუბნება, დაიწყო ბექამ.
–შენც ტო? შენ მაინც გაჩერდი თუ ძმა ხარ,ეს ვიცი რა მწარეცაა და ამისგან უფრო ნაკლებადაც მწყინს, ბარბარე ჩემზე 3 წლით პატარაა ამიტომ არაა ასაკზე ლაპარაკი საჭირო.
–მით უარესი ასაკი ასე ეტყობა და ეგ რო მართლა 40 ის გახდება მერე რა იქნება. სანდროს მოქნეული მუშტი მძიმედ დაეშვა თორნიკეს სახეზე, ჯაბამ და ბექამ ძლივს გააშველეს.
–დავაი დაახვიე, აღარ გამეკაროთ არც ერთი, სანდრო ყველა სალანძღავ სიტყვას ამბობდა, მაგრამ არ იგინებოდა, ვერ აგინებდა თავის ძმაკაცებს,ამით იცოდა რო სამუდამოდ დაკარგავდა.
–არსად არ დავახვევ, გეფიცები შემოგაკვდები, მაგრამ მაინც გეტყვი რასაც ვფიქრობ, იდიოტი ხარ, მიზეზი დაასახელე რატომაც მოგყავს ეგ დედაბერი.მომინდომა ესმერალდა და კვაზიმუდოება.
–ბიჭო ნუ აყენებ შეურაცხყოფას დაიღრიალა სანდრომ და ძლივს გამოგლიჯეს თორნიკე ხელიდან, ურტყავდა გაგიჟებით, თავზეხელაღებით,აქ ყველა ძაფი და ძაღვი გაწყდა, სანდროსაც მოხვდა რამდენიმე ძლიერად.
–დაახვიეთ აქედან, ღრიალებდა სანდრო, თქვენთანაც თუ მჭირდება ჩემი საქციელის ახსნა მაშინ არაფერშ მჭირდებით, თქვენც თუ არ გესმით ჩემი ჯანდაბაშც წასულხართ. ბექა და თორნიკე გარეთ გავიდნენ, ჯაბა გაუნძრევლად იდგა, ეს ის იშვიათი შემთხვევა იყო თვითონ რო არ ჩხუბობდა და გამშველებლის როლში იყო.
–ლექსო ისე ნუ ვიზავთ რო ერთმანეთის პატიება ვერ შევძლოთ, ისე ვის არ უჩხუბია.
–გაყევი შენც, შენც მაგათნაირი ხარ დაუყვირა სანდრომ.
–შენც ჩვენნაირად მოიქცეოდი ჩვენ ადგილზე.
–ხოდა მძლს ჩემი თავი და თქვენც მძულხართ, ყველაფერი მძულს და ყველაფერმა დამღალა, ჯაბა უყურებდა ალექსანდრეს და ცრემლებს ძლივს იკავებდა.
–წავალ, სვანები ძნელად ვეგუებით ერთმანეთის დაკარგვას და მე პირადად საერთოდ ვერ ვეგუები, ამიტო მინდა იცოდე რო ჩემი ძმა ხარ.
–დაახვიეთ, დაიღრიალა სანდრომ და მთლიანად დაცლილი და განადგურებული გადაემხო საწოლს სახლშ ასვლისას.
დილით ყველაფერი ტკიოდა, ფეხზე ძლივს ადგა, ისე იყო გაბრუებული ვერ მიხვდა რომ ცივ წყალს ივლებდა, თითქოს ვერაფერს გრძნობდა. დღეები ერთმანეთს გავდა, მხოლოდ ბარბარეზე ფიქრი, არც ერთი მეგობარი გვერდით და ამის გამო საშინელი დეპრესია, ჯაბა ურეკავდა ხოლმე არ ეშვებოდა, სანდრო რამდენიმე სიტყვით შემოიფარგლებოდა ხოლმე და მალე უთიშავდა.

.......

უბრალო არაფრით გამორჩეული ქორწილი, გრძელი ვარდისფერი ქვედაბოლო და შავი ზედა, არანაირი სამკაული, არც ღიმილი სამკაულად, სწრაფად დაშლილი „უახლოესი წრე“ არც ერთი ძმაკაცი, სახლი, დაუსრულებელი კიბეები, ცალ–ცალკე ოთახები და გამძვინვარებული სინდისი.
როცა ბარბარემ გაიღვიძა, მაშნვე სანდრო დაუდგა თვალწინ, სწრაფად წამოდგა, გრძელი ქვედაბოლო და ფართო ზედა ჩაიცვა, სანდრო პირსახოცშემოხვეული გამოდიოდა აბაზანიდან და თმას იმშრალებდა, ბარბარე შეკრთა მის ასეთ ფორმაშ დანახვაზე, შემდეგ მისმა ნაიარევებმა მიიქცია ყურადღება, ყველაზე დიდი ღვიძლთან იყო, ახლოს მივიდა სანდრომ პირსახოცი მხარზე გადაიდო და აბურდული სველი თმით სასაცილოდ და სითბოთი დაყურებდა მის კუდიანს.
–სანდრო ეს რა არის? ბარბარემ ხელი დაადო, მის სხეულს აკვირდებოდა და გაოცებული იყო ამდენი ნაიარევით, თხელ ნატიფ თითებს მის სხეულზე დაატარებდა, სანდრო არ ინძრეოდა არ უნდოდა ბარბარეზე უარყოფითი ზეგავლენა მოეხდინა და ხელი შეეშალა. ბარბარემ ახედა და მზერით შეახსენა კითხვა.
–ცელქი ბავშვი ვიყავი, პირველი ის თქვა რაც თავში მოუვიდა.
–ეგ ძირითადად მოტეხილობებით შემოიფარგლება, გამომცდელად შეხედა ბარბარემ.
–მე ძალიან ცელქი ვიყავი, გაეცინა სანდროს –როგორ ხარ ბარბარე? თმაზე ხელი ჩამოუსვა და ყურზე გადაუწია, სწორი, სრიალა თმა ხელებშ ქვიშასავით უსრიალებდა.
–კარგად, ბარბარემ გულწრფელად უპასუხა, სახეზე სანდროს სისხლი მოდიოდა, პარსვის დროს გაიჭრა.
–შენ როგორ ხარ ალექსანდრე? სისხლი მოგდის, სპირტი და ბამბა სად გიდევს?
სანდრომ უფლება მისცა ბარბარეს მოევლო მისთვის, ბარბარეს ხელები უკანკალებდა, ეტყობოდა ნერვიულობდა.
–შენ ნუ გეშნია, რომ ოდესმე იმას გავაკეთებ რაც შენ არ გენდომება ბარბარე, უთხრა სანდრომ ისე თითქოს მისი აზრები წაიკითხა.
–ვერ წარმოიდგენ როგორი მადლიერი ვარ შენი.
–მადლიერება იმისთვის, რაც ჩვენ ერთმანეთისთის ვართ მხოლოდ დაბრკოლებაა, სიყვარულის ნაკლებობის ან არარსებობის დროს არის, ამიტო არასოდეს მითხრა მადლობა, რასაც ერთმანეთისთის გავაკეთებთ ეს აუცილებლობა იქნება და ამიტო მადლობა არ იარსებებს ჩვენ შორის. ბარბარე მოიღუშა, სანდრო ვერაფრით მიხვდა მიზეზს.
–მეც ეგრე ვფიქრობდი სულ, მწყინს როცა მამა მადლობას მეუბნება. ბარბარე აქ გაჩერდა, გონების დარბაზებიდან ის ოცნებები აღდგნენ ბარბარე რო ოჯახს უკავშირებდა, სულ იმას ეუბნებოდა ვაჩეს (საქმროს) არასოდეს ეთქვა მისთის მადლობა, მისთვის ყველაფერს სიამოვნებით აკეთებდა და მადლობა მხოლოდ ზედმეტობა იყო, ვაჩეს ხშირად არ ესმოდა ამის არსი, ახლა კი სანდრო იგივე რამეს ეუბნებოდა რასაც სულ გრძნობდა.
–არ გინდა გავისეირნოთ? შუადღემდე მოვასწრებთ, მერე სოფელში წავიდეთ. ბარბარეს სული აუფორიაქდა, ეშნოდა სანდროს არ შეეთავაზებინა ზღვაზე ან სხვა ხალხმრავალ ადგილზე წასვლა, ახლა შვებით ამოისუნთქა.
სეირნობისას ოდნავ ეხებოდა ქარის ამოვარდნისდროს მათ მხრები, სახეში სცემდა ბარბარეს შავი თმა სანდროს და იმ სურნელს გამუდმებით გრძნობდა „წყლის“ რომ დაარქვა. ბარბარემ თვალი მოკრა როგორ ეჩხუბებოდა პატარა მათხოვარს ღიპიანი კაცი, თვალები აემღვრა გვერძე რო მიიხედა სანდრო არ ჩანდა, ამ კაცთან იყო მიჭრილი და უყვიროდა.
–შენ ვინ გეკითხება ძმაო?
–მე შენი ძმა არ ვარ, სანდრო ამის დაძახებაზე საშინლად რეაგირებდა. ნუ უყვირი ბავშვს.
–გააჯ... რა.
–რა თქვი? სანდრომ მთელი ძალით დაარტყა მუშტი და წაქცეულს წიხლი ჩააზილა, ბარბარე შეშინებულ პატარას ეფერებოდა თავზე.
–გადაგტეხავ შუაზე, შედამპალო, სანდრო ზემოდან იყო მოქცეული და მთელი ძალთ ურტყავდა მუშტებს
–ბავშვს ზედმეტი არაფერი უთხრა თორემ მაგ თავს მოგაჭრი. ამ დროს სანდრო უკონტროლო იყო, არაფერზე ფიქრობდა მარტო მსხვერპლის სახეს ხედავდა და გამეტებით ურტყავდა.
–გეხვეწები გაუშვი მამაჩემია, ძლივს ამოილუღლუღა პატარამ, სანდრო გაშეშდა. ხელი შეუშვა და ფეხზე ძალით დააყენა. ბარბარე საშინლად ნანობდა საფულე რო არ ქონდა წამოღებული, საოცრად მოუნდა დახმარებოდა ამ ბავშვს, ვერც სანდროს გაუბედა ეთხოვა დახმარებოდა, ცრემლები ძლივს დაფარა ამის გამო. 50 მეტრი არ ქონდათ გავლილი ბავშვი წამოეწია ყვირილით.
–უკაცრავად ბატონო, შეგეშალათ. ორივე მიტრიალდა.
–რა მოხდა? გაუღიმა სანდრომ პატარას.
–შეგეშალათ და 200 ლარიანი მომეცით, ბარბარე გაოცებული უყურებდა როგორ მიიხუტა სანდრომ ბავშვი. როდის მოასწრო ფულის მიცემა ეს ვერ გაიხსენა.
–არ შემშლია, რა მაგარი ბიჭი ხარ რო იცოდე, სანდრომ წინ ჩამოწეული ოქროსფერი თმები გადაუწია პატარას.
– ნაღდი ფული თან არ მქონდა მეტი, შეწუხებული სახე ქონდა სანდროს. იცოდე რომ არასოდეს არავის არაფერი მოუთმინო გესმის,თან საჩვენებელ თითს ბიჭის მკერდს ადებდა, – არავის მისცე უფლება ხმამაღლა გელაპარაკოს, ხელი აიღო და მუშტი შეუკრა, მხოლოდ ამის იმედი შეიძლება გქონდეს, მამასაც არ მისცე უფლება შენზე იბატონოს, ყველას ვინც შეურაცხყოფას მოგაყენებს უნდა გაუქანო გესმის, მანამდე კი ეს კარგად უნდა ავარჯიშო და მუშტი უფრო მეტად შეუკრა, ბავშვი ღიმილით უყურებდა.
–მამასაც?
–რა?
–მამასაც გავუქანო? ბავშვმა სასაცილოდ კითხა.
–არა მამა ერთადერთი გამონაკლისია ამ ქვეყნად,. ბარბარეს გაეღიმა.
სეირნობა საშინლად სიამოვნებდა ბარბარეს, სანდროსთან თავს ყველაზე დაცულად გრძნობდა, თუმცა ძალიან აღელვებდა მისი ფეთქებადი ხასიათი.
–სანდრო ყოველთვის ასეთი იყავი?
–როგორი? გაეცინა სანდროს.
–ფეთქებადი.
–უარესი, ახლა დავჭკვიანდი,
–ხუმრობ? გაეღიმა ბარბარეს.
–არა, ადრე ვეძებდი ხოლმე ასეთ შემთხვევებს, ახლა თუ არ მხვდება ძალით არ ვჩხრიკავ. თავისი ძმაკაცები გაახსენდა, სულ ჩხუბი ქონდათ უნივერსტეტში, მაშნ ყველაფერი კარგი იყო, მუდამ არანორმალურად მხიარული ბექა ჩხუბის დროს დაუნდობელი ხდებოდა, სერიოზულობის პიკშ იყო და ვერავინ იფიქრებდა სინამდვილეშ ასეთი რო იყო. მონატრების სურნელი აუვიდა ჰაერს.
–უცნაური ხარ, თვალებშ შეხედა ბარბარემ.
–შენ რო ბიჭი იყო როგორი იქნებოდი? თვალები აათამაშა სანდრომ.
–გინდა გაიგო როგორი ბიჭები მომწონს? გაეცინა ბარბარეს.
–ნუ ეშმაკობ, მხარი წაკრა სანდრომ.
–შენმა მგოსანმა თავის ნათქვამს რა დაუმატოს,
თუკი იტყვის, რომ „შენი მსგავსი მხოლოდ შენა ხარ!“ სანდროს უნდოდა გაეგრძელებინა, თუმცა ის რომ შაქსპირზე და პოეზიაზე გიჟდებოდა სახელმწიფო გრიფით საიდუმლოებას წარმოადგენდა. ამიტო ჩვეულ ტემბრშ განაგრძო.
–ანუ თავისნაირი ბიჭები მოგწონს?!
–აღარც კი მახსოვს როგორები მომწონდა, ბარბარე ნანობდა ასე რო შეყვა ლაპარაკში.
–რო გაიხსენებ მითხარი, მაგრამ წინასწარ გაფრთხილებ ჩემი შეცვლა შეუძებელია. ბარბარეს გაეცინა
–ვხვდები ალექსანდრე, ვხვდები.
სანდრო ნელა გთხოვ, ძლივს ამოიღო ხმა ბარბარემ სავარძელზე რო იყო გაკრული.
–ვერ წარმოიდგენ როგორ ვცდილობ ნელა ვიარო, მეტი მართლა არ შემიძლია, სანდრო ნიკაპზე ხელს ნერვიულად ისვავდა, ნაიარევზე. ბარბარე მთელი გზა ლოცულობდა. სოფელშ რო ჩავიდნენ კარგად ნანერვიულები იყო, არაფრის თავი არ ქონდა. სანდროს თითქოს სისხლი გადაუსხეს, სირბილით აიტანა ნივთები
ხანშისესული ქალი სიხარულით გამოეგება, ვერცხლისფერი თმა უკან მსუბუქად ჰქონდა აწეული და მშვიდი, კეთილი სახე ბედნიერებისგან გაბადვროდა.
–ნიკოლოზ შვილო როგორ ხართ? თბილად შეაგება სიტყვა მოხუცმა და ფაციფუცით ჩავიდა კიბეებზე.
–ელენე, მოდი მოგეხვიო, თბილად გაშალა ხელები ქალმა და ბარბარეს მოეხვია. –ბავშვები სად არიან?
–ბე სანდრო ვარ, ეს ბარბარეა ჩემი მეუღლე.
–რომელი სანდრო?
–აუ თინა ნუ გაჭედე გეხვეწები, სანდრომ სასაცილოდ გაუწელა ლოყები და სათითაოდ აკოცა.
–შე ცუღლუტო და პარაზიტო, ჭინკა, კაწაწა, ისევ ისეთი ცელქი ხარ, ქალი შვილიშვილს მოეხვია.
–რამხელა გაზრდილზარ, ნიკა მეგონე.
–აუ ბებო 2 კვირისწინ არ გნახე რა გავზრდილვარ, თუ გავსუქდი? თმები აუწეწა სანდრომ.
–სკოლაში რო წახვალ დილით იცოდე ის კარაქიანი პური რო გაგიმზადე არ დაგავიწყდეს, სანდრომ გულზე მიიხუტა.
–არ დამავიწყდება ბაბუკია, არ დამავიწყდება!. ხმაზე ხრინწი შეეპარა სანდროს. თინამ ბარბარეს მკლავი გამოდო და სამზარეულოსკენ წაიყვანა.
–როგორ ხარ ელენე, ბიჭები როგორ არიან? რატო არ წამოიყვანეთ ის ავაზაკები, ყველაფერს რო გაანადგურებდნენ და მთელ სოფელს რო აიკლებდნენ. ბარბარემ თბილად გაუღიმა.
–სანდრო აქ არის თინა ბებო.
–ოო მაშნ ეგ ეყოფა მთელი სოფელის დასაწიოკებლად, საიდუმლოდ გეტყვი ახლა მალე მთელი სოფელი აქ მოვარდება, საჩივრებით ვისი ვინ გალახა, ვის ფანჯარა ჩაუმტვრია, ძალიან ცუღლუტია, ცოტაც მოითმინე დაჭკვიანდება აუცილებლად, აბა სულ ასეთი ცექი ხო არ იქნება. ბარბარეს გაეცინა გულიანად.
–ეგ ცუღლური სულ აცდენს სკოლას და ბაბუამისიც ხმას არ იღებს, აბა ბავშვი სულ სკოლაშ ხო არ იქნებაო აცხადებს ვაჟბატონი, სულ მაგისი გათამამებულია. თინა ბებომ დატუქსა თავისი გარდაცვლილი ქმარი.
„ყურადღება არ მიაქციო, ჩემ ბაბუკიას სკლეროზი აქვს და ყველაფერი ერევა, ჯერ საბჭოთა კავშირი დაშლილი არ არის,ან ზვიადის დროა, შევარდნაძე ისევ პრეზიდენტია, სიცილის სმაილებით ააჭრელა სანდრომ მესიჯი. –მამაჩემში ვეშლები და შენ დედაჩემი გონიხარ., დე ძალიან მომშივდა იქნებ რამე მომიმზადო“ ბარბარეს გაეცინა სანდროს შეპარულ თხოვნაზე.
–ნიკა, ნიკა გავარდა თინა ბებო, შვილო იქნებ ქათამი დაკლა. სანდროს ფერი ეცვალა.
–აუ თინა გეხვეწები ოღონდ ეგ არა ხო იცი ვერაფრით გავაკეთებ მაგას, სანდროს შეაკანკალა. ჯერ მანქანის ხმაური გაიგონეს, მერე ღობესთან ჯაბას მანქანა გამოჩნდა, სანდრო გაქვავდა, იქიდან პირველი ბექა გადმოხტა ყვირილით.
–შე მაიმუნო სოფელში უჩვენოდ უნდა წამოსულიყავი?არაფერი ეტყობოდა ბექას გაბრაზების, სანდროს არ გაუღიმია, მკაცრად კითხა.
–აქ რა გინდათ.
–ხო კარგი მეც ძალიან გამიხარდა შენი ნახვა, ბექამ არ შეიმჩნია სანდროს სახე და ეზოში დემონსტრაციულად შემოვიდა, მადლობას იხდიდა თითქოს უამრავი ხალხი იყო გარშემო და ტაშს უკრავდნენ, თავს ლამის მიწას ახებდა ისე ხრიდა, ჯაბამ ხელი კრა და შემოაგდო სწრაფად. ბიჭებმა მიულოცას ახალდაქორწინებულებს, თორნიკე ოდნავ მორიდებით იყო.
–ისე რო იცოდეთ თაფლობის თვის გატარებას თქვენთან არ ვგეგმავდი, დაგესლა სანდრომ ბიჭები.
–შენ არც დაგიგეგმია ჩვენ დავგეგმეთ, სწრაფად უპასუხა ბექამ და უზარმაზარ ნაჭერ ხაჭაპურს დაწვდა თან თინა ბებოზე ჰქონდა ხელი გადახვეული.
–სხვათა შორის ასე ვიყავით შეპირებულები, დამაატა თორნიკემ და ბარბარეს გაუღიმა.
–ხო ესე იგი ვინც პირველი მოიყვანდა ცოლს ჩვენში მასთან თაფლობის თვეს გვექნებოდა უვიზო მიმოსვლა, ანუ უკითხავად უნდა დავდგომოდით თავზე. დაიღრიჯა ბექქა.
–ეტყობა მე მაგ დროს მეძინა, თქვენ რო შეთანხმდით, გაეცინა სანდროს.
–არ გეძინა მთვრალები ვიყავით და ლევანმა დააფიქსირა ეს მომენტი ჩვენც არ გვახსოვდა, გუშინ გამოგვიგზავნა ვიდეო და იქიდან მოგვივიდა მუზა. ჯერ სად ხარ სანდრიკო, მუზის მოსვლა ახლა ნახე ჰაერზე. ბექა თან ილუკმებოდა თან იდეებს აფრქვევდა.
–სანდრიკოს ნუ მეძახი ტო რამდენჯერ უნდა გითხრა.
–მართალი ხარ რა, მეც დავიღალე უკვე ამ შაყირით რა სანდრიკო, სანდრიკუნა და მორჩა, შევთანხმდით. ბარბარეს გაეცინა და სანდროს თავი მხარზე დაადო.
–მასხარა ხარ ბექა რა.
–რამე ახალი უთხარით მაგას, თქვა თორნიკემ, –ეგ ისედაც იცის.
–შვილო იქნებ ქათამი დაკლა, დაიწყო აფუსფუსებულმა თინა ბებომ.
–აუ ბე დაჯექი გეხვეწები რა ქვეყანა რაღაც ჩამოვიტანეთ, არაფერი დაკლათ რა.
–რომელი დავკლა თინა ბებო?, უკვე კარებთან იდგა ბექა და კბილებს აკაწკაწებდა.
–აუ დაჯექი ბექა რა, დაუძახა სანდრომ.
–დამაცადე მშია, ხელები დაიკაპიწა ბექა და საჩვენებელი თითი ისე დაიჭირა თითქოს თოფი იყოს, გარეთ გავიდა და ქათამს ეძებდა.
–ახლა ეს არ გამაგიჟოთ ქათამს უსატკავებს?, გაეცინა თრნიკეს.
–ბექა მოდი რა დაანებე თავი, აუ როგორ ვერ ვიტან რა რამეს რო კლავენ, გაბრაზდა ალექსანდრე და გარეთ გავიდა ბექასთან, ეზოშ ნამდვილი კონცერტი იყო, ბექა ციბრუტივით დადევდა ქათამს, ყველა სიცილით იგუდებოდა ბექას დანახვაზე.
–ვაიმე რა საყვარელი ბავშვია გოჩიკო, აქებდა და ადიდებდა თინა ბებო ბექას, ძველი მეზობელ გოჩიკოშ რო არეოდა და ახლა 40 წლის რო იყო აწ ხსენებული გოჩიკო.
–თინა შენ უფრო მართალი ხარ ეს ახლა მართლა სკოლის მოსწავლესავით იქცევა და ხვალე სკოლაში გავაგზავნოთ, გაეცინა სანდროს.
–ჯაბა რატო ხარ ასე მოწყენილი? შეეკითხა სანდრო ხმას რო არ იღებდა ჯაბა.
–აღფრთოვანების ობიექტი აღარ ყავს. მოახსენა თორნიკემ.
–უი სად დაკარგე? ხელი გადახვია სანდრომ.
–რა დაკარგა ტო გოგოს „პრავების“ კაჩავი დაუწყო, რატო არ მირეკავო, და ხო იცი როგორც იცის ისე გაუჭედა.
–ოო ეგრეც არ იყო, გაბრაზდა ჯაბა.
–ხო ეგრეც არ იქნება თორნიკე რა, უბრალოდ სვანურად მოთხოვა გოგოს „აეხსნა“ უკაცრავად „გაეიასნებინა“ რატო არ ურეკავდა, სანდრომ ძლივს დაამთავრა ისე ეცინებოდა.
–თქვენ გაჩვენებთ სეირს, გამწარდა ჯაბა, ქათმის მოჭრილ თავს ხელი დაავლო და სანდროს გაეკიდა.
–არ გაბედო იცოდე, უყვიროდა სანდრო და თან გარბოდა, –იცოდე ერთი წვეთი რო შემეხოს მოგკლავ, ჯაბა გამწარებული მიდევდა, ყველა ხეს დააარტყეს კრუგი.
–ბექა მომაშორე ეს სადისტი, უთხარი, უღრიალა სანდრომ.
–იყოს თავი არ გვჭირდება მთავარია ხორცი გვექნება, უდარდელად თქვა ბექამ.
–ჯაბა მოგკლავ იცოდე რო მომეკარო, ისე სასაცილოდ დარბოდნენ და ყვიროდნენ სიცილს ვერავინ იკავებდა, თინა ბებოს ახლა უკვე მართლა ეგონა რო სკოლიდან მოვიდნენ სანდროს მეგობრები. ძლივს მოიშორა გამძვინვარებული ჯაბა, ბექა ბარბარეს რაღაცაზე ეჭორავებოდა და უკვე მოესწრო მისი გამხიარულება, თან ქათამს პუტავდა, სანდრო უკნიდან მოეხვია ბარბარეს, ძლივს სუნთქავდა იმდენი ირბინეს.
–აუ დამღალა რა, როგორ მომნატრებია ჯიშკარიანი.
–რო შეგვატოვე ამდენი ხანი, სულ გადაგვრია, გაეცინა ბექას და ფუსფუსი გააგრძელა თინა ბებოსთან ერთად.
–ბარბარე წამოდი ოთახს გაჩვენებ, და სახლს დაგათვალიერებინებ, ხელი მოხვია სანდრომ.
–მივეხმარები ჯერ სანდრო.
–არ უნდა ბექას ისეთი კულინარია რო თითებს ჩაიკვნეთ, ოღონდ სიმწრისგან, სანაცვლოდ ტილო მოხვდა თავში სანდროს, და სიცილით ავიდნენ ზემოდ.
–აი ეს შენი ოთახია, როგორც მოგესურვება ისე მოეწყე, ფანჯარა გამოაღო სანდრომ ჰაერის შემოსასვლელად, ბარბარეს გაუკვირდა სოფლის სახლი შიგნიდან ისე თანამედროვედ იყო მოწყობილი, ვერც იფიქრებდი რო სოფელშ იყავი, გარედან ძველი იერსახე შეენარჩნებინა შიგნიდან სულ ახალი იყო.
–შენ?
–ჩემი ოთახიც გაჩვენო? გაუღიმა სანდრომ აგრძNობინა რო არც დღეს უნდა შეშნებოდა, ერთ ოთახშ დაწოლას არ მოთხოვდა, მიუხედავად იმისა რო ბევრი სტუმარი იყო სახლში და ბევრი უხერხულობა შეიქმნებოდა ამის გამო.
–მაჩვენე, ბარბარე მხარზე მიეხუტა სანდროს. ამ სახლში მარტო სანდროს ოთახი იყო ძველებურად მოწყობილი, პრუჟნებიანი საწოლი იდგა, შეშის ღუმელი, ხის გასალაქი ფანჯრები, ძველი რამდენიმე წიგნი და ძველებური სავარძელი, ფანდურსაც მოკრა თვალი ბარბარემ. სანდრომ ამოიკითხა გაოცება ბარბარეს სახეზე.
–ძალიან ბევრი ბრძოლა დამჭირდა რო მამაჩემს ეს ოთახი არ გაერემონტებინა და ძველი სახე ქონოდა ბაბუაჩემის დროინდელი .
–სანდრო აქ ხშირად იყავი ხოლმე? ბარბარემ ხელი ჩამოუსვა ძველ კედლებს.
–აქ ვსწავლობდი სკოლაში, სანდრო რაღაცებს უყვებოდა და კიბეებზე ჩადიოდნენ, –ყველაზე მეტად მშობლებთან ყოფნას ვერ ვიტანდი, სანდროს ისე სასაცილოდ გამოუვიდა ბარბარეს გაეცინა.
–ხო აბა რასაც შენ ცელქობდი, მშობლები ამის უფლებას ნაკლებად აძლევენ, აქ განებივრებდნენ .
–ხო მაგრად, სკოლაში თითქმის არ დავდიოდი, ბაბუაჩემი რასაც იტყოდა მამაჩემი ვერ ეწინააღმდეგებოდა.
–აუ რა როჟა იყო ალექსანდრე ბაბუა ბარბარე უნდა გენახა, დაიწყო ბექამ.
–სანდროს ემგვანებოდა, გაეღიმა ბარბარეს, ისეთი სხვანაირი ღიმილი დაინახა სანდრომ რო ფეხი ვერ გადაადგა, ახლა დაფიქრდა როგორ უხდებოდა ღიმილი კუდიანს, მსხვილი ოდნავ წინ წმაოწეული კბილები მზის შუქზე უბრწყინავდა და სახის ფერი ეცვლებოდა, სანდრო მიხვდა რო ეს მარტო მას არ შეუმჩნევია, ბიჭებმაც დაინახეს ბარბარეს სხვანაირი გამოხედვა, ღიმილი, სახის განსხვავებული ფერი. დიდ ხანს ილაპარაკეს, იღლაბუცეს, ბარბარეც კი აიყოლიეს და სასაცილო ისტორიები მოა....ს.
ჯაბა აღფრთოვანებული იყო ბარბარეთი, ეს იყო პირველი შემთხვევა როცა ადამიანი სასაცილოს ყვებოდა და იქ სვანებზე ანეგდოტი არ იყო გარეული. სანდრომ ძალიან მოიწყინა, უყურებდა ბარბარეს და გრძNობდა რომ რაღაცები იცვლებოდა მის გარეგნობაში, სხვანაირად აღქმა დაიწყო სანდრომ კუდიანის, რამდენჯერმე ლამაზადაც კი მოეჩვენა.
–ჯანდაბა, ჯანდაბა, რა გჭირს სანდრო, თავის თავს უმეორებდა, იმას რასაც ის აკეთებდა სიყვარული დაასამარებდა ან რამე თბილი გრძNობის გაჩენა ბარბარესადმი, მხოლოდ ცივი გონებით თუ შეძლებდა მიზნის მიღწევას.
–წავეედით ახლა ჩვენ წამოხტა ბექა.
–მოიცა სად წახვედით?
–მართლა ასე უნამუსოები კი არ ვართ, თაფლობის თვეს დაგაცდით სანდრო და მერე ვეღარ მოგვიშორებ.
–ახლა ღამე როა? თან კარგი გზები არაა, თქვა ბარბარემ.
–დარჩით ახლა რა, გაუცინა სანდრომ.
–არა წავალთ.
–მოიცა ბარბარე ახლა ბექას უნდა შეწვეხვეწოთ რო დარჩი და უშენოდ ვერ გავძლებთ , შენი ფანი ვარ, ფრთხილად იყავი, ამიტო იდებს თავს თორემ ისედაც დასარჩენად წამოვიდა.
–ოო რა იყო ახლა ეგ, რადგან ბარბარემ თქვა დარჩითო ვრჩებით, ბექა დივანზე მიგორდა, ცოტა ბევრის ჭამა მომიწიაო.
სანდრომ ბარბარე საძნებლამდე მიაცილა, გამობრუნებას აპირებდა როცა ბარბარემ დაუძახა.
–შეიძლება შენთან დავწვე? იგრძნო სანდრომ როგორ შეწყვიტა სისხლმა მოძრაობა, ეგონა მოესმა.
–აქ მარტო ოთახშ ვერ დავრჩები, პატარა ბავშვივით იყო ატუზული ბარბარე.
–კი როგორ არა, თუ გინდა მე შემოვალ ამ ოთახში უკეთ მოწყობილია?
–არა, არა პირიქით იქ მირჩევნია,
–კარგი როგორც გინდა. ბარბარემ მშვიდად გადაიფარა საბანი და დაიძინა, აი სანდრომ კი თვალი ვერ მოხუჭა, გული მთელი ღამე გამალებით უცემდა, ვერაფრით მოისვენა, კუჭი და ღვიძი ატკივდა,, უამრავი წამალი და გამაყუჩებელი დალია, არაფერი შველოდა, ეკლებზე იჯდა, აყეფებული სინდისი და გამწყდარი ძარღვი მოსვენებას არ აძლევდა, გული ეკუმშებოდა, ეგონა ძვალი ებურღებოდა სიმწრისგან. დილით მოახერხა ჩაძინება, თავი უსკდებოდა, როცა ბარბარემ გაიღვიძა სასაცილოდ ეძინა სანდროს, თვალებზე ხელი ქონდა აფარებული, ეტყობოდა მზე აწუხებდა, გრძელი ფეხები სასაცილოდ ქონდა, ბარბარე ახლოს მივიდა, სახეზე აკვირდებოდა, საოცრად მოუნდა კიდევ ერთხელ გაეგო მისი ტუჩების გემო, ქვედა ტუჩზე ზედა სასაცილოდ იყო გადმოსული. ხელი მოუსვა სახეზე და საკოცნელად დაიწია როცა სანდრო წამოხტა და ზემოდან მოექცა ბარბარეს, სახე არეული ქონდა რამდენიმე წამი ვერ გაიაზრა რა ხდებოდა.
–ბარბარე, ბოდიში, ბოდიშ, არ ვიცი რა დამემართა, სწრაფად მოშორდა კუდიანს და სუნთქვას ძივს ირეგულირებდა. ბარბარე მიხვდა რო ეს იყო დაცვითი ინსტიქტი, მძიმე სულიერი სტრესის მერე რო აქბთ ადამიანებს.
–სანდრო ბოდიში.
–კარგი რა ბარბარე პირიქით ბოდიში, ძილში რო მაღვიძლებენ სულ ასე ვარ. ბარბარემ თავზე ხელი მოუსვა და ფეხზე წამოდგა. სწრაფად ჩაირბინა კიბეები, ჯერ არავინ იყო ამდგარი, მაცივარშ უამრავი პრიპასი იყო სანდროს ჩამოტანილი, 2 წელია არაფერი გაუკეთებია, ახლა გონების დაძაბვა უხდებოდა რო გაეხსენებინა იდეალი როგორ კეთდებოდა, კვერცხი ათქვიფა, დანარჩენი საჭირო საგნები მოიმარაგა და სიამოვნებით დაიწყო ნამცხვრის კეთება, ბექა თითქმის მძინარე ჩამოვიდა ნამცხვრის სუნზე, რა თქმა უნდა სიცილით „გამოტლანკა“ ჯამები და რამდენიმე სასაცილო ისტორიაც მოუყვა სანდროზე, მალე თინა ბებოც ადგა, ისეთი საყვარელი ქალი იყო ბარბარეს სულ უნდოდა მოხვეოდა, თან ისე სასაცილოდ ლაპარაკობდა სტალინზე და ძველ დროზე, შვილიშვილებზე, ცელქ ბავშვებზე ნერვიულობდა. სანდრო ძლივს ადგა და დაბლა ჩამოვიდა, თმა აბურდული ქონდა და თვალებს იფშვნეტდა.
–სანდრო მოდი შვილო დაუძახა თინა ბებომ, უტასაც უთხარი შემოვიდეს უკვე გვიანია. სანდროს ლურჯი თვალები მომენტალურად აივსო ცრემლით, ბექასაც ხასიათ გაუფუჭდა, ბარბარე ვერაფერს მიხვდა, თინა ბებო კი გარეთ იდგა და უტას ეძახდა. სანდროს ყურზე ქონდა ხელები აფარებული და ისე ადიოდა ზემოთ. ბარბარე მაშნვე გაყვა. სანდრო საწოლზე იწვა და ცრემლებიმოდიოდა და ყურშ ჩადიოდა.
–სანდრო რა მოხდა, საწოლზე ჩამოუჯდა ბარბარე.
–არაფერი ისეთი.
–უტა ვინ არის?
–ჩემი ძმა იყო, დაიღუპა, ბებო მას მერე კიდევ უფრო ცუდადაა მეხსიერებაზე დაეტყო.
–ბოდიშ არ მინდოდა გამეხსენებინა, ბარბარემ თავი დახარა.
–არა რას ამბობ პირიქით შენ უნდა იცოდე,ჩემი ცოლი ხარ, მყავს 2 ძმიშვილი ქეთო და გიო, ძალიან საყვარლები არიან, აუცილებლად გაგაცნობ.კიდევ ერთი ძმა კონსტანტინე, 13 წლის აუტანელია წინასწარ გაფრთხილებ, გაუღიმა ალექსანდრემ, ბარბარემ ცრემლი მოწმინდა ყურშ რო ჩადიოდა.
–იცი ნამცხვარი გამოგიცხე, არ წამოხვალ დაბლა? თუ გინდა აქ ამოგიტან? სანდროს გაეღიმა.
–მე ჩამოვალ, ვნახავ როგორ აკეთებ.
–ძალიან მკაცრიც ნუ იქნები, გაითვალისწინე რო 2 წელია არ გამიკეთებია.
–ნუ ცდილობ პოზიცია შემირბილო.
ბექას უკვე დაგემოვნებულიც ქონდა და კარგად შეჭმულიც, ჯაბა სიხარულით დახტოდა იდეალი ყველაზე მეტად უყვარდა ახლა ამ ნამცხვარზე აღფრთოვანდა. ბიჭები მალე წავიდნენ, სუფრა ერთად აალაგეს ბარბარემ და სანდრომ, თინა ბებო ისევ უტას ელოდა, ამის დანახვაზე სანდროს სახე ეღრუბლებოდა. გულიკო დეიდას თხოვა ბებიისთვის მიეხედა, ბარბარეს ხელი ჩაკიდა და სასეირნოდ გაიყვანა.
–სად მივდივართ სანდრო?
–სადაც ყველაზე მატად მიყვარს ყოფნა. სანდროს ბარბარეს ხელი ეკიდა და ისე ჩადიოდნენ დაბლა.
–ფრთხილად არ დაგიცურდეს, ხმაური ისმოდა წყლის ხეთქების დაგუდული ხმა, დაბლა რო ჩავიდნენ ულამაზესი სანახაობა იყო, ჩანჩქერის ხმა და სილამაზე ერთდროულად ატყვევებდა მნახველს.
–არ იბანავებ? კითხა სანდრომ, ბარბარე შეიშმუშნა, მესამედი მკლავის სახელოებისჩამოწევა დაიწყო, სანდროს გაეღიმა.
–მე რო ვიბანაო შენ წინააღმდეგი ხო არ იქნები?
–არა რატო ბარბარემ თავი დახარა. სანდრომ ზედა გაიხადა და თავით გადახტა, რამდენიმე წამს არ ამოუჰია თავი, ბარბარე უკვე ანერვიულდა და კიდესთან დადგა, საშინელი კანკალი აუვარდა, სანდროს რო თვალი ვერ მოკრა. კარგად შორს ამოყო სანდრომ თავი, უღიმოდა და ეპატიჟებოდა. ბარბარე ხესთან იჯდა, მუხლებზე გრძელი კაბა ჰქონდა ჩამოფარებული და უყურებდა როგორ ბანაობდა სანდრო, საოცრად სუფთა ჰაერი იყო, ულამაზესი ბუნება. სანდრო გალურჯებული ამოვიდა, ძალიან ცივი წყალი იყო, პირსახოცი სწრაფად მოიფარა, ბარბარეს კალთაშ თავი ჩაუდო და დაეძინა, კუდიანი ვერ ინძრეოდა, ეშნოდა არ გაეღვიძებინა. ახლა აქ სამუდამოდ დარჩებოდა ალექსანდრესთან ერთად, ამ აზრმა შეაკრთო, იმის გაფიქრება რო ალექსანდრეს გარეშე ეს უბრალოდ წყლის მოვარდნილი ნაკადი იქნებოდა და მეტი არაფერი გული შეეკუმშა. ნუთუ ამ ყველაფერს ასეთ საოცარ გარემოდ ალექსანდრეს მშვიდი სუნთქვა და მისი ყოფნა აქცევდა.
სახლში მხიარულად მივიდნენ, ამდენი ერთად ბარბარეს არ უცინია 2 წლის განმავლობაში, ახლა ნელ ნელა იხსენებდა როგორ უყვარდა სიცილი, ბედნიერება უყვარდა, ცხოვრება უყვარდა, სანდრო? ამაზე ფიქრი არ უნდოდა, ჯერ კიდევ ვაჩეს სახე ქონდა თვალებში, მაგრამ უზომო პატივისცემა ქონდა ალექსანდრესი.
ალექსანდრეე რაღაცაზე გაბრაზებული ტელეფონზე გამწარებული ლაპარაკობდა და სადღაც გავარდა, უკვე შებინდებული იყო, ბარბარე ანერვიულდა, თავიდან თავს აჯერებდა რო მარტო ყოფნის ეშინოდა, მაგრამ ყოველ კარის ხმაზე გარეთ სიბნელეში გარბოდა რო ეგონა სანდრო იყო მოსული, ღამის სამი საათი იყო და ჯერრ არ იყო მოსული, ბარბარე ბოლთას სცემდა. ღამის 5 საათი იყო სახლში ტალახში ამოვლებული რო დაბრუნდა, ფრთხილად ცდილობდა შესვლას აბაზანაში რო არავინ გაეღვიძებინა, როცა სახლის კარებთან გულამომჯდარი ბარბარე დახვდა, სანდრომ ვერაფრის თქმა მოასწრო ბარბარემ საოცარი სისწრაფით შემოაჭდო ხელები კისერზე და ჩაეხუტა.
–სულ ტალახიანი ვარ ბარბარე, გაუღიმა სანდრომ, ბარბარემ მაშნვე შეათვალიერა სისხლი არ მოდიოდა,ამით დამშვიდდა. აბაზანიდან რო გამოვიდა ბარბარეს უკვე ჩაეთვლიმა, მაგრამ მაშნვე გამოეღვიძა, მიუხედავად სანდროს მცდელობისა არ ეხმაურა. სანდრომ ხელები მოხვია და გულზე მიიხუტა.
–მაპატიე გთხოვ, ყველაფერი მაპატიე, სანდროს ხმა საოცრად შეცვლილი იყო.
–არაუშავს სანდრო, არ შემშინებია, შენზე ვნერვიულობდი, მითხარი ხოლმე რომ კარგად ხარ. სანდრო გაუაზრებლად დაწვდა ბარბარეს ტუჩებს და მხოლოდმაშნ გამოერკვა როცა იგრძნო ბარბარეს ტუჩების თრთოლა. ხმა არ ამოუღია, არც ბარბარე განმძრეულა მასზე იყო ჩახუტებული და გული უფრო და უფრო გამალებით უძგერდა, ბარბარემ თავი აწია და ისევ შეეგება სანდროს ბაგეები, თმაშ ხელი შეუცურა და უფრო მიიკრო, სანდრო ზემოდან მოექცა, ძალიან ფრთხილად კოცნიდა კისერზე სახეზე, ბარბარე გრძნობდა ზღვარს იმ უხეშ, ამაზრზენ შეხებასა და ნაზ ალერსში და წინააღმდეგობას ვერ უწევდა, არც უნდოდა, სანდრომ ღილები ჩაუხსნა და რამდენიმე წამს უყურა მთვარის შუქზე ბარბარეს ნორჩ მკერდს, სულ ის განცდა ქონდა რომ მისი ეს ნაწილიც გარეგნობასავით შემზარავი იქნებოდა, ძლივს ებრძოდა უკითხავად მოწოლილ ვნებას, გრძნობდა რო ბარბარე მზად იყო და ზუსტად ამ დროს უნდა გაჩერებულიყო.
–სანდრო რა მოხდა? გაოცებულმა კითხა ბარბარემ როცა იგრძNო როგორ გაუცივდა ალექსანდრეს გაცხელებული სხეული და გაშეშდა.
–მაპატიე გთხოვ. ბარბარემ ღილები შეიკრა და სანდროს სახეს მიაცქერდა, მთვარის შუქს უფრო მეტად დაეგრძელებინამისი ჩამოქნილი ნაკვთები და სახეზე წარუშლელი, დღისთვის უცნობი დაღი აჩნდა.
–ბარბარე, ვერ წარმოიდგენ როგორ მიჭირს ამის თქმა, არ ვიცი სანდრომ შქი აანთო და ბარბარეს თვალებშ ჩააცქერდა.
–რა მოხდა სანდრო? ხმა აუკანკალდა ბარბარეს.
–მე ვიყავი ბარბარე. სანდროს ხმა ჩაუწყდა და ეს სიტყვები უფრო ხრიალით თქვა.
–რაზე ამბობ? გული ამოვარდნას ქონდა ბარბარეს.
–მაპატიე გთხოვ, მაპატიე რო მე დაგინგრიე ცხოვრება.
–არა სანდრო, მთელი სხეული აუკანკალდა ბარბარეს, –არაა, ოღონდ შენ არა სანდრო, მატყუებ, ბარბარეს მკერდისმიერმა ნაღველშ და სასოწარკვეთილებაში ამოვლებულმა ხმამ გაბზარა ალექსანდრე თხემიდან ტერფამდე. –არ მჯერა გესმის.
–გითხრა იმ ღამეს რა გეცვა? თუ გითხრა რა როგორ მოხდა რო დამიჯერო.
წარმოუდგენელი კივილი ისმოდა სოფელში, წარმოუდგენელი ტკივილი ადიოდა ამ ხმას, შავებში ჩაცმული გაურკვეველი მიმართულებით მირბოდა, მთელი სახე დაკაწრული ქონდა, გრძელი შემზარავი შავი თმა უფრო მეტ სიმძიმეს აძლევდა ამ სურათს. კივილი კი არ ჩერდებოდა და გავარვარებული დანასავით ეყრებოდა ალექსანდრეს ქალის განწირული ხმა.

***

გაურკვეველი მიმართულებით მირბოდა, არაფერზე ფიქრობდა, მხოლოდ არაადამიანურ ტკივილს გრძნობდა, იმაზე მეტს ვიდრე ეს 2 წლის წინ იყო, ყველა მოგონება, რაც ამ შემთხვევასთან იყო დაკავშირებული სადღაც გამოკეტა, ახლა ყველეფერი ერთიანად დაიძრა მისკენ და საშნელ სიმძაფრეს აძლევდა ის რომ ეს სანდრო იყო, რომელიც სულ ცოტა ხნის წინ ისევ ეხებოდა, ისევ კოცნიდა იმ სხეულს რომელსაც 2 წლის წინ უმოწყალოდ გამოუტანა განაჩენი და სამუდამო დაღი დაასვა, არაადამიანურად ჯიჯგნა.
ფეხები გზად დავარდნილი ტოტებით სულ დაეკაწრა, დამსკდარი ხორციდან სისხლი მოდიოდა, იმ ადგილისკენ მიიწევდა სადაც ხმა, ჩანჩქწერის გამეხებული თქრიალი მოისმოდა, გზაში რამდენჯერმე დაეცა, ხელის გულები გადაუტყავდა, ზოგჯერ, როცა სიარული არ შეეძლო მიფორთხავდა, ფრჩხილებით კაწრავდა მიწას, ფხოტნიდა და სიმწრის კივილი ამოდიოდა მთელი სხეულიდან, არაადამიანური ტკივილი რო ამოყვება და მაინც რომ უფრო მეტი შიგნით რჩება, აკანკალებულ ხელებს აცახცახებულ მხრებზე ისვამდა მთელი სხეული ძულდა, ცდილობდა მისი შეხება მოეშრებინა, სახე სულ დაკაწრული ჰქონდა სიმწრისგან, გაუჩერებლად მიაპობდა ტყის სიჩუმეს, მდუმარებას და ამ მდუმარებაში შემზარავ რეალობას.

მთელმა ცხოვრებამ თვალწინ ჩაურბინა, ბავშვობამ, უდარდელმა მოგონებებმა ისე ჩაუარეს თითქოს მას არც არასოდეს ეკუთვნოდა, უბედურების მეტი არაფერი არ მიქონდა და ისე გადახტებოდდა იმ ჩანჩქერში უკან არ მოიხედავდა, ეს განცდა თუ აძლებინებდა იმ გზაზე, სადაც ახლა ფეხშშველი და მუხლებგადატყავებული მირბოდა. წამით შედგა ქარაფის თავზე, მამის სახე დაუდგა, როგორ ეტკინა ყველაფერი, იმ წამს მის მაგივრადაც განიცადა შვილის დაკარგვით გამოწვეული ტკივილი, მაგრამ მაინც მსუბუქად, დაუფიქრებლად გადაეშვა მთელი სხეულით , წყვდიადით მოცულ გარემოში მარტო წყლის გამეხებული ხმა ისმოდა და კუდიანის თეთრი ფეხისგულები ჩანდა რო ეშვებოდა გააფთრებულ წყალში.
კივილი წყალმა შთანთქა, ჩანჩქერის შხუილში ოდნავ შესამჩნევად გაისმა წყალში ჩავარდნის ხმა, მთელი სხეული გაყინულმა წყალმა მოიცვა, სუნთქვა შეეკრა და მინებდა წყლის სტიქიას.

ალექსანდრე გაგიჟებული მოდევდა, მზე ოდნავ ამოწვერილიყო და მიწა ოდნავ სველი, მზის მსუბუქი სხივებით დაკაწრული იყო, კივილის შეწყვეტაზე გული შეეკუმშა, დაუფიქრებლად გადახტა და გახელებული ეძებდა, ვერაფერს ხედავდა, მარტო გავეშებულ სინდისზე ფიქრობდა და ეს საოცარ ძალას აძლევდა ეძებნა მისი მსხვერპლი, ცხოვრება რო ჯოჯოხეთად უქცია და იმ დღეს უფრო მეტი ტკივილი მიაყენა ვიდრე მთელი ამ ხნის განმავლობაში განიცადა ბარბარეს დანაწევრებულმა, ნაწამებმა სულმა, უზარმაზარ მდგარ წყალშi შეუძლებელი იყო მისი პოვნა, სიბნელე იყო ვერაფერს ხედავდა, მაგრამ არ ჩერდებოდა, უკვე სუნთქვა ეკვროდა, გული უწუხდებოდა, გაყინული წყალი ადუღებულ სისხლთან საშნელ კონტრასტს ქმნიდა და სხეულის ყველა კუნთი მუშაობდა, გულშ ლოცულობდა, რომ იქნებ ხელით ეგრძნო მისი სხეული, არაფერი ისე არ განუცდია ოშხარელს, როგორც ის რამდენიმე წუთი ბარბარეს ძებნაში რო გაატარა, გრძნობდა რო ან ბარბარესთან ერთად ამოვიდოდა ან არ ამოვიდოდა, მაშნვე ფიქრი მშობლებისკენ გაექცა, გაახსენდა უტას სიკვდილი როგორ განიცადეს და კიდე უფრო გახელებით ეძებდა, უკვე ღრიალებდა, სული ეწვოდა, ძaლა მაშინ დაუბრუნდა რო იგრძნო გაყინული სხეული ეჭირა ხელში, დაისის შუქზე ჩანდა კუდიანის ლურჯი სახე, აღრიალებული ალექსანდრე არ ეშვებოდა, ხელოვნურ სუნთქვას უტარებდა, გრძNობდა რო მხოლოდ განწირულის სულისკვეთება იყო მისი საქციელი, მაგრამ ვერაფრით ნებდებოდა, არ აძლევდა განვლილი ცხოვრება საშუალებას გაჩერებულიყო, გულმკერდი ლამის ჩაუნგრია ისეთი ძალით ცდილობდა მის მობრუნებას, როცა ხველების ხმა გაიგონა და კუდიანმა თვალები გაახილა, მაშინღა იგრძნო როგორ მოეთენთა სხეუული, განძრევა აღარ შეეძლო და იქვე მოცელილივით დაეცა მიწაზე.
კუდიანი არ ინძრეოდა, ვერაფერს ხვდებოდა, ვერ ასწრებდა მისი გონება ამ ყველაფრის გააზრებას, ამან ალექსანდრეს ამოსუნთქვის საშალება მისცა, სხეული არ ემორჩილებოდა, ვერ ინძრეოდა ისე დაღალა და ქანცი გაწყვიტა ამ განცდამ, მთელი ორგანიზმი რამდენიმე წუთში დაუნგრია და ახლა ღვიძის ტკივილსაც ვერ გრძნობდა, უბრალოდ ხვდებოდა რო რარაც უსაშველოდ ტკიოდა. ბარბარეს გონზე მოსვლა ერთი სიკვდილი იყო მისთვის, ვერ გაბედა თვალებში შეეხედა, უღონოდ მიიწევდა ბარბარე წყლისკენ, მიწაზე მიღოღავდა, როცა სანდრომ ხელი დატაცა და სახლისკენ წამოიყვანა, შეხებაზე არაადამიანური ტკივილი იგრძNო ბარბარემ, მის ხელებში ფართხალებდა, კიოდა, სულის სიმწარემ განუსაზღვრელი ფიზიკური ენერგია მისცა და მთელი გზა გააფთრებით ებრძოდა მის შეხებას, სანდრო უხმმოდ, ქანდაკებასავით იდგა, მთელი სახე ჩამოკაწრა ბარბარემ თავის ჯალათს, არაფერი არ მოქმედებდა სანდროზე, სახლშ მიიყვანა მანქანის კარი გაუღო და იქ მოათავსა გააფთრებული ბარბარე, სწრაფად აიღო საჭირო ნივთები და მანქანაშ ჩაჯდა, ბარბარე არაფერს აცდიდა, ვერ აკავებდა, უკვე ეშინოდა არ გაგიჟებულიყო.
–ეშმაკი ხარ, შენ ეშმაკი ხარ, ხო? ხო შენ ხარ, სატანა, ჯოჯოხეთი, ცეცხლი, სატანა, ამ სიტყვებს აკანკალებული ბარბარე უცნაური ხმით იძახდა და უცნაური რეაქციები ჰქონდა, სანდროს არ აძლევდა საშუალებას მანქნა ემართა, კიოდა რო უნდა მომკვდარიყო, სანდრომ საბარგულში იძულებით ჩასვა და საშინელი სისწრაფით წავიდა ქალაქისკენ, ნახევარ საათში შეამოწმა ბარბარე, ეშნოდა არაფერი მოსვლოდა უჰაერობისგან. საბარგულს რო თავი ახადა ეგონა გული გაუსკდებოდა, ჩანჩქერიდან წამოღებული წვეტიანი ქვით ბარბარესს ვენები გადაეჭრა და ახლა სისხლის ტბა იდგა მანქანაში. სასწრაფოდ წინ გადმოიყვანა, სიდენიაზე დააწვინა, გაგიჟებული რეკავდა, ახლა საავადმყოფოშ ვერ მიიყვანდა გამოძიება დაიწყებოდა, მარტო იმაზე ფიქრობდა როგორმე სწრაფად ჩასულიყო თბილისში.
–ვა ლექსო როგორ ხარ? მოესმა ბექას ნამძინარევი ხმა.
–შენი და სახლშია? სწრაფად და ხმამაღლა კითხა სანდრომ.
–რა მოხდა ტო? ბექას ხმა შეეცვალა.
–ბექა მალე მოვალ ამის დედაც, ხმა უწყდებოდა სანდროს.
–დაჭრილი ხარ სანდრო? მე მოვალ ტო სადაც ხარ ჩემ დასთან ერთად.
–არა მე არა, ბარბარემ გადაიჭრა ვენები, ახლა შევუხვიე რო სისხლი ოდნავ შემეჩერებინა, მაგრამ ექიმი ჭირდება, ისე ქენ ი რო მარტო იყოთ რა.
–კარგი ალექსანდრე არ ინერვიულო, დაბლა გარაჟში დაგხვდებით, მანქანით პირდაპირ იქ შემოდი, ბექას აკანკალებული ხელიდან ლამის ტელეფონი გაუვარდა.
სანდრომ უგონო ბარბარე გადმოიყვანა მანქნაიდან და გამზადებულ მაგიდაზე დააწვინა.
–ლიკა როგორ იქნება? ხმა გაბზარული ჰქონდა სანდროს.
–არ ვიცი უნდა ვნახო, სავაადმყოფოშ ჯობდა მიგეყვანა.
–არა ახლა საავადმყოფოში ვეერ მივიყვანდი, გამოძიებას დაიწყებენ.
–რატო ტო, დაიყვირა ბექამ, დაიწყონ გამოძიება, არ ისჯება.
–აუ ბექა გთხოვ რო არაფერი მკითხო, ახლა არ მაქვს უბრალოდ რამის თავი. ბექა თავზეხელებშეწყობილი დადიოდა, სანდრო გაუნძრევლად იდგა და გრძნობდა როგორ ეცლებოდა ძალა, გრძNობდა რო ეს იმაზე უფრო ძნელი იქნებოდა ვიდრე ოდესმე იფიქრებდა. კარებზე მეზობელმა დააკაკუნა, მაშინ გამოფხიზლდნენ.
–ბექა არავის უთხრა რა რო აქ ვართ.
–აუ სულელს ვგავარ? ამაზე ოდნავ გაეღიმა ბექას.
–ხო გია ძია, გარაჟს კართან აიტუზა ბექა, რამდენიმე წუთი ელეპარაკა მეზობელს, ძლივს მოიშრა, მუდამ ენაწყლიანი ბექა ახლა ხო და არათ შემოიფარგლებოდა.
–სანდრო, ახლა გამოჯანმრთელება ჭირდება, ორგანიზმი ძალიან დასუსტებული აქვს, გადასხმა უნდა გავუკეთოთ, უკეთესია.
–სახლში წავიყვან, იქ რო წამოხვიდე ლიკა და თან მეტყვი რა როგორ უნდა გავუკეთო, თან გადასხმასაც გაუკეთებ.
–კარგი სანდრო, ლიკა ასეთ რამეს შეჩვეული იყო ბიჭებისგან, ხან რომელს დააწვენდნენ გარაჟიში ხან ვის, პატარა ლაზარეთს ეძახდა ბექა, მანქანებზე მეტად დაჭრილები შედიანო. ჯაბა ცოცხალი თავით არ წვებოდა ხოლმე, მრცხვენიაო, ჩემი ძმაკაცის დააო, ამაზე ყველა იგუდებოდა, ბოლოს გაკოჭავდნენ და ისე უტარებდნენ „სასწრაფო დახმარებას“ გიჟდებოდა ლიკა ისე მოწონდა, მაგრამ ცოცხალი თავით არაფერს ეუბნებოდა, ერთხელ მთვრალს სანდროსთან წამოცდა რო მოწონდა, კითხვაზე რატო არ ეუბნებოდა, ეს კოპებს შეყრიდა.
–რას ამბობ ძმაო, ჩემი ძმის დაა.
–ნახევარი საქართველო შენი ძმაა, მეორე ნახევარი შენი ნაცემები ახლა და დარჩი უცოლო, დაცინოდა სანდრო.
–არა ბექას პონტში ძალიან მიტყდება. სანდროს რამდენჯერ უცინია, ჯაბას გაწითლებულ ყურებზე, ლიკა რო ჭრილობას უმუშავებდა.
ბარბარე დიდ ხანს იყო უგონოდ, დამამშვიდებლებს უკეთებდნენ, სანდრო გვერდიდან არ შრდებოდა მის მსხვერპლს, მის სუნთქვას აკვირდებოდა ეშინოდა უცბად არ შეეწყვიტა, ოდნავ რო დაეგვიანებინა ამოსუნთქვა მაშნვე ფეხზე წამოხტებოდა და სახეზე აშტერდებოდა. ილიასთან ზღაპრების მოყოლა ჭირდებოდა რატო არ პასუხობდა თავისი შვილი, ილია ცოტა მშვიდად იყო რადგან ბარბარეს მხიარული ხმა ესმოდა მანამ ამ ამბავს გაიგებდა, ამიტო ახალდაქორწინებულების ცხოვრებაში ძალიან არ ერეოდა.
ბარბარემ ძლივს გაახილა თვალები, სანდროს სილუეტი დაინახა, იქვე სკამზე ჩაძინებოდა საშინლად დაღლილი სახე ჰქონდა. ხმაურზე გამოეღვიძა, ბარბარეს ურეაქციო სახემ ლამის გააგიჟა, თითქოს ამ ქვეყნად არ იყო, არაფერზე რეაგირებდა, ახლა გაახსენდა ილიას სიტყვები, ამ ამბის მერე ბარბარე საერთოდ არ ინძრეოდაო.
–ბარბარე გთხოვ მომისმინე, უბრალოდ მომისმინე.
–ეშმაკი, სატანა, გაიმეორა ბარბარემ, მომკალი, მომკალი.
–ახლა ჩვენ ამაზე ვერ ვილაპარაკებთ საამისოდ არც ერთი ვართ მზად, უბრალოდ მინდა იცოდე რო........ ხმა გაუწყდა, მეც ძალიან ცუდად ვარ. ბარბარეს განრისხებული თვალები ნაპერწკლებს ისროდა
–ცუდად ხარ? დაიყვირა, შენ? შე ცხოველო, შე ნადირო, არაადამანი ხარ, შენ წარმოდგენა არ გაქ ეს რას ნიშნავს, შენ მე მომკალი თანმაც ისე რო უფრო დავტანჯულიყავი, ყოველდღე მეგრძნო ის რაც შენ მაგრძნობინე ერთ დრეს, სადისტო, ნადირო, ბარბარე კიოდა, გადასხმა ხელიდან მოიძრო.
–გაეთრიე, გაეთრიე, სატანა ხარ, სატანა, კანკალებდა ბარბარე, სანდროს იქ ყოფმა საშინლად მოქმედებდა, ოთახიდან გავიდა კარებთან ბოლთას სცემდა, მაშნ გაახსენდა რო ფანჯარა ღია იყო, მუხლები მოეკვეთა გიჟივით შევარდა ოთახშ დაინახა, როგორ აფრიალდა შავი ფერი ჰაერში, ფანჯარას მივარდა, მაგრამ უკვე გვიანი იყო, ბეტონზე შავებით შემოსილი სხეული იყო გართხმული.
სანამ ორი სართული ჩაირბინა სხეულის ორგანოების წვა იგრძნო, ეგოონა მუცელში დრელი გაუჩერებლად უტრიალებდა, სხეულს ვერ გრძნობდა, ნერვიულობისგან გონება ეთიშებოდა, მაგრამ არ ასვენებდა დაუოკებელი წყურვილი ამ ცოდვისგან გათავისუფლების, შუბლის ძარღვის გამთელების, თუმცა ბებოს მოყოლილში ეს შეუძლებელი იყო, ახლა ყველაფერმა აზრი დაკარგა, გრძნობდა რომ ეს თითქმის შეუძლებელი იყო, შეუძლებელია პატიება მიიღო ადამიანისგან, რომელსაც ცხოვრება დაუნგრიე, მიწასთან გაასწორე და მოკალი, როგორც ადამიანი ისე მოკალი. ხელშ აიტაცა უგონო სხეული, მისი სუნთქვა ეს ერთადერთი იყო რის გამოც სანდროს გული ძგერას განაგრძობდა, მოტეხილობები ჰქონდა, თითები დამსხვრეული, რამდენიმე თვე ასე თითქმის უგონოდ დამამშვიდებლებით გათიშული ყავდა, სანდრო ამ პერიოდმა საოცრად გატეხა, ჭაღარა შეეპარა მის წაბლისფერ თმას, აღარაფერი აინტერესებდა, მარტო მას უთენებდა და უღამებდა. აღარც ბიჭრბი ახსოვდა, აღარც ოჯახი, აღარც ბიზნესი, ინერციით მიექანებოდა და ყოველი დაღამება, კედლებიდან გამოსული სინდისის სუნი, შემოხვევა ყელზე, სხეულზე, სუნთქვის სირთულე ნაადრევად აბერებდა ალექსანდრეს.
6 თვე იყო გასული და ბარბარეს ხმა არ ჰქონდა ამოღებული, ერთხელაც სახლშ დაბრუნებისას სახლში არავინ დახვდა, ტვინშ სისხლი ლამის ჩაექცა, აკანკალდა, თავში საშინელი აზრები მოდიოდა, ისე იყო დაღლილი ნირმლურად ვეღარ დადიოდა, ბარბარეს ოთახში უცნაური სუნამოს სუნი იგრძნო, საიდანღაც რო ეცნობოდა, ტვინს იჭ....ტდა ამის გახსენებაზე, ბოლოს ნინოს სახე დაუდგა თალწინ და გიჟვით გავარდა მისი სახლისკენ.
–გამოდი ჩქარა, კარი ლამის ჩამოიღო, აბრახუნებდა გაუჩერებლად.
–ბატონო ალექსანდრე, ძლივს ამოიღო ხმა ნინომ.
–სადაა?
–ვინ?
–ვინ კი არა, სადაა ბარბარე? დაიღრიალა სანდრომ. ნინო აკანკალდა.
–არ ვი იიციი, ენა დაება.
–ახლა მომისმინე, იცოდე ჩემ თავზე პასუხს არ ვაგევ, მთელ კორპუსს თავზე დავიხვევ, გიჩივლებ ჩემი ცოლის წაყვანისთვის, ასანდრო ღრიალებდა
–გთხოვთ ბატონო ალექსანდრე,.
–სად არისს? არ გესმის რას მაღრიალებ, მითხარი ჩქარა, ხელები მხრებზე მოკიდა და შეანჯღრია.
–მონასტერში. იქიდან აღარასოდეს წამოვა. სანდრო გაშრა
–რომელში?
–იტრიის დედათა მონასტერში მთხოვა და წავიყვანე,
–მაგასაც ვნახავ, ჩემი ნებართვის გარეშე სად წავა, სანდროს ხმას ძველებული სიმტკიცე დაბრუნებოდა, ახლა ასე რბილად აღარ იბრძოლებდა მიზნისკენ, ახლა გაცოფებულ ნადირს გავდა მიზნის მისაღწევად რო ყველაფერს აკეთებდა, მანქნაში სწრაფად ჩაჯდა და საშინელი სისწრაფით წავიდა კუდიანისკენ.
ირგვლივ საოცარი სიმშვიდე იყო, ლამაზი ყვავილები სათუთად მოვლილი , შავი კაბები, უამრავი შავი ფერი, ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის ტაძარში შევიდა, სანთელი დაანთო, შემწეობა თხოვა რომ ამ ყველაფრისთვის გაეძლო, ტაძარში შესვლისას გრძნობდა რომ მთელი სხეული ეწვოდა სირცხვილისგან, უზარმაზარი ცოდვისგან. სანდრომ ბარბარეს ნახვა მოთხოვა მონასტრის წინამძღოლს. ბარბარე ყველას ნახვაზე უარს ამბობდა იყო მიყუშული ერთ კუთზეში, მუხლები ხელებით ჰქონდა ჩაბღუჯული ისე იყო მოკუნტული, კრიალოსანი ეჭირა და ტუჩებით რაღაცას ბუტბუტებდა, თვალები ერთი წერტილზე ყქონდა გაშეშებული და გააფთრებით უყურებდა. მხოლოდ მაშინ შეუშვეს, როცა სანდრომ უთხრა რო მეუღლე იყო. მისი ხმის გაგონებაზე ბარბარე შეხტა.
–ეშმაკი, ეშმაკი, სატანა, შენ ხარ, შენ იყავი, ეშმაკი.
შეცვლილი ხმა, კივილით გაუხეშებული ტემბრი, ცრემლად დაცლილი თვალები, გამშრალი, დამსკდარი ტუჩები, ჩაშავებული თვალები, აღარ უჩანდა შავი შემზარავი თმა, ახლა თავშალი ეკეთა, სულ შავებით იყო კუდიანი შემოსილი, სახის ფერსაც კი სილურჯე და სიშავე დაკრავდა, გრძელი თითებით კრიალოსანს ატრიალებდა და ისევ აგრძელებდა ბუტბუტს.
–უნდა წაგიყვანო, ამის თქმა მოახერხა, სანდრომ. ბარბარე მოიღუშა, ერთიანად დაპატარავდა, აკანკალდა.
–არ მინდა, არ მინდა, არსად წასვლა, ჩემთვის ვიქნები, ხმას არ ამოვიღებ, გეფიცები არავის არაფერს ვეტყვი, ჩურჩულებდა ბარბარე და ირგვლივ იხედებვოდა ხომ არავინ იყო ოთახში.
–შეგიძლია ვისაც გინდა იმას უთხრა. ახლა უნდა წამოხვიდე.
–გთვოვ, მონაზვნად აღვიკვეცები, ძალიან მინდა, მარტო ლოცვა მშველის, მარტო ლოცვის დროს არ ვგრძნობ შენ შეხებას, უმწეობას, გევედრები, გეხვეწები, შემიბრალე, ბარბარე ფეხებთან დაუვარდა სანდროს, ეხვეწებოდა, მთელი არსებით თხოვდა თავი დაენებებინა.
–არ გინდა ბარბარე, ვერაფერს შეცვლი. ალექსანდრეს მტკიცე ხმა გაისმა.
–ჩემი ნებაა, მე აქ მინდა, შენთან თავს მოვიკლავ. ვერ ამიკრძალავ აქ ყოფნას.
–აგიკრძალავ, მე შენი ქმარი ვარ, ჩემი ნებართვის გარეშე არავინ მოგცემს უფლებას აღიკვეცო. ბარბარე გაშრა,
–შენ ყველაფერი გათვალე, გათვალე, იცოდი, დაგეგმე, გინდა საბოლოოდ გამანადგურო, რატო მაწამებ, ეშმაკი, სატანა, ისევ ამას იმეორებდა.
–მხოლოდ 2 წელი მომეცი, ჩემთან იყავი ეს დრო, როგორც გინდა თუ გინდა ოთახიდან არ გამოხვიდე, თუ გინდა იქ ილოცე, იქ მოაწყე მონასტერი, მაგრამ ჩემ გვერდით გესმის.
–რას მერჩი, რატო მაწამებ, ძალაგამოცლილი დავარდა იატაკზე ბარბარე. სანდრომ ხელშ აიყვანა, ეგონა არაამქვეყნიური არსება ეჭირა, იმდენად განხსვავდებოდა ბარბარეს ნაკვთები ადამიანისგან, სახეზე იმხალა დაღი ჰქონდა რო თვალებდახუჭულიც შემაძრწუნებელი იყო, სულიერი დარდი თითქოს სახეზე გამოსახვოდა.
ბარბარესთვის სიკვდილი იყო თვალი რო გაახილა და ისევ სანდროს სახლი დაინახა, ოთახიდან რო გამოვიდა დივანზე სანდროს ეძინა, კედელს აეკრა, კანკალებდა, ეშინოდა არ გაეღვიძა, სანდრომ თვალი გაახილა და დაინახა კედელთან აკრული შეშინებული, აცახცახებული ბარბარე, თავი ცხოველად იგრძნო, თუმცა ცხოველებისაც არ ეშინიათ ასე, თვალზე ცრემლი რო არ შეემჩნია თავი გადაატრიალა.
ბარბარე კარებთან მივიდა, სანდრო წამოხტა და სახლში შემოიყვანა.
–დამღალე ბარბარე დამღალე, ხო იცი რო ვერ წახვალ არ შეგიძია გაჩერდე.
–არ მინდა აქ ყოფნა, გევედრები გამიშვი.
–არა! ჩქარა შედი ოთახში, სანდრო უკვე ხმას ვერ აკონტროლებდა, ისე იყო გადამწვარი ამ ყველაფრით.
–რა გინდა? ცხოველო რა გინდა? უკიოდა ბარბარე, თან სახეზე ხელები ჰქონდა აფარებული.
–ნუ მიყვირი!
–ჯოჯოხეთში ვარ არც თავის მოკვლის საშუალებას მაძლევ, მეტი აღარ შემიძლია მინდა რო მოვკვდე. ასეთი რა დაგიშავე, ასე რო მაწამებ?
–ყველა მოვკვდებით დამიჯერე, ეგ ერთადერთი ოცნებაა, რაც აუცილებლად აგისრულდება, მთავარია სიკვდილამდე რა მოხდება.
–მეტი არ შემიძლია, ასეთი რა დავაშავე, შენ რო გადაგეყარე.
–ბარბარე იმ დღეს მთვრალი ვიყავი.
–გაჩუმდი, გაჩუმდი დაიკივლა ბარბარემ, მაგას ისედაც მივხვდი. რა ვქნა ისევ რო დათვრე? ვაიმეე არ მინდა აქ, ვაიმე, გევედრები, გემუდარები, სასოწარკვეთილი ხმა შუაზე უპობდა ყველა ორგანოს ოშხარელს.
–მაგის არ შეგეშინდეს, ბარბარე იქნებ ვილაპარაკოთ.
–არ მინდა გთხოვ არ მინდა, დამანებე თავი, ბარბარე ოთახისკენ წალასლასდა. მაჯაში ხელი იგრძნო და აკივლდა, სანდროს ხელი არ გაუშვია.
–რისი გეშნია? გეშინია რო შენი ჯალათი ისაეთი არ აღმოჩნდება როგორიც გეგონა? აღმოაჩენ რო მეც ჩვეულებრივი ადამიანი ვარ? გეშინია რო შეიძლება ასეთი ადამიანი შეგიყვარდეს?
–შენ როგორ უნდა შემიყვარდე შე ნადირო, ბარბარემ მთელი ძალით გასცხო, იმდენი ურტყა სანამ ხელი არ დაეღალა, სანდრო არ განძრეულა, ახლა ხედავდა რო ბარბარეს გულის მობრუნება შეუძლებელი იყო.
–შენ მაგისთვის მომიყვანე ცოლად? გინდოდა შემყვარებოდი? ცხოველი ხარ ნამდვილი ცხოველი, ჩემი სხეულით ხო ითამაშე ახლა სულითაც გინდოდა ხო, შენი სისხლისმსმელი პანტაზია სხეულით ვერ დაიკმაყოფილე.
–ხო მაგისთვის მოგიყვანე. სანდრო გრძ ობდა რო ლაპარაკს აზრი არ ჰქონდა, ეს იყო ნერვული შოკი, ამდენი დაძაბულობის, ტკივილისგან ბარბარეს გაძლება ძალიან უჭირდა, ხედავდა როგორ ტანჯავდა, აწამებდა.ბარბარემ მთელი ძალით ჩამოკაწრა სახე, ფრჩხილებში სანდროს კანი ჰქონდა, ოთახში შეათრია და კარი გამოუკეტა, სახე სულ ეწვოდა.
–მართლა კუდიანი ხარ! დაუღრიალა გარედან. ბარბარეს ოთახში ყველა ფანჯარა ამოქოლილი იყო, არაფერი იდო ისეთი რაც სისულელეს ჩაადენინებდა, კედლებზეც რბილი რაღაცები იყო გაკრული რო თავი არ ერტყა, საწოლიც გასაბერი იდო.
უკვე მეტი აღარ შეეძლო გარეთ გამოვარდა, სუნთქვა უჭირდა, ახლა მხოლოდ ჯაბას სისულელეების მოსმენა უნდოდა, მასთან ყოფნა რაღაც უჩვეულოდ ათბობდა, ბავშვობა ახსენდებოდა, ჯაბას სიალალეზე 3 ივეს ჭკუა ეკეტებოდათ, მისი საქციელის გამო ძმაკაცების რცხვენოდა, ვერაფერს ეუბნებოდა და ვერც ისე ძლებდა.
–ვა ლექსო როგორ ხარ? გაუნათდა სახე ჯაბას, მის სახლთან მისული სანდრო რო დაინახა.
–დაბალ გაზზე ჯაბა, დაბალ გაზზე.
–რა გჭრს სახეზე? ახლაღა გაახსენდა სანდროს ჩამოკაწრული რო იყო.
–ძარღვები გამისკდა.
–რა ძარღვები ტო? მანდ რა ძარღვები გაგიწყდა ნუ გადამრიე.. აი ზუსტად ეს ჭირდებოდა ალექსანდრეს, ასეთი კითხვები, ჯაბას ბავშვურობა.
–კატამ დამკაწრა, ჯაბა. გამორიცხული იყო ჯაბას ეჭვი შეეტანა იმაში რასაც ეუბნებოდნენ, შეიძლება მთლად სწორად არ მოჩვენებოდა, მაგრამ არ აკადრებდს არც ერთ ძმაკაცს რო ეჭვი შეეტანა მათში, ამიტო იფიქრა რო მართლა კატა იყო დამნაშავე.
–აუ ლექსო, ნახე ვიდეოები რო გამოგიგზავნე?
–რა ვიდეოები?
–აუ დრიფტზე და რბოლაზე როა, გადავირიე, მთელი დრეები მაგას ვუყურებ.
–რამდენწუთიანია ჯაბა? ხათრი არ გაუტეხა სანდრომ.
–20 ძირითადად, ბევრი გამოგიგზავნე.
–მოიცა თუ ძმა ხარ, გაეცინა სანდროს.
–აუ კარგი რა.
–შენ აღფრთოვანების ობიექტი გამოგელია რო მაგას უყურებ?
–ხო იცი რო არასოდეს გამომელევა, ახლა მაგით ვარ აღფრთოვანებული.
–ჩემით როდის უნდა აღფრთოვანდეთ, მოესმათ უკან ბექას ხმა.
–როცა ენის გამოყოფფას მოეშვები, რა არის რას გადმოგიგდია, ისედაც ვიცით რო დიდი გაქ, მიაყარა ჯაბამ.
–ვა ნახე რა იხუმრა ჯაბუნამ, გადაიიხარხარა ბექამ, მეგონა სვანებს ანეგდოტების ობიექტად ყოფნა შეეძლოთ მარტო.
–ქართველებს რა გეშველებოდათ იუმორი თქვენთვის ალბათ უცხო ხილი იქნებოდა ჩვენ რომ არა, ჩაიდუდღუნა ჯაბამ. სანდრომ ხელი გადახვია და ლოყაზე უჩქმიტა.
-ჩვენ რა გვეშველებოდა შენ რო არ გვყავდე, თორემ ქართველები მოვძებნიდით რამეს სასაცილოს, ნაღვლიანად, რაღაც უჩვეულო ტკივილით სანდრომ.
-მე რო არ გყავდეთ? პატარა ბავშვივით გაიბუტა ბექა.
-აუ რა მაგარი იქნებოდა არა? სიცილი ძლივს შეიკავა თორნიკემ სანაცვლოდ ბექამ თავში წამოარტყა.
-ნუ ხარ შენ მწარე, ენაზე შაქარი მაინც დაიყარე და ისე მოდი ხოლმე ჩვენთან.
-წიწაკას არ უხდება მერე შაქარი, გაეცინა ჯაბას.
–სად იფხოწიალე ლექსო? კითხა თორნიკემ ჩამოკაწრული სახე რო დაუნახა.
–კატამ უქნა, დაასწრო ჯაბამ.
–მოიცა შენი ჭირიმე რა კატამ, გაეცინა თორნიკეს.
–არ გვინდა მაგაზე, თქვა სანდრომ და ბექას თვალებს წააწყდა წყრომით რო უყურებდა.
–არც ერთმა არ გაახუროთ ახლა თორემ წავედი მე, ბექას სიტყვა შეახმა სანდროს ეს სიტყვები რო გაიგო.
სანდროს ხმა აღარ ამოუღია, ბიჭები ლაპარაკობდნენ, მაგრამ ჩანდა რო ისინიც უხალისოდ იყვნენ ამის გამო. სახლში მისვლა ერთი სიკვდილი იყო, ბარბარე ოთახში ჩაკეტილი იყო და არ ნერვიულობდა რო გაიქცეოდა, მივიდა თუ არა კარი შეუღო, კუთხეში იყო მიყუჟული და ლოცულობდა.
–კარი ღია იქნება. ბარბარეს ყურადღება არ მიუქცევია, თითქოს ვერც ამჩნევდა, სულ ლოცულობდა.
მომდევნო ერთი წელი ბარბარე თითქმის არ გამოსულა ოთახიდან,მხოლოდ აბაზანაში, საჭმელი სანდროს მიჰქონდა. არც ლაპარაკობდა, მამამის ტელეფონზე მხოლოდ რამდენიმე სიტყვას ეტყოდა და მორცა, მეტი არ მოძრაობდა მისი ბაგეები ლოცვის გარდა. უკვე ალექსანდრე ფიქრობდა რო ყველაფერი სისულელე იყო, მიცემული პირობის ერთი წელიწადი მდუმარებაში გაილია და სავარაუდოდ მეორეც ასე მიყვებოდა, განუწყვეტელი ლოცვა, წყალი და პატარა ნატეხი, ამაზე იყო ბარბარე მთელი ერთი წელი, საშინლად დასუსტდა, უფრო მეტად მოექუშტა სახე, ნაწამებ შუა ხნის ქალს გავდა 26 წლის გოგო. სანდროს გული ელეოდა ამ ტანჯვით, იქნებ მართლა გაეშვა? იქნებ არ მოეთხოვა ამდენი მისგან? ვერაფრით ვერ გადაახტა თავის თავს და ვერ მიცა ბარბარეს უფლება წასულიყო. ყოველი დაღამება ალექსანდრეს მთლიანად ჭამდა და აგიჟებდა.
კარს აღარ კეტავდა, აზრი არ ჰქონდა მაინც არ გამოდიოდა, ალექსანდრეს დივანზე ეძინა ხოლმე, კარებთან, ბარბარე რო არ გაპარულიყო და მისი სხვა ოთახში გასვლა ეკონტროლებინა.
ფრთხილად გამოვიდა ოთახიდან, თვალები უელავდა, რაღაც მტკიცე გადაწყვეტილება ჰქონდა მრისხანე თვალებში, სამზარეულოშ შევიდა, უხმაუროდ გამოაღო უჯრა და დიდ დანას დაწვდა მისი გრძელი თითები, შავებში ჩაცმული კუდიანი, დანით უახლოვდებოდა ალექსანდრეს, ახლა მხოლოდ მის შეხებას გრძნობდა, მის ცხოველური კოცნა ახსოვდა, მისი დორბლები ჰქონდა სახეზე, დასისხლიანებული სხეული ახსოვდა, შემოხეული ტანსაცმელი, დამცირებული, გადავლილი სული, ახლაც გრძნობდა მის უხეშ წვერს სახეს რო უკაწრავდა, ახლაც ის სუნი ჰქონდა მთელ ტანზე რაც მთვრალ ალექსანდრეს ადიოდა. ახლაც ისე უხურდა ტანი, როგორც მაშინ სიმწრისგან, ახლაც ისე კარგავდა იმედს სიცოცხლის გაგრძელების, როგორც მაშნ, ახლაც ვაჩეს თვალები ედგა, როცა მაშინ სხვა რო ეუფლებოდა. ხელი ოდნავადაც არ უკანკალებდა, მხოლოდ ერთ რამეზე ფიქრობდა რო გათავისუფლდებოდა მისი ჯალათისგან, ერთით ნაკლები ეშმაკი ეყოლებოდა სამყაროს, ძილშ ღრმად წასულ სანდროს ხელში ვიღაც ქალის ფოტო ეჭირა, ცნობისმოყვარეობამ სძლია და სურათს დახედა. სანდრო მოხვეული იყო უკნიდან იმ გოგოზე, ლამაზი სათნო სახე რო ჰქონდა, ასეთი ბედნიერი ალექსანდრეს თვალები არასოდეს უნახავს ბარბარეს, მალევე მოაშორა თვალი სურათს და ორივე ხელი შემოაჭდო ალექსანდრეს ყელთან მიტანილ დანას.

***

დანის ცივი ტარის შეხებაზე სანდრო წამოხტა, დანა სადღაც მოისროლა და ბარბარე კედელს შეანარცხა, ისე ძლიერად მოუვიდა რო ძლივს ამოისუნთქა იატაკზე დავარდნილმა.
–ბარბარე ბოდიში, სანდრო ძივს გამოერკვა, ახლოს მივიდა და წამოაყენა, ახლაღა გაიაზრა რო მისი მოკვლა სცადა. ბრაზმა ლამის დაახრჩო.
–თვითმკვლელობა გადავიფიქრეთ და ახლა სხვას ვკლავთ? დაიღრიალა. შენ ხო არ გააფრინე, გინდა მკვლელი იყო, გინდა კიდევ უფრო დაგიმძიმდეს მდგომარეობა?
–შენი მოკვლა სამყაროს ხსნაა, ამოილუღლუღა კუდიანმა.
–როგორც ჩანს ნორმალური ლაპარაკი შენთან არ ჭრის, ამდენი ხანი გავიდა და ერთხელ არ მომეცი საშალება დაგლაპარაკებოდი, ყველაფერი შეიცვლება დღეიდან იმას მიიღებ რასაც იმსახურებ.
–რას ვიმსახურებ მითხარი რას? დაიყვირა კუდიანმა.
–დედამთილთან ცხოვრებას, შენთან მარტო სახლში არ გავჩერდები, შენ გგონია ჩემი სიცოცხლე ფეხზე მ.კიდია? გგონია მინდა ჩემმა მშობლებმა ის განიცადონ რაც უტას დროს? სანდრო წყობიდან იყო გამოსული, თვალწინ უტას შავი კუბო ედგა, ზედ გადამხობილი დედამისი, გაწეწილი თმა და შემზარრავი კივილი ახლაც რო აჟრჟლებდა, გატეხილი მამა, მისი თვალები ჩამქრალ ცეცხლს გავდა და მხოლოდ ნაცარს რომ დაინახავდი, მას მერე სანდრომ ძალიან ბევრ რამეზე თქვა უუარი, რომ მშობლებს მეორე შვილი არ დაეკარგათ, ძველი ცხოვრება დაივიწყა, მხოლოდ მათ გამო.ახლა კი ბარბარე ისე ამწარებდა მის ახლობლებს რომ სისხლი გაეყინა, თავის თავზე იმდენად არ ფიქრობდა, როგორც გიოზე და ქეთოზე. სანდროს ყვირილზე ეგონა ნივთები მოძრაობდა ისე გააფთრებით ღრიალებდა. –მოკიდე შენ ნივთებს ხელი და წამოხვალ ჩემთან ერთად.
–არსად წწამოვალ ცხოველო.
–მაგასაც ნახავ, ვინც ჯიბრში ჩამიდგა არავის გაუხარია, ხმას დაუწიე მე რო მელაპარაკები გესმის, აღარაფერს მოგითმენ, არ მისმენ ხო? ახლა რომც მეხვეწო არაფერს აგიხსნი. ჩაალაგე ბარგი მივდივართ.
–არა!
–ბატონო? მე არ მიკითხავს, გითხარი ჩაალაგე! სწრაფად თორემ ისე წაგიყვან არაფერს წამოიღებ. ბარბარე სისუსტისგან ძლივს დადიოდა, უკვე აღარაფრის თავი არ ჰქონდა არც ბრძოლის არც წინააღმდეგობისგაწევის, მანქანაში იდო და ვერც ხვდებოდა რა სწრაფად მიდიოდნენ წყნეთისკენ.
ნაგროვები ემოცია, აუტანელი სინდისის ქენჯნა, საკუთარი თავის სიძულვილი და უფრო მეტად გაწამებული ბარბარე, ეს იყო შედეგი მისი გეგმისა, ან რა უნდა ეთქვა სახლში, ან როგორ უნდა აეხსნა ეს ყველასთვის რომ საკუთარ ცოლს ძულდა, ყველაფერი დალაგდება, მარტო ეს სიტყვები უტრიალებდა თავში და წყვდიადით იფარებოდა ეს განცდაც.
„როცა არ იცი საით წახვიდე ნაბიჯი გადადგი წინ“ სანდროს სული ახლა წინ გადასადგმელ ნაბიჯს ეძებდა, რაღაც უნდა შეეცვალა, იქნებ ეიძულებინა არბარეს მოესმინა, მაგრამ ეს რას შეცვლიდა? ფაქტი ხო ერთ იყო? მოძალადე ხარ სანდრო? ეს ხმა აუტანლად გაკიოდა მთელ სხეულში. იქნებ ახლა პედალს ბოლომდე მიჭერილი ფეხი იყოს გამოსავალი? იქნებ სიკვდილმა შეცვალოს ამ დღეების ერთფეროვანი სისასტიკე, იქნებ მზე ისევ ამოვიდეს მათ სულებში, იქნებ უფალმა მაინც უთხრას ბარბარეს როგორ ნანობს სანდრო, „ნეტავ შეეძლოს ჩემი სულის ღამე დანახვა“, როგორ აწვალებს გავეშებული სინდისი, რაც დრო გადის ეს აუტანელი შნაგანი ხმა უფრო მეტ ძალას იკრებს და ძვლებშ ამტვრევს ალექსანდრეს. იქნებ არ უნდა ეთქვა რომ ის იყო, ბარბარე ხო გამოდიოდა მდგომარეობიდან, ხომ შეიძლებოდა ერთმანეთი შეყვარებოდათ და ორივეს თავთავიანთი ტვირთი ჩუმად ეტარებინათ, სანდროს მოძალადის, ბარბარეს მსხვერპლის. არა, გამორიცხული იყო სანდროს სული ამას ვერ აიტანდა, იქნებ სწორედ თავის გასათავისუფლებლად უთხრა სიმართლე, იქნებ მარტო თავის თავზე ფიქრობდა? იქნებ ბარბარეს იყენებდა მისი სულის დასამშვიდებლად, სინდის დიდი ლუკმა მიუგდო. ამის გააზრებამ შეაკანკალა. არა, სანდრო ასეთი არ იყო, ან ახლა არ შეეძლო ღრმად ჩაძიებოდა მის ფსიქოლოგიურ ძვრებს, არაცნობიერს, ტვინის ხვეულებში გამომწყვდეულ და მტვერ დადებულ აზრებს.
–ბარბარე, ფრთხილად გააღვიძა სანდრომ და გაუღიმა.
–რა, რა ხდება? შეაკანკალა კუდიანს.
–დედამთილი უნდა გაგაცნო, შენით გადმოხვალ თუ ხელშაყვანილმა შეგიყვანოო?
–არ მინდა მისი ნახვა.
–რა ხართ ეს ქალები, რატო ვერავინ იტანთ დედამთილებს? ვერ შეგპირდები რო გადასარევად მიგიღებს. ცოტა უჩვეულოთ თანამედროვე ქალია, მაგრამ დამიჯერე სულ სხვანაირია, ერთი სიტყვით „დამუღამება“ უნდა, მე პირადად ვერ დავუმუღამე ჯერ, ამიტომ ცუდი უჩვეულო ურთიერთობა გვაქ.
–ხო და არ მინდა, დამასვენე, ნუ მტანჯავ ცხოველო.
–ეგრე ნუ მეძახი, ნუ კარგი ხალხში მოერიდე ისე მარტოს რაც გინდა მითხარი, ახლა ამ სახლშ უამრავი ადამიანი დადის და ესენი ჩვენ ლექსიკონს კარგად ვერ გაიგებენ კუდიანო. ბარბარემ რო თვალი მოავლო სახლს გაოგნდა, უზარმაზარი იყო, დიდი თვალუწვდენელი ბაღით, ულამაზესი შადრევანი იდგა ეზოს შუაგულში და ვიღაცებს მოკრა თვალი აუზშ რო თამაშბდნენ.
ბარბარეს დანახვაზე ყველას სახე ეცვალა, რუსუდანმა ლამის გონება დაკარგა ისე შეზარა რძალმა,სანდროს გაქვავებულმა მზერამ თითქოს ფეხებშ ყავარჯნები შეუყენა და ნაძალადევად გაიღიმა, თამუნას კი სახე გაუნათდა ცალკე სანდროს დანახვით ცალკე ბარბარეს „შემზარაობით“
–გაიცანით ჩემი მეუღლე ბარბარე რობაქიძე, ბარბარე ეს დედაჩემია ხათუნა, ეს კი თამუნა უტას მეუღლე. ზედ არავისთვის შეუხედავს კუდიანს, კრიალოსანს დაცქეროდა.
–გამარჯობა ბარბარე, მხიარულად შესცინა თამუნამ რო გაანალიზა რო მის სილამაზესთან ეს „მათხოჯი“ ოდნავადაც ვერ მიდიოდა.
–გაგიმარჯოთ, ამოიკნავლა ბარბარემ.
–შენ ნივთებს შემოვიტან და მალე მოვალ ოთახს გაჩვენებ. სანდროს ლამის გაეტირა, ახლა გაანალიზა რომ ერთადერთი ახლობელი ამ სახლშჳ ისევ მისი ჯალათი ალექსანდრე თჲ იქნებოდა. აუტანელი სიჩუმე ჩამოწვა, ბარბარე არავისთან კონტაქტობდა, კრიალოსანი ეჭირა ხელშ მხოლოდ და იმას მარცვლავდა. სანდრომ ოთახშ აიყვანა და იქიდან არ გამოსულა კუდიანი.
-ეს რას ნიშნავს? უჩვეულოდ მკაცრად უთხრა რუსუდანმა შვილს.
-ეს ნიშნავს, რომ მე და ჩემი ცოლი დღეიდან აქ ვიცხოვრებთ, და მოვითხოვ რომ მას რომ ხედავ ეგეთი შეშფოთებული სახე არ გქონდეს. ახლა რუსუდანმა ფერი დაკარგა, გაანალიზა რატო მოიყვანა მისმა შვილმა ეს ქალი ცოლად, ტირილი ძლივს შეიკავა და გაიღიმა, ასე იქცეოდა როცა ძალიან ცუდად იყო, არავის აჩვენბდა მის დარდს, თუმცა ყველა მაინც გრძნობდა მისგან მომავალ უზარმაზარ სევდას.
–ბავშვები სად არიან? მოუთმენლობა დაეტყო სანდროს ხმაზე.
–აუზზე, გაუღიმა თამუნამ. სანდროს მეტი არაფერი უთქვამს ბავშვებისკენ გაიქცა, ეზო წამში ახმაურდა, ყვირილი, სიცილი, კივილი, ერთად ისმოდა, ბარბარემ შიშთ გადაიხედა ფანჯრიდან დაინახა როგორ ეკონწიალებოდა ორი პატარა ბავშვი ალექსანდრეს, მესამე ასე 13 წლის ბიჭი შეზლონგზე იწვა სათვალეებით და არ ინძრეოდა.
–კონსტანტინე! თითქმის დაიღრიალა სანდრომ. ბიჭმა ყურსასმენები მოისხნა და სანდროს ჩაეხუტა. მთელი შუა დღე არ შემოსულა სანდრო სახლში, ბავშვებს უკან დადევდა, ასე 6 წლის გოგო კისრიდან არ შორდებოდა, ბარბარე მიხვდა რო ეს ქეთო იქნებოდა.
სწრაფად მოშორდა კუდიანი ფანჯარას, კუთხეში მიჯდა და ლოცვა განაგრძო, ისევ ხმები არ ასვენებდა, ეს მხიარულება, სიცილი, ბავშვების შეძახილები, არ აცდიდნენ ყოფილიყო თავის ნაჭუჭში, ყურებზე ხელი ჰქონდა მიდებული, ვერასოდეს ჩერდებოდა სახლში, როცა კარგი ამინდი იყო, სიმსუბუქისგან ეგონა რო აფრინდებოდა როცა გარეთ ბავშვებთან გარბოდა, ყველაზე ცელქი იყო, ბიჭები სულ „კაპარჩხინას“ ეძახდნენ, სულ ხეებზე იყო ამძვრალი და ამის გამოო მუხლები სულ გადატყავებული ჰქონდა. ფეხბურთის დროს კარშჳ ჩადგომას არ კადრულობდა, წინ უნდოდა ყოფილიყო, ახლა ეს ხმები ამ სიმებს ეხებოდა რაც არარსებულ წარსულად შერაცხა.
ვახშმის დროს შემოვიდნენ ყველანი სახლში, სანდრო არავის დალაპარაკებია მარტო ბავშვებს ეთამაშებოდა მხიარულად, რუსუდანს ეტყობოდა რო თვალები ნამტირალეევი ჰქონდა, ამის დანახვაზე სანდრო ჩაქრა, მაგრამ მალევე გაუმკაცრდა მზერა. სუფრასთან დასხდნენ, ბავშვები ისეთი მიქანცულები იყვნენ არაფრის თავი არ ჰქონდათ.
-ნანი ჩემ ცოლს დაუძახე ვახშმად ჩამოვიდეს, შესცინა თვალებშჳ სანდრომ თავის გამზრდელს. სანამ ბარბარე არ ჩამოვიდოდა, სანდრომ აგრძნობინა რო ჭამა არ უნდა დაეწყოთ.
-შვილო ასე თქვა ცოტა თავი მტკივა უჩემოდ მიირთვანო, სანდრომ ამ ჭკვიანი ქალის შერბილებულ ნათქვამში ბარბარეს გამწარებული ნათქვამი დაინახა.
-მაგასაც ვნახავ, ჩაიბურტყუნა და კიბეებზე სწრაფად აირბინა. ბარბარე საწოლზე იწვა მოკუნტული და ცრემლები მდინარესავით მოდიოდა, ამის ნახვამ ყველაფერი ჩაწყვიტა სანდროს.
-დაბლა ჩამოდი გელოდებით ყველანი.
-დამანებე თავი.
-გინდა ძალით ჩაგიყვანო?
-შენ არ გაგიჭირდება ჩემთვის რაიმეს იძულება.
-ნუ ცდილობ რომ უფრო და უფრო დამტანჯო გესმის, დაიყვირა სანდრომ. ბარბარე მიხვდა რო აზრი არ ჰქონდა და დაბლა ჩაყვა, ძლივს დადიოდა ისე იყო დაუძლურებული, ბავშვები გაოცებულები უყურებდნენ, გიომ ტირილი დაიწყო მის დანახვაზე და დედას მიეკრა, შეშინებული თვალებით აპარებდა თვალს ბარბარესკენ. ლამის ხმამაღლა იტირა ბარბარემ ამის დანახვაზე, უნდოდა ბავშვისთვის გაეღიმა, მაგრამ ვერ მოახერხა.
-ეს თეფშჳ ვისია? მკაცრად იკითხა სანდრომ. -ვინმეს ველოდებით? ყველამ გაოცებით შეხედა. შემზარავი დუმილი ჩამოწვა. ყველა დაიზაფრა.
-სანდრო! თქვა რუსუდანმა.
-ვისია ეს თეფში დედა?! კარგად ესმოდა რო უტას ადგილი იყო და მისი თეფში მთელი 4 წლის განმავლობაში ყოვველთვის იდგმებოდა სუფრაზე.
-ხომ იცი რომ უტასია, გაიღიმა რუსუდანმა, არ უყვარდა თავისი ტკივილის აშკარად გამოხატვა და ამას მოჩვენებითი სიხალისით მალავდა.
-დედა უტა მოვა? მშვიდად იკითხა სანდრომ და თვალები გაუსწორა.
-ალექსანდრე! თითქმის დაიყვირა რუსუდანმა.
-გამეცი პასუხი უტა მოვა? ხმას აუწია სანდრომ.
-როგორ ბედავ!
-უტა მოვა?! დაიღრიალა ალექსანდრემ და მუშტი დაარტყა მაგიდას. თეფშები და ჩანგლები შემზარავად ახმაურდა მაგიდაზე, ყველა შეხტა ამ ხმაზე.
-არა, ვერა ვერ მოვა, ვეღარასოდეს, აკანკალებული ხმით დაიყვირა რუსუდანმა.. ყველა გასუსული იყო და დედა შვილს უყურებდა.
-მაშჳნ თეფშჳ აიღეთ. თქვა სანდრომ და სალათა გადაიღო ძალიან ბუნებრივად. ნანი თაფშჳს ასაღებად გადაიხარა, როცა რუსუდანმა დაიყვირა.
-ხელი არ ახლო! ალექსანდრე, როგორ ბედავ ამის თქმას?! როგორ მიბედავ?!
-აიღე! შეუვალი იყო სანდროს ხმა. რუსუდანი თეფშს ჩააფრინდა და არავის აძლევდა უფლებას აეღოთ.
-ბავშვები აიყვანე ნანი ზემოთ, ქეთოს და გიოს თავით ანიშნა რო გაყოლოდნენ და გაუღიმა. ვერავინ შეეწინააღმდეგა.მაშჳნ სანდრო წამოდგა, თეფში ხელიდან გამოგლიჯა და კედელს ღრიალით შეანარცხა.
-დაასვენე, დაასვენე ტო, რა შეჭამეთ, მერე სკამიც მიაყოლა, გაუჩერებლად ღრიალებდა, ყველაფრისგან იცლებოდა, ვერავინ ბედავდა ხმის ამოღებას.
-რო ვამბობ რო უნდა აიღონ, ესე იგი ასეა, გესმის დედა?! უტა აღარ მოვა და არც ჩვენი თეფში ჭჳრდება, არაფერში ჭჳრდება, რა აზრი აქვს ასე ყოფნას, ასე ლლოდინს როცა იცი რო არ დაბრუნდება, ხმაში ოდნავ შეეპარა ხრინწი, მალევე მოაშორა ეს სისუსტის საზომი ხმას და გააგრძელა.-ეს უაზრო ავადმყოფობაა, გგონია ამით რამეს ეხმარები? შენ სულს იმშვიდებ და იმისაზე არ ფიქრობ? ამ ყველაფერმა ვულკანივით ამოხეთქა ალექსანდრეს გულიდან მერე სანდრომ მშვიდად ჭამა გააგრძელა, არავის გადაუღია რამე მაგრამ ვერც განძრევას ბედავდნენ.
ბარბარეს ვერაფერი გაეგო ამ სახლში რა ხდებოდა, ყველა რაღაც გაუყუჩებელ ტკივილს ატარებდა, არავინ ლაპარაკობდა ამაზე და ახლა ალექსანდრემ აიძულა რომ გრძნობები და განცდები გარეთ გამოეტანათ, ეღიარებინათ რომ უტა დაიღუპა, უტა აღარ არის, უტა მოკლეს!
უტა მოკლეს! უტა მოკლეს! ეს ხმა ისევ ექოსავით ჩაესმოდა, ყველა ამაზე ლაპარაკობდა, ყველა ამას კიოდა, ყველა ამას ჩურჩულებდა.
-ბარბარე გადაიღე რამე!
-არ მინდა, უპასუხა სანდროს. ამას არ გაუჩერეებია ალექსანდრე სალათა და სოკოს ფლავი გადაუღო. ბარბარეს არ უნდოდა რომ ყურადრება მიექცია, ამიტომ ორი ლუკმა ძლივს გადაყლაპა და უკვე გულისრევა იგრძნო იმდენად იყო გადაჩვეული ჭამას და ყოველდღიურ პურის ნატეხტან ეს გადაჭარბებული მრავალფეროოვნება იყო.
ისევ ოთახში ალასლასდა, დერეფანში შეშინებული ბავშვის თვალებს მოჰკრა თვალი.
-კუდიანი, აცრემლებული ბავშვი ძლივს იძახდა.
-ქეთევან! მოესმათ ალექსანდრეს ძლიერი ხმა. ბავშვი ბიძამის ფეხებზე მიეკრო.
-ქეთევან ეს ბარბარეა გემის! როცა დაძახება დაგჭირდება ასე უნდა მიმართჴ. ქეთომ თავი დაუქნია და იძუელბით გაუღიმა შავებში ჩაცმულს, ბარბარე ატირებული შევარდა ოთახშჳ, რა უქნა თავის თავს? ასე როდის დააგლახავა? ასე როგორ დამაახინჯა? ადრე მარტო ის ესმოდა როგორი ლამაზი იყო, ახლა ყველას ეშინოდა მისი, ბავშვები არ უღიმოდნენ, მათაც აშჳნებდა, მათთვისაც შემზარავი იყო მისი ნახვა, სარკესთან მივიდა და თავისმა სილუეტმა შეზარა, ვერ იცნო, ეს არ იყო ბარბარე, ეს სულ სხვა ადამიანი იყო, ხელები ზემოდ აწია, რო შეემოწმებინა ნამდვილად საკუთარ თავს თჲ ხედავდა, სიმართლემ გული საშჳნლად ატკინა, ძველი სილამაზის ნასახიც არ ჰქონდა, ახლა იდგა დაუძლურებული დედაბერივით, ჩამქრალი, ბნელი თვალებით და გლოვობდა თავისი თავის „კუდიანობას“. ხელებს დახედა, ისევ გრძელი იყო, ძველი სინატიფე და სიფაფუკ დაეკარგა, ახლა დედაბერის გამხმარ, დაძარღვულ ხელებს ხედავდა, ცეკვაც აღარ შეეძლო, უძლურებისგან, უხასიათჴბისგან მაჯაშიც ვერ ატრიელებდა, ახლა საკუთარი ცეკვა დაუდგა თალწინ, როგორ მსუბუქად გრძ ობდა თავს, საკუთარ მოძრაობებს ხედავდა დიდ სცენაზე, ტაშის გამაყრუებელი ხმა ესმოდა, აღფრთოვანებული საკუთარი თავი გაახსენდა ამ სანახაობით, როგორ უხრიდნენ თავს ქართულ ცეკვას მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში და მთელი გულით ტიროდა ყველაფერს იმას რაც დაკარგა.ატირებული დაემხო საწოლს და ყველაფერი საშინლად ტკიოოდა.
დილით ძლივს გაახილა თვალი, ამდენი ხანი არ ძინებია ამდენი ხნის განმავლობაში, მაგრამ ემოციებისგან ისე იყო დაღლილი და გულნატკენი რომ ვერც შენიშნა როგორ გაეპარა დრო. თვალი რო დაინახა პატარა ბავშვის სილუეტი დაინახა, საწოლთან იდგა, სათამაშოს ტანსაცმელს უცვლიდა და ეტიტინებოდა ჩუმად, პაატარა მოკლე, კოპწია კაბა ეცვა,
-გამარჯობა, ბარბარემ ძლივს მოახერხა ხმის ამოღება.
-გაგიმარჯოს, მხიარულა დუპასუხა პატარამ, -გუშინდელის გამო ბოდიში უნდა მოგიხადო, ბარბარე გაშრა
-არაა საჭირო.
-ძიამ მითხრა ლო ცაქელით უნდა მომემართა და იციც მითხრა ლო შენთვის ბოდიში უნდა მომექადა, ბავშვი ენას არ აჩერებდა და ოდნავ ჩლიფინებდა.
-არ მწყენია, მოიტყუა ბარბარემ, ბიძაშენისგან შეჩვეული ვარ ამ სიტყვას, ახლა ოდნავ გაეღიმა ბარბარეს.
-შენ ბაბალე გქვია ხო?
-არა ბარბარე.
-ბაბბბალე, ბოდიშჳ ვერ ვამბობ, ცახელები მიწირს, ძიასაც ცულ ცანდროს ვეძაქი და მერე დამცინის.
-არაუშავს შენ შეგიძლია ბაბალე დამიძახო. სანდრო ბარბარეს ოთახიდან ხმის გაგონებაზე მაშჳნვე იქით წავიდა.
-ცანდრო, დაუძახა პატარამ და მისკენ გაემართა.
-მე ლო მითხარი კუდიანი არ დაუძახოო, შენ რატო უძახი ხოლმე? ბავშვმა დოინჯი შემოიდო და პირდაპირ აეტუზა ბიძამის, სანდრო სიცილით დასცქეროდა ამ პატარა ქალს, ისეთი განსხვავება იყო სიმაღლეში ბარბარეს გაეღიმა.
-ეგ ვინ გითხრა შე პატარა?
-ბაბალემ.
-ვინ? სანდროს სიცილი აუტყდა.
-ნუ დამცინი, ძია.
-სახელი დამიძახე მიდი, გთხოვ, სანდრომ თვალები ეშმაკურად აათამაშა
-ოოო, კარგი რა ხო იცი ვერ ვამბობ ცანდრო. ბარბარეს გაეცინა, ისეთი ცქრიალა ხმა ჰქონდა, მსუბუქი, ბავშვური სანდრომ მაშჳნვე შეხედა, მისმა ფაქიზმა სმენამ ამოიცნო მუსიკალურად ჟღერადი ხმა.ამდენი ხნის განმავლობაში პირველად გაიცინა კუდიანმა, გული აუფართხალდა ალექსანდრეს. ბარბარე მალევე მოიღუშა. ვერაფრით აპატია თავს ესეთი სისუსტე, სანდრო მთელი დრე გასული იყო, ბიზნესს უფრო მეტ დროს უთმობდა თითქოს შეეჩვია ამ “უჩვეულო“ცხოვრებას. ვახშამზე დაბრუნდა, რუსუდანი ხმას არ იღებდა ეტყობოდა რო ძალიან გაბრაზებული იყო გუშჳნდელის გამო, სანდრომ სწაფად აკოცა შუბლზე და მალევე მოშორდა, ასე ბავშვობაში იცოდა, ღიმილი ვერ შეიკავა დედამ ცელქი სანდრო დაუდგა თვალწინ.
-შენი ცოლი არაფერს ჭამს, დაიწყო რუსუდანმა.
-ჩემ ცოლს ბარბარე ჰქვია, შეგიძლია შვილოც დაუძახო, შენი დისკრეციაა, მაგრამ ნორმალურად მოიხსენიე. სანდრო ზემოდ ავიდა, ბარბარე არაფრით მოყვებოდა, განრისხებულმა სანდრომ ძალით ჩამოიყვანა და სკამზე დაასკუპა.
-ცხოველო, ვერ მოითმინა ბარბარემ. ყველა გაოცებული უყურებდა, მხოლოდ კონსტანტინეს არ ესმოდა არაფერი აიპადში იყო შემძვრალი და რაღაცას უსმენდა. სანდროს სახე აუწითლდა, თვალებიდან ნაპერწკლებს ყრიდა, ხელი მოუჭირა ისე რო არავის დაენახა, ბარბარემ ლამის იკივლა ტკივილისგან.
-ბიზონი, ატიტინდა ქეთო, ყველამ პატარას შეხედა, -ცანდრო ცხოველია, ბიზონი, მე კოალა ვარ, გიო ნაგაზი, ბაბალე შენ ცაიდან იცოდი ჩვენ ცქოველები რო გვერქვა? პატარამ ჩანგალი აათამაშა და საქმიანი ქალივით დასვა კითხვა.
-გაჩუმდი ქეთევან დაუყვირა თამუნამ, არ ესიამოვნა შექმნილი ვითარება უნებურად რო განტვირთა მისმა შვილმა.
-ნუ უყვირი! სანდროს არ შეუხედავს ისე უთხრა ხმამაღლა და ნერვიულად. ბარბარეს თვალს არ აშორებდა.
-ჩემი შვილია!
-უდაო ფაქტებზე ნუ ვდაობთ! ნუ უყვირი ბავშვს, ისედაც ესმის, ყრუ არ არის. ბარბარეს პირი არაფრისთვის დაუკარებია, იგრძნო რომ თამუნა სანდროს მიმართ გულგრილი არ იყო. გულში იფიქრა რო ეს შეიძლება გამხდარიყო მიზეზი სანდრო რატო არ ცხოვრობდა ოჯახთან ერთად.
-გადაიღე? ყველა კუნთი დაძაბა ალექსანდრემ რო მშვიდად გამოსვლოდა.
-არ მინდა!
-როგორ გიყვარს რო მახვეწნინებ. სანდრომ ბარბარეს სკამს ხელი მოკიდა და ერთი ხელისმოსმით მოიქცია ფეხებშუა, -გამიღე პირი! სანდრომ სოუსში პური ჩაუფშვნა და კოვზი პირთან მიუტანა ბარბარემ არაფრით გააღო პირი, მთლიანად ჩამოეწუწა,
-გააღე! დაიღრიალა სანდრომ
-ნუ უყვირი, გამოესარჩლა თამუნა.
-ნუ ერევი! ბარბარე სიმწრისგან ტიროდა, ტუჩებზე მთელი ძალით აჭერდა კოვზს ალექსანდრე და ყველაფერი სახეზე ეწუწებოდა, რო ვერაფრით გააღებინა პირი სანდრომ ბარბარე სკამიანა აწია და ძირს დაანარცხა, ყველა გაოცებული უყურბდა.ბარბარე ოთახისკენ გაიქცა.
-გამიღე! სანდრო არ დალოდებია არაფერს კარები შეუნგრია.
-დამანებე თავი, გთხოვ!
-გინდა რო მოკვდე? უფრო რო დამტანჯო? ხედავ რო სინდისი მაწუხებს და უფრო მეტად მტანჯავ.
-შენ სინდისი სად გაქვს ნადირო!.
-გააღე პირი თორემ ყბას მოგტეხავ! დაიღრიალა ალექსანდრემ.
-სულ რაღაცას მაიძულებ, სულ მტანჯავ, ამოიკნავლა ბარბარემ, მაგრამ წინააღმდეგობა ვეღარ გაუწია, პატარა ბავშვივით უღებდა პირს ალექსანდრეს და ცრემლები მდინარესავით მოდიოდა.
-ცოტა ნელა ეგრე სწრაფად ვერ ვჭამ, ჩაიბურტყუნა ბარბარემ. სანდროს გაეღიმა.
-კარგი, როგორც შენ გინდა, ნელა მიჰქონდა კოვზი ბარბარეს ტუჩებთან, ბატარა ბავშვივით აჭმევდა, ჩამოწუწულს წმენდა და ყოველი ლუკმა ალექსანდრეს საოცარი სიხარულით ავსებდა, ბარბარე კი ტირილს არ წყვეტდა.
-როგორია გემრიელია?
-ეგ მანამ უნდა გეკითხა სანამ ნახევარ თეფშს შემაწმევდი.
-მე ცრემლიან სოუსზე გეკითხები, არ უნდა მორჩე ტირილს? სანდრო ცდილობდა რო არ შეემჩნია როგორ მძიმედ მოქმედებდა მასზე ქალის ტირილი. ბარბარეს ხმა არ ამოუღია.
-შეგიძლია აუზში ჩახვიდე, ეზოში გაისეირნო, ბავშვებს ეთამაშო, წიგნები წაიკითხო, პიანინოზე დაუკრა, არ ვიცი ამ სახლში რაც მოგესურვება, თავი უხერხულად არ იგრძნო, არავის მისცე უფლება რო რამე აგიკრძალოს, ეს შენი სახლია, შენ ხარ მისი დიასახლისი, ეს გახსოვდეს. სანდრომ თავზე აკოცა და ოთახიდან გავიდა ბარბარე შეკრთა არ ელოდა.
-კარს ახლავე გავაკეთებინებ და შემოტეხილ კარს დახედა სანდრომ. დაბლა რო დაბრუნდა გამეხებული რუსუდანი დახვდა.
-გამაგებინე ეს რას ნიშნავს? გამაგებინე ეს ურთიერთობა რას გავს? საკუთარი ცოლი ცხოველს გეძახის, არ ჭამს მერე აიძჲლებ და ჭურჭლით მიდევ, ამას ხედავდი ჩენ ოჯახში? ეს გასწავლეთ მე და მამაშენმა?
-შენ და მამაჩემმა მასწავლეთ რო, როცა პრობლემა შეგექმნებათ უნდა დავშორდეთ, მე და ბარბარე ამას არ ვაკეთებთ ხო ხედავ, ერთმანეთს არ ვეყრებით. რუსუდანმა სილა გასცხო შვილს.
-უტას სიკვდილი როგორ ფიქრობ პრობლემაა მხოლოდ? ამან ყველაფერი თავზე დაგვამხო, ყველაფერი გაანადგურა.
-იმიტო რო შენ მიეცი ნება შეეჭამე ამ ტკივილს, გარეგნულად აარაფერი გეტყობა მხიარული ხარ, მრავალფეროვნად, მოდას აყოლილად იცმევ, მაგრამ მე ხო გიცნობ დედა? მე ხო ვიცი რო მამას შენ აიძულე წასულიყო, იმანაც ვერ გაუძლო შენ სიკაპასეს და წავიდა, უტას სიკვდილს უნდა დაეახლოვებინეთ მაგრამ დაგაშორათ, ხან რომელი შემომმხედავდით როგორც დამნაშავეს ხან რომელი, მერე ერთმანეთს საყვედურობდით ამის გამო, ამან დაანგრია ყველაფერი ჩვენ ოჯახში და არა უტას სიკვდილმა, რომელსაც პირიქით უნდა დავეახლოვებინეთ.
-რა თავხედი ხარ სანდრო, უტა ასე არასოდეს დამელაპარაკებოდა, კონსტანტინესაც შენნაირს გახდი, ყველაფერს თავზე დამამხობ.
-რაც გინდა ის მითხარი, ვისაც გინდა შემადარე.
-შენ ცოლს უთხარი ნორმალურად ჩაიცვას, რა არის ძონძებით რო აჩონჩხილა, ვინმე რო მოვიდეს სირცხვილია რო ნახოს, ნუთუ ვერ ხვდები როგორ ჯობიხარ, ყველა მაგაზე ილაპარაკებს.
-შენ ხო იცი რო სულ ფეხზე მ.კიდია რას იტყვის ხალხი რუსუდან. მე ერთხელ უკვე გაგაფრთხილე, ეს მეორეა, მესამედ თუ ჩემ ცოლს ბარბარეს არ დაუძახებ და თბილად არ მოიხსენიებ ჩათვალე რო ქოხშჳ მოგიწევს ცხოვრება, ყველანაირ დაფინანსებას შეგიწყვიტავ და შენ და შენი გატუტუცებული რძალი უარესი ძონძებით ივლით თუ ჩემ ცოლს პატივს არ სცემ. მე არც მამა ვარ და არც უტა შენ ჭკუაზე რო ვიარო.
ბარბარე უფრო და უფრო მეტს ტიროდა, ახლა უკვე ბრძოლა უხდებოდა ძველ და ახლა ცხოვრებაში, ნეტა როგორი იქნებოდა ახლა ბარბარე? ვაჩეს რო გაყოლოდა ახლა უკვე შვილიც ეყოლებოდათ, რამდენს ოცნებობდა, როგორ უყვარდა, რამდენი გადაიტანეს ერთად რომ დაქორწინებულიყვნენ, მაგრამ ერთ დღეს მთვრალმა ალექსანდრემ ყველაფერი ჩაამწარა. ამის გახსენებაზე ისევ გაქრა ბარბარეს წარმოსახვიდან ალექსანდრეს ღიმილი, კბილები მიჯრით მიწყობილი არ ჰქონდა, ორი კბილი წინ ჰქონდა წამოწეული და ღიმილის დროს საოცრად ბუნებრივ და მიმზიდველს ხდიდა, ახლა მისი თვალებიც ეშმაკისას ჰგავდა, მისი მტკიცე ხასიათჳც ჯალათისა იყო. ეზოშჳ თუ სეირნობდა ხოლმე, დღეებს თითებზე ითვლიდა, „ახლა უკვე იმაზე ნაკლები დარჩა ვიდრე გავიდა,“ ეს სიხარულით ავსებდა კუდიანს, რამდენიმე თვე და თავისუფალი იქნებოდა ჯალათისგან. სეირნობა შველოდა, ბაღში სადაც არავინ იყო წიგნებს კითხულობდა, საოცარი ჰაერი იყო, აუზიდანაც მოჰქონდა სუსტ ნიავს წყლის სუნი, როგორ უყვარდა ბარბარეს წყლის სურნელი, დედას ახსენებდა, დედასტან ჩახუტებისას გრძნობდა ამ სურნელს, სისუფთავის და წყლის სურნელს.
-ბარბარე! ბიზნესმენთა შეხვედრაა და უნდა წამოხვიდე ჩემთან ერთად, ზეგ სალონიდან სტილისტები მოვლენ თმას გაგიკეთებენ, მოგაწესრიგებენ, მიაყარა სასნდრომ რო კუდიანს სიტყვის თქმა არ დაცდოდა.
-ეშმაკების შეკრებაზე უფროა შენი ადგილი, იქ კი სიამოვნებით წამოგყვებოდი.შენ შენ თავს მიხედე და მისი გალამაზება ცადე. ჩაილაპარაკა ბარბარემ. სანდროს გააეცინა.
-მე სიმპატიურობის ნაკლებობას არ ვუჩივი, უფრო სწორად ქალები არ უჩივიან ჩემ ირგვლივ, ბარბარეს თვალები უფრო და უფრო მრისხანებდნენ.
-როგორ მეცოდება ყველა ქალი შენ ირგვლივ, ჯერ არ იციან ვისთან აქვთ საქმე.
-არც შენ იცი ჩემო ეჭვიანო კუდიანო. სანდროს გაეღიმა, როცა დაინახა როგორ გაკრთა მის თვალებში ეჭვიანობის სხივი. ახლაღა გაანალიზა რო კუდიანს დაამატა „ჩემო“ ნუთუ ასე ახლოს მიიღო უკვე რო ინსტიქტურად, ყოველგვარი გააზრებულობისა და გათვლიოს გარეშე დაამატა ეს ნაცვალსახელი. ბაბარემაც იგრძ ო ეს სიტყვა და არაფერი შეიმჩნია.
-ეჭვიანობენ იმაზე ვინც უყვართ, სიძულვილზე ეჭვიანობა ჯერ არ მსმენია, ნეტავ ვინმე შემეცლებოდეს შენს თავში ჯალათო.
-ფრთხილად იყავი მერე ეგ სიტყვები არ ინანო. ბარბარე სწრაფად ადგა, მიხვდა როგორ შეიტყუა მისმა ჯალათმა ლაპარაკში, არ ჰქონდა მნიშვნელობა კარგზე ლაპარაკობდნენ თუ ცუდზე, მასთან ლაპარაკი ყველა შემთხვევაშჳ საზიანო იყო. ბარბარე ოთახში ავიდა, მაკრატელი ამოიღო და ძალიან გრძელი შავი, საღებავის გადასვლის გამო უკვე წაბლისფერი უჩვეულოდ რაღაც კონიაკისფერშჳ რო გადასულიყო თმა ბოლომდე შეიჭრა, მერე სანდროს ოთახში შევიდა საპარსი იპოვა და სულ ბოლომდე გადაიღო, კარებთან ალექსანდრე შეეფეთა, მისმა თვალებმა ვერაფერი დამალეს, გაოცება, გაოგნება, შეშფოთება ბრაზი, ყველაფერი ერთად იყო.
-შენმა სტილისტებმა შენ დაგიყენონ თმა ეგ უთხარი, მე საამისო აღარ მაქვს, მიაძახა და ოთახში გავიდა.
-შემომხედე. მემგონი ასე უფრო გიხდება, სანდრომ სასაცილოდ მოკიდა ხელი გამოწეულ, ლამაზი ფორმის თავის ქალაზე და ხელი აატარა.
-სკოლაში ასეთი თავი მქონდა და ზღარბს მეძახდნენ, თმა იკბინება შენიც, ძალიან სწორია, ახლა ძალიან წყდებოდა მის თმებზე გული, ისეთი სრიალა და ნაზი იყო, მართალია შემზარავი ფერის, მაგრამ მაინც ნაზი. არ შეიმჩნია ოშხარელმა ეს დანაკლისი.
-შენი პრობლემაა, არც სტილისტები მოვლენ, არც არავინ, შენ შგრცხვება ასე კაცივით რო იქნები, თორემ მე არაფერი მიჭირს არავის ყურადღების ნაკლებობას განვიცდი.
-ეჭვიც არ მეპარება, ჯერ ეტყობა არ იციან რა შეგიძლია.
-კუდიანო რას იზავ, ჩემი ტყვე ხარ სანამ ორი წელი არ ამოიწურება. „მაგრამ რას იზავ ჩემო ძვირფასო, ეჭვიანობამ ხელი დაგრია, ვერ შემიყვარე, მაგრამ შენს თვალებს ეჭვიანობის დაღი ასვია“ ძალიან მკაცრადაც ნუ განმსჯი ამ წამს მომაფიქრდა, გაიცინა სანდრომ და ოთახში შებრახუნდა. ბარბარე მიყინული იყო ერთ ადგილს და ვერ ინძრეოდა „თავხედი“ ეს გაიფიქრა და ოთახში შევიდა.
-კონსტანტინე! შენ საერთოდ არ ლაპარაკობ ტო? გაუბრაზდა ალექსანდრე თავის ძმას, თან ბარბარეს საჭმელს უღებდა, შეწინააღმდეგებას დიდი ხანია მიხვდა ბარბარე რო აზრი არ ჰქონდა და თვალებით ემუდარებოდა რო ცოტა ნაკლები გადაეღო.
-რამე მითხარი? მოიძრო ყურსასმენები კონსტანტინემ.
-შენ ხო აქ ხარ? ჩვენთან? თუ გარეკე? ალექსანდრე ხელს სასაცილოდ უქნევდა.-დადე რა ეგ ოხერი რაღაც და დაილაპარაკე.
-არ მცალია სანდრო მოიცა რა, უფრო მეტად მიაცქერდა აიპადს კონსტანტინე.
-შემომხედე, შენ ხო ნორმალური ხარ? რო გელაპარაკები მიყურე, თორემ მაგას შუაზე გადაგიმტვრევ.
-არა უშავს მამა მიყიდის. სითავხედეზე სანდროს ტვინი აეწვა.
-დაანებე ბავშვს თავი, დაიცვა რუსუდანმა თავისი შვილი.
-თქვენ „გაანებივრეთ“ ხო? ოღონდაც გარეთ არ გავიდეს, არავის ეჩხუბოს, ვინმემ სახე ოდნავ არ დაულაქაოს მზად ხართ ბავშვი ინტერნეტის ზომბად აქციოთ, საერთოდ რო ეს ამ ქვეყნად არ არის თუ ხვდებით? უტას სიკვდილის შმდეგ სანდრო კარგად აანალიზებდა რომ მშობლები ყველანაირად ცდილობდნენ კოსტას ქუჩას ჩამოცილებას,ამის გამო ნათქვამი არ ჰქონდა რამე უკვე ხელშჳ ეჭირა და ახლა შედეგად „გამოდებილებული“ შერჩათ.
-კონსტანტინე დადე მაგიდაზე შენი აღჭურვილობა! თითები მაგიდაზე დააკაკუნა სანდრომ.
-როგორღა ვიკონთაქტო, ძლივს და შეშფოთებით წარმოთქვა კოსტამ.-აიფონის და აიპადის გარეშე?
-აიდარდი, თუ შენ ვერ იკონტაქტებ. სანდრომ მის ნივთებს ხელი დაავლო და გასვლა დააპირა როცა კონსტანტინეს ხმა მოესმა, ბარბარე გაოცებული უყურებდა ორივეს.
-მამას ვეტყვი! კოსტას ხმაში მუქარა გაისმა.
-ხო სულ დამავიწყდა, ფარნიან ნოკიას გამოვატან ვინმეს და კიდევ მამა კი არა მამაზეციერი ვერ გამომგლიჯავს ხელიდან შენს თავს კიდე თუ შემეკამათები, კონსტანტინე მოიღუშა, ხმას აღარ იღებდა. რუსუდანი თვალებით საყყვედურობდა სანდროს. ალექსანდრემ ვეღარ მოითმინა და დაიყვირა
-ხო ხედავ როგორ დაალენჩე ეს ბავშვი?! სიტყვაც კი არ შემომიბრუნა მე კი მეგონა თვალებს დამთხრიდა, გამოშტერდა ხო ხედავთ ამდენი კომპიუტერით, ამან ცხოვრება არ იცის აზრზე არაა, თავის უფლებებს უაზრო პოსტებში გამოხატავს და რეალურად ერთი აკანკალებული და ჩლუნგი ტიპია.
-კონსტანტინე! ვინმეს რო შენ ასაკში ასე დაეყვირა ჩემთვის მინიმუმ თვალებს ჩავულურჯებდი, შენ კიდე მორჩილად მიიტუზე მანდ და არც კი მეკამათები რო გემუქრები! სანდრო უყვიროდა თავის ძმას.
-ალექსანდრე ყველა შენნაირი გაბედული არ არის, ირონია ჩააქსოვა ბარბარემ ამ სიტყვებშჳ და შეეცადა საცოდავად მიტუზული კონსტანრინეს დაცვას.
-ხო ხედავ ქალების დასაცავი გახდი ამხელა კაცი, ნასიამოვნებმა გაიცინა სანდრომ, ბარბარეს ჩართულობამ გაახალისა.კონსტანტინეს თვალები გამოცოცხლდა, თითქოს სანდროს სიტყვებმა გაათავისუფლა იმისგან რასაც მშობლები უქმნიდნენ, მათ გამოკეეტეს ამ სამყაროში, აიძულებდნენ გარეთ ყოფნას სახლში ტელევიზორის ყურებას, კომპიუტერზე თამაშს, არადა კოსტალა სანდროს პატარა ასლი იყო, მშობლებს ეს აფორიაქებდათ და ყველაფერს აკეთებდნენ რო მეამბოხე პატარა ჩაეხშოთ, ახლა კი თითქოს ყველა ფილტვი გაეხსნა კოსტალას, სანდრომ თვალი ჩაუკრა.
-კალათბურთზე რას შვები? ხვალე მე წაგყვები და ვნახავ ერთი როგორ თამაშობ! რუსუდანს რაღაცის თქმა უნდოდა მაგრამ ვერ გაბედა.
-სანდრო, შენი ძმაკაცები მოვიდნენ დაუძახა ნანიმ. ალექსანდრეს სახე გაუხალისდა. ჯაბა პირველი შემოვიდა, აწითლებული იყო, ერიდებოდა შემოსვლა.
-ჯაბუნა მოდი, დაუძახა სანდრომ მხიარულად, ამ დაძახებაზე ჯაბა გაშეშდა.
-მიდი მიდი, რას დგახარ, უკნიდან ხელი მოკიდა თორნიკემ, რუსუდანს ძალიან გაუხარდა ამ გიჟების ნახვა.
-ბექულიუსი სად არის?
-არ შემოგვყვა აუზში ჩახტა პირდაპირ. მოახსენა ჯაბამ და თორნიკეს ჩმეტა იგრძნო.ბიჭებმა ბარბარე მოიკითხეს, ბარბარემაც ძალიან თბილად მიიღო, ძალიან კარგად ახსოვდა ყოველთვის ეს ბიჭები.
-კალათბურთის სათამაშოდ მივდივართ ლექსო ხო წამოხვალ? დაიწყო ჯაბამ, ბიჭებმა ტელევიზორთან გადაინაცვლეს და იქ დაიწყეს მასხარაობა, სანდრომ ბარბარეს მაჯაშჳ ხელი მოკიდა და თავის გვერძე დააჯინა.
-გააჩნია, ბარბარე უნდა შეაბათ საყურებლად რო წამოვიდეს. ბარბარემ მრისხანედ გადახედა.
-მოვა ბექა და ხო იცი, შენ ძაღლსაც კუდის ქიცინით წამოიყვანს თუ მოინდომა.
-თან ბექა ლიკას წამოიყვანს, სანდრომ სასხვათაშორისოდ თქვა, მაგრამ ჯაბას გასაგონად, ჯაბას წყალი ლამის გადაცდა ისე დაიბნა.
-აუ რაღააც ფეხი მაწუხებს და ისე რო გადავდოთ თამაში, ძლივს ამოილუღლუღა ჯაბამ.
-ნუ ინაზები ახლა, როდის იყო ჯიშკარიანი ფეხის ტკივილის გამო თამაშს აცდენდა, სისხლის ბოლო წვეთამდე ძმაო, მხარზე ხელი დასცხო თორნიკემ და აგრძ ობინა რო გაჩუმებულიყო. ძლივს ბარბარეს რამეზე ითანხმებდნენ და ჯაბა ჯერ კიდევ აზრზე ვერ მოსულიყო რა ხდებოდა.
-სანდრო შვილო, ბექა აუზიდან არ ამოდის და ისეთ კოქტეილებს ითხოვს სულ რო არ გამიგონია და სინიორიტას მეძახის, საცოდავად აიტუზა ნანი სანდროსთან. ბიჭები წამოცვივდნენ სამივე უთქმელად სამზარეულოშჳ შევარდა, თუ რამე იპოვეს ყველაფერი ათქვიფეს, სანდრო ბარბარეს გვერდიდან არ იშჴრებდა.
-ჯაბა კართოფილი გათალე სწრაფად, ჯაბამ ლამის თითებიი გადაიაჭრა, ბლენდერში ჩაყარეს კვერცხის ნაჭუჭები, კარტოფილის კანი, ბადრიჯანი ჩააჭრეს, ბარბარე გაგიჟებული უყურებდა ასე შეთანხმებულად როგორ მოქმედებდნენ.
-ფერისთვის ანანასის წვენი, გემოსთვის სვანური მარილი, სანდრომ კოქტეილს ბოლო ინგრედიენტი ჩააყარა და კოქტეილი ჭიქაში ჩამოასხა.
-ყინული არ დაგრჩეთ, ტორნიკემ მაცივარი გამოაღო და კუბიკები ჩაყარეს.
-ნანი, ამაზე გიჟდება ბექა, გერმანიაშჳ ამის მეტს არ სვავდა, ძალიან გაუხარდება გაუტანე. ნანიმ მხიარულად გამოართვა და ბექასკენ წავიდა, ბიჭები ერთმანეთს ასკდებოდნენ, ქეთოც სამზარეულოშჳ შემოიპარა, სანდროს მიეტუზა.
-ლას აკეთებთ ცანდრო?
-ოოოოო, ჩვენ ისეთი კოქტეილი გავაკეთეთ ბექა ძალიან სწრაფად ამოვარდება აუზიდან.
-მეც მინდა ექ კოქტეილი.
-კარგი, ოღონდ ჯაბა ძიამ გააკეთა და ისე დალიე არ ათქმევინო რო არ მოგეწონა, გული ეტკინება, სანდრომ რძე ჩამოუსხა და საძულველი სასმელი უთქმელად დალია ბავშვმა.
-ბაბალე შენ არ სვავ კოქტეილს? ძალიან გამხდალი ხარ.
-ხო ხედავ ბავშვიც გატყობს რო ძალიან გამხდარი ხარ, სანდრომ თვალები აათამაშა
-არა მადლობა ქეთო, სხვა რამეს დავლევ. ამ დროს ბექა შემოვარდა სამზარეულოში.
-აუ ვინ გააკეთა რა გემრიელი იყო გადავირიე. კიდე არ გაქვთ?
-აუ მართლა გემრიელი იყო? ჯაბა დასალევად დაწვდა ჭიქას, ყველამ სიცილი ატეხა.
-მიხვედრილობაში შენ ძაან, გაბრაზებით შეხედა ბექამ.
-აუ ვიხუმრე რაიყოთ, მართლა ასეთი მიუხვედრელი კი არ ვარ გაიბუტა ჯაბა.
-თქვენ დამაცადეთ, ნახავთ რა შეუძლია ბექულიუსს, ხელები აათამაშა ბექამ, აწი ყველგან დაგხვდებათ ჩემი დაგებული მახე.
-ოჰო, დაიმუქრა ბიჭი, ბხუკუნი აუტყდა თორნიკეს.
-მაგასაც ვნახავ, ბექამ ბარბარე მოიკითხა, იმდენი ლაქლაქი დაიწყო ბიჭები სამზარეულოდან გავიდნენ ამის თავი არ ჰქონდათ, იმდენი ხანი არ მოისვენა ბექამ სანამ საერთო ნაცნობები არ გამოძებნა კუდიანთან, მართალია ბარბარე სამი კურსით დაბლა სწავლობდა თანაც ეკონომიურზე, მაგრამ მაინც ენა არ დაასვენა ბექამ, სულ გამოიძია ვინ იყვნენ ბარბარეს ჯგუფში, მერე დაწერილ ფურცელზე ჩუმად მიაწოდა სანდროს, ალექსანდრემ თვალი ჩაუკრა.
-ყოჩაღი ბიჭი ხარ, ცოტა ხნის მერე ჩუმად ჩასჩურჩულა და მხარზე ხელი დაარტყა სანდრომ. ბექამ მაფიოზივით ჩაიცინა „ეგღა მაკდა, ეგ ვეღარ გამეგოო“ ეს ამოიკითხა მის მზერაში სანდრომ და გაეცინა.
თამუნა ბავშვებს ძირითადად არ აქცევდა ყურადღებას, სულ ტეელეფონზე ლაპარაკობდა ან დაქალები ყავდა სტუმრად ყველანი ამრეზით უყურებდნენ ბარბარეს, ბავშვებს ნანი უვლიდა, მაგრამ ისეთი მოძრავები იყვნენ ხანშიშესული ქალი ვერ აქცევდა ბოლომდე ყურადღებას, თამუნას არაფერი ენაღვლებოდა, ბარბარე შეშინებული უყურებდა ფანჯრიდან ბავშვებს აუზთან რო თამაშობდნენ, კრუგს არტყავდნენ, გული შეუწუხდა შეიძლებოდა რომელიმე ჩავარდნილიყო, სათამაშო ლამის გაგლიჯეს ბიომ და ქეთომ ამ ჯიკაობაში ქეთოს ფეხი დაუცდა დ ააუზში ჩავარდა, ბარბარე სწრაფად გაიქცა ეზოში, რო მივიდა სანდროს ეჭირა უკვე ქეთო და ატირებულს ძლივს ამშვიდებდა, ქეთო გულამოსკვნილი ტიროდა ისე შეეშინდა, ძლივს უყვებოდა სანდროს რო ვეღარ სუნთქავდა და კისერზე ეკვროდა, სანდრო ისეთი გაბრაზებული იყო თვალებიდან ნაპერწკლებს ყრიდა, არც არავის გამოუკითხავს ბავშვისთვის ბარბარეს გარდა,ამაზე სულ გადაირია.
-ქეთო ბაბალესთან ხო მიხვალ? ქეთომ თავი დაუქნია და მისკენ გადაიხარა. რამდენი ხანია ბარბარე არავის ჩახუტეებია, ამ სითბომ უცხო სისხლივით დაუარა მთელ სხეულში, აკანკალებულ ქეთოს თავზე ხელს უსვავდა და ამშვიდებდა. სულ სველი სანდრო თამუნასკენ წავიდა გაცოფებული და მისი ღრიალი დაბლაც კი ისმოდა, ბარბარე ცდილობდა ბავშვებს არ გაეგონათ, გიოს არც ესმოდა ჯერ პატარა იყო, ქეთო კი ყვირილზე უფრო ეკვროდა კუდიანს.
-შენ ხო არ გააფრინე? ბავშვებს საერთჴდ არ აქცევ ყურადღებას? ჯერ პატარები არიან, აუზთან ვინ მიუშვა 3 და 6 ელის ბავშვი? სახლში ლამის ყველაფერი დალეწა ალექსანდრემ.რამე რო მოსვლოდა, გამაგებინე რამე რო მოსვლოდა რა უნდა გვექნა? მარტო შენი დაქალები გახსოვს, ფეხზე გკიდია ყველაფერი. თამუნა გარეთ გამოიქცა რო გაიგო ქეთოს ამბავი, ბავშვი ბარბარეს ბრაზით გამოგლიჯა ხელიდან და მოეხვია. ქეთო ტირილს უმატებდა.
-ხო ხედავ კიდე ტირის.
-აბა რა იქნება ამ მახინჯს ეჭირა ხელში. სანდროს ეგონა ტვინსშჳ სისხლი ჩაექცა, ბრაზმა სახე სულ აუწითლა.

***

თავი ძლივს შეიკავა ალექსანდრემ ბავშვების გამო ხმას არ აუწევია, მაგრამ გასაგებად უთხრა
- კიდე რომ ასეთი რამ გავიგონო საკუთარ თავზე პასუხს არ ვაგებ, მოვითხოვ ჩემ ცოლს პატივი სცე, გაანალიზო რო ახლა ის ჩემი ცოლია და ის უფლებები აქვს რაც მე. სხვა შემთხვევაში მოგიწევს ამ სახლიდან წასვლა,გამოცსრა ოშხარელს, ბარბარე ცრემლებს ვერ იკავებდა. თამუნამ ჩაიცინა ამ მუქარაზე.
-ბავშვებს ვერ შეელევი! ირონიით თქვა.
-გინდა გამომცადო?! კიდე ერთი სიტყვა და ისე წახვალთ აქედან ნივთებსაც ვერ წაიღებ. საშინლად გაუჭირდა ალექსანდრეს ამის თქმა ამას ბარბარეც გრძნობდა, ძლივს მნოახერხა ხმისთვის სიმყარის შენარჩუნება. თამუნა გაშრა და სახლშჳ შევიდა, რაც არ უნდა იყოს იცნობდა მაზლს და იცოდა მისი ხასიათი, მოკვდებოდა და ნათქვამს შეასრულებდა, მასთან სიჯიუტით აზრი არ ჰქონდა ვერაფერს მიაღწევდი.სანდრომ ბარბარეს ხელი მოკიდა და სახლში შეიყვანა.
-გამაგებინე რატო არაფერს ეუბნები? რატო არ იცავ თავს? ეგ ქალი შენ ფრჩხილადაც არ ღირს, როგორ აბედინებ ამდენს, მე რატო მიწევს რო მოვიგერიო შენზე თავდასხმა? კაცი რო იყოს სხვაა, არააფრის თქმას დაგაცდიდი ისე გავუერთიანებდი სახეს, მაგრამ ყველაზე მეტად ქალების საქმეში ცხვირის ჩაყოფას ვერ ვიტან, მაგრამ შენ ამის საშუალებას არ მაძლევ რო განზე ვიდგე. არ გთხოვ ვინმეს დაუმსახურებლად რამე აკადრო, მაგრამ შეურაცხყოფა არავის მოუთმინო გესმის. ბოლო წინადადებაზე სანდრო გაქვავდა, „შეურაცხყოფა არავის მოუთინო“ თვითონ ისეთი მიაყენა რო ბარბარე მოსიარულე მკვდრად აქცია ახლა კი ასწავლიდა, როგორ არ უნდა მოეთმინა ეს. ბარბარე მუდამ ყველასთან ხალისიანი და თბილი იყო, მაგრამ თუ ვინმე რამეს აწყენინებდა ცოფდებოდა და არავის არაფერს არჩენდა ახლა კი ყველაფერი სულ ერთი იყო მისთვის.
-შენ მასწავლე როგორ ჩავყლაპო შეურაცხყოფა.
-ბარბარე გთხოვ, ხო ხედავ რო არ ვარ ისეთი როგორიც წარმოგედგინე, ვიცი უხეში და თავშეუკავებელი ვარ, მაგრამ მოძალადე არა, სანდრომ ამ სიტყვაზე ნერწყვი ძივს გადაყლაპა. იმ დღეს ბევრი რამ მოხდა, არაფერი მახსოვს, მოგატყუე სოფელში რომ გითხარი რო შემეძლო მეთქვა რა გეცვა, რა როგორ მოხდა, საერთოდ არაფერი მახსოვს, მხოლოდ გამოფხიზლებისას გავაანალიზე რაც გაგიკეთე, მხოლოდ ერთხელ შემოგხედე სახეზე და მეტი ვერ გავბედე, ისიც კი არ მახსოვს როგორი იყავი.
-არ მინდა გეხვეწები ამაზე ლაპარაკი.
-რატო? რატო არ გინდა რო ეს ყველაფერი დაივიწყო, ადამიანების ნდობა ისევ ისწავლო? ძველი ცხოვრება დაიბრუნო.
-ძველ ცხოვრებაში შენი ადგილი არ იყო. შენ ჩემი სული ჩაკალი.
-რობაქიძის ‘ჩაკლული სული“ მრავალმნიშვნელოვნად თქვა სანდრომ და გაიღიმა.
-ხუმრობასაც არ იშლი.
-არა უბრალოდ გამახსენდა გრიგოლ რობაქიძე.
-ჩვენი საუბარი ძალიან ახლო იყო სტალინის რეჟიმის დროინდელ საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ მოვლენებთან და ალბათ იმიტო, ირონიით უპასუხა ბარბარემ და გასვლა დააპირა. სანდრომ ხელი მოკიდა.
-მე ხო დაგპირდი, 2 წლის მერე შენ ჩამგან თავისუფალი იქნები, მინდა რო ყველაფერზე კარგად დაფიქრდე, ყველა ჩემ ნაბიჯს ჩაუკვირდე და იქნებ ახსნა რაიმეზე იპოვო, იქნებ ცადო რო ამისგან გათავისუფლდე, დაანებე ყველაფერს თავი, შავები გააქრე შენი ცხოვრებიდან არაფერი გაქ საგლოვი, შენ არაფერი ბრალი არ გაქ, ეს მე უნდა ვიდარდო, მე უნდა დავიტანჯო ამხელა ცოდვის გამო, მე არ უნდა მეძჳნოს სინდისისგან, შენ თავისუფალი ხარ, ვერ წარმოიდგენ რა ბედნიერებაა სუფთა სინდისი, ამის დაფასება უნდა შეგეძოს. თვალებში შეხედა სანდრომ.მერე გაუღიმა, უი თავშალი გიყიდე, დღეს ჩემთან ერთად მოდიხარ და თუ უხერხულად იგრძ თავს თმის გამო ის გაიკეთე, სანდრომ ოთახშჳ შეიყვანა ბარბარე და ულამაზესი თვლებით გაწყობილი თავშალი აჩვენა.
-ვერ გავბედე სხვა ფერი მეყიდა ამიტო შავი გამოვაგზავნინე. შენი ნებაა გინდა გაიკეთე გინდა არა, მაგრამ ჩემთან ერთად წამოხვალ. ბარბარე უფრო უხერხულად გრძნობდა თავს თავშლით რო მიდიოდა, ძალიან რცხვენოდა ასე „ჩადრით“ წასვლა მაგრამ სხვა გზა არ ჰქონდა.
სანდრო დაბლა ელოდებოდა, ბარბარე მალე გამოვიდა, თავშალი ეკეთა და შავები ეცვა, მანქანის კარი გაუღო ბარბარეს, სანდროს ჰალსტუხი ისევ გულს უწუხებდა, მანამ მივიდნენ უკვე მოხსნილი ჰქონდა, ამაზე ბარბარეს გაეღიმა და თავი დახარა. აწურული იყო ბარბარე, ეგონა ყველა მას შეხედავდა ასე უხცოდ რო მივიდა, ახლა ნანობდა თმა რო შეიჭრა, მაგრამ მოკვდებოდა და ალექსანდრეს არ აგრძ ობინებდა, როცა სასტუმროს რესტორანში შევიდნენ ბარბარე გაქვავდა, ყველა ქალი თავშლით იყო, ოფიციანტებიც კი.
-ძალიან გამიხარდა თავშალი რომ გაიკეთე, თორემ ამ ხალხისთვის რა პასუხი უნდა გამეცა არც კი ვიცოდი.
-ეს რა არის?
-დრეს კოდი შევაცვლევინე და ახლა მარტო მე არ ვარ არაბი შეიხივით ჩადრიანი ქალის ქმარი, გაეცინა სანდროს და ხელი მოკიდა ბარბარეს. ყველა ღიმილით შეხვდა, ბარბარეს ოდნავადაც არ უგრძვნია უხერხულობა, სანდრო ყველას თბილად შეხვდა, იყო ბევრი ბიზნესპარტნიორი, უბრალოდ ნაცნობებიც, რომლებთანაც სამომავლოდ დაამყარებდა ურთიერთობას ალექსანდრე, ყველა საქმიანად საუბრობდა ამავე დროს დიალოგები მსუბუქი და სახალისო იყო, . სანდრომ ყველას გააცნო ბარბარე, მერე მისი ხელი აიღო და აივანზე გაიყვანა, კუდიანის თავშალი ფრიალებდა ქარის მოძრაობდაზე და სანდროს სახეზე ელამუნებოდა. ისევ ის „წყლის“ სურნელი მისწვდა და უჩვეულოდ აფორიაქებული გადაყურებდა ძველ თბილისს.
-მინდა ვიღაც გაჩვენო, უკნიდან მოეხვია სანდრო, ბარბარე შეკრთა და მალევე მოშორდა.
-ნუ მეხები!
-ნუ მეკაპასები რობაქიძე, გაეღიმა სანდროს. ბარბარემ ილიას სილუეტი დაინახა აივანზე რო გადიოდა, გული ეგონა ამოუვარდებოდა მამის დანახვაზე. ან ხმამაღლა უნდა ეტირა ან უნდა ჩახუტებოდა, ბარბარე გაუაზრებლად მიუახლოვდა ატირებული მამას და მთელი ძალით მოეხვია, ვერც კი იფიქრებდა რომ აქ ნახავდა მამამის, სანდრო არ აძლევდაუფლებას ვინმე ენახხა, მხოლოდ ტელეფონით ელაპარაკებოდა,ახლა სიხარულით გული ამოუჯდა.
-როგორ ხარ ბარბარე? ილია ცრემლს ძლივს იკავებდა.
-კარგად მამა, კარგად, ახლა მართლა უჩვეულოდ კარგად იყო ბარბარე.
-სანდრომ მითხრა რო აქ იქნებოდი თავის სასტუმროში.
-ეს სანდროსია?
-ხო არ იცოდი? ბარბარე ახლა აკვირდებოდა სასტუმროს უჩვეულოდ ჭარბობდა ქართული ელემენტები, დროშის ფერებში იყო გადაწყვეტილი ექსტერიერი, შიგნით ერთმანეთს ერწყმოდა თანამედროვე და ძველი ტრადიციული კულტურა. ბევრი ილაპარაკეს, ბარბარეს არაფერი უთქვამს სანდროზე მამამის არასოდეს ეტყოდა ამას არ უნდოდა კიდევ უფრო მეტი ტკივილი მიეყენებინა, თავისდაუნებურად ილიამ შენიშნა რომ ბარბარეს მდგომარეობა გაუმჯობესებულიყო, ამან საშინლად გაახარა. კიბეებზე ჩამოსვლისას ბარბარემ დაინახა რო სანდრო ღვინის ჭიქით იდგა და რაღაცაზე მხიარულად ლაპარაკობდა, მთელ სხეულშჳ გააცხელა, ეგონა თავბრუ ეხვეოდა, ყველაფერი ტრიალებდა, შიშჳსგან ფეხები აუკანკალდა, სანდრომ თვალი მოკრა მის კუდიანს და მაშინვე მის ჩამოსაყვანად ავიდა კიბეებზე, ბარბარე შიშჳსგან კანკალებდა, უნდა ეკივლა, როცა სანდროს მშვიდი ხმა გაიგონა.
-თუ დაიღალე მითხარი და წავიდეთ. ბარბარე მოეშვა ფხიზელი ხმა რო გაიგონა.
-ნუ შეგეშჳნდება-მეთქი, ხო გითხარი ბარბარე, მე არ ვსვავ, სანდრომ ხელი გაუწოდა კიბეებზე ჩამოაცილა, მისმა მახვილმა თვალმა ჯვალოს ნაჭერშიც შენიშნა რობაქიძის დახვეწილი მოძრაობა, თუმცა ფართო ტანისამოსმა მალე დაფარა სხეულის კონტურები.
-არ დავღლილვარ, გაუღიმა კუდიანმა, არ უნდოდა ადრე წაეყვანა და საქმე გაეფუჭებინა ბარბარეს. სანდრომ მის გვერდით დააჯინა, ყველა მხიარულობდა, საუბრობდნენ თითქმის ყველაფერზე, საგადასახადო კოდექსიდან დაწყებული წიგნის ფესტივალით დამთავრებული, თითქმის ყველა სფეროიოს შეეხნენ, სპორტზე საუბრისას ბარბარეს მოუსვენრობა დაეტყო ყოველთვის თავგადაკლული მაყურებელი იყო, ხშირად ესწრებოდა თამაშებს, ილია გულს არასოდეს წყვეტდა და აქეთ იქით დაყვებოდა ჩემპიონთა ლიგის, შიდაჩემპიონატის თამაშებზე და ყველაფერზე რასაც მისი ერთადერთი განებივრებული ბარბარე მოინდომებდა. სანდრო იქაც არ ეშვებოდა და სიცილით უღებდა საჭმელს.
-აღარ გინდა გთხოვ. ყურში ჩაჩურჩულა ბარბარემ.
-მაცადე მე ვიცი რამდენი უნდა გადმოგიღო, ხო იცი რო ბოლომდე უნდა შეჭამო, აქ უხერხულია ჩემი ხელით რო გაჭამო, მაგრამ თუ არ დამემორჩილები, მაგასაც არ ვითაკილებ.
-ეჭვიც არ მეპარება ტირანო.
-ეგრე არ შეიძლება, რა ახალ-ახლალ სახელებს მარქმევ, ცოტა ფანტაზიას უნდა მოვუხმო, მარტო კუდიანი არაა საკმარისი. ორივეს გაეცინა.
-შენთვითონ არაფერს იღებ მე კი მთელი თეფში გამივსე, გეხვეწები გაჩერდი.
-მე შენ გელოდები როდის გადმომიღებ კუდიანო.
-მოგიწევს სამუდამოდ მელოდო.
-დაგელოდები! სანდრომ მზერა არ მოაშჴრა, აკვირდებოდა მის ნატიფ და სავსე ტუჩებს რაღაც უჩეულო რო ესვა და მთლიანად გამქრალი იყო ტუჩის კონტური.
-რატომ გქონდა თმა შეღებილი ისე საზარლად? მოულოდნელად კიითხა სანდრომ, იმ მიზნით რომ იმის ახსნა გაეგო რატო ესვა სახეზე ეს რაღაც საშინელება და თვალებიც არაბუნებრივი ფერის რატო ჰქონდა.
-რაღაც უაზრო კითხვებს მისვავ.
-ხო სულ ვიცოდი რო ჩემგან ცუდი ჟურნალისტი დადგებოდა, ცადა სიტოაციის განტვირთვა ალექსანდრემ.
-ბატონო ალექსანდრე რაღაც პრობლემაა და შეგიძიათ წამობრძანდეთ? ყურშჳ ფრთხილად უთხრა ოფიციანტმა.
-ახლავე თემო, სანდრო ადგა, ბარბარეს უთხრა რო მალე დაბრუნდებოდა. ბარბარეს თავშლით ყველა მოიხიბლა, ეკითხებოდნენ სად იშჴვა, ბარბარე მორცხვად პასუხობდა რო ქმარმა სურპრიზი მოუწყო და ზუსტად არ იცოდა საიდან ჩამოატანინა. ბარბარე ისე გაერთო საუბარში ვერც შენიშნა რო სანდრო დიდი ხანი იყო გასული, ფეხზე წამოდგა მის საძებნელად, სცენისკენ რო გაიხედა ეგონა თვალთ დაუბნელდა, თავი ძლივს შეიმაგრა რო არ დაცემულიყო, ალექსანდრე ვაჩეს ელაპარაკებოდა მხიარულად და რაღაცას ანიშნებდა. ვაჩემ ჯერ ვერ იცნო, მერე თვალები აემღვრა. ბარბარე ნაბიჯს ვერ დგავდა ერთ ადგილზე იყო მიყინული და ვაჩეს თვალს ვერ აშორებდა.
-მოდი ბარბარე დაუძახა სანდრომ. ვაჩეს თვალები აემღვრა, გაოგნებული იყო იმით რაც ნახა, როგორ იცნო თვითონაც უკვირდა, ყველაფერმა თვალწინ გაურბინა, ბარბარეს სილამაზემ, ერთად ცეკვამ, მხიარულებამ, მისმა გულწრფელობამ, სიალალემ. ვაჩე ტიროდა, ცრემლებს ვერ იკავებდა, სანდრო გაქვავდა, ვერ მიხვდა რა ხდებოდა.
-ბარბარე, ძლივს თქვა ვაჩემ, ხმა გაუწყდა.
-გამარჯობა! ბარბარემ თავდახრილმა თქვა ცრემლები რო არ შემჩნეოდა.

***

-წავიდეთ სანდრო! ძლივს თქვა კუდიანმა. სანდროს ბერი არ უფიქრია მალევე მიხვდა რაც ხდებოდა და ესიამოვნა.
-კარგი როგორც გინდა, მაგრამ ახლა ვაჩემ და მისმა მეგობრებმა უნდა იცეკვონ. სრულიად შემთხვევით ალექსანდეემ ის ანსაბლი მოიწვია სადაც ბარბარე და ვაჩე ერთად ცეკვავდნენ, ახლა უნდოდა სანდროს რო ბარბარე დარჩენილიყო, მათი ურთიერთობა უფრო გაღრმავებულიყო, ვაჩეს დალაპარაკებოდა, იქნებ მას მაინც მოეხერხებინა ბარბარეს მდგომარეობიდან გამოყვანა.
-შეიძლება გელაპარაკო? ძლივს გადააბა სიტყვები ვაჩემ. ბარბარე იმდენად გაბრაზდა სანდროს გულგრილობაზე რო ვაჩეს დათანხმდა გვერძე ელაპარაკათ. ახლა თავშჳ არაფერი მოდიოდა რა უნდა ეთქვა მისთის, ასე უცხოდ ვააჩესთან არასდროს ყოფილა, უბრალოდ მოიკითხავს და მალე გამობრუნდება. ვაჩემ კარები გაუღო და გარეთ გავიდნენ, სანდროს გულში პირველად ამდენი ხნის განმავლობაშჳ იმედი გაიკლაკნა და აზრი მარის დაუკავშირა, აქამდე არ აძლევდა თავს უფლებას მასზე ეფიქრა, მხოლოდ ძალიან მძჳმე წუთებშჳ მონატრებისგან რო არ გაგიჟებულიყო სურათს ეფერებოდა, ახლა მისი სახე წინ ედგა, და უჩვეულო პეპლები დაფრინავდნენ სანდროს მუცელში. ბარბარე მხრებაწურული იყო, საშჳნლად ერიდებოდა რამის თქმა, ვაჩე თვალს არ აშჴრებდა.
-მიყვარხარ ბარბარე! ამის გაგონებაზე მუხლები ლამის მოეკვეთა, ყველაფერს ელოდა ამის გარდა.
-რამდენი გეძებე, ვერაფრით დაგივიწყე ჩემო სიცოცხლე, ბარბარე გაოგნებული უყურებდა.
-მე გათხოვილი ვარ, მტკიცედ გაისმა მისი ხმა.
-ხო ვიცი რო ისევ გიყვარვარ, შეუძლებელია ამ ყველაფრის გაქრობა ბარბარე, მე ვერ მოვერიე ამ გრძ ობას, ვერც შენ დაივიწყებდი, არაფერი მაინტერესებს, უშენოდ ვკვდები, როგორ მენატრები რო იცოდე, სულ შენი ხმა მესმის სულ შენ გხედავ. ბარბარემ ლამის ხმამაღლა იტირა,
-დამანებე თავი ვაჩე, არ აქვს აზრი რას მეტყვი, ყველაფერი ორი წლის წინ მორჩა.
-ნუთუ პატიება არ შეგიძლია.
-შენ ისე მოიქეცი ვაჩე, როგორც მოიქცეოდა უმრავლესობა, ამიტო არაფერშჳ გადანაშაულებ, მაგრამ ჩემში შენ ისეთი ვეღარასოდეს იქნები, ამიტომ მირჩევნია საერთოდ არ იყო.
-ბარბარე რამდენი რამ გამოვიარეთ ერთად, ამასაც გადავლახავთ.
-მე სანდროს ცოლი ვარ!
-აშკარაა რო ერთმანეთი არ გიყვართ, არ ვიცი რატო ხართ ახლა ერთად მაგრამ ეს აშკარად იგრძ ობა.
-შენ არ გეკითხება ჩემი და ჩემი ქმრის ურთიერთობა, მოვალე ხარ ფაქტს სცე პატივი.
-ბარბარე სანდროს მე დაველაპარაკები თუ შენ........
-უკან ვერაფერს დააბრუნებ ვაჩე, ან დააბრუნებ დამახინჯებულად და ეს შემდეგ მთელ ცხოვრება დაამახინჯებს.
-ბარბარე გეხვეწები.
-გთხოვ ვაჩე დამანებე თავი. ბარბარე ვერ უძლებდა ვაჩეს მზერას, მის ხმას, სიტყვებს, ახლა თითქოს ძველი დრო დაბრუნდა. ბარბარე შენობისკენ წავიდა. ყველაფერი ეწვოდა სიმწრისგან. გაღიმებული სანდრო მაგიდასთან იჯდა და მხიარულად საუბრობდა.
-წავიდეთ დავიღალე! სანდროს სახე ეცვალა ნამტირალევი ბარბარეს დანახვაზე.
-რამე ხო არ გაწყენინა? ფეხზე წამოხტა ალექსანდრე.
-არა, კარგად ვარ წავიდეთ, ბარბარე თბილად დაემშვიდობა სტუმრებს და მანქანაში უკან ჩაჯდა. მთელი გზა ტიროდა, ახლა სანდრო ნანობდა რო დაალაპარაკა, ბარბარეზე ცუდად იმოქმედა ამან. იმასაც გრძნობდა რომ ისევ ვაჩე უყვარდა, ახლა ამას უნდა ჩაჭიდებოდა, იქნებ ურთიერთობა დაელაგებინათ, ოთხივესთვის ასე უკეთესი იქნებოდა, სანდროც მარის დაელაპარაკებბოდა ბოდიშს მოუხდიდა ყველაფრისთვის. ალექსანდრეს ოცნება ისე შემოეპარა რო პატარა ბიჭივით ფრენა დაიწყო, თავის თავზე გაეცინა.
-მადლობა „ჩადრისთვის“ და მამას ნახვისთვის.
-მადლობაზე ჩვენ შევთანხმდით მემგონი, სანდრომ წარბები აწკიპა.
-არ გინდა ახლა, ჩვენ ეგ ურთიერთობა არ გვაქვს. მკაცრად უპასუხა ბარბარემ და ოთახში შევიდა.

.......

-გამორიცხულია სანდროს ეს მახინჯი უყვარდეს, ხედავ მაინც რა აცვია? ნამდვილი ეშმაკია, კუდიანი, ნეტა თუ ვინმე დადის ამ ფორმით ამ საუკუნეში.
-აბა რატო მოიყვანდა ცოლად?
-არ ვიცი სანდროსას რას გაიგებ, ხო იცი რა ეჭვიანია, ყველა გოგო გაწამებული ყავდა ასეთ ხასიათჳს გამო. ამაზე კი საეჭვიანო თავის დღეში არ ექნება, გადაიკისკისა თამუნამ თავის დაქალებთან საუბრისას, კარებთან მდგარ ბარბარეს ეგონა რო მიწა გაიხსნა, ამ სიცილმა სულ მთლიანად გახლიჩა შჲაზე, ნერვები ისე მოეშალა რო აკანკალდა, ასეთი თავხედი როგორ იყო ეს ქალი. გულში რაღაც მწარედ ჩაწყდა, თუ ასეთი ეჭვიანი იყო წინა დღეს ოდნავ ვერ შეატყო ბარბარემ, რომ გაბრაზდა ვაჩეს რო დაელაპარაკა.
-სანდროს მგონია, რომ ისევ მარი უყვარს, იმ დღეს დავინახე მის სურათს ეფერებოდა, ალექსანდრე ისეთი კონსერვატორია ბუნებით ასე ადვილად ვერ დაივიწყებდა თავისი ცხოვრების სიყვარულს. მალე ამას მოიშორებს, მარი არ აპატიებს რო მიატოვა და მარტო დარჩება სანდრიკო.
-ღმერთო რა საშინელი აზრები გაქ თამუნა, მისი დაქალიც კი გაოცებული იყო. ბარბარეს აღარ უტირია, ასეთ დროს ადრე რასაც გააკეთებდა ზუსტად იმის გაკეთება მოუნდა. „ჭორიკნებთან“ შევიდა სახეზე არაფერი ეტყობოდა რო რამე გაიგო, გაღიმებული ჩამოუჯდა მის დაქალებს, ფორთოხლის წვენი აიღო და დაიწყო.
-იცით ადრე, აღარ მახსოვს სად (ახსოვდა, მაგრამ მეტი ემოციისთვის თქვა) წავიკითხე რომ „ჯობს შენზე ცუდი ილაპარაკონ, ვიდრე საერთოდ არ ილაპარაკონ“ მიხარია თუ ასეთ ამინდში, როცა შეგიძლიათ ბევრი სასარგებლო რამ გააკეთოთ ჩემით დაინტერესდით, რა მაცვია, რატო მაცვია, როგორ გამოვიყურები, სანდრო რას ფიქრობს ჩემზე და ასე შემდეგ. თქვენ „ძვირფას“ დროს ჩემზე ხარჯავთ, ეს კი იმაზე მიუთითებს რომ მიუხედავად ყველაფრისა ჩემი ცხოვრება უფრო საინტერესოა ვიდრე თქვენი, მე არავის ცხოვრებით არ ვარ დაინტერესებული და არავიზე ვჭორაობ.
-როგორ ბედავ შე მახინჯო! თამუნამ თავი ვერ შეიკავა. ბარბარე მშვიდად, გაღიმებული ადგა და ფორთოხლისწვენი პირდაპირ სახეშჳ შეასხა.
-ხმას დაუწიე, რო მელაპარაკები! გამოსვლისას სანდრო კარებთან დახვდა, ბარბარეს თვალი ჩაუკრა გაუღიმა და უხმოდ გატრიალდა.
თამუნა ცოფებს ყრიდა, მგრამ ხმას ვერ იღებდა, დრო გადიოდა, ბარბარეს რამდენჯერმე დაუნახავს ჩაფიქრებული ალექსანდრე სურათით ხელში, მისდა გასაოცრად რაღაც უხერხული შეგრძნება დაეუფლა, ნუთუ მართლა ეჭვიანობ? არა გამორიცხულია, თავის თავს ეტყოდა და ამ ფიქრებს თავიდან გამოდევნიდა. რაც არ უნდა იყოს ქალი იყო და თავს შეურაცხყოფილად გრძ ობდა. ყველაფერი ჩვეულ კალაპოტში მიდიოდა, სანდრო გვიან მოდიოდა, ბარბარე ბაღში სეირნობდა, ბავშვებთან ერთობოდა, კონსტანტინე სულ უფრო ემსგავსებოდა სანდროს ერთი ის იყო რო ზარმაცი იყო და კალათბურთზე სიარული არ უყვარდა, თამუნა ხმას ვერ იღებდა მას მერე რაც ბარბარემ თავისი ადგილი მიუჩინა, რუსუდანი უფრო და უფრო იხიბლებოდა რძლით, პროფესიით ფსიქოლოგი იყო და იმაზე ადრე შეეძლო ადამიანის სულის, ხასიათის დანახვა ვიდრე სხვებს. ალექსანდრე უფრო ჩაკეეტილი გახდა, ღამე ეზოში დადიოდა, ვერაფრით იძინებდა, მხოლოდ ბავშვებთან იყო სხვანაირი ამის დანახვაზე ბარბარეს გული ეკუმშებოდა, როგორ უვლიდა ქეთოს და გიოს, როცა სახში იყო თვითონ აჭმევდა, კოვზით დადევდა ცელქ ბავშვებს, ყველანაირ თამაშს ეთამაშებოდა, კონსტანტინეს ამოსუნთქვის საშუალებას არ აძლევდა, ახალ გუნდში გადავიდა კოსტალა, სპონსორიც ყავდა ამ გუნდს და უფრო პასუხისმგებლობით ეკიდებოდა. 2 თვე ძალიან სწრაფად გავიდა ბარბარესთვის, სასიამოვნოდაც კი, რუსუდანს ელაპარაკებოდსა ხშირად, აშკარად გრძ ობდა რო ამ ქალს „დაუმუღამა“, როგორც სანდრომ უთხრა, ნანისთან ძალიან კარგი ურთიერთობა ჰქონდა, საჭმელებსაც ამზადებდა, უამრავი რამ ისწავლა. თითებზე ითვლიდა დარჩენილ დღეებს, როგორც ციხიდან გამოსასვლელი პატიმარი, ყოველი მოგლეჯილი ფურცელი კალენდრიდან დიდი ბედნიერება იყო. თმაც ცოტა ჩამოეზარდა, აღარ იღებავდა. ახალი ბობოქარი ტალღა მაშინ დაატყდათ, როცა კარზე ზარი გაისმა, თამუნას სახე გაუნათდა, ეს მარი იყო სანდროს შეყვარებული, გვერძე ცხოვრობდა მეზობლად და ამერიკიდან ახალი ჩამოსული იყო. ისე მოიკითხა თამუნამ რო ბარბარე გაოცებული უყურებდა, მარი რო დაინახა გაოცდა სურათზე კარგად არ ჩანდა რა ლამაზი იყო, ბარარემაც კი თვალი ვერ მოწყვიტა.
-თამუნა გამარჯობა, ალექსანდრე სახლშია? მარის ხმას ეტყობოდა, როგორ სიყვარულით ახსენებდა ამ სახელს, აქ მოსასვლელად სიამაყის მთელი ჯებირები გადააულახავს. ბარბარემ დაინახა როგორ აეკრო კიბეზე მდგარი ალექსანდრე კედელს, ჯერ გაოცებუული სახე ქონდა მერე იმხელა ტკივილი ამოიკითხა ბარბარემ რო გული დაეწვა, მიხვდა რომ მის გამო არ ჩამოდიოდა სანდრო, მის გამო გაწყვიტა მასთან ურთიერთობა და იმასაც ხედავდა რო სიგიჟემდე უყვარდა მარი.
-თამუნა სანდროს გადაეცი, არ ვიცი როგორ გითხრა, ან უნდა ვამბობდე თუ არა ამას, მაგრამ 1 კვირაში ვთხოვდები, სანდროს ეგონა რო სისხლი გაეყინა, ვეღარ სუნთქავდა, გული შეეკუმშა, -მაგრამ მისი ერთი სიტყვა და... მარიმ ცრემლები ვერ შეიიკავა, სანდრო გრძ ობდა რა რთული იყო მისთვის ამის თქმა, იმ სიამაყის დაძლევა, -თუ სანდრო მეტყვის რომ ისევ ვუყვარვარ, გეფიცები ყველაფერს ჩავშლი, მარის მდინარესავით მოდიოდა ცრემლები, ალექსანდრე ოთახშჳ დაკუნტული შევიდა, არაადამიანურ ტკივილს გრძ ობდა, არაადამიანურად უყვარდა, როგორ მიატოვა, ერთ ჩვეულებრივ დღეს ბარბარეს ცოლად მოყვანა რო გადაწყვიტა მარის პირდაპირ უთხრა რო შორდებოდა, ახლაც არ ამოდის მისი ბავშვური თვალები გონებიდან, ახლაც გული ისევე უცემს მის დანახვაზე როგორც ადრე. მთელი დღე არ ჩამოსულა, როცა ვახშმის დრო იყო რუსუდანმა მოიკითხა.
-ძალიან მაღალი სიცხე აქვს, განერვიულებულმა ნანიმ დაიწყო, -უამრავი წამალი დავალევინე არაფერი შველის, რუსუდანი მაშინვე შვილის ოთახისკენ წავიდა, ნერვიულობაზე სანდროს სიცხე მისცა, ოფლში იწურებოდა, სხეული უკანკალებდა იმის წარმოდგენაზე რო ერთ კვირაში მარის ვიღაც შეეხებოდა, სხვისი ცოლი გახდებოდა, ყველაფერი ეწვოდა, თვალები დაებინდა. რუსუდანმა რო ხელი დაადო გული შეუქანდა.
-იწვის. სასწრაფოდ ექიმი გამოიძახეს, სანდრო ხმას არ იღებდა, სახე ისეთი ნატანჯი ქონდა რუსუდანი ტირილისგან დაიცალა. ახლა მას ესმოდა ყველაფერი, იგი გრძნობდა იმ ტკივილს, რასაც მისი ალექსანდრე.
-ჯაბას დაურეკე დე რა, ძლივს ამოღერღა ალექსანდრემ. მთელი ერთი კვირა ჯაბა იყო სანდროსთან, ჯაბა მეთვალყურეობდა ბარბარეს, ოჯახს, სანდრო მხოლოდ მას და ისიც ძალიან ცოტსა ეუბნებოდა რა ცუდად იყო, ვერ დგებოდა საწოლიდან, გარეთ ვერ გადიოდა, ერტხელაც რო მარისთვის თვალი მოეკრა გაგიჟდებოდა, სურვილს ვერაფერს მოუხერხებდა, ნებისყოფას ჯალათივით აწამებდა, სურვილს შთანთქავდა და ეს კლავდა. ბარბარე უყურებდა მის ტანჯვას და უფრო იტანჯებოდა ხვდებოდა რო ის იყო მიზეზი ყველაფრის, მაგრამ ბოლომდე აინტერესებდა მისი საქციელი. ერთი კვირა სიცხე ვერაფრით დაუგდეს, წამლებმა ღვიძი უფრო გაუღიზიანა, კუჭი აგიჟებდა, მაგრამ სულიერ ტკივილთან შედარებით ამის ატანა შესაძლებელი იყო. საღამოზე რუსუდანი შევიდა სანდროსთან.
-დე როგორ ხარ? ხმა უკანკალებდა რუსუდანს. სანდრომ ვერაფერი უპასუხა, ცრემლები ყელში გაეჩხირა, მეორე დღეს ქორწილი იყო და სანდრო მკვდარივით იყო.
-უნდა გელაპარაკო, ვეღარ ვითმენ ასე რო გიყურებ. მე ხო ვიცი შენს თავს რაც ხდება.
-დედა გთხოვ, არ გინდა.
-ალექსანდრე შენ ეს გადაწყვეტილება დიდი ხნის წინ მიიღე და იქ დამთავრდა ყველაფერი, მე არ გეთანხმებოდი, მაგრამ ახლა უკან დახევა დაცემის ტოლფასია, ის რომ ასეთი რამ შეგემთხვა დ ამოძალადედ იქეცი შენმა სულმა ვერ აიტანა, ამიტომ მიიღე ეს გადაწყვეტილება, ყველაზე რთული, ყველაზე ეკლიანი, პატიების მიღება. მე შეენი მჯერა და ვიცი, რომ ამ გზას არ გადაუხვევ თუნდაც სიცოცხლის ფასად. იმ დღეს დაკარგე მარი როცა ბარბარეს ცოლად მოყვანა გადაწყვიტე.
-დედა ვიცი და ამიტომაც ვარ ასე. სიცხისგან გათანგულს თვალები ჩასისხლიანებული ჰქონდა, ოფლი მთელ სხეულზე ასხავდა, შუბლი ეწვოდა, პირი გაუშრა და აეწვა.-ვერ მაპატიებს, უპატიებელი რამ ჩავიდინე და ყველაფერი ჩემი ილუზია იყო, მეგონა რო ამ ცოდვისგან გათავისუფლება შესაძლებლობელი იყო.
-გგონია რო პატიების მიღება შეუძლებელია?
-ხო, მე მეტი არ შემიძლია, მეტი რა გავაკეთო, არ უნდა რომ მობრუნდეს, უნდა იტანჯებოდეს, არაფერი აინტერესებს, ვერ წარმოიდგენ რამხელა ნებისყოფა დამჭირდა რო არ გავგიჟებულიყავი, ერთი წელი ვყარაულობდი თავი არ მოეკლა, ყოველ დღე მელანდებოდა რო რაღაცას ჩადიოდა, ამან გამომფიტა, მაგრამ იმ განცდამ რო მარის სამუდამოდ ვკარგავ დედა.... ძლივს ამოისუნთქა,- სადღაც მეგონა, რო შეიძლებოდა ყველაფერი დალაგებულიყო.
-ალექსანდრე მარიზე ფიქრი იმ მდგომარეობაშჳ სადაც შენ ხარ გეკრძალება, შეუვალი იყო რუსუდანი.
-ვიცი, არის გზა დედა რო ამისგან გავთავისუფლდე? ან საკმარისი იქნება ბარბარეს პატიება ჩემი გამძვინვარებული სინდისისთვის? აღარ ვიცი, მამა ალექსანდრე თითქოს ვერ მამჩნევს, ვერ მხედავს, მას მერე რაც აღსარებაში ვუთხარი, არც ერთი საყვედური ასე არ გამანადგურებდა, თავს არარაობად ვგრძ ობ როცა ასე მექცევა.
- ალექსანდრე მე ქალი ვარ და გეტყვი ეს არის ყველაზე მძიმე რამ, რაც კაცმა შეიძება ქალს გაუკეთოს, ამაზე მძიმეს რო მოინდომო როგორც ქალს ვერ გაუკეთებ, ამ დროს მის სულს და სხეულს ერთიანად უვლი ფეხებით და ასეთი შეურაცხყოფა წარმოუდგენელია. გეტყვი იმასაც რომ პატიება შეუძლებელია თუ არ გიყვარს, რაღაც არაამქვეყნიურად, რაღაც განსხვავებული სიყვარულით, აი ისეთი სიყვერულით კითხვისნიშნის ქვეშ რო დგას მართლა არსებობს თუ არა, თუ ბარბარეს არ შეუყვარდი ვერ გაპატიებს, მაგრამ თავს ვერ შეაყვარებ თუ შენ არ იგრძნობ მის მიმართ სიყვარულს.
-დედა თავი ვაიძულო? ხო იცი რო ეს შეუძლებელია.
-ალექსანდრე შეუძლებელი ისაა რო ასეთი სული არ შეგიყვარდეს, მთავარია ის დაინახო, როგორ გაგიმართლა რო იცოდე ანგელოზი გყავს ცოლად, სანდრო ადამიანების წაკითხვა უნდა შეგეძლოს და თუ ბარბარეს წაიკითხავ გამორიცხულია გულგრილი დარჩე. სანდრო გაოგნებული უყურებდა დედამისს.
-დედა ვერ წარმოიდგენ როგორ მაოცებ. სანდრომ იცოდა დედამისის ასეთი ცვალებადი ხასიათჳ ასეთ მომენტებს „გამონათებებს“ უძახდა.
-დედა არაფერი ხდება შემთხვევით, არც ერთი განსაცდელი არ მოდის უბრალოდ, მით უმეტეს ასეთი, თუ მოინდომებ ამ ცოდვას დიდ სიყვარულად აქცევ და სულს გადაარჩენ, ან მოგიწევს ყოველთვის გაურბოდე სინდის, იცოდე რო ყველა ქალი მისი გვერძე მდგომი კაცის ანარეკლია, ბარბარე ისეთი იქნება, როგორც შენთან იგრძნობს თავს, ყველაფერი უნდა აუხსნა, უნდა უთხრა რას განიცდი, შენ მოვალე ხარ სანდრო შენი თავი აწამო, თუნდაც სიკვდილამდე, ყველაფრის ფასად, განუცდელის განცდის ფასად, მას ისეთი რამ გაუკეთე.
-ვიცი დედა, ვიცი, მაგრამ ეს არ იქნება გამოსავალი, შეიძება ამით იმხელა უფსკრული გავაჩინო რაც ორივეს უფრო გაგვანადგურებს, შეიძლება გვიყვარდეს ერთმანეთი, მაგრამ ერთად ყოფნა არ შეგვეძოს, რადგან დიდი ცოდვა დგას ჩვენ შორის, შეიძლება მაპატიოს, მაგრამ დავიწყებას ვერ მოვთხოვ და გგონია მე შევძლებ დავიწყებას? ყველაზე მეტად მეხსიერების მუდმივობა მაშინებს, ვერ დაივიწყებს, ვერც მე დავივიწყებ და ამ დროს მისი სიყვარული გამანადგურებს. ცივი გონებით უნდა ვიმოქმედო, მას უნდა დავეხმარო ამის გადალახვაში თუნდაც მე უფრო და უფრო ჩავიფლა ტალახში.
-მე შენი იმედი მაქვს, ვიცი რომ სწორი გზით ივლი ამ ცხოვრებაში, შენებური გზით, მაგრამ სწორით. შეგიძია იგლოვო დაკარგული სიყვარული, მაგრამ მალევე უნდა მოეგო გონს. ნუთუ ის ვერ მოახერხე ამდენი ხანი რომ ის შავები გაახდევინო? მე შენ უფრო ძლიერად გთვლი. გაეღიმა რუსუდანს.
-ნუ მაქეზებ რუსუდან, დედამ გახურეებულ შუბლზე აკოცა და გავიდა, სანდროს ფიქრის თავი არ ჰქონდა მაშინვე ჩაეძინა, ღამე გაეღვიძა, ბორგავდა, ბოდავდა, სიცხე უფრო და უფრო უწევდა, მთელი სხეული ეწვოდა, გაუაზრებლად ძლივს წამოდგა ფეხზე აბაზანაში შევიდა, ცივი წყალი მოუშვა, როგორ უნდოდა ეღრიალა, ცრემლები ახრჩობდა, ხორხი ეწვოდა, ტანსაცმლიანა იდგა ცივი წყლის ქვეშ, ვერაფერს გრძნობდა, მუხლებში ძალა დაკარგა ძირს ჩაიკეცა, ბარბარე მტელი ერთი კვირა ნერვიულობდა, ელოდებოდა სანდროს გადაწყვეტილებას, რო მიხვდა რო არ წავიდოდა მის ოთახში შევიდა, გაქვავდა ამ სანახაობის ნახვაზე, ასე ნატანჯი სახე ცხოვრებაში არ უნახავს, თვალებდახუჭული წარბშეკრული იჯდა ძირს ალექსანდრე, ცივი წყალი ესხმებოდა ვერაფერს გრძნობდა, ბარბარე ძლივს უახლოვდებოდა, იგრძნო რო ტიროდა ალექსანდრე, შუბლი შეჭმუხნილი ჰქონდა.
-ალექსანდრე! სანდრო მაშჳნვე გამოერკვა, ეგონა ელანდებოდა კუდიანი.
-გაგიჟდი? მოკვდები, ჯერ ისედაც ავად ხარ, ბარბარემ წყალი გამორთო.
-გეხვეწები ბარბარე ახლა არ გინდა, პირველად ევედრებოდა სანდროს თვალები რაღაცას.
-ალექსანდრე, თუ გიყვარს ვერ ვხვდები აბაზანაში წყლის ქვეშ ჯდომას რა აზრი აქ? წადი და ეს უთხარი, ნუ დაკარგავ, მერე მთელი ცხოვრება ეს უნდა ინანო, ბარბარე ამას ეუბნებოდა და თან მკავზე ეჭიდებოდა, რომ როგორმე გამოეყვანა.
-რა?
-მე არ შეგიქმნი პრობლემას, სიმართლე გითხრა ყველაზე ნაკლებად ის მინდა ჩემ გამო ვინმე იტანჯებოდეს, არ მიინდა რომ ცხოვრება იმის გამო დაინგრიო რო მე ახლა შენი ცოლი ვარ.
-მე ხო დაგინგრიე, ამოილუღლუღა ალექსანდრემ.
-ეს იმას არ ნიშნავს რომ მეც ეგ მინდა შენთვის. სანდრო ვერ მოძრაოდა ისე გაოგნდა კუდიანის სიტყვებით.
-მაპატიე, მთელი ტკივილი ამოყოლა ალექსანდრემ ამ სიტყვას, ისეთი სევდიანი თვალები ჰქონდა, ისეთი დაღლილი და ნატანჯი სახე რომ ბარბარემ მაშინვე უპასუხა.
-კარგი, გაპატიე. ეს არ იყო ის სიტყვები ოშხარელის სულს რო დაამშვიდებდა, პირიქით უფრო ააფორიაქა, ახლა უფრო გრძ ობდა სინდისის ქენჯნას, ადგან ახლა ყველაზე მეტად ხედავდა რო ბარბარე ამას არ იმსახურებდა და არც ეს იყო პატიება.
-წადი ალექსანდრე, რაც გინდა იმისთვის უნდა იბრძოლო, მერე გვიან იქნება, ერთხელ ვცხოვრობთ, სიყვარულიც ერთხელ მოდის და ამას უნდა გაუფრთხილდე, იმ გოგოსაც უყვარხარ, გეფიცები რო მე კარგად ვიქნები, სისულელეს არ გავაკეთებ არც არასოდეს გავაკეთებდი, უბრალოდ იმ დღეს თავს ვერ ვაკონტროლებდი, ძალიან მრცხვენია იმის გამო, მამასი მრცხვენია, შენიც. სანდროს კუდიანის სიტყვები ეკლებივით ეყრებოდა, მთელ სულს უკაწრავდა. ბარბარემ თვითონ გააცილა გარეთ, გაუღიმა და სახლში შემობრუნდა, კიბეებამდე ძლივს აახწია რო ხმამაღლა არ ეტირა, რაც არ უნდა იყოს ის ქალი იყო და ამან ყველაზე მეტი დარტყმა მის ქალურ თავმოყვარეობას მიაყენა, ვერასოდეს წარმოიდგენდა რომ შეიძლებოდა ასეთ მდგომარეობაში ჩავარდნილიყო, შეიძებოდა სიამაყე ასე გაეთელა. „კარგად ვიქნები“ ეს სიტყვები ძლივს მოძებნა, მერე დაავიწყდა ისევ თავს აზრებს ვერ უყრიდა. დილით რუსუდანის კივილმა გააღვიძა.
-ალექსანდრე! გამეხებული იყო დედა.
-რა მოხდა? ბარბარე შეშნებული გავარდა.
-სად არის ჩემი შვილი? ბარბარეს გულშჳ რაღაც ჩაწყდა, სადღაც ძალიან ღრმად, მიუვალ დარბაზებში, გულის და გონების გამომწყვდეული აზრი ჰქონდა რო სანდრო დაბრუნდებოდა, ახლა კი ამ აზრმა აზრი დაკარგა. ბარბარემ არაფერი უპასუხა, არ უნდოდა მოეტყუა, არც ის უნდოდა ეთქვა რომ თვითონ გაუშვა. რუსუდანი მთელი დილა გაოგნებული იჯდა, გლოვობდა მის შვილს, რადგან იცოდა რო უფრო მეტად დაიტანჯებოდა თუ ქორწილს ჩაშლიდა, გლოვობდა მის სისუსტეს, ეგონა იცნობდა სანდროს, მაგრამ შეცდა, ყველაფრის მიუხედავად ყოველთვის თვლიდა რომ სანდროს საოცრად ძლიერი ხასითი ჰქონდა და ამით ჩუმად ამაყობდა, ახლა ყველაფერი ჩამოეშალა.
შუადღისას ხმაური მოესმათ, ბექას ხმა მაშინვე იცნობოდა, ბიჭები ხარხარბდნენ, ერთმანეთს ლაპარაკს არ აცდიდნენ, რაღაცაზე კამათობდნენ, რუსუდანი წამოხტა და სანდროს დანახვამ კაპილარებში თბილი და საამო გრძ ობამ დაუარა. ალექსანდრე მხიარული ჩანდა, ენას არ აჩერებდა, თორნიკეს გამალებით ეკამათებოდა, ბექა მაინც ლაპარაკობდა არავინ უსმენდა, მაგრამ ამას მიჩვეულები იყვნენ, ბარბარე გაშრა სანდროს დანახვაზე, ალექსანდრემ გაუღიმა და მაგიდასთან დაჯდა.
-ესე იგი, ხელები აათამაშა ბექამ, გვინდა შემწვარი ქათამი, ხინკალი, სოსისი, დესერტად ნამცხვარი და კოკა-კოლა. ძალიან მოგვშივდა, მთელი დრეა აწყვეტილები ვთამაშობთ კალათბურთს. რუსუდანი სანდროს მოეხვია და თავზე აკოცა, ალექსანდრემ მხოლოდ გაუღიმა.
-ბარბარე მოდი ჩვენტან დაჯექი, ხელი გაუწოდა სანდრომ ბარბარე ინსტიქტურად მიყვა.
-როგორ ხარ ბარბარე? მიეტუზა ბექა, იცი შენი ქმარი რო დეგენერატია, რამ დაგვანიძლავა ისე ეცინებოდა ბექას, მე და თორნიკეს გვიწევს შუა რუსთაველზე ვიცეკვოთ.
-სამაგიეროა წითელი ჯინსისთვის, სანდროს გაეცინა.
-აუ შენი წითელი იყო? აბა მე ვარდისფერი რატო ჩამაცვეს, გაბრაზდა ჯაბა.
-ჯაბა ისე თამაშობდა რო არ ვიცი, ოღონდაც ცეკვა არ წაეგო, თავი მოიკლა, შუაზე გაგვწყვიტა, იცინოდა თორნიკე.
-გააჩნია რა უნდა იცეკვოთ, ბარბარემ მხიარულად კითხა. ბექას ფერები გადაუვიდა.
-თავისუფალი, ძლივს ამოილიღლუღა.
-თავისუფალი სტრიპტიზის ელემენტებით, დააყოლა სანდრომ.
-რა ძალა მადგა ერთი, ამოიკვნესა ბექამ, რაღაც ამ ბოლო დროს ფორმაშჳ არ ვარ, მაგრამ ვიმახსოვრებ.
-იმახსოვრე, იმახსოვრე ფრთხილად იყავი არ გადაიწვე ერთხელაც ეგ თავი გეტყვის memory full-ს გაბრაზებული იყო თორნიკე ბექაზე,-რო ცანცარობდი მთელი თამაშჳ რა გეგონა, ვერ ხედავდი ჯაბა რა მობილიზებული იყო, თავქუდმოგლეჯილი დარბოდა.
-იმიტო რო თავს მოიკლავდა ცეკვას რო მოეწია, ხო იცი როგორია. ხელი ჩაიქნია ბექამ, ახლა მართლა ფიქრობდა რა ჯანდაბა უნდა ექნა. სანდრო მხიარული ჩანდა, ძალიან ბევრი იფიქრა მთელი ღამე, ქორწილი არ ჩაშალა ახლა მხოლოდ ბარბარეზე უნდა ეფიქრა, მისთვის უნდა ეცხოვრა, მისით უნდა ესუნთქა. ახლა მისი ხელი ეჭირა და არ უშვებდა, ბარბარე ვერ ეწინააღმდეგებოდა. ბიჭები რო წავიდნენ ბარბარე ცოტა ხანი ბავშვებს ეთამაშა. ქეთო სულ კუდში დადევდა გარეთ მარტო აღარ უშვებდნენ და ბარბარეს მიეტუზეოდა გარეთ გასაყვანად. კუდიანი უარს ვერ ეუბნებოდა და ასე დაასეირნებდნენ ესთმანეთს, სანდრო სიცილით ამბობდა „საკითხავია ვინ ვის ასეირნებსო“ უყურებდა ალექსანდრე თავის კუდიანს და უჩვეულოდ თბებოდა მისით. რამდენი ხანი იფიქრა იმ ღამეს კუდიანმა რო ქორწილის ღამეს გაუშვა მის სულზე, რამდენჯერ გაოცდა ამის გააზრებაზე, ახლა გრძნობდა რო რაღაც უნდა გაეკეთებინა, რაღაც გარდამტეხი ამ ურთიერთობაში. საღამოს ბარბარეს ოთახშჳ შევიდა, კუდიანი წიგნს კითხულობდა.
-ბარბარე მოემზადე მივდივართ. უჩვეულოდ მკაცრი იყო სანდროს ხმა.
-სად?
-სასტუმროში.
-რატო?
-თუ გინდა ჩემგან ოდესმე გათავისუფლდე ეს უნდა გააკეთო. ბარბარეს არაბუნებრივად შავი თვალები აემღვრა.
-რა უნდა გავაკეთო? ხო დამპირდი? ნიკაპი აუკანკალდა.
-ჩემთან უნდა დაწვე! მეხის გავარდნასავით გაისმა სანდროს სიტყვები.
-მეხუმრები?
-ასეთი სახე მაქვსხოლმე ხუმრობის დროს? ალექსანდრე შეუვალი იყო.
-გეხვეწები, დამანებე თავი, გთხოვ, ბარბარე სასოწარკვეთისგან ტიროდა.
-ნახევარსაათში ჩამოდი დაბლა გელოდები, შიგნით რაც გინდა ჩაიცვი მაგ მხრივ არ ვარ პრეტენზიული, ოდნავ გაუკრთა ღიმილი ალექსანდრეს. ბარბარე გაოგნებული იდგა, ყურებს არ უჯერებდა, ბოლომდე არ ჯეროდა სანდრომ რაც უთხრა, წყალი გადაივლო, არც კი დახედა რა ჩაიცვა და დაბლა ჩავიდა, გაბრუებული იყო. სანდრო მხიარულად ეთამაშებოდა ქეთოს, „ალბათ უნდა რო შემაშინოს“ ეს აზრი აეკვიატა ბარბარეს და ცოტა დამშვიდდა.
-ბაბალე მალე მოქვალ? აეტუზა ქეთო, გარეთ თამაში უნდოდა.
-რა ქეთო? რა მითხარი? ვერაფერი გაიგონა ისე იყო გაბრუებული.
-არა მალე ვერ მოვა, გასცა პასუხი ალექსანდრემ. -შენ არ იცელქო ბებოს გვერდიდან არ მოშორდე თორემ ხო იცი ჩიტი ამბავს მომიტანს.
-ნეტა ეგ ჩიტი დამაწერინა, ჩაიბურტყუნა ქეთომ.
-რო გაიზრდები დაიჭერ, სანდრომ ბავშვს აკოცა და ბარბარეს კარი გაუღო, მუდარა იდგა მის თვალებში,მთელი გზა ტიროდა, სანდროს წარბიც არ შეუხრია,
-სად მივდივართ?
-გონიოში, მშრალად უპასუხა.
-რატო?
-ხო გითხარი უკვე.
-ალექსანდრე! ბარბარეს ხმა აკანკალებოდა.
-რა?. მთელი გზა ხმა არ ამოუღიათ, რამდენიმე საათი იმგზავრეს და ბარბარე ვერაფრით დამშვიდდა..სასტუმროსთან რო გააჩერა მანქანა ეს ერთი სიკვდილი იყო ბარბარესთვის.
-გაემზადე და წყალშჳ ცავიდეთ, სანდრო უკვე შორტებით იყო და კარზე დაუკაკუნა.ბარბარეს არაფერი შეუცვლია კოჭებამდე იყო დაფარული.
-კუდიანო ვერ ხვდები რო შენი ჩაცმულობიტ უფრო იქცევ ყურადრებას? გაეღიმა სანდროს
-ვერ ვხედავ.
-აქ არავის აცვია, მარტო შენ ხარ შეფუთნული ამ სიცხეში, ხალხიც შენ გაქცევს ყურადრებას.
-მე არ მინდა აქ ყოფნა.
-იცი ვერასოდეს ვიფიქრებდი თუ ცოლს შევეხვეწებოდი რო თავისუფლად ჩაეცვა, სულ მაგაზე მქონდა პრობლემა, მოკლე კაბას ვერ ვიტანდი, ვერც ამოღებულს გაეცინა სანდროს. ახლა კი ოღონდ შენ ეგ გაიხადე და გპირდები ხმას არ ამოვიღებ. შენ აბაზანაშიც ტანსაცმლით ხო არ შედიხარ? სიცილი ძლივს შეიკავა სანდრომ.
-ნეტა რას ელი რო გიპასუხებ?
-არაფერს უბრალოდ მომინდა მეთქვა, ზღვაზეც კი ვერ გაგახდევინე. სანდრო დიდ ხანს იყო წყალში, ვერაფრით შეიტყუა კუდიანი. მერე ამოვიდა ბარბარეს უცინოდა, მაგრამ ის ყურადღებას არ აქცევდა.
-მე წასვლა მინდა.
-გავშრები და წავიდეთ სანდრო წამოწვა მზეზე და თვალები დახუჭა. ბარბარეს რამდენჯერმე გაექცა თვალი მისკენ, მშვიდად იწვა, უამრავი ნაიარევი ჰქონდა, ყველაზე დიდზე ღვიძლთან გრძელი დაძარღვული თითები ედო. დაისი იმდენად მშვენიერი იყო რო ბარბარე თვალს ვერ წყვეტდა, მზე უზარმაზარ ლურჯ სითხეში იკარგებოდა და განწირულ, საოცრად ოქროსფერ სიწითლეშჳ გადასულ სხივებს ხარბად ასხივებდა დედამიწას. ორივე იჯდა გვერდიგვერდ და უყურებდა მზის ჩასვლას.
-უნდა წავიდეთ ბარბარე, ხმა შეცვლილი ჰქონდა სანდროს. მზე გააცილეს და თანდატან ისევე როგორც დედამიწას მათ სულსაც წყვდიადი უახლოვდებოდა. სასტუმროში შევიდნენ, ბარბარე ანერვიულდა.
-ბატონო ალექსანდრე რამდენიმე ფეხბურთელი ისვენებს სასტუმროში ხომ არ...
-განსაკუთრებული მომსახურება შესთავაზეთ გია და არაფერი გადაახდევინოთ, სწრაფად უპასუხა სანდრომ და ბარბარე ნომრისკენ წაიყვანა. ნომერშჳ ძლივს ავიდა, ფეხები არ ემორჩილებოდა არ უნდოდა დაეჯერებინა, სანდრომ კარი ჩაკეტა.
-დალევ რამეს? შამპანურისკკენ ხელი წაიღო.
-არ მინდა, გთხოვ არც შენ დალიო, სანდრომ ღიმილი ძლივს შეიკავა ბარბარეს ბავშვურობაზე.
-მე ცუდი სიმთვრალე არასოდეს მქონია.
-მე მაინც ნუღა მეუბნები მაგას, ბარბარე გაუჩერებლად ტიროდა.
-ბარბარე მე დაჭრის მერე ვეღარ ვსვავ, ღვიძლი დამიზიანდა, ალბათ იცი რო ეს ორგანო არის მფილტრავი, ყოველი ერთი ჭიქიდან ტვინში მხოლოდ 5 პროცენტი ალკოჰოლი მიდის ამ ორგანოს წყალობით, მე კი ისე მაქვს დაზიანებული რო დიდი პროცენტი ხვდება ტვინში, იმ დრეს ბევრი არ მქონდა დალეული დაახლოებით 4 ჭიქა, მაგრამ ეს საკმარისი იყო იყო იმისთვის რომ გადავმწვარიყავი, უტას წლისთავი იყო, არ ვიცი რამ მაიძულა დამელია. ბარბარე უფრო და უფრო ტიროდა.
-გთხოვ, მეორედ ამას ნუ მაიძულებ, გევედრები. სანდრო უახლოვდებოდა, ლოყაზეე აკოცა, მერე კისერზე, ბარბარე საშინლად დაძაბული იყო. სანდროს ტუჩები ყურთან აცურდა.
-როცა რაღაცას ბოლოჯერ აკეთებ არ აქვს მნიშვნელობა რა არის მთელი არსებით უნდა მიეცე, მოეშვი ბარბარე, მისი ხავერდოვანი, ინტონაციურად მდიდარი ხმა ვნების ბურუსშჳ იყო გახვეული. ბარბარეს არაფრის თავი ქონდ აარც წინააღმდეგობის გაწევის, ვერ ხვდებოდა რამ დააბა ასე რო ხმასაც ვერ იღებდა.
-შუქი ჩააქრე, მარტო ამის თქმა მოახერხა. სანდრომ ფეხით შუქი ჩააქრო და ფრთხილად დააწვინა კუდიანი საწოლზე, ბოლოჯერ მოკრა თვალი ბარბარემ სანდროს დაბინდულ მზერას, მის ღრმა დალურჯ თვალებს, ყოველი შეხება მისი გულის მძვინვარე მღელვარებას აძლიერებდა.
-სანდრო გთხოვ, მავედრებელი ხმა გაისმა, გეხვეწები ამას ნუ გამიკეთებ, მეორედ ამას ნუ...... სიტყვა ვერ გააგრძელა სანდროს მხურვალე ბაგეები მისას დაწვდა და ყველა სიტყვა რაც გონებაში დალაგებული ჰქონდა კონტექსტიდან ამოვარდა, სადღაც ჰაერში აორთქლდა, ხმას ვეღარ იღებდა, მხოლოდ იმას ცდილობდა ტუჩები როგორმე აერიდებინა, სანდრო ყველა კაპრიზზე მიყვებოდა, ყველა მის ჩუმ მოთხოვნას აკმაყოფილებდა, მაგრამ მაინც იმორჩილებდა, ბარბარე შემაძრწუნებელ მოლოდინს მოეცვა, ყველა ის განცდა აღუდგა, რომელიც არ დავიწყებია, მაგრამ ახლა მთელი სიცხადით გრძ ობდა თითქოს ორ სამყაროშჳ იყო წარსულში სადაც ჯალათი აწამებდა და აწმყო რომელშიც ყოველი შეხება, ყოველი კოცნა ნაზი იყო და მხურვალე, ვერასოდეს იფიქრებდა თუ ასეთი რამ შეიძლებოდა, თუ კოცნას შეეძო საშჳნელი ტკივილი არ მოეტანა მისთვის, ვერც იგრძ ო როგორ შემოეძარცვა მის სულს და სხეულს შავი სამოსი, ვნება ბობოქარი ქარიშხალივით შეიჭრა მის კაპილარებში, მაგრმა ახლა უფრო ტკიოდა სული, გრძნობდა რომ ალექსანდრე მხოლოდ მისი სხეულის კი არა სული დაუფლებას ცდილობდა და ვერაფერს აკეთებდა. საწინააღმდეგო შეგრძნებები სადღაც უმაღლეს წერტილში გადაიკვეთნენ, საპირისპირო გრძ ობები ერწყმოდნენ ერთმანეთს, ერთ ღამეშჳ შესაძლებელია ქალის სულში სიძულვილი სიყვარულმა შეცვალოს, ვერანაირი წინააღმდეგობა ვერ გაბედა ბარბარეს სხეულმა, ვერც სულმა შეძლო რაიმეს თქმა, იმ ღამეს ფარულ განცდებში დაინთა ყველა საიდუმლო, ყველა მოძრაობა აზრის და სულის, მაგრამ გაუჩერებელი ცრემლი, ახსენებდა ორივეს თუ რა მძიმე ცოდვა იყო მათ შორის გადაულახავ კედლად აღმართული, ცოდვას ფესვები ღრმად ჰქონდა გადგმული ორივეს სულში და შავ სევდადს გაუჩერებლად კვებავდა, ღირსების შებღალვას ვერ პატიობდა და სინდის მოსვენებას არ აძლევდა.
მძიმედ სუნთქავდა გაუცხოებული სულები, ალექსანდრე აზრებს ვერ აგროვებდა, სიტყვებს თავს ვერ უყრიდა და ახლა გამძვინვარებულ სინდისთან ერთად ამ რაღაც „უჩვეულო“ გრძნობასაც უნდა შებრძჴლებოდა.
-ბარბარე! ხმის გაგონებაზე კუდიანი შეიშმუშნა და ერთიანად დაპატარავდა.-მე როცა დრო ამოიწურება ვეღარაფერს გაიძულებ, მაგრამ მინდოდა რომ სანამ რაიმე გადაწყვეტილებას მიიღებ, რა გზითაც წახვალ შემდეგ ცხოვრებაში გცოდნოდა, რომ ესეც არსებბობს, მარტო ის ზიზღღი არ გქონოდა რაც იმ ღამეს მე დაგიტოვე, ვიცი ამით ჩემი სული უფრო დავამძჳმე, მაგრამ იქნებ შენ შეგიმსუბუქო ამით ტკივილი.
-ვერ ვხვდები ასეთი როგორ ხარ. ბარბარე თავის თავზე უფრო ბრაზდებოდა, ახლა გრძობდა რო თვითონვე მისცა ამის უფლება, ხვდებოდა რო ძიერი წინააღმდეგობის დროს სანდრო გაჩერდებოდა, მაგრამ თითი არ გაანძრია ამისთის. იქნებ ეს ძალის მოსაკრებად ჭირდებოდა, რო უფრო გაეძლიერებინა განელებული სიძჲლვილი? იქნებ ელოდა რო ამის შემდეგ უფრო მეტად შეძულდებოდა ალექსანდრე?
-ასე ჩემგან პატიებას ვერასოდეს მიიღებ!
-არ მინდა, აღარ მინდა, თუ გინდა ნურასოდეს მაპატიებ, მაგრამ შენ გახდი ისეთი როგორიც ადრე, დავინახო რო ისევ სიცოცხლე გიხარია, ეს ჩემთვის საკმარისი იქნება.
-შენ გგონია ამით სიცოცხლის წყურვილი დამიბრუნდებოდა?
-შეგეძლო გაგეჩერებინე! არაფერი უპასუხა,ბარბარე გრძნობდ აუცნაურ ძვრებს სულში, თითქოს ბოროტებამ მთელი მისი გული მოიცვა, ბრაზმა და შურისძიებამ გაახელა, არაფერია იმაზე საშჳჳშ ვიდრე სიძულვილნარევი სიყვარული. ფეხზე ადგა და აბაზანაში შევიდა.

......

სახლში მეორე დღესვე დაბრუნდნენ, სანდრო საშჳნლად მორიდებული გახდა, თვალებშიც ვერ უყურებდა ნორმალურად. ბარბარე უცნაურად მშვიდად იყო, თითქოს მის სულს რაღაც ძალიან შავი უახლოვდებოდა, ოთახში აირბინა, მთელი დილა სარკესტან იდგა და თავის თავს აკვირდებოდა, მერე საფულეს ხელი დაავლო და გერეთ გავიდა.
-ბარბარე სად მიდიხარ? მოესმა სანდროს ხმა. ეს ბიჭი სულ სახლშჳ არ არის, მაგრამ მაინც სულ აქაა, გულში გამოსცრა ბარბარეს.
-რამე გჭირდება? უხეშად უპასუხა, სანდრომ მაშჳნვე შენიშნა უცნაური ცვლილება.
-სად მიდიხარ?
-მეგობარი უნდა ვნახო, ამ დროის განმავლობაში ვისუნთქებ, შეიძლება დამახველოს კიდევაც, გამეღიმოს ან შეწუხებული სახე მქონდეს, ზუუსტად არ ვიცი, ყველაფერი უნდა გითხრა?
-ხო კარგად ხარ? გულწრფელი შჳშჳთ კითხა სანდრომ.
-მანქანის გასაღები მომეცი და უკეთესად ვიქნები.
-რომელი მანქანის?
-რომელიც არ გჭირდება. სანდრო საშჳნლად დაიბნა, თავისი ძალიან სწრაფი იყო, დედამისის მანქანის კარი გაუღო.
-თუ გინდა მე გაგიყვან?
-არ შეგაწუხებ.
-თუ მანქანა გჭირდება ხვალე ასარჩევად წავიდეთ.
-არ მინდა მყავს და წამოვიყვან.
-არაფერს წამოიყვან! თუ გჭირდება ხვალე ავარჩიოთ.
-ძალიან კარგი, ბარბარემ ცხვირწინ მიუხურა კარი. გაოგნებული ალექსანდრე დიდ ხანს იდგა ერთ ადგილზე.
-რა მეშველება?! გაოგნებული ოდნავ იუმორით იმეორებდა გულში.

............

ბარბარემ თავის მეგობარს დაურეკა, რამდენი ხანია არ უნახავს, სულ ერთად იყვნენ, საოცრად ყავდა მონატრებული, მაგრამ ყველას და ყველაფერს გაურბოდა ახლა კი მისი ნახვა საშინლად უნდოდა.
-ბარბარე როგორ ხარ? სიხარულით დაიყვირა ანიმ და მეგობარს გადაეხვია.
-კარგად ანანო შენ? ანი ათვალიერებდა ასე ჩაცმულ ბარბარეს და თვალებს არ უჯერებდა.
-მეც ვარ, შენი საქმეები როგორაა?
-არ ვიცი ანი, არ ვიცი. ბარბარე მოშვებული დაეშვა სკამზე.
-იმ ამბის მერე როგორ ხარ? ანი ერთადერთი იყო ვინც ეს იცოდა, მან წაიყვანა ბარბარე საავადმყოფოში. ბარბარე ანის ვერაფერს დაუმალავდა, არც შეეძო ეს ყველაფერი რაც ამ წლების განმავლობაშჳ დაატყდა არ ეთქვა, უკვე გრძ ობდა რო ნაგროვები ტკივილისგან ჭკუიდან იშლებოდა.
-ის გავიგე ვინცაა. ძლივს თქვა ბარბარემ, გრძობდა როგორ ჭირდებოდა მთელი ამდენი ხნის დარდის გამოშვება.
-ვინ? ის ნაძჳრალა? ძლივს გადაყლაპა ნერწყვი ანანომ.
-ხო ანი, ის.
-ვინაა? გამოცრა სიმწრისგან ანის.
-ჩემი ქმარი.
-ესე ნუ ხუმრობ ბარბარე.
-არ ვხუმრობ, მართლა ისაა. დიდ ხანს ილაპარაკეს, ანი საშინლად გაცოფდა, მაშჳნვე უთხრა რო ეჩივლა.
-არა ანი არ მინდა რო ეს ამბავი ყველამ გაიგოს, ხო იცი მამამ რო გაიგოს არ მინდა... ცრემლები წამოუვიდა კუდიანს.
-მასეთს სხვანაირად უნდა გაუშრო სისხლი, ანი ისეთი გამწარებული იყო, ალექსანდრე რო ენახა შუაზე გახლიჩავდა.
-როგორ?
-უნდა დაამცირო როგორც კაცი, მან ხო იგივე გააკეთა.
-ანი მე ესე არ შემიძლია. კიდევ უფრო აუცრემლიანდა თვალები.
-იმან ხო შეძლო, ბარბარე როგორ შეგიძია კიდევ მასზე იფიქრო. ახლა წავალთ, ამ რაღაც საშინელებას გაიხდი, ტანსაცმელს ავარჩევთ, სალონში წავალთ, მაგ საშინელ ლინზებს მოიხსნი, სახეზე რა გისვია?
-ახლა არა ანი, ხვალე მოვალ, ბარათს გამოვართმევ ვაჟბატონს და მერე წავიდეთ, შენ მანამდე ჩამწერე ყველგან. ბარბარეს ერთი სული ჰქონდა სანდრო გაემწარებინა, ყველაფერს გააკეთებდა რო ფულზე დაეწუწუნა ოშხარელს.
***
-მანქანა, ბარათი ულიმიტო და ოთახის გარემონტება მჭირდება. სანდრო კიდევ ვერ მოსულიყო გონს. ბარბარემ ყველაზე ძვირიან მანქნას დაადო ხელი, ისე რო წარბიც არ შეუხრია, მერე ოთახის დიზაინი აარჩია და სასწრაფოთ მოითხოვა გარემონტება, მანამდე ოთახი შეაცვლევინა, სანდროსი უფრო დიდი იყო და იქ გადავიდა.
-ოთახი ჩემი არ მომწონს, ამიტო შენსაში გადავალ.
-ეგ დიდი ხნის წინ უნდა გექნა. ბარბარემ რისხვით შეხედა.
-შენ გარეშე, სადაც გინდა იქ გადადი, მე ამ ოთახში ვრჩები და ყველაფერს შეცვლიან, არ მინდა რო რამე შენ თავს მახსენებდეს.
-კედლები რო შველოდეს ადამიანის დავიწყებას მონატრება აღარ იარსებებდა.
-რაღაც ძალიან უაზროდ ლაპარაკობ ალექსანდრე, არეულად, ჯობს შენი ნივთები სწრაფად მოაშორო აქედან. ალექსანდრე გაბრაზდა.
-შენ თუ გგონია რო რამით გამამწარებ ოთახიდან რო მიშვებ ძალიან ცდები, სიმართლე გითხრა სულ არ აქვს მნიშვნელობა რომელ ოთახში დავიძჳნებ, ამიტო ჩემ ნერვების მოშლას მოეშვი.
-ძალიან კარგი თუ არ გაწუხებს, ახლა ნივთები გაიტანე. სახლშჳ გაჩერება აღარ უნდოდა, ყველაფერი ნერვებს უშლიდა ბარბარეს ეს დამოკიდებულება აცოფებდა მაგრამ ვერაფერს ეუბნებოდა. გრძნობდა რო ესეც აუცილებელი იყო უნდა გამოეშვა ბარბარეს ის ტკივილი და ბრაზი რაც ამდენი ხხნის განმავლობაშ დაუგროვდა, თუმცა გული საშნლად ტკიოდა მის ასეთ დამოკიდებულებაზე, თვითონაც უკვირდა ასე რო განიცდიდა ამას.
-კოსტა ადექი წავიდეთ.
-სად სანდრო? წამოხტა კონსტანტინე.
-ერთი უნდა ვნახო როგორ თამაშობ კალათბურთს, კონსტანტინე მოწყვეტილი დაეშვა სკამზე, არ გაუხარდა ეს ამბავი ჭირივით ეზიზღებოდა ვარჯიში, მაგრამ ალექსანდრე მონსტრივით ადგა თავზე. ბევრი იცინეს, კოსტალა თავის თავს დაცინოდა ისე სასაცილოდ ტამაშჴბდა, ისეთი ზარმაცი იყო ბურთის გაკიდებაც არ უნდოდა, სანდროს ნერვები აწყდებოდა და მთელი ხმით უყვიროდა გამოცოცხლებულიყო, თან სიცილს ვერ იკავებდა ისე სასაცილოდ დარბოდა კონსტანტინე.
-შენ გიჩვენებ სეირს კონსტანტინე, დამაცადე, ჩაიბურტყუნა გულშჳ ალექსანდრემ და საჩვენებელი თითი დაუქნია. სახლშჳ რო დაბრუნდნენ ორივე ერთად ლაპარაკობდა, ერთმანეთს არ აცდიდნენ, წყნარი სახლი უცბად გამოცოცხლდა.
-იცოდე ვარჯიში რო გააცდინო ვერ გადამირჩები.
-აუ არ მინდა რა ეს დეგენერატული სირბილი.
-ჯერ არავინ გკითხავს რა გინდა, ამისთის პატარა ხარ 16 წლიდან შენ გადაწყვეტ, მაგრამ მანამდე ივარჯიშებ. გაუსაჩივრებელ ტონში უთხრა სანდრომ და კიბეებზე ადიოდა ბარბარე რო დაინახა.
-სახლში გამიყვანე ნივთები უნდა წამოვიღო! სანდრო ჯერ ეიფორიაში მყოფი გაოცებისგან ყველაფერზე ემორჩილებოდა, მერე იგრძნო რო ბარბარეს მოთხოვნილებები უფრო და უფრო იზრდებოდა ფინანსების კუთხით პრობლემა არ ჰქონდა, მაგრამ შეურაცხმყოფელი ბრძანებები აგიჟებდა. უხმოდ ჩაჯდა მანქანაში და ბარბარეს სახლიკენ წავიდნენ. სახლში არავინ იყო, ილია ევროპაშჳ იყო წასული, ბარბარემ კაბინეტშჳ შეიყვანა თვითონ თავის ოთახშჳ ავიდა და სამკაულების და ნივთების ჩალაგება დაიწყო. სანდრო დიდ ხანს იჯდა ასე, მერე დისკს მოკრა თვალი, ინსტიქტურად ჩართო.
-ბარბი, ერთი ორი სამი, შეუბერე, მომღიმარმა, გამხდარმა, ღია წაბლისფერი ოდნავ კონიაკისფერშიი გადასული ფერის თმის გოგონამ მხიარულად შეუბერა სული მის 22 წლის დაბადების დღის ტორტს, უზარმაზარი ტორტი რამდენიმე ოფიციანტს ეჭირა და სკამზე შემომდგარი აქრობდა სანთლებს.
-ბარბი რა ჩაიფიქრე? ილიაც გამოჩნდა კადრში.
-არ შეიძება ხმამაღლა თქმა, მამას მოეხვია გოგონა, სანდრო ვერაფრით იჯერებდა რო ეს შეიძლება ბარბარე ყოფილიყო, ეგონა ახლა გამოეღვიძებოდა, გრძელი თმა მხრებზე ჰქონდა გადმოყრილი და ბზინავდა.
-ეს გამონაკლისია, უფრო აგისრულდება, შეეხვეწა ილია.
-ზოგადად ცხოვრებისეული სურვილი ჩავუთქვი და არა ამ წლის.
-მიდი თქვი, ყველა ყვიროდა.
-მინდა რო ძალიან ბევრი შვილი მყავდეს, ფეხზე მდგარ ალექსანდრეს საყრდენი გამოეცალა და სავარძელშჳ ჩაეშვა. -მინდა რო ჩემი შვილები ბედნიერად ცხოვრობდნენ ძლიერ საქართველოში, მინდა რო ისე ვიცხოვრო მამა რო ჩემით ამაყობდე. ილია თავის შვილს მოეხვია, ბარბარე ისეთი ბედნიერი ჩანდა და ულამაზესი იყო, ალექსანდრე მოწოლილ ცრემლებს ვერ იკავებდა, ატეხილი გრძნობები და აზრები ერთად იყრიდნენ თავს და აზრის გამოტანა ჯერ არ შეეძლო ოშხარელს, მხოლოტ ხორხზე მიხეეთქილ მწველ ბურთს გრძნობდა.
-ახლა უნდა ვიცეკვოთ, მე მივდივარ ბარბარე ხელს არ შეგიშლით ახალგაზრდებს, მაგრამ შენთან ცეკვის გარეშე არ წავალ.
-მა იყავი რა ხელს შეგვიშლი კარგი რა, ეხვეწებოდა ბარბარე.
-არა წავალ, მაგრამ მთელი ვიდეო მექნება იცოდე და თვალი ჩაუკრა. -ლაზური მინდა შენთან ვიცეკვო.
-აუ ლაზური არა სხვა ყველაფერი მამა. ბარბარე ბედნიერებისგან ასხივებდა, მხიარული და ლაღი იყო და ამის ყურება უფრო უმძიმებდა მდგომარეობას ოშხარელს.
-რატო?
-ვაჩეს პირობა მივეცი რო მარტო მასტან ვიცეკვებდი, ილიას შეეტყო როგორ აეჭვიანდა და გაეცინა.
-მე არ მაქ პრობლემა ხელი გადახვია ვაჩემ ბარბარეს, ამ მომენტზე ეგონა სანდროს სხეული გაუხლიჩეს იქ რო ყოფილიყო შეეძო ხელი მოეტეხა. აჭარული იცეკვეს, სანდრო გაოგნებული უყურებდა, ასეთი მოხდენნილი ტანი, როგორ შეიძლებოდა ასე შემზარავი ყოფილიყო შავ ძაძებში, მეტი ვეღარ გაუძო, გარეთ გავარდა, კუჭი საშინლად ეწვოდა, დაკუნტული იყო. ცრემლები აღრჩობდა.
-ეს რა ვუქენი? ღმერთო ეს რა ვუქენი? ტვინს უხვრეტდა ეს განცდა, როგორც მისი სხეულია შეცვლილი, ისე რო მისი სული იყოს... ამის წარმოდგენაზე ოშხარელი გაიბზარა, მთელი სიცხადით შეასკდა თავის ცოდვას და ორგანიზმი დაეშალა, აკანკალდა, უნდოდა ეღრიალა ბოლო ხმაზე.
-გამოვედი! ბარბარე დიდ ხანს იდგა ასე, სანდრო ვერ ამჩნევდა ისე იყო ჩაფიქრებული.
-ჰეი, რა გჭირს, უხეშად უთხრა. ახლაღა მიაქცია ყურადრება ალექსანდრემ დაჯდომა დააპირა საჭესტან, მაგრამ ტკივილი არ ეშვებოდა.
-შენ დაჯექი, თვითონ უკან გადავიდა და წამოწვა, ბარბარეს ერთხელაც არ უკითხავს როგორ იყო, თუმცა აშკარად დაეტყო რო ანერვიულდა ასეთ მდგომარეობაშ ტკივილისგან არასოდეს უნახავს.სანდროს ცრემლების შეკავება სიცოცხლის ფასად უჯდებოდა, ამის გააზრება, ნათლად ნახვა რაც მას გაუკეთა ანგრევდა.
ბარბარე უხმოდ ჩაჯდა ახალ მანქნააშჳ და უკითხავად წავიდა.
-სად დადის ეს გოგო? თავში ეს აზრი უტრიალებდა და რაღაც გულს უღრღნიდა. -არა სანდრო შენ უკან არ გაყვები, არა! ამ აზრს ჩაებღაუჭა და ძლივს გამორთო დაქოქილი მანქანა.- ჯანდაბა ესღა მაკლდა, არ გადის რატო არ გადის, გადის უფრო ნერვები მეშლება, თავის თავს ებურტყუნებოდა ალექსანდრე.
ოთახში ავიდა, წიგნები გადმოყარა, გადმოყრილ წიგნებზე უფრო მოეშალა ნერვები, ტელეფონი ხელიდან არ გაუშვია, ყოველ ორ წუთში ამოწმებდა. რამდენიმე საათში დაბლა ჩავიდა.
-ნანი, გეხვეწები იქნებ ბარბარე მოიკითხო? დაეჯღანა სანდრო.
-შენ რატო არ მოიითხავ? ეჭვნარევი სიცილით გახედა ნანიმ.
-აუ შენგან გაუხარდება, მეტი ვერაფერი მოიფიქრა და გაეცინა.
ნანი დიდ ხანს ელაპარაკა ბარბარეს, სანდროს ძარღვები დაეჭიმა იმის ცდაში რო რამე გაეგო.
-რაო? მოუთმენლად კითხა ნანის.
-მეგობართან ვარო, არ დამელოდოთ გვიან მოვალო. სანდროს ეგონა რო თავში რაღაც ძლიერად მოხვდა, სუნთქვა გაუხშირდა, პირი გაუშრა.
-ბექა, სად ხარ?
-მეც კარგად ვარ, ნუ იცი ხოლმე ასე საფუძვლიანად მოკითხვები, აფხუკუნდა ბექულიუსი.
-აუ მოიცა რა, მომისმინე ბარბარეს ჯგუფელების მისამართები დაადგინე სწრაფად და გამომიგზავნე.
-აუ ახლა სამსახურში რო არ ვარ. მოიცა ვინმეს ვთხოვ, რამე მოხდა?
-არა ისეთი არაფერი სწრაფად ოღონდ, მომწერე.

.....

-ბექა ეს პირველი მისამართი შენი არაა?
-ხო ჩემია.
-მერე რატო გამოაგზავნე?
-დაბლა გელოდები გამოპრანჭული ვარ გოგოები უნდა ვნახო, იმედია ლამაზი ჯგუფელები ყავდა, ბექამ ხელები აათამაშა.
-ნუ მასხარაობ ახლა.
-არ მალოდინო სანდრიკო.
-ვერ გამასწრებ იცოდე, სიცილი ვერ შეიკავა ტელეფონში.

.....

-ჯერ რო სივის მიხედვით წავიდეთ მისამარტებზე არა? აი ეს გოგო სურათზე ნორმალური ჩანს. ამასტან წაავიდეთ რა დაეჯღანა ბექა.
-ვინაა?
-ლიკა ქვია,ისაკაძე.
-მისამართებით მივყვეთ ახლა ბექა რა დროს ეგენია. მთელი დრე მოვუნდებით ეგრე.
-ამასთან ჯერ.
-აუ ეგ გათხოვილია.
-ბექა კარგი რა ახლა არა ეგეთები.
-აუ შენ ეჭვიანობ თუ მე ვარ მიხვედრილობაში მინუსებში?
-ნუ ბოდიალობ რაღაცას. ბევრგან იყვნენ, ვერსად ნახეს, ბექა მოწიწებით აკაკუნებდა კარზე თითქოს გაზის თაობაზე იყო და სიცილისგან იგუდებოდა. რაღაც ფურცელი ეჭირა თითქოს მონაცემებს იწერდა, სანდროს სახეზე უფრო ეცინებოდა, ვერაფრით დამშვიდდა ოშხარელი ლამის ტანსაცმლიდან ამოვარდა ნერვიულობისგან.
-დამშვიდდი სანდრო, ისეთი ახე გაქ მგონია ეჭვიანობისგან გასკდები, აფხუკუნდა ბექა.
-აუ გადი რა, რა ვერ გაარკვიე ამხელა პოლიციელმა კაცმა, დაიწყო ალექსანდრემ ბექას შეგულიანება. მობილურით იქნებ დაადგინო სადაა?
-აუ შენ დაიწყე უკვე ეგეთები დამშვიდებული ვიყავი. ბექამ თავზე შემოიდო ხელები.როგორც იქნა დაადგინეს ბევრი კამათის მერე ბარბარე სად იყო.
-ეს რა არის?
-დარბაზია, ცეკვის, სანდრომ იგრძ ო როგორ აეწვა შუბლი, ახლა რო ვაჩესთან ერტად დაენახა ცუდად გახდებოდა, თვითონაც უკვირდა ასე რამ შეცვალა, მაგრამ გრძნობდა რო თითქოს მის სულს ჯავშანი ვირაცამ შემოაცალა.
-ჰეი სანდრიკ რას მიაშტერდი მაგ გოგოს, არ დაგავიწყდეს რო ცოლიანი ხარ, ჩაიქირქილა ბექამ, მაგრამ სანდრო არ გარხეულა, უყურებდა ახლად გამოსულ გოგოს მეგობართან ერთად რო იყო, მხიარულად იცინოდნენ რაღაცაზე, სანდროს სუნთქვაც დაავიწყდა იმდენად იყო გაოცებული.
-აუ ლექსო რა გჭირს ტო? ბექა აცქმუტუნდა.
-ბარბარეა, ძლივს თქვა ალექსანდრემ.
-შენ ხო არ გააფრინე? ახარხარდა ბექა. მარტო მაშჳნ გაჩუმდა და სახე დაუსერიოზულდა ის გოგო რო ნაცნობ მანქანაში ჩაჯდა.
-ახლა გავრეკავ, ეს გოგო ბარბარე იყო? ბეგა გაოცებული იყო.
-ის იყო. თვალებდახუჭულმა სანდრომ ამოილუღლუღა.
-რა ლამააზი ყოფილა, გაოცებისგან ენაჩავარდნილმა ძლივს თქვა, ხუმრობის თავიც აღარ ჰქონდა. უკვე გვიანი იყო ბარბარე რო სახლშჳ მივიდა, ამიტო არავის დაუნახავს, სანდრო ბექასთან იყო შუაღამემდე და ხმას ნორმალურასდ ვერც ერთი იღებდა.
-ლექსო რაღაც ეჭვები მაქვს და თუ ეს მართალია......
-მართალია! გააწყვეტინა სანდრომ, ბექა მას მერე რაც ვენებგადაწჭრილი ბარბარე მიიყვანეს მასთან რაღაცას ეჭვობდა, მაგრამ არაფერს ამბობდა, სანდროს დაკაწრული სახეც რო ნახა მაშინაც ხმა არ ამოუღია.
-რა იცი მე რას ვფიქრობ რო მეუბნები მართალიაო? ასეთი სერიოზული ბექა აღარც ახსოვდა სანდროს.
-წარმოიდგინე ყველაზე ცუდი და ჩათვალე რო მართალია.
-შენ ხო არ გააფრინე, წამოხტა ბექა, რა გაუკეთე? გამაგებინე რა გაუკეტე იმ გოგოს? უკვე უყვიროდა. შენ ეს არ შეგეძლო, გამორიცხულია, ბექა მოწყვეტილი დაეშვა სავარძელზე. აუ სანდრო.
–მთვრალი ვიყავი, უტას წლისთავიდან. ბექა ფეხზე წამოხტა, სხეული უკანკალებდა, აზრებს ვერ ალაგებდა.
–აუ სანდრო, ცრემლები ახრჩობდა ყველაზე დიდ მასხარას. –არ ვიცი რა გითხრა, ამდენი ხანი ამას როგორ არ მეუბნებოდი, ამით როგორ ცხოვრობ ისე რო არავის ეუბნები? მე ხო შენი მეგობარი ვარ? მე ხო შენ გიცნობ და ვაიმე, სანდრო აუ რო წარმომიდგენია როგორ ხარ, ბექას ხმა გაუწყდა, არ უნდოდა ატირებულიყო ამიტო გაჩუმდა. სანდრო ადგა ბექას თავზე აკოცა
-კარგად ბექა. უთხრა და გამოვიდა. სახლში მისვლა ვერ გაეგო უნდოდა თუ არა, არეული დადიოდა, ღამის ხუთზე ძლივს მივიდა სახლში, ისე იყო ამდენი ემოციისგან დაღლილი მანქანა გარაჟშიც ვერ შეაყენა, ეზოშჳ ჩამოჯდა, მერე დიდ ხანს იარა, მანამ იყო გარეთ სანამ ღრუბლებმა გაუფერულება არ იწყეს წყვდიადისგან, დილისთვის შევიდა სახლში, ოთახშჳ ალასლასდა, ვერც წყალმა უშველა, მოთენთილი იყო სხეული, მაგრამ გული მაინც ძლიერად ძგერდა, საოცრად საშინელი კონტრასტი იყო ეს განცდა, როცა სხეული და სული ერთმანეთს არ ეტანხმება ეს ჩვეულებრივი განცდა იყო ოშხარელისთვის, მაგრამ ახლა სხეულის ორგანოები ერთმანეთისგან დამოუკიდებლად მუშაობდა. მთლიანი სხეული გამოფითული და დაქანცული ჰქონდა, ეგონა რო ფეხზე ჩაეძინებოდა, მაგრამ გული ისე ძლიერად ძგერდა რო ძილსაც კი ვერ ახერხებდა. სამზარეულოშჳ ნანის ყველაფერი აურია, ვითომ რაღაცის კეთება დაიწყო ალექსანდრემ მალევე მიატოვა ათქვეფილი კვერცხი და ამოყვანილი კრემი. მაგიდაზე ჩამოუჯდა ნანის და რაღაცეებს ემაიმუნებოდა, საჭმლის კეთების დროს ხან მწვანილს დაუმალავდა ხან რას.
-სანდრო აქ დავდე ხახვი და ხო არ მოგიკრავს თვალი?
-უი არა თვალი არა, შეწუხდა სანდრო, ხელი მოვკარი გულში გაეცინა.
-შე მაიმუნო შენ დამალავდი, მომეცი ჩქარა, გაეცინა ნანის.
-დეტექტივი ნანი ფორმაშია, გაეცინა სანდროს.
-ავაზაკი სანდროც, ნანი სულ ასე ეძახდა ბავშვობაშჳ ძალიან ცელქ ალექსანდრეს, თითქოს ყველაფერმა ფერები აღიდგინა, თითქოს ისევ ბავშვი იყო, სულ რო უღატუნებდა აღმზრდელს და მერე მთელ სახლჳშ დარბოდნენ.
-დაგეწევი და არ ვიცი რას გიზავ, გაეკიდა ნანი.
-ჩემი სუყველაზე გამხდარი, და სამზარეულოდან გაიქცა, გააბრაზა სანდრომ ბავშვობაშჳ სულ ასე უძახდა პუტკუნა აღმზრდელს. მთელ სახლში გიჯებივიტ დარბოდნენ, ნანი რო ვერ ეწეოდა დივნის ბალიშებს სროდა, ქეთო ხმაურზე გამოვარდა, სიცილი ატეხა, თვითონაც სანდროს სროდა და ეღრიჯებოდა.
-შე პატარა, შენ რაღა გინდა, სანდრო სიცილს ვერ იკავებდა ამ სასაცილო წერტილის დანახვაზე, მოკლე ჯინსის ქვედაბოლო რო ეცვა და პატარა საყვარელი ფეხები რო გაუჩერებლად დახტუნაობდა.
მოულოდნელად სანდრო გაქვავდა, კიბეებზე მზერა მიეყინა და ნანის ნასროლმა ბალიშმა ძლივს გამოაფხიზლა.ჯერ გამხდარი, გრძელი ჩამოქნილი ფეხები დაინახა, საოცრად მსუბუქად რო მოაბიჯებდა კიბეებზე, თავისი მუსიკა რო მოყვებოდა და ამ მუსიკაზე სანდროს რო გული ეკუმშებოდა, მომდგარი ჯინსი უფრო კვეთდა ფეხების სინატიფეს, თვალები შიშჳთ მიიწევდა ზევით, ქანდაკებასავით ჩამოსხმულმა მხრებმა მზერა მიაყინა, ძაძებისგან გათავისუფლებული სხეული თითქოს ანათებდა, ან სანდროსთვის იყო ასე თვალს ვერ აჴშრებდა, რამდნეიმე წამმა საათივით გაიარა მის თვალიერებაში, შავმა სამოსმა გაიყოლა შემზარავი შთაბეჭდილება და ახლა უცქერდა მის მაღალ და გრძელ კისერს სიამაყის საოცარ განცდის უნარს რო აგრძ აბინებდა, განიერი სამოსის სიუხეშეში დაკარგული მშვენიერება ახლა კიბეებზე ისე მოაბიჯებდა რო მის ჯალათს ზედ არ უყურედა, აწეული მკერდი დაფარული იყო ატმისფერი სამოსით, მაგრამ სანდროს თვალმა მოასწორო, იგრძნო მისი მშვენიერების სიმძაფრე და ყველაზე მძიმე მომენტის დადგომა საგანგაშჴ ზარებს რეკდა მის სულში, სახეზე შეხედვა ყველაზე ძნელი იყო, სახის ფერმა და კანის ბავშვურობამ გული აუჩქარა, ტუჩების სისავსე და სინატიფე თავბრუს ახვევდა და მის ღრმა ლურჯ თვალებშჳ დანახულმა სიცარიელემ ოთახის ყველა კუთხიდან გამოუშვა აჯანყებული, გააფთრებული სინდისი სანდროს სულს რო დაგლეჯით ემუქრებოდა თითქოს ვეფხვივით შემართული ეს განცდა კედლებზე ჯაჭვებით მიებათ, მაგრამ ერთი წამიც არ დასჭირდა ისე მოსწყდა ყოველი კუთხიდან გააფთრებული ცხოველი და სანდროს სხეულში შეიჭრა, სახე ზე საშჳნელი ტანჯვა, სულში მოძრაობის მთელი ღრიანცელი დიდ სევდად გამოესახა და აღფრთოვანების გამოხატვის უნარი წაართვა. თოჯინას გავდა, ისეთს რო ეშჳნია აარაფერი ატკინო იმდენად ნაზია და ამავე დროს მიუწვდენელი, ახლა სანდრომ ეს მიუწვდომლობა მთელი არსით გაისიგრძეგანა და თავისდაუნებურად სული შეეკუმშა. ყველა გაოცებული უყურებდა, ბარბარეს ღაწვები აეფაკლა, მორიდებისგან, მხრები აეწურა, თვალებს ვერავის უსწორებდა და დაბლა დახრილი ჰქონდა, მაგრამ იმ მხარეს საიტაც სანდრო იდგა ეგონა რო მზერა წვავდა. მომხიბლველმა კუდიანმა ქეთოს დაუძახა, რო შეატყო რო მისვლას არ აპირებდა, აქამდე სულ კისერზე ეკიდებოდა. ბავშვს შეეტყო რო ვერ იცნო სანამ ხმა არ გაიგონა, მერე სანდროს გაოცებულმა შეხედა და ბარბარესკენ გაიქცა.
-ბაბალე ლა ლამაზი ხარ, ქეთო სახეზე და თმაზე უსვამდა პატარა საყვარელ თითებს.
–ვაიმე ქეთო არც კი მახსოვს ეს ბოლოს როდის მითხრეს, გულწრფელი ემოცია ამოაყოლა ამ ნათქვამს კუდიანმა და სანდროს მზერა უფრო გამძაფრებით იგრძNო. ალექსანდრე ცდილობდა როგორმე თვალი მოეშრებინა, მაგრამ სხეული არაფერს ეკითხებოდა. ნანი გაოცებული უყურებდა ამ ცვლილებას, სანდროს უკვე ნანახი ყავდა თორემ რაღაცას აუცილებლად წამოროშავდა, ახლაც ძივს აკავებდა ენას, მარტო ის იცოდა რო კბილები ერთმანეთს ძლიერად უნდა დაეჭირა. ნანიმ ვერ მოითმინა და ინერციით გადაეხვია ბარბარეს, ამ ქალის გულწრფელობამ ძლივს შეაკავა კუდიანის ცრემლები. ახლა ალექსანდრე ხედავდა რო მხოლოდ მისთვის იყო ბარბარეს თვალები ცივი და მიუწვდომელი, მარტო მას აგრძNობინებდა ამ სიცივეს. ბარბარე მისალმების მერე გარეთ გავიდა და მანქნაშჳ ჯდებოდა.
-ბარბარე სად მიდიხარ?
-სამსახურში, არც შეუხედავს ისე უპასუხა.
-უჩვეულოდ იქცევი.
-გეჩვენება, კარი ცხვირ წინ მიუჯახუნა და სწრაფად წავიდა. ეს უკვე საშინლად არ ესიამოვნა ალექსანდრეს, სწრაფად ჩაჯდა მანქანაშჳ და გაეკიდა, ბარბარემ რო შეამჩნია სიჩქარეს მოუმატა, მაგრამ მიხვდა რო აზრი აქ ჰქონდა. მამამისის კომპანიასთან ერტად მივიდნენ.
-რა გინდა ალექსანდრე?
-სამსახურში მოვედი, რამე პრობლემაა?
-უკვე აღარ მუშაობ აქ.
-ეგ ფორმალურად ისე გაფორმებული ვარ თანამშრომლად.
-რამდენიმე წუთში აღარ იქნები.
-გოგო შენ ასე როდიდან მელაპარაკები?
-მე არ გელაპარაკები, უბრალოდ იძულებული ვარ პასუხი გავცე შენ შეკითხვებს, უფრო სწორად დაკითხვებს. სანდრო გრძ ობდა რო ვერაფერს ეტყოდა, ვერც ვეერაფერს მოთხოვდა.
-გიჩივლებ უსაფუძვლოდ გათავისუფლების გამო სამსახურიდან! თვითონვე გაეცინა ამაზე.
-აბა შენ იცი. ბარბარე შენობაჳშ შევიდა და გაღიმებული სანდრო დატოვა. „მემგონი ზედმეტად გამოცოცხლდა, სიტყვას არ მარჩენს“ გულშჳ ეცინებოდა, მაგრამ რობაქიძჳს დამოუკიდებლობა და სახლიდან უკითხავად სიარული საშინლად ანერვიულებდა.
ყველა გაოგნებული უყურებდა ბარბარეს, ზოგმა ვერ იცნო, ზოგი დაეჭვდა, ვინც იცნო ის გაოცებისგან პირდაღებული უყურებდა, ბარბარემ ყველა მოიკითხა და კაბინეტჳშ შევიდა, მაშჳნვე უჩვეულოდ იგრძნო თავი, ამ კაბინეტმა ისევ ალექსანდრე გაახსენა, პირველი ნახვა, კაბინეტშ გაცოფებული რო შეუვარდა, მაშნ კუდიანი გარეთ არც იყურებოდა თავის სამყაროშ ცხოვრობდა ჩაკეტილი. კაბინეტს თვალი მოავლო და გაახსენდა როგორ გაარემონტა, რა ომი ჰქონდათ დასაწყისში, დახეული წინდების, ბექას ხელისქნევის და კოცნის გამოგზავნაზე სანდროს არატრასდიციული ორიენტაციის პირად შერაცხვაზე , გულიანად გაეცინა. აქ გატარებული წუთები ისე სასიამოვნოდ გაახსენდა რო შეეშინდა, შეეშჳნდა იმის რასთანაც მისი გონება მიდიოდა. მიუხედავად იმისა რო ყველაფერი მის ჯალათთან იყო დაკავშირებული ამ კაბინეტმა უფრო სასიამოვნო შეგრძნებები გაუცოცხლა ვიდრე ცუდი. ახლა უყურებდა კაბინეტს და უყურებდა თავის თავს და ყველაზე აშკარა რაც იყო, იყო ის რომ ორივე შეიცვალა ალექსანდრეს გამოჩენის შემდეგ. მაინც მოახერხა დიდი ბრძოლის ფასად, მაგრამ მაინც ყველაზე თავხედმა ჯალათმა მიეღწია მიზნისთვის, მაშნ როცა ბარბარეს ამ კაბინეტიდან, შავი სამოსიდან გამოყვანა შეუძლებელთა კატეგორიას განეკუთვნებოდა თავზეხელაღებულმა ალექსანდრემ შესაძლებელი გახადა.
მთელი გზა ფიქრობდა, ფიქრობდა იმაზე რო მიზანს მიაღწია, მაგრამ ოდნავ არ ჰქონდა კმაყოფილების განცდა, ოდნავ არ ჩამშვიდდა სინდისი, გარეგნულად შეცვლილი ბარბარე მხოლოდ ვიზუალი იყო, ვიდეოში ნანახის აჩრდილი, იმ ხალისის ოდნავი ნიშანკვალიც არ ჰქონდა ახლანდელ კუდიანს და სანდრო მიხვდა რო საქმე არც შავ სამოსშ და არც გაურომონტებელ ოთახშ იყო, ბარბარეს სულსაც ისე ჭირდებოდა მკურნალობა როგორც მისას დრო კი დრო საოცარი სისწრაფით მიდიოდა და ამის ამოწურვოს შემდეგ ოშხარელი გრძNობდა რო ან შეძლებდა დაებრუნებინა ის ღიმილი ბარბარესთვის ან სამუდამო აყეფებული სინდისის დაუნდობელ მარწუხებშ უნდა გაეტარებინა უბადრუკად დარჩენილი ცხოვრება, მაგრამ მისი სული ვერც იმაზე სცემდა პასუხს შეძლებდა კი ბარბარესგან პატიების მიღების შემთხვევაშ საკუთარი ტავის პატიებას. ყელშ გაჩხერილი ბურთი და გონებაში შავ ზოლად გაკლაკნილი მეხსიერების მუდმივობა საკუთარი ბედის სიჯალათესა და შუბლის ძარღვის გაუმთელობეში არწმუნებდა ოშხარელს.

***

რამდენიმე დღე ასე გავიდა, ბარბარე ბედნიერი ახევდა კალენდარს განვლილ დღეებს და დარჩენილი 9 თვის გასვლა პატარა ბავშვივით ახარებდა. რუსუდანი რძალთან უფრო თავდაჭერილი გახდა, თითქოს არც დაუნახავს მისი ცვლილება, ერთი სიტყვაც კი არ უთქვამს ძირითადად გარეთ იყო სახლიდან დაქალებთან ერთად, სანდროსაც არ ეკითხებოდა დაწვრილებით არაფერს. თამუნა გაოგნებული იყო, მაგრამ ბარბარე ყურადღებას არ აქცევდა არ უნდოდა მასთან უთანხმოება მოსვლოდა უფრო მეტად ქეთოს და გიოს გამო.ამ ბავშვებს ისე მიეჩვია რო უკვე ეშინოდა, ამ მიჯაჭულობის, გიორგი ხელახლა უნდა შეეჩვია, ვერაფრით იცნო და მის დანახვაზე შეშინებული იყურებოდა. ქეთოსგან განსხვავებით ჩაკეტილი იყო, მაგრამ თუ მოგეჩვეოდა ტკიპასავით მოკრობა იცოდა. ბარბარემ ძლივს გაახსენა თავი, სერიოზულად ნერვიულობდა პატარა ნაგაზი რო არ ეკარებოდა. სანდრო სულ უფრო მოწყენილი ხდებოდა, თითქოს ის ძალა რაც გააჩნდა, რაც ბარბარეს აიძულებდა დამორჩილებოდა რაღაც გრძნობამ შთანთქა, საკუთარ თავზე ნერვები ეშლებოდა ასე უუნარო არასოდეს ყოფილაა. ბარბარეს სიუხეშეს ვერ იტანდა ვერც რამეს ეუბნებოდა ამიტო სულ თავს არიდებდა, შვილის ასეთი დათრგუნული ხასიათი რუსუდანს ანერვიულებდა, სანდროს ოდნავადაც ვერ ცნობდა, ისე იყო შეცვლილი საერთოსაც ვერ პოულობდა ადრინდელსა და ახალ სანდროს შორის. ძნელი არ იყო შემჩნევა იმ მიზეზების რაც ოშხარელს აიძულებდა მოღუშული ყოფილიყო. დარჩენილი დრო ელვის სისწრაფით იწურებოდა.
ყოველ ღამე ხედავდა კუდიანი 3 დან 5 საათამდე ზუსტად ერთსადა იმავე დროს როგორ დადიოდა აჩრდილივით მთელ ეზოში ალექსანდრეს მოჩვენებად ქცეული სხეული, ერთ ადგილზე გაჩერება რო არ შეეძლო. არ ჰქონდა მნიშვნელობა ამინდს, ტემპერატურას, დღეს, ყოველთვის, ყოველ ჯერზე ამ დროს გადახედვის დროს ხხედავდა მის სილუეტს. არც ბარბარეს შეეძლო ამ დროს დაძინება, მასაც 3 დან 5 მდე ეღვიძა, ეს იყო ის დრო, როცა იმ ღამეს მათ შრის უზარმაზარი კედელი აღიმართა. მთელი ამ წლების განმავლობაშ სწორედ ამ დროის შუალედშ ალექსანდრეს გამეხებული სინდისი მთელი ძალით ჯიჯგნიდა მის სულს ისე როგორც მან აწამა ბარბარეს სული და სხეული 3 წლის განმავლობაშ არ ყოფილა ღამე, როცა შეძლებდა ამ შეგრძნებას დამალვოდა, ეს იყო დათქმული სტუმარი, რომელიც ოშხარელის სულს ჯალათივით აწამებდა და მხოლოდ 5 ის მერე იწყებდა გადავლასს, მაგრამ ყოველთვის იმ შეგნებით რომ მომდევნო დღეს აუცილებლად დაბრუნდებოდა.
–სანდრო გადაიღე რატო არ ჭამ? ვეღარ მოითმინა ერთ დღეს რუსუდანმა.
–მძიმე საჭმელებია, ვერ შევჭამ არ დამაძნებს.
–ბარბარემ გააკეთა ყველაფერი არ აწყენინო, გულუბრყვილოდ თქვა ნანიმ, სანდრო კი მიხვდა რო ყველაფერს სპეციალურად აკეთებდა ბარბარე.
–იყოს კვერცხს მოვიხარშავ, ადგომა დააპირა, როცა ბარბარეს ხმა მოესმა.
–საყვარელო რას ამბობ ყველაფერი უნდა გასინჯო და თეფშზე გადაღება დაიწყო. სანდრო ხმას არ იღებდა, მტელი თეფშ გაუვსო ბარბარემ და ღმილით აგრძნობინა რო სამაგიერო იყო ყველა იძლებული ლუკმისთვის და ახლა უარს ვერ იტყოდა. სანდრომ ჭამა დაიჭყო. უამრავჯერ ღეჭავდა ერთ ლუკმას, ბარბარე თვალს არ აშორებდა და უღიმოდა. იცოდა ოშხარელმა რო ღამე კუჭი კედლებზე გაიყვანდა, მაგრამ არ შეეძო რამე ეთქვა, ცდილობდა ნელა ეჭამა, მაგრამ ბარბარე უმატებდა. სუფრაზე დაძაბული სიტოაცია იყო, ქეთოს და გიოს წამოძახილი თუ აცოცხლებდა გარშემომყოფთ.
–იყოს ბარბარე მეტს მართლა ვერ შევჭამ, სანდრო უკვე ცუდად ხდებოდა.
–კარგი როგორც გინდა, მაგრამ იცოდე რო ამის მერე შენ კვებას პირადად გავაკონტროლებ.
–ცანდროს კვებას რამდენი ადამიანი აკონტროლებს ბაბალე, ექიმი, შენ, პატარა ქეთომ სიცილით თქვა.
–შენ კი ყველაფერს აკონტროლებ ქეთევან, გაეცინა სანდროს.
–სანდროს ჯანმრთელობის პრობლემები აქვს და მემგონი ცოლმა არ უნდა შეუწყოს ხელი მის გაუარესებას, ვეღარ მოითმინა თამუნამ. ბარბარემ გაოცებულმა შეხედა.
–ზოგიერთები კი საერთოდ არ უნდა ჩაერიონ ამ საკითხში.
–როგორ მიბედავ ასე უხეშობას?!
–არ გეუხეშები უბრალოდ გაგრძნობინებ რო რაღაც შენ არ გეხება. ბარბარემ სალათა გადმოიღო და ღიმილით უპასუხა, თუმცა აშკარად ძალიან გაბრაზდა და წამოწითლდა, თამუნა ვერაფრით მალავდა სანდროს მიმართ რო გულგრილი არ იყო. თამუნას უნდა ეპასუხა როცა სანდრომ დაიწყო.
–ჯერ ერთი ჩემი ჯანმრთელობისპრობლემა არ არის მნიშვნელოვანი, მით უმეტეს აქ განსახილველი და მეორეც თვითონ როგორმე გადავწყვეტ რა ვჭამო, ყველაზე მეტად ამ თემაზე ლაპარაკს ვერ ვიტან და ნუ დაწვრილმანდებით ასე.
–შენი ცოლი..
–ჩემ ცოლს სახელი აქვს თამარ და ძალიან გთხოვ სახელით მიმართო და არ გინდათ ახლა, სანდრომ შესამჩნევად აუწია ხმას და აგრძNობინა რო გაჩუმებულიყო. რუსუდანი ჩაფიქრებული იყო, ხმას არ იღებდა და ვერც მის სახეზე ამოიკითხა რამე სანუგეშ ალექსანდრემ. ბარბარე სულ უფრო აგრესიული ხდებოდა. ალექსანდრეს არაფერს ეკითხებოდა ისე გადიოდა სახლიდან ანასთან ყოფნა ცოტას შველოდა, მაგრამ გული ისე უმძიმდებოდა ასეთი საქციელით რო ეგონა გადაადგილება უჭირდა. იმ დღეს მთელი ღამე გარეთ იყო სანდრო, არ ძნებია, კუჭი ეგონა გაუსკდებოდა, ვერც ბარბარემ დაიძინა, საღამურებით გარეთ გავიდა, სანდრო არ გარხეულა, არც ხმა გაუგონია არც ვინმეს მოახლოება, იმდენაად მძმე იყო ბრძოლა მის სულშ რო გარშემო ვერაფერს აღიქვავდა. ბარბარემ მხარზე ხელი დაადო სანდრო მაშნ გამოერკვა, საშინლად არ ელოდა, ღამის პერანგით გამოსულ ბარბარეს, მთვარის შუქზე ნაკვთები რო იდუმალი შუქით ჰქონდა მოცული, ღიმილი დაკრთოდა მის ბაგეებზე.
–აქ რა გინდა? არაფერი უპასუხა კუდიანმა, უფრო ახლოს მიიწია მასთან, სანდროს უკან წასვლა უნდოდა, მაგრამ აუზის პირას იდგა, ბარბარე კი სულ უფრო უახლოვდებოდა.
–ბარბარე! სანდრო გრძნობდა როგორ გამალებით მოძრაობდა სისხლი კაპილარებში კიდევ უფრო დიდი ემოცია ალბათ გახეთქავდა, გრძელი თითები მის კისერს ააყოლა თავი უფრო ახლოს მიჰქონდა კუდიანს. თუ ნებისყოფის ნატამალი გააჩნდა ოშხარელს იმ მომენტშ დაიმსხვრა, ხელი წელზე შემოხვია, მეორე თმაშ შეუცურა და მის მთვარის შუქზე მოლიცლიცე ბაგეებს ხარბად დაეწაფა, ამ დროს თითქოს წამი გაჩერდა, თითქოს სამყარომ არსებობა შეწყვიტა, სუნთქვაც შეწყდა, ოდნავ წინააღმდეგობას არ ღებულობდა კუდიანისგან, პირიქით პირველად გრძნობდა მისგან ქალურ სიკეკლუცეს, მაცდუნებელ ძალას, სისხლი, ემოცია, ფიქრი, განცდა ყველაფერი ერთად მოაწვა გონება ვერ აანალიზებდა ასე სწრაფად არსებულ მდგომარეობას ერთადერთი რაც შეიძლებოდა ამ მდგომარეობის დროს ეთქვა ეს იყო, ყურში ჩუმად ნათქვამი „მიყვარხარ“. კუდიანის სიცილმა გამოაფხიზლა, უკვე საკმაოდ შორს იდგა ბარბარე და სანდროს უღიმოდა, ამ ღიმილმა ყველაფერი ჩაწვა ოშხარელს როცა მისი აზრი გაანალიზა.
–შენ სიყვარულიც შეგიძლია? ალბათ კი, ოღონდ შენებური, ჯალათობრივი, ცხოველური. სანდროს თავბრუ ეხვეოდა ბარბარეს საქციელის გაანალიზებაზე.
–არ გინდა სახლში შედი.
–რატო არა? გგონია ის რაც გამიკეთე ასე უბრალოდ უნდა გადავყლაპო, საკუთარი თავის წამებით? არაადამიანური ტანჯვით? შეურაცხყოფით? იმით რო საკუთარ ტავს ვერ ვცნობ. გგონია ამის პატიება ასე ადვილად შემიძლია, გგონია რომ 3 წელი საკმარისი იქნებოდა, ერთი სული მავს დრო როდის ამოიწურება რო აქედან წავიდე, მაგრამ ისე ვერ მოვისვენებ თუ შენ არ დაიტანჯები, თუ მართლა გიყვარვარ სატანჯავად ისიც გეყოფა რო ჩემთვის ყოველთის ცხოველი იქნები, ყველთვის შენ დანახვაზე ის მთვრალი მახსენტება უტიფრად რო თამაშბდა ჩემი სხეულით, შენი შეხების დროს მახსენდება როგორ მეხებოდა შენი ამაზრზენი თითები იმ ღამეს. გეტყვი რო ასეთ დროს სიყვარული გამორიცხულია. ოდესმე შეიძლება გაპატიო, შენ გამო კი არა ჩემი სულის გამო, მაგრამ არც იფიქრო რო ოდესმე შენ მიმართ ამ შეგრძნებებს დავძლევ, ძალიანაც რო მინდოდეს ის ღამე ჩემშ ყველა ღამეზე ძლიერია. გაოგნებული ოშხარელი უყურებდა მის კუდიანს და მისი ყოველი სიტყვა ლურსმანი იყო მის სულზე მიჭედებული.
–მე შენგან ყველაფერის ღირსი ვარ, მაგრამ არ გინდა შენ თავს ნუ გაუკეთებ ამას, საკმარისად გიცნობ იმისთვის რო წარმოვიდგინო ამ სიტყვების შემდეგ რა დღეშ იქნება შენი სული, ამიტომ არ ვიცი ოდნავ თუ დაგამშვიდებს ასეთ დროს ჩემი სიტყვები, მე მართლა ყველაფრის ღირსი ვარ შენგან და ყველა ქცევის შემდეგ შენ ყოველთის მართალი იქნები ჩემთან. რაც შეეძლება ჩემს „მიყვარხარს“ ეს მე მეკუთვნის ჩემი განცდაა და არც იფიქრო რო რადგან ეს გითხარი, რადგან ამას შენ მიმართ მართლა ვგრძნობ ამით რამენაირად ვმცირდები. პირიქით როგორიც არ უნდა იყოს სიყვარული მისთვის მადლობა გვაქვს სათქმელი, რადგან ამ დროს გრძნობ რო ნამდვილი ცხოვრებით ცხოვრობ და თუ ჩემმა სულმა შეძლო შენი შეყვარება ასეთ დროსაც, მაშნ მე შენთვის მადლობის მეტი არაფერი მეთქმის. ბარბარემ იგრძნო როგორ გატეხა ალექსანდრე, იმ კაცის აჩრდილიც აღარ იყო ვინც თავდაუზოგავად უტიფრად აიძულებდა ყოფილიყო მისი ცოლი, აიძლებდა ეცხოვრა მასთან ერთად.
–გამიხარდება თუ დაიტანჯები იმის ნახევრად მაინც რაც მე.
–ბარბარე შედი გაცივდები. ისეთი მკაცრი ხამ ჰქონდა ოშხარელს რო ბარბარეს სუნთქვა შეეყინა.
„შურისძიება პირველ რიგშ მსხვერპლშეწირვაა და ეს მსხვერპლი, საკუთარი თავია“ სულ იმას გაურბოდა ვინმეს უბედურების მიზეზი არ ყოფილიყო, ერჩივნა თვითონ ყოფილიყო ცუდად ვიდრე სხვა მის გამო, ბავშვობიდან ჩამოყალიბებული, უფრო კი თანდაყოლილი თვისების ღალატი მტელი სიმძაფრით ანგრევდა მის სიფრიფანა სხეულს, ამდენი ტანჯვისგან, სიგამხდრისგან დაუძლურებული იყო, მისი ტარება უჭირდა დამძიმებულ სულს ძლივს ათრევდა. კიბეებზე ასვლისას დაფიქრდა მის სიტყვაზე, „მიყვარხარ“ პირველად უთხრა ალექსანდრემ, ამ სიტყვამ თავიდან ბოლომდე დაუარა და ძლივს მიაღწია საწოლამდე.
დილით შემოვიდა სახლში, თვალები დასიებული ჰქონდა, ბარბარე საშნლად დარცხვენილი იყო, მეორე დღეს დაბლა ადრე ცავიდა, სანდრომ ისე ჩაურა თითქოს არც დაუნახავს, წყალი გადაივლო და პირდაპირ სამსახურშ წასვლას აპირებდა ქეთო რო გაეტირა.
–ქეთო რა გჭირს? ხმა აუკანკალდა ალექსანდრეს.
–ალ მინდა ცკოლაში ცანდრო შენთან წამოვალ, გეფიცები ქმას არ ამოვიღებ, მალტო დავქატავ ან ლამეს დავწერ შენ მაგიდაზე. ქეთო ტირილს იწყებდა.
–კარგი მაგრამ რატო არ გინდა სკოლა?
–ალ მინდა გექვეწები ცენთან წამოვალ.
–არსადაც არ წახვალ. ჩქარა ხელები დაიბანე და სკოლაშ წაგიყვან, დაიყვირა თამუნამ.
–ხმას დაუწიე ბავშვთან! სანდრო ვერაფრით ეგუებოდა ამ ტონს.
–შენ ვინ გკითხავს ალექსანდრე, ჩემი შვილია და მინდა ხმამაღლა დაველაარაკები მინდა არა, მგონი უაზროდ ერევი იქ სადაც არ გეკითხებიან. სანდრომ იგრძნო როგორ მოაწვა სისხლი საფეთქლებში. ქეთო სანდროს ეკვროდა, ამიტო ხმას ვერ აუწია.
–ქეთო მიდი ნანისთან ჩაი დალიე და მე წაგიყვან დღეს სადაც შენ გინდა. ბაშვი რო ოთახიდან გავიდა დაიწყო.
–შენ მე თვალშ ხო არ გეპატარავები ხმას რო უწევ? შენ მე ვინმეშ ხო არ გეშლები როგორც გინდა ისე რო დამელაპარაკები? მაგიდას მტელი ძალით დაარტყა ხელი ის ერო თამუნა შეხტა.–რა გამიხურე ჩემი შვილიას ძახილით ისედაც ვიცი, მაგრამ არ გაბედო მისთვის ხმის აწევა დაუმსახურებლად, მხოლოდ იმიტო რო ნერვები არ გყოფნის რომ რაღაც აუხსნა, ქეეთევანი არ არის ისეთი რო რამე ვერ შეაგნებინო თუ გარკვევით აუხსნი. რატო არ უნდა სკოლაში?
–იმიტო რო გუშნ მაგის გამო დამიბარეს, ძალიან უცელქია, გაკვეთილი არ მოუსმენია და მასწავლებელს უამრავი შენიშვნა მიუცია. სანდრო სიცილით ლამის ჩაბჟირდა, ბარბარესაც გაეცინა.
–რა? იცელქა? არ გადამრიო ახლა, რო არ ეცელქა ეგ უფრო გამაკვირვებდა, იცელქებს აბა რას იზავს მაგის ასაკშ მასწავლებლებს ერთ სიტყვას არ ვუგონებდი, ნუ არც მერე, სანდროს გაეცინა,– მაგრამ ამ ასაკზე ვამბობ ახლა, მაგის გამო არ ეჩხუბო. ბარბარე ქეთოსთან შევიდა, მაცივრის უკან იყო ამოფარებული და სასიკვდილო განაჩენივით ელოდებოდა პასუხს. ბარბარეს გაეცინა ისე სასაცილოდ იყო დაზაფრული პატარა.
–მოდი ჩაი დალიე ქეთო, რასთან გირჩევნია? ნანი სამზარეულოშ არ იყო და ამიტო ბავშს არ ჰქონდა პირი გამოტენილი რაღაცებით სულ რაღაცაას აჭმევდა.
–თაფლი და კალაქი, გამოიტუზა ქეთო მაგიდასთან.
–ბაბალე შენთან ერთად ლო წამოვიდე? სკამზე ჩამოსკუპდა ქეთო და გამოსავალს ეძებდა სკოლაშ არ წასვლის.
–როგორც გინდა პატარა, ბარბარეს გაეცინა ასე რო ნერვიულობდა ქეთო.
–მასწავლებელი ლო გავაბლაზე ძალიან ცუდი ვალ? იმ დლოს ტამაშ მინდოდა და ლა მექნა.
–მთავარია ძალიან არ გააბრაზო ცოტა არა უშავს.
–მალთლა ლა ლამაზი ხალ ბაბალე, ადლე აცეთი ლატო არ იკავი? ქეთო კუდიანს მოეხვია.
სანდრო ამ დროს შემოვიდა, ბარბარე ისეთი თბილი იყო ბავშვის მიმართ, მაშნვე დაბადებისდღის სურვილი გაახსენდა „მინდა რო ბევრი შვილი მყავდეს“ ხმმამ სიმტკიცე დაკარგა და ამიტო ქეთოს ხელით ანიშნა რო გარეთ დაელოდებოდა. ქეთო სიხარფულით გაიქცა ალექსანდრესკენ და მანქანაში ჩახტა. ალექსანდრეს ჯაბას მდგომარეობა აწუხებდა დიდი ხანი იყო არ გამოჩენილა, არც ტელეფონს პასუხობდა, გუგლმაც არაფერი იცოდა.
–ბარბარე როგორ ხარ?
–კარგად ანანო შენ? ხმა დასევდიანებული ჰქონდა ბარბარეს.
–მეც კარგად, დღეს ერეკლე ჩამოდის გერმანიიდან უნდა დავხვდე აუცილებლად,მამაშენტან ერთად მოდის და არ გინდა ერთად წავიდეთ აეროპორტში?
–კი ანი, მამას უნდა დავხვედროდი ისედაც, უხალისოდ უთხრა ბარბარემ და შეხვედრაზე შეთანხმდნენ.

.........

-ქორწილი როდის გაქვთ ანი?
–ერთ თვეში, რაღაც საქმეებს მოაგვარებს ერეკლე გერმანიაში და საბოლოოდ წამოვალთ აქეთკენ.
–მიხარია ანი ასეთი ბედნიერი რო ხარ, ბარბარემ ღიმილით გადახედა.
–ძალიან ერეკლე გამორჩეულია მართალია, ზოგჯერ უცნაურად ფიცხია, მაგრამ საბოლოოდ საოცრებაა.
–სიფიცხეს ნუ მაქსენებ ალექსანდრე მაგის ეტალონია, გაეცინა ბარბარეს და გაახსენდა როგორ გამოვიდა წყობიდან შეხვედრის პირველივე დრეს.
–შენი ქმარი სხვა რამის ეტალონი უფროა, გამოსცრა ანის. ბარბარე შეიშმუშნა, არ ესიამოვნა ალექსანდრეს ასე მოხსენიება, თითქოს მხოლოდ მას შეეეძო მასზე გაბრაზება სხვა ყველა ვინც ოდნავ ცუდს ამბობდა აღიზიანებდა. ანის არაფერი უპასუხა, მაგრამ ხასიათის შეცვლა აშკარად დაეტყო, ანიმ შენიშნა თუმცა გაოცება აღარ შეიმჩნია.
აეროპორტში ბექას, თორნიკეს და ჯაბას მოკრა თვალი, ბექა მაშინვე მათკენ წამოვიდა სიცილით თან ჯაბას რაღაცას ეუბნებოდა.
–გამარჯობა ბარბარე როგორ ხარ?
–კარგად ბიჭებო თქვენ?
–ჩვენც ვართ ასე სანდროსგან დავიწყებულები, დაიწუწუნა ბექამ, იმედია დღეს მაინც მოვა აქ ძმაკაცი ცამოდის ჩვენი., თქვენ ერეკლეს საცოლე ხო არ ხართ, ბექამ თვალი მოჭუტა რო სახე აღედგინა და ისე სასაცილოდ გამოუვიდა რო გაეცინათ.
–კი, თქვენ საიდან იცით, ანი დაიბნა.
–ბექა მართლა გუგლი ხარ, თორნიკე აფხუკუნდა.
–გუგლი კი არა, უბრალოდ თანამედროვე საშუალებებს მაქსიმალურად ვიყენებ, შენ და ოშხარელი არ აღიარებთ სოციალურ ქსელებს, მე კი სურათი იქ ვნახე.
–სად შეგვიძლია ჩვენ,
–ძალიან სასიამოვნოა თქვენი გაცნობა, ალბად ერეკლეს ელოდებით, ჩვენც დასახვედრად ვართ მოსულები.
–მეგონა სურპრიზის მოწყობას აპირებდა მეგობრებისთუის და არავინ იცოდა.
–ალბათ აპირებდა, მაგრამ ბექა გუგლია საიდან გაიგო არ ვიცი დრეს წამოგვყარა ფეხზე, სასწრაფოდ უნდა დავხვდეთო, იცინოდა თორნიკე, –ადამიანს სურპრიზის გაკეტებას არ აცდი, ფეხი ვერ დაუდგავს საქართველოშ შენი შიშთ.
–ნუ იცი ხოლმე მწარედ თქმა, შაქარი დაიყარე ან თაფლიანი წყალი დალიე ხოლმე დილით, იქნებ როგორმე გაგანეიტრალოს, ბექა თორნიკეს ნერვებს უშლიდა ამ დროს ტელეფონმა დაურეკა.
–ხო ლექსო სად ხარ აქამდე ჩამოვიდა თითქმის, ასე თუ იზავ ალბათ მის გაცილებას მოუსწრებ.–რა ექიმთან? ექიმთან რა გინდა, ბექამ ტონი რაც შეიძება შეშფოტებული გახადა შეამჩნია ბარბარეს ფერები რო გადაუვიდა.
–ოპერაცია? რა ოპერაცია რას ამბობ ასე სერიოზულია?
–ბექა ხო არ გააფრინე ვინ თქვა ოპერაცია? გაოცებული იყო ალექსანდრე.
–აუ რას მეუბნები, ლექსო კარგი რა, როდის იკეთებ?
–სიცხე დილით გაიზომე? თუ ჩაგწერო ექიმთან.
–კარგი არ ინერვიულო შენებს უკვე უთხარი?
–აუ ბექა რო მოვალ იცოდე შუაზე გადაგხსნი, ნუ მასხარაობ.
–კარგი მიდი გელოდებით მალე თორემ დაბრუნდა უკვე ერეკლე უკან. ბექა ცდილობდა როგორმე არ გაცინებოდა, ბარბარეს შეატყო როგორ ანერვილდა, მაგრამ არაფერი უკითხავს.
–რა ჭირს ტო, ძლივს ამოიღო ხმა ჩაფიქრებულმა ჯაბამ, მთელი დრე ხმა არ ამოუღია. ბექამ ისეთი თვალებით შეხედა რო ვეღარ გაბედა კითხვის გაგრძელება, თუმცა რა მიზეზით ვერ მიხვდა.
–მე როგორც გავიგე შეიძება ოპერაცია დაჭირდეს, მალე მოვა. სწრაფად თქვა ბექამ რო ამააზე აღარ ელაპარაკათ.ერეკლე და ილია ერთად ჩამოვიდნენ, ილია ბარბარეს დანახვაზე ლამის გადაირია, ისევ ისეთი იყო, პირველად ნახა გახდილ ძაძებში, ცრემლებს ვერ იკავებდა, ბარბარე უხმოდ მოეხვია და დიდ ხანს იყო მასზე ჩახუტებული, ცრემლებს მამის მხრენში მალავდა, არეულ შეგრძნებებს ვერაფერს შველოდა. ერეკლემ ანის ნახვის მერე დაინახა ბიჭები სულ გადაირია, ისეტი ყვირილი ატეხეს, ყველა ერთად ლაპარაკობდა.
–აქ რა ჯანდაბა გინდათ ტო? თან ემოციისგან ჰაერი არ ყოფნიდა.
–შენ გელოდებით, გადაეხვია ბექა.
–სანდრინიო სადაა? იკითხა ერეკლემ ბიჭები რო შეათვალიერა.
–მოვა მალე მემგონი, რაღაც საქმე ჰქონდა, თორნიკემ ხელი გადახვია ძმაკაცს, ერეკლე ვერც ერთს ელეოდა ხან რომელს წამოარტყავდა თავზე ხან რომელს, ტან ანიზე იყო ჩაბღაუჭებული, ყველას ერთად ელაპარაკებოდა. სანდრო სწრაფად შემოვიდა აერროპორტში, თან ქეთო ეჭირა ხელში, ერეკლემ რო დაინახა ყვირილი დაიწყო.
–ჰეი სანდრინიო აქ ვართ.
–ვაა ერეკლე როგორ ხარ ტო? ალექსანდრე ისეთი გახარებული იყო ძმაკაცის ნახვით სიცილს ვერ იკავებდა. როგორ მომენატრე შე არაადამიანო, მოღალატე, რო დაეკარგე სამშობლოს.
–ხო და აქედან ყველანი მივდივართ ლექსოსთან რესტორანში, დაიწყო ბექამ. სანდრომ ახლაღა შეამჩნია ბარბარე და ილია, ილია ისე თბილად გადაეხვია სანდროს სინდიდი უფრო გაუხელდა მის ასეთ საქციელზე, ის ტავისებურად მადლობას ეუბნებოდა ბარბარეს მდგომარეობის გამო, მაგრამ ეს მადლობა გავარვარებულ შანთს გავდა.
–სანდრინიო ეს არის ჩემი ანი, ერთ თვეში ვქორწინდებით, ბექას მოუსწრია უკვე გაცნობა დაიწყო ერეკლემ. ანი ეს ალექსანდრეა ბარბარეს მეუღლე, ამის მერე ანის არაფერი გაუგონია სახე ისე შეეცვალა რო სანდრომ ყველაფერი წაიკითხა, არ ეგონა ასე თუ ეტკინებოდა, ზიზღი დასთამაშებდა ამღვრეულ გაცოფებულ თვალებში ანის.
–არ მეგონა ასეთი მეგობრები თუ გყავდა, ანის ეს სიუხეშე ერეკლეს საშინლად მოხვდა გულზე და გაოცებულმა შეხედა. სანდროს თვალები ერთიანად ჩაქრა, ჩაიფერფლა. ერეკლეს სხეული დაეძაბა, ეკლებმა დააყარა, ბრაზი ყელშ გაეჩხირა და თვალები რისხვით აენთო.

***

–ანი რა ხდება? იკითხა ერეკლემ ნერვიულად.
–არაფერი, საერთოდ არაფერი, უბრალოდ არ მეგონა ალექსანდრე თუ ასეთი ახლო მეგობარი იქნებოდა შენი, ბარბარეს ქეთო ძლივს ეჭირა ხელში, ისე შეეცოდა ალექსანდრე ტირილი ლამის დაიწყო.
–და რა არის აქ მოულოდნელი? ერეკლეს ტონის სიმძაფრე იგრძნო ანიმ, მაგრამ თვალებიდან არ გამოდიოდა ბარბარე იმ ღამეს სისხლში რო ცურავდა, მისი უმეტყველო თვალები, ნაჯიჯგნი სხეული და არაფერზე ფიქრობდა არც ერეკლეზე არც მის მეგობრებზე, მხოლოდ ამ ცხოველის განადგურება უნდოდა.
–ხო წავიდეთ დღეს ლექსოს რესტორანში, სიტყვა ჩააკკვეხა ბექამ რო როგორმე სიტუაცია განეტვირთა, იქნებ მოახერხო ალექსანდრე დარეკო და მაგიდა დაჯავშნო. ალექსანდრე გაქვავებული იდგა, ბექას ძლიერმა ხელმა მხარზე გამოაცოცხლა.
–კი ახლავე, ჩახლეჩილი ხმით უპასუხა.
–მე არ მინდა წამოსვლა და შენი არ ვიცი ერეკლე, მით უმეტეს შენი მეგობრის რესტორანში. ბიჭები აიწურნენ, ხმას ვერც ერთი იღებდა.
–როგორც გინდათ, მოიფიქრეთ და მითხარით.მაგრამ მე უნდა წავიდე ახლა მეჩქარება, სანდრომ ქეთო ხელშ აიყვანა.
–მოიცადე ალექსანდრე მეც მოვდივარ, ჯაბამ ხელი გადახვია მეგობარს უკან აღარც მიუხედავს, არც ის დაუნახავთ როგორ შეუმჩნევლად გაყვნენ ბექა და თორნიკე, სიტყვის უთქმელად, დაფიქრების გარეშე წავიდნენ მათკენ. ერეკლეს მთელი სხეული დაეძაბა, ძივს მოახერხა დაძახება.
–სანდრო, ერთი წამი რა. ალექსანდრე ძლივს შემოტრიალდა.
–აუ ბიჭერბო გთხოვთ რა, ერეკლეს ეტყობოდა რა მძიმედ განიცადა მათი წასვლა.
–თქვენ დაბრუნდით რა, ძლივს თქვა სანდრომ, მე მართლა საქმე მაქ, ქეთო სახლშ უნდა მივიყვანო.
–მაშნ მეც თქვენტან ერთად წამოვალ, არც შეუხედავს ანისთვის ისე უთხრა, სანდროს ძალიან შერცხვა არ უნდოდა მის გამო ყველა წმაოსულიყო. ბექას ისეთი შეკრული წარბები ჰქონდა ანის თვალებით აგრძნობინებდა როგორ იყო გაბრაზებული. ჯაბა ზედ არ უყურებდა არავის, თორნიკე ცდილობდა არაფერი ეთქვა თორემ ვინმე შემოელანძღებოდა.
–ჯაბა გთხოვ დარჩით რა ერეკლესთან ტეხავს, გეხვეწები, ჩუმად ჩაჩურჩულა ალექსანდრემ. ჯაბასთვის სიტყვა „გთვოვს“ მერე არაფერი აღარ არსებობდა, შეეძლო ყველაზე დიდი სისიულელე გაეკეთებინა ამის მერე, ყველაფერს აკეთებდა რო თხოვნა შეესრულებინა ძმაკაცების, ამიტო ერეკლესკენ წავიდა, ბექას და თორნიკეს თვალით ანიშნა უკან დაბრუნებუკლიყვნენ.
–ბაბალე შენ ალ მოდიქალ? სანდრომ და ქეთომ ერთად გახედეს კუდიანს.
–კი ქეთო მოვდივარ. ანი გაშრა, თვალები რისხვით აევსო,
–ბარბარე შენთან საქმე რო მქონდა?
–ხვალე ანი, ძლივს უპასუხა ისე რო ხმა არ აკანკალებოდა კუდიანს. ილიას მოეხვია და უკან გაყვნენ სანდროს და ქეთოს.
–ბარბარე შენ თუ გინდა დარჩი, რო გავიდნენ მაშინ უთხრა სანდრომ.
–არა იყოს.
–ანისთან სირცხვილია, ერეკლე ძალიან გაბრაზდება, ჯობია მასტან დარჩე, მარტო არ დატოვო. ბარბარე მიხვდა რო მართალი იყო ალექსანდრე, ამიტო უხმოდ მიბრუნდა მათთან მამას დაემშვიდობა, ქეთოს გაუღიმა და სანდროს თვალი ვერ გაუსწორა. ერეკლე გაცოფებული იყო ანის ზედ არ უყურებდა,, ანის ცრემლები მოდიოდა.
–ერეკლე ჩემი ბრალია, მე ვიყავი სანდროზე რაღაც სისულელეზე გაბრაზებული ვეღარ მოვითმინე და ანის ვუთხარი და ამიტო თავი ვეღარ შეიკავა, ცადა ბარბარემ ერეკლეს დამშვიდება.
–რაც არ უნდა იყოს შენ არ გაქ უფლება ჩემ ძმაკაცს ეუხეშო გესმის? დაიმახსოვბრე რო ეს ჩემი ცხოვრებაა და ამ ცხოვრებაში მნიშვნელოვანი ადგილი მათ უჭირავთ,
–კარგი ერთი ნუ გაგვაწითლე, თავზე ხელი წამოარტყა ბექამ, ნუ იცი ეს დაძაბვა ტო, მოეშვი რა დღეს საღამოს ვაჯაზებთ ხო იცი, ბექა ყველანაირად ცდილობდა მხიარულად გამოსვლოდა, მაგრამმ მაინც უჩვეულო ტკივილი ამოჰქონდა მის სიტყვებს.
სახლშ ძლივს მიატანა, მაშინვე ოთახში ავიდა, ფანჯარაზე ჩამოჯდა, რამდენიმე საათი ასე იყო, მერე რუსუდანი შმეოვიდა მის ოთახში.
–რაო სანდრო, რამ გაგაწვალა ესე? გაეღიმა რუსუდანს. შუბლზე ჩამოყრილი თმა გადაუწია.
–არაფერი რუსო.სანდრომ გაუღიმა.
–მარი და მისი ქმარი ახლა საქორწილო მოგზაურობაში არიან, მემგონი რო მართლა ძალიან კარგი ბიჭია, მარი ბედნიერი იქნება.
–ხო იმედია, სანდრომ ხმადაბლა თქვა ისე რო სახის გამომეტყველებაზე არაფერი შეცვლია, არც მარის ხსენებას გამოუწვევია მისთვის რაიმე უჩვეულო განცდა, ეს რუსუდანმა შეატყო სპეციალურადაც უხსენა, გაეღიმა, მიხვდა რო ყველაფერის მიზეზი კუდიანი იყო.
–ალექსანდრე არ მეგონა ასე თუ შეეძო ვინმეს შენი მოდრეკა, მე პირადად ვერაფრით მოვახერხე, ამის გამო გულში ბაბუაშენს ვლანძღავდი ასეთი რო გაგზარდა.
–გააჩნია მოდრეკას რას ეძახი.
–იმას რო შეუძლია რაღაც გაიძლოს, შენ კი ხმას ვერ გასცემ, მასთან სიმტკიცეს კარგავ.
–მეშინია, მისი სული უფრო არ დავამძიმო, არაფერი გააკეთოს ისეთი რასაც მერე ინანებს და ცუდად იქნება.
–ნუ მაცინებ ალექსანდრე, შენ გგონია რო ბარბარეს ეგ შეუძლია? ყოველი ადამიანი ჭურჭელს გავს სადაც წყალი ასხია, ეს წყალი ხასიათია, სული, შინაგანი სამყარო, ცხოვრებისეული სირთულოები ამ ჭურჭელს ამოძრავებს, შიგ არსებული წყალი ბობოქრობს, ჯებირების გადალახვას ლამობს, მაგრამ ყოველი ადამიანი ამ ჩარჩოს ვერ გადავა, წყალი იმოძრავებს და შემდეგ ისევ დადგება. ასეა ბარბარეს თავის დრეში ვერ გააკეთებს იმას რაც მის სულს არ შეუძლია. ამიტო მისი შურისძიება ძალიან ბუნებრივი და უუნარო იქნება. უნდა დაელოდო, უნდა მოითმინო, უნდა გამოაშვებინო ის რაც გულს უღრნის, უნდა ისწავლო დათმობა, თავშეკავება, მოთმინება და მორჩილება.
–ეს შინაგანად მანადგურებს.
–ალექსანდრე ეს ცხოვრებაა, ცხოვრება რომელიც ზოგჯერ განადგურებს და ზოგჯერ თავზე ხელს გისმევს, ყოველი ქცევისთვის პასუხს ვაგებთ, თუ არ ვაგეთ ეს არასრულფასოვნება შეგვჭამს, შენ უნდა აიტანო, უნდა დაიტანჯო, უნდა დაეხმარო შენზე გადატეხოს ჯოხი, უხმოდ უნდა შეგეძლოს ამის მოთმენა რადგან იმსახურებ. მისგან ყველაფერს იმსახურებ. მის ადგილზე სანდრო არ ვიცი რას ვიზავდი, წარმოდგენაც არ მინდა, ის კი ასე ვერ იქცევა, იმდენად ფაქიზია შურისძიებაც არ იცის, მალე იგრძნობს რო მისი შესაძლებლობები ამ მძიმე ტვიტს ვერ გაწვდება, ამიტო შენ მხოლოდ მოთმინება გმართებს.
–რამე რო ისეთი გააკეთოს რასაც საკუთარ თავს ვერ აპატიებს დედა ვიცი რო საბოლოოდ განადგურდება, არ მინდა თვალში მოვეჩხირო, მაგრამ ისეც ვერ ვაკეთებ, ახლა სულ მასთან მინდა ვიყო, პატარა ბიჭივით კუდში ვდიო, მეგონა ამ ასაკიდან გამოვედი. მისგან ყველაფერი მწყინს, ადრე რაც უნდოდა ის ეთქვა, ახლა ყველაფერი ეკალივით მხვდება, ერთ ზედმეტ სიტყვასაც ვერ ვიტან.
–ვაიმე სანდრო, რუსუდანი შვილს მოეხვია, – რა სასაცილოდ ლაპარაკობ რო იცოდე, როგორ განვიცდი შენ ამბავს.
–ვიცი დედა დაგტანჯე, მაგრამ ყველაზე დიდი პრობლემა ჩემშია, როგორც შენ ამბობ ადამიანის სული იმ ჭურჭელს ვერ გადავა, იმას ვერ გააკეტებს რაც მის სულს არ შეუძია, ეს იმას ნიშნავს რო მე შემეძლო, ჩემშ იყო ესეთი რამე.
–ალექსანდრე შენ მთვრალი იყავი, ხმას აუწია რუსუდანმა.
–მაგას არ აქვს მნიშვნელობა, რაც შენში არ არის იმას არც მთვრალი გააკეთებ და არც ფხიზელი დედა, ეგ საერთოდ არ მამართლებს, ესე იგი იყო, ესე იგი იდო ჩემში. ეს შემეძლო და გავაკეთე.
–ალექსანდრე არ მისცე უფლება ამ ცოდვას შინაგანად მოგინგრიოს აზროვნება. ძალა გამოგაცალოს, პირიქით უნდა იბრძოლო.
–როგორ დედა რას ვებრძოლო? ჩემ გონებას? მის გონებას, ამ მეხსიერებას? ყოველ შაბათს ეკლესიაში მისვლისას მამაოს ნახვა მისი გულგრილობა მაგიჟებს, თითქოს ვერ მამაჩნებს, ცარიელ ადგილსა და საკუთარ თავს შორის განსხვავებას ვერ ვხდედავ.
–ასეა საჭირო ალექსანდრე, ასე, ამ ცხოვრებაში იოლად არაფერია, თუ არ დაიტანჯე სულს ვერ გადაარჩენ.
–რა მოხდებოდა უტას ადგილას მე ვყოფილიყავი, სულ ამაზე ვფიქრობ, სულ ამაზე მწყდება გული, მაშინ დაჭრის მერე მეც მასთან ერთად მოვკვდი.
–მაგას როგორ მეუბნები, ხმა გაუწყდა რუსუდანს, ახლაღა გაანალიზა სანდრომ რომ ამ სიტყვების დროს მარტრო არ იყო.
–მაპატიე დე, თმაზე ხელი მოუსვა და მიიხუტა დედამისი, ახლაც მისი შემზარავი კივილი ესმოდა, როცა უტა მკვდარი დაინახა, ახლაც ისე უნდოდა მიწა გასკდომოდა როგორც მაშინ.
-მარტო ის მინდა სანდრო რო კარგად იყო. ყველა თავსდატეხილ პრობლემას ჩვეულებრივ მოვლენად აღიქვავდე და ცხოვრება გიხაროდეს ტავისი სირთულეებით და სიხარულით.
–ხო დედა ეგრე იქნება, შენ არ გინდა ამაზე ფიქრი მე კარგად ვიქნები.
ბარბარე ვერაფრით ჩერდებოდა ერთ ადგილზე, ანი ატყობდა როგორ ნერვიულობდა, ტირილამდე იყო მისული.
–ბარბარე რა გჭირს?
–ანი ასე რატო მოიქეცი უხეშად?
–ბარბარე ნუ გადამრიე, რა სიუხეშეზე მეუბნები, ისე ვარ მასზე გაბრაზებული ცოცხლად მინდოდა გამეგლიჯა, შენ თუ დაგავიწყდა შენი თავი იმ მდგომარეობაში მე მახსოვს, ყოველდრე თვალწინ მიდგას შენი გაუბედურებული თვალები, ყველაფერი იმ კაცის ბრალია, იმისი არაადამიანური ბუნების.
–როგორ შემიძლია ეგ დამავიწყდეს, მაგრამ ანი ისინი მისი მეგობრები არიან, ვერ წარმოიდგენ როგორი ურთიერთობა აქვთ, ახლა ასეთი დამცირება მისთვის ძალიან ბევრს ნიშნავს, დღეს რო მათთან ერთად არ არის მე ხო ვიცი როგორ ტკივა,
–ბარბარე შენ ნორმალური ხარ? მის შინაგან ტკივილზე როდიდან ფიქრობ? ან როგორ არის ერეკლე მისი მეგობარი მიკვირს, მასეთთან ურთიერთობა როგორ აქვს.
–ანი რას ამბობ სანდრო სხვანაირია, თავის მეგობრებზე გიჟდება, ახლა ძალიან ცუდად იქნება..
–გოგო გადამრევ ლამისაა ერეკლეს უარი ვუთხრა ცოლობაზე როგორ შეუძლია მასტან ურთიერთობა შენ კიდე.
–უნდა წავიდე ანი, ძალიან გთხოვ დღეს სანდროს არაფერი აგრძნობინო, გეხვეწები, ჩემი გულისთვის. ბარბარეს ცრემლები აღრჩობდა ანი გაოგნებული იყო მისი რეაქციით.
სახლშ მისვლა საშინლად ერიდებოდა, რცხვენოდა, განიცდიდა, რო მივიდა სანდროს მანქანა უკვე ეყენა, გაუხარდა სახლშ რო იყო, პირდაპირ მისი ოთახისკენ წავიდა. ფრთხილა დდააკაკუნა, სანდრო საწოლზე იწვა გრძელი ფეხები კედელზე ჰქონდა აწყობილი თავთან გიო იჯდა და თმაზე ეთამაშებოდა.
–თმას ნუ მაწიწკნი ნაგაზო ეცინებოდა სანდროს, ბავშვი აშკარად კარგად ერთობოდა თმის ქაჩვით. ბარბარეს დანახვაზე სახე შეეცვალა.
–შეიძლება გელაპარაკო?
–კი როგორ არა, მითხარი რა მოხდა.
–გარეთ რო გავიდეთ სანდრო, თან ბავშვია აქ.
–კარგი რა გიოა მაინც ვერაფერს გაიგებს, ბარბარეს სახეს რო შეხედა, წამოდგა, ჩუსტები ძივს იპოვა საწოლის ქვეშ ჰქონდა მიყრილი, ბავშვი ნანის ჩაუყვანა. ბარბარე ნერვიულობდა, ეზოში უხმოდ გავიდნენ.
–ალექსანდრე მე, არც კი ვიცი როგორ დავიწყო, ბარბარეს სირცხვილისგან ღაწვები შეეფაკლა, ამაზე სანდროს გაეღიმა, პატარა ბავშვივით იდგა დარცხვენილი.
–არაფერი გაქ სანერვიულო.
–არა დამამთავრებინე, იმ ღამეს მე, იცი ყურადღება არ მიაქციო ჩემ სიტყვებს, მეც არ ვიცი რა სისულელეებს ვბოდავდი, არ მინდა რო რამე მნიშვნელობა მიანიჭო ჩემ სიტყვებს, არც მე მივაქცევ შენსას,
–ჩემს მიყვარხარს?
–სანდრო! უფრო გაწითლდა ბარბარე, მე არ მინდა რო დაიტანჯო იმის გამო რო მე დავიტანჯე, იმ ღამეს არ ვიყავი კარგად ამიტო ვთქვი ის სისულელეები.
–ბარბარე ვიცი.
–რაც შეეხება ანის, ის ერთადერთია ვინც ეს ამბავი იცოდა, მან წამიყვანა საავადმყოფოში, ამის გაგონებაზე ალექსანდრეს მუხლები მოეკვეთა ძივს შეინარჩუნა თავი წონასწორობა რო არ დაეკარგა. –ამიტო იცის მან, მეტმა არავინ.
–ბარბარე არ ვიცი გახსოვს თუ არა, მაგრამ მონასტრიდან რო წამოგიყვანე გითხარი რო შეგიძია ვისაც გინდა იმას უთხრა პოლიციის ჩათვლით.
–სანდრო რატო არ მაცდი,ხმა აუკანკალდა ბარბარეს. –დღეს ძალიან შემრცხვა ამის გამო რო უხეშად მოგექცა ბიჭებთან, არ მინდოდა ასე გამოსულიყო.
–კარგი ბარბარე შენ არ ინერვიულო როგორმე გადავიტან.
–ვიცი შენი მეგობრები შენთვის რას ნიშნავს მათტან ასეთი დამოკიდებულება…..
–ისინი ჩემი მეგობრები არიან, ჩემი და სხვების მოქცევა ჩემ მიმართ არ შეცვლის ჩვენ დამოკიდებულებას, ამიტო ანის საქციელი დამიჯერე არანაირ გავლენას არ მოახდენს, არც მაგაზე ნერვიულობა ღირს, ისინი არიან ადამიანები რომლებიც მიცნობენ, მაგრამ მაინც ჩემი მეგობრები არიან.
–დღეს ერეკლესთან იკრიბებიან. სანდრომ არაფერი უპასუხა.
–შენ არ წახვალ ალექსანდრე?
–არ უთქვამთ, ძლივს ამოილუღლუღა.
–იმიტო რო ტელეფონი გათიშული გაქ.
–კარგი ბარბარე ერეკლეს სხვა დროს აუცილებლად ვნახავ, ახლა შევალ ძალიან მეძნება.
–სანდრო ძალიან მინდა რო წახვიდე, უფრო სწორად წავიდეთ.
-მე ესე არ შემიძლია.
–სანდრო არ მინდა რო იმის გამო რო თავი ვერ შევიკავე და მეგობარს ვუთხარი ეს ამბავი შენ ამდენი წლის უნახავ მეგობართან არ წახვიდე, ამ დრეს გამოაკლდე და ეს ყველაფერი ჩემ გამო იყოს. უბრალოდ ამის თავი არ მაქ ახლა, მართლა არ შემიძლია.
–მე ვერც კი ვიფიქრებდი რო არავისთვის გქონდა ნათქვამი, უბრალოდ ეს შეუძებელია, ამას ადამიანი მარტო ვერ ზიდავ, ამიტო არც არაფერი გამკვირვებია და მითუმეტეს არ მწყენია.
–ის ხო გეწყინება რო ახლა მათთან ერთად არ იყო?
–ასე გადარდებს მე რა მეწყინება?
–კი ძალიან მადარდებს, ჩემ გამო რაც ხდება ყველაფერი მადარდებს, იცი რას მივხვდი ამას რო თავი დავაღწიო ბრაზი და ბოღმა უნდა დავივიწყო, შენი ტანჯვა სულს უფრო დამიმძიმებს, იმ ღამის მერე ვხვდები რო სულ უფრო ცუდად ვარ,ამიტო გეფიცები, გეფიცები რო ყოველ დღე იმის ცდაში ვიქნები როგორმე გაპატიო, მართლა გაპატიო ამისთვის ყველაფერს გავაკეთებ, ბარბარეს ხმა უკანკალებდა და ვერც მიხვდა როგორ დაიწყო ამ ლაპარაკში ტირილი, როგორ აევსო ჯერ ლურჯი თვალები ცრემლებით და მერე როგორ ღაპაღუპით მოდიოდა. სანდროსთვის ეს ყველაზე მტკივნეული იყო, მისი ტირილის ტანჯვის ყურება. მიხვდა რო ბარბარეს სულს ჭირდებოდა ახლა მისი წასვლა ბიჭებთან, სხვანაირად მისი სინდისი მოსვენებას არ აძლევდა.
–კარგი წავიდეთ, ნაძალადევად გაიცინა, არ უნდოდა რამე შეემჩნია, საშინლად დათრგუნული და დაღლილი რო იყო. გულამომჯდარი იყო ბარბარე, ცრემლები რაპაღუპით მოდიოდა, იდგა აუზთან და ახსენდებოდა როგორ დაივიწყა ყველაფერი შურისძიების გამო, სინდისი ახრჩობდა და ცრემლებად იღვრებოდა, პატარა ბავშვივით ტიროდა.
–ბარბარე ახლა გაჩერდი გთხოვ რა გატირებს?
–მაპატიე გეხვეწები იმ ღამეს გთხოვ. ბარბარემ პირველად ითამაშა ვიღაცის გრძნობებით და ეს განცდა მოსვენებას არ აძლევდა.
–გეხვეწები, ძალიან გთხოვ სიტყვა პატიებას ნუ ახსენებ, მე შენ რა უნდა გაპატიო, რა უნდა გამიკეთო რო შენ გჭირდებოდეს ჩემთან პატიება, მაგაზე არ ინერვიულო, პირიქით ცოტა გულზეც მომეშვა შენი საქციელი, მე დაუსჯელობა უფრო მტანჯავს.
–კარგი ალექსანდრე ანის ვუთხარი ისე მძაფრად არ შეიმჩნევს შენ იქ ყოფნას, მაგრამ შეიძება ცოტა შეეტყოს, ჩემი საუკეთესო მეგობარია და ძალიან მძიმედ გადაიტანა ეს ამბავი.
–კარგი გავარკვევ რომელზე იკრიბებიან და წავიდეთ, შენ ნუ იტირებ მაგის გამო ბარბარე, ჩათვალე არ გითქვამს მე მართლა კარგად ვარ. ბარბარე ოთახში ავიდა, წყალი გადაივლო, ნამტირალევი თვალები ძლივს დაიფარა მსუბუქი მაკიაჟით, სადად ჩაიცვა თეთრი ზედა და ლურჯი გრძელი ქვედაბოლო. სანდროს მესიჯიც მოუვიდა რო ნახევარ საათში გავიდოდნენ. თავი ძლივს დაამშვიდა, ლოცვა დაიწყო და ცრემლები უფრო და უფრო მოდიოდა, ხელახლა მოუწია მაკიაჟის გაკეთება რო როგორმე ეს უკითხავად წამაოსული ცრემლები დაეფარა.
–ქურთუკი ჩაიცვი გაცივდები დაბანილი ხარ.
–აუ ნანი გეხვეწები რა ქურთუკი მცხელა. სანდრო გასაქცევად იყო შემართული ნანი კი გასაკიდებლად.
–ნუ გადამრიე ახლა ჩაიცვი, ეგრე არ დამიჯერერ ბავშვობაში და გახსოვს ძლივს გადაგარჩინეს გაცოფებული იყო ნანი.
–ხო კარგი, მიხვდა რო აზრი არ ჰქონდა ალექსანდრე და ქურთუკი გამოართვა, ნანიმ კიბეზე მომავალი ბარბარე დაინახა თბილად გაუღიმა, ახლა მისი უკვე წამოზრდილი თმა დაინახა ოდნავ სველი იყო ამაზე სულ გადაირია, სანდრომ თვალით ანიშნა რო აზრი არ ჰქონდა შეკამათებას და ზემოდ ავიდა და რაღაც მოიცვა. დაბლა სიცილით ჩამოვიდა დედა გაახსენდა, სულ ასე ექცეოდა საოცარი სითბო იგრძნო. სანდრო დაბლა ელოდებოდა, გარეთ გამოდიოდნენ ნანის ხმა რო დაეწიათ სამზარეულოდან.
–სანდრო ქურთუკი მიგაქ?
–კი კაპიშონითურთ, სწრაფად უთხრა ალექსანდრემ და მაისურისამარა სწრაფად გაიქცა მანქანისკენ.

......

ერეკლესთან ყველა დაძაბული იყო ბიჭები ხმას არ იღებდნენ, ბექაც კი უხასიათოდ იყო, რაღაც დისკს დაჩერებოდა ყველა და ნაძალადევი შეკითხვების გარდა არაფერი იყო. ყველა კარზე ზარმა გამოაფხიზლა, ერეკლეს საშინლად გაუხარდა სანდროს და ბარბარეს დანახვა, ჯაბა სწრაფად გაჩნდა კართან, სანდროს გადაეხვია.
–აუ ძმა ხარ რო მოხვედი, ჩუმად უთხრა. სანდროს უამრავი პარკი ეჭირა ხელში.
–ოღონდაც ეს რა არის? გაეცინა ერეკლეს.
–რესტორანში გავიარე და რაც გამომატანეს ყველაფერი წამოვიღე.
–ეჰ სანდრინიო არ იცვლები, მოეხვია ერეკლე, შენ სტუმრად სულ შენი პარკებით უნდა იარო?
–ნუ იცი ხოლმე, გაეცინა სანდროს, ბექა პარკებს დაწვდა და უკვე ამოლაგება დაიწყო, ანი სამზარეულოშ იყო დაღაცებს ამზადებდა, ბარბარე მისახმარებლად წავიდა. ისეთი ხმაური გამოდიოდა ოთახიდან თითქოს ასი კაცი იყო, სასწაულად ხორხოცობდნენ, ანიმ და ბარბარემ მალე გაშალეს მაგიდა.
–ეს რა ტორტივით ჩაგიდიათ შუაში ეს დისკი რა არის? იკითხა სანდრო და დაწვდა.
–ლევანმა გამომატანა, დაიწყო ერეკლემ.– ჩვენი სურათები და ვიდეოებია, რაღაც სერიოზულ სტუდიაში დაამონტაჟებინა დოკუმენტური ფილმივით გააკეთა. სერიოზუულად ჩალიჩობდა.
–რაა? გამორიცხულია, აუ დავიღუპეთ. ბექა სულს ძლივს ითქვამდა. არ ჩართოთ ძალიან გთხოვთ თორემ თავს მოვიკლავ.
–არავითარ შემთხვევაში, ჩავრთავ ძალიან მაინტერესებს ორი დრეა ცდუნებას ვუძლებ თქვენტან ერთად უნდა მეყურებინა.
–ისე მარტო რო ვუყუროთ არაა? ცალ–ცალკე, რავიცი ლევანი ყველაფერს იღებდა, ძლივს თქვა ალექსანდრემ.
–აუ მოიცა რა ვიცინებთ, აი საშნლად მაინტერესებს კბილები უკაწკაწებდა ერეკლეს.
–ისადა ერეკლე ლევანმა იცოდა საცოლესტან ერთად რო უნდა უყურო? ბექამ შეაპარა.
–აუ ეგ არ ვიცი, მოვკლავ ახლა მაგას მე რამე ისეთი თუ იყო. სერიოზულად დაფიქრდა ერეკლე.
–გელოდები ერეკლე აუცილებლად უნდა ვუყურო, დივანზე ჩამოჯდა ანი და პულტი მოიმარჯვა. ერეკლე ისეთი თავდაჯერებული აღარ ჩანდა და შიშთ ჩართო.
–იცოდეთ ჩემზე რო იცინოთ დაგხოცავთ, დაიწყო ჯაბამ.
–პირდაპირ რო დაგვხოცო მანამ ჩავრთავთ,?აზრი არ აქვს მაინც გაგვეცინება, თორნიკემ ისე უპასუხა თვალი არ მოუშორებია ტელევიზორისთვის.

..............................

გამარჯობა, ჩემი ხმა ალბათ იცანით, ბოლო ბოლო ყელშ გაქვთ ამოსული, ძალიან ბევრი ვიფიქრე ამ ვიდეოს გაკეთებაზე და ბოლოს რო ვუყურე უდიდესი სიამოვნება მივიღე, ალბათ იმიტო რო აქ თქვენ ხართ ჩემი მეგობრები, ადამიანები, რომლებმაც ჩემი სტუდენტობა და შემდგომი ცხოვრება დაუვიწყებელ თავგადასავლად მიქცია, ვიცი თქვენც ასე ხართ, ვიცი რო ძალიან გიყვარვართ, სიცლის ძლივს იკავებდა ლევანი ვიდეოში, უნივერსტეტში უხალისოდ მივედი, გამოგიტყდებიტ და არ მინდოდა, ამიტო არც პირველ ლექციაზე შევსულვარ, მეორე კორპუსის ცნობილ „ბირჟაზე“ ვიდექი და რა თქმა უნდა არც ერთი თქვენგანი არ იყო ლექციაზე, ყველაზე პირველი ბექა გავიცანი, ვიცი რო არ გიკვირთ (თან ბექას პირველი კურსის სურათები იყო ვიდეოზე, ვერავინ ჩერდებოდა ადგილზე ლამის ჩაბჟირდნენ, ხუჭუჭა ბექა აღარავის ახსოვდა, მაშინ ოდნავ მოზრდილი ჰქონდა ახლა ბოლომდე გადაღებული, ბექას წყალი გადაცდა თავის თავს რო მოკრა თვალი) როგორ შეიძლება ბექა არ გამეცნო პირველი, დამინახა თუ არა მაშინვე მაჯახა კურსელები ვიქნებით და მაგთის ოფისში მაქ საქმე უნდა გამომყვეო, მეც ვიფიქრე რო ცოტა ვერ იყო, მერეე დავრწმუნდი რო ასეც იყო და ინერციით გავყევი. თორნიკე ბექამ გამაცნო უკვე მოესწრო მასთან დაახლოება, ტავიდანვე დამჭრა ტავისი ბასრი ენით, ვიფიქრე რო ასეთ მწარე ადამიანტან მხოლოდ გამარჯობით შემოვიფარგლებოდი, მაგრამ მას მერე უამრავი წელი გავიდა და არ ვიცი მარტო მე თუ თქვენც ასე ხართ და მისი მწარე სიტყვა მალამოსავით მედება ალბათ იმიტო რო ყოველთვის სიმართლეს ამბობს შეულამაზებლად და ჩვენც მივეჩვიეთ სინამდვილის სწორად აღქმას. ერეკლე „ბირჟაზე“ გავიცანი რატომღაც გადაბმულად ორივე ყველა ლექციაზე გარეთ ვიყავით, ყველაზე ყუმი არსება მეგონა და ყველაზე მეტად შევცდი, ეს ბიჭი ყველაზე გადარეული იყო როცა ურთიერთობაში შემოდიოდა, აუღებელი და გაუჩერებელი. ეს მაშნ მივხვდი როცა მასთან ერთად პირველად შევედი ლექციაზე, თავი 5 კლასშ მეგონა თვითფრინავის სროლა გვაკლდა და ეგ იყო. (ბიჭები თვალს ვერ აშორებდნენ მათ სურათებს, სიცილი, ყვირილი, ერთმანეთს ცვლიდა)
ხო რაც შეეხება ალექსანდრეს, ლექსოს, სანდროს, სანდრინიოს და იმედია არ გამიბრაზდები და ბექა სანდრიკოსაც გეძახდა ის მხოლოდ ერთი თვის მერე გავიცანი. ეს ვიდეო ჩვენთვის განსაკუთრებულად მნიშვნელოვანი იქნება და უმთავრესი მიზეზი ისაა რო აქ უტას კადრებია, ამიტო საოცრად ვუფრთხილდებოდი ყველა ფოტოს, ვიდეოს სადაც ის იყო, ვიცი ჩვენთვის ამ ვიდეოს ყოველთვის ექნება ამის გამო დიდი ნაღველი, ისევე როგორც ჩვენ ცხოვრებას, მაგრამ ამ დროს სულ მარკესის სიტყვები მახსენდება „ნუ ტირი იმიტომ რო ეს დამთავრდა, გაიღიმე იმიტომ რომ ეს იყო“ უტა და ალექსანდრე ესენი არიან ყველაზე მსგავსი ძმები ალბათ ფიზიკურად და ყველაზე განსხვავებული შინაგანად, უტა მოწესრიგებული, საოცრად სერიოზული, ზომიერად მხიარული და ძალიან კეთილი იყო (საოცარი სიჩუმე იყო ამ კადრებზე, ყველა ძივს იკავებდა ცრემლებს, სანდრო და უტა ხელიხელგადახვეულები იდგნენ, საოცრად გავდნენ ერთმანეთს, რა თქმა უნდა უტა სერიოზული იდგა სანდრო კი სიცილს ძლივს იკავებდა, პირველი კურსის შემდეგ ძალიან შცვლილი იყო ფიზიკურად, თმა ბოლომდე ჰქონდა გადაღებული სურათებში, უფრო სუსტი იყო და თვალებში შემორჩენილი ჰქონდა ბავშვური სიცელქე ახლა რო უცნაურ ნაღველად და დარდად რო გადაქცეულიყო.) აი რაც შეეხება სანდრინიოს ეს სხვა ფენომენია, არანორმალურად გიჟი, არანორმალურად უსერიოზულო, თავდაუზოგავი, მტკიცე, ერთგული, ნუ ყველაფერს რასაც მასზე ვიტყვი დაამატეთ არანორმალურად, რადგან ამ ბიჭს ჩარჩო არ აქვს ყველაფერშ არანორმალურია, ნეტავ ოდესმე თუ დაჭკვიანდება. შეუძლია ყველაფერზე წყობიდან გამოვიდეს, არავის მოუთმინოს ოდნავ ხმამაღალი სიტყვა, მაგრამ ისე საოცცრად აქვს დაჭერილი ის ზღვარი რო ვინმეს ჩაგვრაში არ გადავიდეს ყოველთვის მართალი გამოდის, ნუ ყოველშემთხვევაში ჩემთვის. ალექსანდრე ჩემი პირველი „უნივერსტეტული“ ჩხუბის დროს გავიცანი, რა თქმა უნდა სხვადასხვა მხარეს ვიყავით და ერთმანეთს არაფერი დავაკელით, ჩხუბი რაზე იყო ეს ცალკე ტემაა უფრო „სვანური“ მაგრამ მაშნ მივხვდი რო შეიძება ღირსეული მოწინააღმდეგე შეიძლება შენი საუკეთესო მეგობარი გახდეს, ბექა შუაში იდგა და ყველაზე მეტი მოხვდა. არ გაგიკვირდებათ და ბექა უკვე იცნობდა ალექსანდრეს კლასელები იყვნენ ბოლო ორი წელი, თქვენი ბოლო ზარის კასეტა ცალკე თემაა, ლექსო ნუ ბრაზდები ბექამ გამომიგზავნა და სად როდის დაგხვდებათ ეკ კადრები არავინ იცის. სანდრომ ბექას მთელი ძალით დაარტყა ხელი ბეჭებზე, იმან ძლივს ამოისუნთქა მაგრამ არაფერი შეუმჩნევია თვითონაც უკვირდა როგორ გაბედა იმ კასეტის მიცემა, ახლა გაახსენდა რო მთვრალი იყო და ლევანმა გვერდდეები გამოაჭამა.–ჩხუბი კი ჯაბას გამო იყო, ვერაფრით აიტანა ანეგდოტისს მოსმენა სვანებზე 10 კაცს ჩხუბი ისე დაუწყო არც დაფიქრებულა, ალექსანდრე ისე დაუდგა გვერდით თურმე მერე გავიგეთ რო არ იცნობდა, ამიტო ორმა კაცმა ათი კაცი სერიოზულად დაგვალურჯა, თან ჯაბა თუ გაბრაზებულია მტრისას ვერ გაეკარები, სანდროს თუ გადაეკეტა იქ დამთავრებულია. ამ ჩხუბზე ბევრი ვიცინეთ (დალურჯებული ბიჭების სურათებზე ბექა სასტიკად დაიჯღანა) ერთმანეთს ბოდიშებს ვუხდიდით ჩხუბის მიზეზი რო გავიგეთ, ჯაბას ვერაფრით გავაგებინეთ რო არ შეიძლებოდა ამაზე გაბრაზება, თანდატან კი აღმოვაჩინეთ რო ჯაბა იყო ძალიან, ძალიან დიდი ჯუჯღუნა, ბრაზიანი განძი, რომლის გული ისეთი დიდია რო მთელ დედამიწას დაიტევს, მაგრამ ყველა უნამუსოს სასტიკად გაუსწორდება. მოკლედ ძალიან ბევრი ვილაპარაკე, ახლა შეგიძიათ მიადევნოთ თვალი იმ ვიდეოებს რომლებიც დიდი მოთმინების და გამძლეობის შედეგად დავაგროვე. სულ იმაზე მეჩხუბებოდით რო სურათი არ გადამეღო, მე კი ვთხლი რო ცხოვრებას ამით წამებს ვპარავ, ყოველთვის ის განცდა ბრუნდება სურათის ნახვისას რაც გადაღებისას მქონდა, ამიტო ვიცი რო ის ბედნიერი წლები სულ ჩემ ემოციურ მეხსიერებაშ იქნება.
ვიდეობზე ბიჭები ერთმანეთს ასკდებოდნენ, ჯაბაზე საერთოდ, ბექამ სპეციალურად ჩაიცვა ვარდისფერი შარვალი ტავიდან ახალგაცნობილები იყვნენ, მერე ყველა შემოეცალა გარშემო და ხათრი ვერ გაუტეხა და ჯაბას მოუწია მისი გაცილება, ამ დროს ჯაბას სახეზე ბექა ძირს ხოხავდა. გერმანიაშ სასწაულები ხდებოდა ერთ ოთახში ცხოვრობდნენ ამდენი და იქ ჩაწერილი ვიდეოები საგიჟეთი იყო, სანდრო ისეთი გადარეული იყო თავზე იმხობდა ყველაფერს, სწავლის პროცესი იყო სასწაული ბექა სულ ბუტ–ბუტობდა, ამაზე ერეკლე ცოფდებოდა, მერე იწყებოდა ჩხუბი, მერე ძლივს აშველებდნენ მაგრამ პუტპუტს ვერაფრით გადააჩვიეს ბექა. ალექსანდრე ბალიშით ადგა თავზე და ისე კითხულობდა. სამაგიეროდ დილით ყველა შეღებილი იღვიძებდა, ბექაც კი და მერე ვერ იგებდნენ ვინ გააკეთა.
პირველი გამოცდები და ბიჭების სახეები, ყველა თვალებჩაღამებული იყო.
–ვა სანდრინიო რა გჭირს?
–ლევან კამერა გაწიე რა, ცოტა ხანი დამაცადე, ალექსანდრე წიგნში იყო ჩამძვრალი.
–ოო ნუ შკოლნიკობ ახლა გაგვიცინე.
–ახლა დამაცადე თორემ რო გამოვალ არ ვიცი რას გიზავ. ბექა ჯაბა და თორნიკეც წიგნებით იდგნენ ხელში, ერეკლე თვალს აპარებდა.
–ისტორიული მომენტი, სასწაული ესენი წიგნებით დგანან მეორე კორპუსის წინ. სანდრო წვერი მაინც გაგეპარსა რა გჭირს?
–სად ჰქონდა მაგის დრო, გაეცინა უტას, ორი დღეა არ ამდგარა.
–აუ ჩვენც, ეს რა იყო ამდენი რა დეგენერატია როგორ შეიტანა, წაკითხვა ძლივს მოვასწარით, დაიწყო ბექამ წუწუნი.
–რას მოასწრებდით ეგ 6 თვეზეა გათვლილი 2 დღეზე კი არა.
–ნუ ხარ მწარე უტა.
–არაუშავს მიიღებ 4 იანს ალბათ დაგიწერს. დაამშვიდა უტამ
–რა ოთხიანს, ოთხი რო დამიწეროს ვერ გამასწრებს 2 დღეა არ ავმდგარვარ, სავარძლის ფორმა მაქვს მიღებული.
–ბიჭო რა 2 დღე, 6 თვე უნდა გემეცადინა. ლექციებს დასწრებოდი, მოინდომა 2 დღეში 5.
–მოიცა რა აბა რას დაგვიწერს, აწუწუნდა ბექა, ამდენი ვიწვალე, ამდენი თაფლიანი წყალი ცხოვრებაში არ დამილევია, ზედ ყავას ვაყოლებდი. მოზღვავებული ენერგია სად წამეღო არ ვიცოდი.
–ჩვენ ნერვებზე ბექა, ჩვენ ნერვებზე უნდა დაგეხარჯა შენი ენერგია, უკბინა სიცილით თორნიკემ.
–საოცრებები ხართ, 2 დრეში 5 გინდათ.
–აუ უტააა ნუ გვთრგუნავ. მორჩა პირველი და ბოლოა ჩვენ რო ლექციებს არ ვესწრებით. სანდრომ ხელი გადახვია უტას.
– იმედია გახსოვთ რო ჩვენი ეს შეთანხმება არცერთი გამოცდის წინ შესრულებულა და ყოველთვის ამაზე წუწუნი გვიწევდა თუმცა ჩვენი ჩათვლის წიგნაკებში ფრიადი ყოველთვის ჭარბობდა, თუმცა ბევრი ნერვების ფასად გვიჯდებოდა. ახლა აღარ შეგაწყენთ თავს, იცით რო ბევრი ვიდეო მაქვს თქვენი, მაგრამ ვინცობაა სხვებთან ერთად უყურებდეთ აქ არ იქნებაა, მაგრამ ჩემ გაბრაზებას არ გირჩევთ. წარმოუდგენელი იყო ის ვიდეო სოფელში სანდროსთან გადაღებული არ ჩამერთო. ნუ ეს პერიოდი სასწაული იყო, თავიდან რო გავიგეთ სოფელშ მივდიოდით ბექას ისეთი შეშინებული სახე ჰქონდა, მთელი ზაფხული კლუბიდან ვერ ვაგდებდით და ახლა სოფელშ უნდა გაეტარებინა თანაც ევროპის ჩემპიონატი იყო იმ წელს, ჯერ გაარკვია ტელევიზია თუ არსებობდა და მერე დაგვთანხმდა წამოსვლაზე. ყველაზე მაგარი დრო გავატარეთ, ალექსანდრე ბაბუა ისეთი იყო გადაგვრია, ამდენი საინტერესო რამე ერთად არასოდეს მომისმენია ყოველ საღამოს დილამდე ქეიფი, ამას ერთადერთი პრობლემა ის ჰქონდა რო სანდრინიო დალევის მერე პირს რო გაარებდა აღარ ჩერდებოდა, სულ მღეროდა, მაშინ ვთქვი რო გამიმართლა რო კარგი ხმა აქვს თორემ რა გვეშველებოდა, უბრალოდ არ ჩერდება.
-თუ ასე ტურფა იყავი, რად ვერ......
-გიღებ სანდრო და მერე არ დაიწყო, შენი ტურფა არ ვარ რო იცოდე რაა....
–გაწიე ლევან კამერა ნერვებს ნუ მიშლი, იცინოდა სანდრო და ფანდურს უმიზნებდა კამერას.
–უტა იმღერებს ახლა, მიდი უტა რაჭული დაიწყე. სანდრმ ფანდური მოიმარჯვა, მღეროდნენ მთელი ენერგიით, დაძარღვული კისერი წარმოუდგენელ ძალას ასხივებდა, სიამაყით აღვსილი თვალები, გაუჩერებელი მხიარულება, ქართული სუფრის ყველა ტრადიციული სილამაზე, მეგობრობის ულამაზესი წუთები და ბექას გაუჩერებელი მოძრაობები, მღეროდა, ცეკვავდა. ყველა განსხვავებული იყო, მაგრამ ისე ერთად შეკრულები რო ერთ დღესაც ვერ ძელბდნენ უერთმენათოდ. -ბექა ძლივს წამოვათრიეთ სოფლიდან იძახდა უნდა დავრჩეო, ეს მთელი კონცერტი იყო.
–სსულ მინდოდა ალექსანდრე კალათბურთელი ყოფილიყო, დაიწყო უტამ.
–მოიცა რა რა კალათბურთი.
–აუ გაჩერდი ახლა, კარგად ტამაშობდი, მაგრამ აიტეხე კრივი დ აახლა ხან რა გაქვს გატეხილი ხან რა.
–კოსტალა იქნება კალათბურთელი, ლევან მოაშორე კამერა, ლევანს რა თქმა უნდ აარ ესმოდა.
–ნუ მაცინებ ლექსო კონსტანტინესნაირი ზარმაცი?
–ჯერ პატარაა რა გაარკვიე ზარმაცია თუ არა.
–არ ვიცი მაგრამ ყველაფერი ეზარება.
–აი ნახავ უტა, კოსტალა ძალიან ცნობილი კალათბურთელი იქნება დამაცადე, ალექსანდრე თითს სასაცილოდ იქნევდა, მთვრალი იყო და ყველაფერზე ეცინებოდა, არა ბაბუ?
–ხო აბა რა, სანდრო შენ თუ მაგ საქმეზე გადადექი სხვა გზა არ ექნება ბავშვს.
–არ გჯერა უტა? მერე არ დაიწყო თამაშს ბილეთი მაუჩქეთ, იქნებ მიშოვოთ და მსგავსი რაღაცები.
–ალექსანდრე რა გიჟ ხარ, უტამ თავზე ხელი წაავლო შეანჯღრია და მერე თავზე აკოცა. –მჯერა კი არა ვგრძნობ, მაგრამ ამ წარმოდგენაში რატომრაც ჩემ ტავს ვერ ვხედავ, თუმცა ვგრძნობ ამ ყველაფერს და ვერ წამოიდგენ როგორ მიხარია.
–რას დაინახავ შენ ყველგან აგვიანებ, ვითომ მოწესრიგებული ხარ, მაგრამ ყველგან აგვიანებ, ალბად იმ თამაშზეც დააგვიანებ კოსტალა რო ფინალში გადამწყვეტ ბურთს ჩააგდებს.
–ლექსო, რამე რო მომივიდეს ძალიან ქთხოვ ქეთოს მიხედე, გიოსაც, მაგრამ ხო იცი ბიჭები უფრო ადვილად გადაიტანენ ყველაფერს, მაგრამ ქეთო გოგოა არ მინდა ვინმემ ადვილად დაჩაგროს, ხო იცი რა დამყოლი ხასიათი აქვს, გიო უფრო ძიერი იქნება.
–უტა ხო კარგად ხარ?, რეებს მეუბნები, ბოლო ჭიქა აღარ უნდა დაგელია, ცადა ალექსანდრემ მისი სიტყვებისთის ყურადღება არ მიექცია, მაგრამ აშკარად დაითრგუნა.
,ვიდეო იმ დრეს გადაღებული საერთო სურათით დამტავრდა, ბექა თინა ბებოს იყო გადახვეული და მის მოტანილ რაჭულ ლობიანებს ენაალესილი დაყურებდა, სანდრო და უტა ბაბუა ალექსანდრესთან ლაპარაკიოს დროს რაღაცაზე იცინოდნენ, ერეკლე და თორნიკე რაღაცაზე კამათობდნენ, ჯაბა ნახევრად ჩანდა გვიან მიხვრა რო სურათს იღებდნენ, მეზობელი იღებდა ფოტოს ლევანი კი ყურებამდე გაღიმებული იდგა.
რამდენიმე წამი ყველანი ჩუმად ისხდნენ, ბარბარე გაოცებული იყო, ალექსანდრე და უტა საოცრად გავდნენ ერთმანეთს, ისეთი ბედნიერი ვიდეო იყო და ამავე დროს სევდიანი, სანდრო ცრემლებს ძლივს იკავებდა, ახლა საშინლად მოენატრა ყველაფერი რაც იქ იყო, უტას ნახვის სურვილი ყელშ გაეჩხირა, ყველა და ყველაფერი რაც უყვარდა იქ იყო იმ ყუთში და დროში ძალიან შორს, არც ბაბუა არც უტა, არც მაშნდელი სუფთა სინდისი, ფეხზე წამოდგა, მაგიდაზე სიგარეტის კოლოფითან ერთი ამოიღო.
–ლექსო შენთვის არ შეიძება, სანდროს გაეღიმა ცხვირზე ხელი წამოკრა ჯაბას და სიგარეტიანა გავიდა აივანზე. ხმას ვერავინ იღებდა უტას კადრებმა და იმ წლების გახსენებამ ყველა დაასევდიანა.
–უტას რა დაემართა? იკითხა ანამ
–მოკლეს 4 წლის წინ, მაშინ სანდროც მასთან ერთად იყო, კონსტნტინეც, სანდრო დაჭრეს, ძლივს გადარჩა, მას მერე ჩვენთვისაც ყველაფერი აირია, ხმა გაუწყდა ერეკლეს. ბაბუა ალექსანდრემ ვერ გადაიტანა მალევე დაიღუპა, თინა ბებოს გონება აერია, სანდროს მშბლებზე აღარაფერს ვამბობ, ერთმანეთი ძალიან უყვარდათ, მაგრამ ამ ტკივილმა ერთმანეთისთვის გააუცხოვა. მამამისი სანდროს ადამაშაულებს ამ ამბავში დედა ამას ვერ პატიობს და ამიტო დაშორდნენ.
–სანდრო რა შუაშია, იკითხა ბარბარემ.
–ჩვენ არალეგალური კრივით ვიყავით დაკავებულები, ამით ვერთობოდით ერთგვარი ადრენალინი იყო, რაღაც პრობლემები გვქონდა მერე სხვებთან და როგორც ჩანს ისინი იყვნენ ვინც უტა მოკლა. არ დაუჭერიათ რუსეთში გაიქცნენ, სანდროს არც უძებნია, ეს ძალიან გვიკვირდა, მაგრმა არაფერს ამბობდა, უბრალოდ ყველაფერს თავი დაანება, ბიზნესი დაიწყო და სულ შეიცვალა. მამამისი ამას ვერ პატიობს, აშკარად არაფერს ეუბნება ვერ უბედავს, მაგრამ ურთიერთობა მთლიანად გაუფუჭდათ.
-სანდრო როგორ გამახარე რო მოხვედი, გვერძე მუჯდა ჯაბა. ხო იცი რო შენ ყოველთვის ჩვენი ნაწილი იქნები. უტა ყოველთვის ჩვენი ტკივილი იქნება, ვერ წარმოიდგენ როგორ განვიცდი.
–ვიცი ჯაბა, მიხარია რო ხარ, და ხარ ასეთი, უცნაურად საოცარი.
ბიწებმა მოილხინეს, სანდროც კარგ ხასიათზე დადგა, მაგრამ ყოველთვის ეტყობოდა რო რაღაც გულს უღრნიდა, ბექამ ბარბარეც კი გაამხიარულა, მოსვენება არ მისცა, რაღაც სისულელეებზე აცინა, ერეკლეს ამბები რო მოყვა ანი ცუდად ლამის გახდა სიცილით, თან ისე სასაცილოდ ყვებოდა. ყველა სვავდა სანდროს გარდა, ერერკლემ რამდენჯერმე თხოვა, ბარბარეს ფერები გადაუვიდა, მაგრამ ბექამ მაშინვე ჩუმად ფეხი დაადგა და გააჩუმა ერეკლე.
ერეკლემ აშკარად შეატყო სანდროს რო რარაც საშინლად აწუხებდა, ამიტო ბიჭები რო წავიდნენ ანიშნა რო თვითონ დარჩენილიყო, თან ბარბარე ანის ეხმარებოდა.
–ლექსო წამო რა კაბინეტში.
–მივეხმაროთ რა, არ უნდოდა ერეკლესთან მარტო დარჩენა ოშხარელს.
–იყოს არ გვინდა მოხმარება, შეეცადა ტავაზიანი ყოფილიყო ანი.
სანდრო და ერეკლე კაბინეტშ შევიდნენ, ანი აცქმუტუნდა.
–ბარბარე ერეკლეს ოთახიდან თითქმის ყველაფერი ისმის რა ხდება კაბინეტში.
–რას ამბობ ანი, გამორიცხულია.
–ოოო კარგი რა ძალიან მაინტერესებს რაზე ლაპარაკობენ.
–ჩვენ არ გვეხება, არ შეიძლება ანი ხო იცი. აუ კარგი რაა წამო, ანიმ ბარბარე ოთახში შეარბენინა.
–სანდრო კარგად ხარ? დაიწყო ერეკლემ.
–კი ჩვეულებრივად.
–ეგ მეც ვიცი რო არაჩვეულებრივად არ ხარ. ამას ეძახი კარგად ყოფნას, რავიცი რო არ გიცნობდე დავიჯერებდი.
–ერე არ გინდა რა ჯობს გავიდეთ.
–ლექსო იქნებ მნმითხრა რა გჭირს? უტას გამო?
–არა უტას გამო არა, ეგ სხვა თემაა სხვა განზომილება, სხვაგან არის ეგ ჩემში.
–აბა? ბარბარესთანაა პრობლემა, არ გიყვარს? მე ხო ვიცი მარი როგორ გიყვარდა, ერთმანეთი როგორ გიყვარდათ ძალიან გამიკვირდა რო სხვა მოიყვანე ცოლად.
–არა არც მარია პრობლემა.
–სანდრო რა გამომძიებელივით მაკითხინებ თავს. მითხარი ხო იცი არ მოგეშვები.
–ერეკლე არ მინდა რა ლაპარაკი.
–გავაგრძელო მაში დაკითხვა? მამაშენი?
–ერეკლე მე გოგო გავაუპატიურე, ეს ნათქვამი უფრო ამოხეთქვას ჰგავდა ვიდრე რამის თქმას, სიტყვას რომელსაც ამოაყოლა რაღაცხ არაადამიანურად ნატანჯი ხმა. ერერკლე ხმას არ იღებდა, ბარბარე გრძნობდა რო ფეხით სწრაფად დადიოდა, ბოლთას სცემდა.
–ს ააანდროოოო, შეენ? რაა? შენნნ? ერეკლეს ხმა დამსხვრეული იყო, გატეხილი და გგაუბედურებული.
–ერეკლე წავალ რა.
–მოიცადე, სანდრო, შეენ? შენ ამას ვერ იზავდი, მატყუებ ხო? არა სანდრო ვერ დავიჯერებ.
–ერეკლე მომისმინე, ალბათ გესმის რო ასეთ რამეზე ვერ ვიხუმრებ, არ მინდა ამის გახსენება და ჯობს წავიდე.
–შენ რო ვინმეს დაინახავდი ქალს უხეშად ელაპარაკებოდა, დაუფიქრებლად შეგეძლო დაგელურჯებინა, ეს იმდენად იყო შენში გამჯდარი რო ინსტიქტურად აკეთებდი და სანდრო ახლა როო წარმომიდგენია რა დრეში ხარ...... ხმა გაუწყდა ერეკლეს და ცოტაც და იტირებდა. ვაიმე სანდრო იმ გოგოზე ცუდად შენ იქნები, მე რო გიცნობ, თავზე ხელები ჰქონდა შემოდებული ერეკკლეს და ერთ ადგილზე ვერ ჩერდებოდა. იმ გოგოზე მეტად შენ დაიტანჯებოდი.
–მაგას როგორ მეუბნები,ერეკლე.
–როდის მოხდა?
–3 წლის წინ უტას წლისთავზე რო დავლიე. ერეკლე ძლივს დაჯდა და ისევ წამოხტა.
–ვაიმე, სანდრო, აუ ჩემი ბრალია მე დაგაძალე, რასაც ქვია პირში ცაგასხი, აუ სანდრო როგორ არ გინდოდა.
–ერეკლე რას ამბობ ეგ მეორედ არ თქვა, ამაში მარტო მე, გესმის მარტო მე ვარ დასვრილი, ჩემი ცოდვაა, მარტო ჩემი. გესმის მეორედ რო ეს მითხრა ისე გავალ აქედან საერთოდ აღარ გნახავ.
–მაგ დღეს ხო სახლში მიგიყვანეთ, გადამწვარი იყავი.
–ხო, სახლში მიმიყვანეთ, მაგრმა რაც მახსოვს ის არის რო არ მინდოდა იქ შესვლა, მაგ დრეს დილით თამუნა უტას ცოლი შემოვიდა ჩემტან ოტახში და ისეთი რაღაცები მითხრა მინსდოდა მოვმკლვდარიყავი, უტასი მრცხვენოდა მინდოდა მიწა გამსკდომოდა, მეგონა ვღალატობდი მარტო იმიტო რო ვარსებობდი, თამუნამ მითხრა რო ვუყვარვარ და რარაც მსგავსი სისულელეები, მეგონა გავაფრენდი, სახლშ ამიტო არ შევედი იმ დღეს.
–ეგ როგორ გაგიბედა, არა სიმართლეც რო იყოს როგორ გაგიბედა მაგის თქმა, განრისხდა ერეკლე.
–მაგაზე ბევრი ვიფიქრე და თამუნა მეცოდება, ხო იცი უტა როგორ უყვარდა რაღაც არანორმალურად, ყველაფერს თავი დაანება კარიერა მიატოვა უტას გამო, იცოდა როგორ უნდოდა ბევრი შვილი, უტას სიკვდილის შემდეგ რო არ გაგიჟდა მიკვირს, მე და უტა ძალიან ვგავდით და რაღაცნაირად მასთან მაიგივებს ამიტო მიოთხრა ასეთი სისულეები, თვითონაც რო დაფიქრდეს რას მეუბნება და უტას რეაქცია წარმოიდგინოს ალბათ გაგიჟდება. არ მახსოვს წყნეთიდან თბილისის ცენტრში როგორ მოვხვდი, არც სხვა რამ მახსოვს, გონს რო მოვედი სისხლიანი ვიყავი, ვერ წარმოიდგენ ამის გააზრების დროს რა ვიგრძენი, მეგონა გული გამისკდებოდა და ეს ისე მინდოდა ვერ წარმოიდგენ, ერთხელ მოვკარი თვალი მის სახეს, გონება დაკარგული ჰქონდა და იქიდან გამოვედი, ერეკლე გესმის გამოვედი, არც ვიცოდი მკვდარი იყო თუ ცოცხალი, მაგრამ წამოვედი, საავადმყოფოშც არ წამოყვანია, სანდროს ხმას უკვე ეტყობოდა რო ტიროდა, პირველად იხსენებდა ამ დღეს ასე, სულ ამას გაურბოდა.
–სანდრო თუ გინდა
–ერეკლე დამამთავრებინე თორემ სხვა დროს უბრალოდ ვერ მოვყვები, იმ დღეს უკანასკნელი ნაძრალასავით გამოვიქეცი, მაგრამ არ იფიქრო რო რამის მეშნოდა, პირიქით მაშნ მინდოდა რო ვინმეს ვეწამებინე, სამუდამოდ ამოველპე ციხეში ან ყველაზე უკეთესი მოვეკალი, მაგრამ შიგნით რაღაცამ რო ტრიალი დაიწყო, მეგონა ყველა ორგანო ბურღმა გამიხვრიტა და ცაითრია, ამ დროს ერთ ადგილზე ვერ ვჩერდები, არაფერი მაინტერესებდა მარტო ის მინდოდა რო რამენაირად მოვმკვდარიყავი, საშნლად წვიმდა, ამდენი სიარულით ფეხები აღარ მემორჩილებოდა და გზაზე დავწექი იმის მოლოდინით რო რაღაც აუცილებლად გადამივლიდა, ამით დამშვიდებულმა თვალები დავხუჭე, გონზე რო მოვედი და ისევ ცოცხალი ვიყავი მაშნ კიდე მოვკვდი, არ ვიცი დედაჩემმა როგორ მიპოვა, მაგრამ მარტო იმან გაიგო ეს ყველაფერი ენას ვერ ვიმორჩილებოდი, ყველაფერს ვყვებოდი, ახლა საშინლად ვნანობ ვგრძნობ როგორ ვანადგურებ ამით რუსუდანს, არ იმჩნევს მაგრამ ეტყობა. იმ დღეს თუ რაიმეს გამო საკუთარ თავს პატივს ვცემდი ყველაფერი სამუდამოდ გაქრა. იმას რასაც მტელი ცხოვრება ვაგროვებდი ჩემში და რაღაც ღირებულებას ვარქმევდი ერთიანად გადავახტი თავზე და ამან შემიწირა.
–სანდრო შენ ეს როგორ უნდა დაგმართნოდა, ერეკლეს ხმა ანის გულს უკლავდა, ბარბარე ცრემლებს ვერ აკავებდა, მარტო იმას ცდილობდა რო ხმამაღლა არ ეტირა.
–იმის გააზრება რო ეს შემეძლო, ეს გავაკეთე, არ ვიცი ერეკლე ცხოვრებაში პირველად გამიხარდა ბაბუაჩემი რო ცოცხხალი აღარ იყო, რა უნდა მეთქვა, თვალებში როგორ უნდა ცამეხედა, მთელი ცხოვრება იმას მეუბნებოდა როგორ უნდა გავფრთხილებოდი ქალს, იმას მასწავლიდა რო დედამიწის ზურგზე არავისთვის მომეთმინა რამე ქალის გარდა, როგორიც არ უნდა ყოფილიყო არასოდეს ხელი არ უნდა ამეწია, თუ ამას გავაკეთებდი ეს ნიშნავდა რო როგორც კაცი მოვკვდებვოდი, მე კი ძალა ვიხმარე გესმის. საერთოდ ყველაფერს გადავახტი, ამის ატანა უბრალოდ ძალიან რთულია მაგიჟებს.
–სანდრო რაღაცას გკითხავ, ვფიქრობ რო გიცნობ და ამიტო გეკითხები, ის გოგო ბარბარეა? ანის და ბარბარეს სუნთქვა შეეკრათ.
–ხო ბარბარეა, დედაჩემმა გერმანიაში გამიშვა სულ ძალით, ფსიქოლოგიური პრობლემები მქონდა სერიოზული, უკვე ჰალუცინაციები მეწყებოდა და სულ რაღაცები მელანდებოდა, მანამდე ის მოვახერხე რო სახელი და გვარი დამედგინა. 2 წელი ვიყავი იქ, ამ პრობლემებზე ვიმკურნალე, მაგრამ სინდის რო მკურნალობა შველოდეს, სანდროს ხმა აუკანკალდა, გადავწყვიტე რადაც არ უდა დამჯდომოდა ეს ქალი ბედნიერი გამეხადა, მე მზად ვიყავი მტელი ცხოვრება მარტო ამიტო მეცხოვრა. ვერ წარმოიდგენ რო ჩამოვედი რა დამხვდა, როცა ის პირველად ვნახე ვიგრძენი რო იმ დღეს ორივე მოვკვდით, სულ შავებში იყო, ოთახიდან არ გამოდიოდა, ნუ ერეჯკლე ვერ აღვწერ მის თვალებს, მის ცხოვრებაა ამ ორი წლის განმავლობაში. არ ვიცი რა ძალა მქონდა ასეთი რო ეს შევძელი, მაგრამ ცოლად მოვიყვანე, ყველაფერი კარგად იყო, მდგომარეობიდან ვხედავდი როგორ გამოდიოდა, იმასაც ვგრძNობდი რო გრძNობები მეცვლებოდა, მისი სულის ყურება დავიწყე და ეს უფრო მტანჯავდა ცემი საქციელის გამო.
–უთხარი?
–ხო, მინდოდა შევყვარებოდი, ასე უფრო მაპატიებდა, მაგრამ არ შემეძო მასთან ვყოფილიყავი ჯერ და მერე მეთქვა, ამიტო როცა მივხვდი რო მზად იყო მაშნვე ვუთხარი.
–გადაირეოდა
–ვერ აღგიწერ ის დღე ჩემთვის რა იყო 3 ჯერ ცადა ტავის მოკვვლა, ჩანჩქერში გადახტა, არ ვიცი როგორ ამოვიყვანე ერეკლე, ან რა ძალა მქონდა იმ მომენტში, მაგრამ ერთი ვიცოდი რო მის გარეშე ვერ ამოვიდოდი, მაგრამ იმის გახსენება რო დედას და მამას იგივე უნდა გადაეტანაც რაც უტას დროს მთელ სხეულს მიწვავდა, უტას კუბოსთან დავიფიცე რო ვიცოცხლებდი თუნდაც ცემ ცხოვრებას უბრალო არსებობა რქმეოდა, მშბლების გამო უნდა მესუნთქა, უბრალოდ არ შემეძო მათთვის შვილი მომეკლა. მონასტრიდან ძალიათ წამოვიყვანე, მაშინ არაფერზე ვფიქრობდი, მხოლოდ ერთი რამ მინდოდა და ამ მიზანს ნათლად ვხედავდი, ბარბარე უნდა გამომეყვანა ამ დგომარეობიდან.
–ახლა საგრძNობლად შეცვლილია.
–ხო შეიცვალა, მაგრამ მაინც ისეთია, მეშნოდაარ გაბოროტებულიყო, შურისძებიტ არ დაბრმავებულიყო, მაგრამ ისეთა რო ეგეც არ შეუძლია, იცი ჩემ მდგომარეობაშ მისი შურისძიება უნდა გამხარებოდა რაღაც შვებას მაინც ვნახავდი მაგრამ კიდე უფრო დავმძმდი რო გავიაზრე რო შეიძებოდა სინდის ისიც გაენადგურებინა, დღეს ისე მომიხადა ბოდიში რო გეფიცები პატარა ბავშვს ჰგავდა, სუფთა და თავი ურჩხული მეგონა, მეგონა რა ისედაც ვარ.
–სანდრო შენ რა გიყვარს? ერეკლე მასთან მიწია. და თვალებში შეხედა. ახლა მართლა დაავიწყდათ სუნთქვა გოგოებს.
–არა, არ ვიცი, ალბათ, ზღვარზე ვარ მგონი, რამდენიმე წამიანი ინტერვალით მიაყოლა სანდრომ და ერეკლეს გაეღიმა.
–მაგას ზღვარი არ აქვს, ან გიყვარს ან არა.
–არა ერეკლე, ზღვარზე ვარ მართლა როცა ვხედავ მგონია მიყვარს როცა არა მაშინ ეს წარმოუდგენლად მეჩვენება, მაგრამ ერთი რამ ვიცი რო შემიყვარდეს მოვკვდები.
–რატო სანდრო?
–ტავიდან მეგონა რო უკეთესი იქნებოდა ერთმანეთი შეგვყვარებოდა,მაგრამ ახლა ვიცი რო მოვკვდები, უბრალოდ ვერ გადავიტან, ახლა უკვე მარტო სინდისი აღარ მაწუხებს მის მაგივრადაც განვიცდი, საკუთარი თავი უფრო მძულდება. როცა ვინმე მიყვარს შეიძლება მას რო ვინმემ რამე აწყენინოს დაუფიქრებლად მოვკლა, და რო შემიყვარდეს საკუთარი თავი მოვკლა?
–სანდრო იქნებ მასაც შეუყვარდე.
–ერეკლე რას ამბობ, ნუ მაცინებ, როგორ უნდა შევუყვარდე, გაფიცებ მე როგორ უნდა შევუყვარდე, ცხოველი ვარ, კაცს ვისაც ტავისი ტავი არ უყვარს სხვა როგორ შეიყვარებს. მასთან ერთად ცხოვრებას ვერ შევძლებ რო მიყვარდეს, ყველაფერი მწყინს, ადრე თავზე რო დაემხო ყველაფერი რეაქცია არ მქონდა. ამ მეხსიერების მუდმივობას ვერაფერს მოვუხერხებ მე კი არ შემიძია მისგან ავიტანო ცემ შეხებაზე როგორ კრთება, როგორ ახსენდება ის დღე, ასე მართლა არ შემიძლია. ერთი სული მაქვს როდის გავა ის დრო რო აღარ ვხედავდე. ვერასოდეს ვიქნები ქალთან რომელიც მიყვარს და რომელსაც ჩემ შეხებაზე შიშ ექნება, ვერასოდეს ვიცხოვრებ მასტან როცა ვიგრძნობ რო არ მენდობა,ასე არ შემიძლია. ჯობდა რო ყვეაფერი ისე დამეტოვებინა, უბრალოდ ჩავბარებოდი პოლიციას, მერე იქნებ ოდესმე ღმერთსაც ეპატიებინა
–ხო იცი რო უპატიებელი არაფერია სანდრო, ღმერთი ჭეშმარიტ მონანულს შეუნდობს.
–არა ერეკლე ასე ადვილია ლაპარაკი, ასე ყველაფერი მარტივია,მაგრამ როცა ამხელა ცოდვა აწევს შენ მხრებს, შენ მეხსიერებას მერე ყველაფერი სხვანაირად გეჩვენება. მინდა რო ეს დრო მალე ამოიწუროს უკვე ვეღარ ვუძლებ.
–რა დრო?
–2 წელი ვაიძლებდი მართო ჩემთან ყოფნას, მას მერე გავუშვებდი, მართლა არ შემიძლია მასთან ერთად ცხოვრება, მის მაგივრადაც განვიცდი, ჩემი გაწყვეტილი შუბლი მოსვენებას არ მაძლევს და არ ვიცი ასე დიდ ხანს თუ გავძლებ. 8 თვე დარჩა.
–მერე რას აპირებ სანდრო?
–მერე ჩავბარდები, ვერასოდეს ვიფიქრებდი რო 137 მუხლის ამსრულებელი ვიქნებოდი.
–გაგიჟდი სანდრო?
–შენ გაგიჟება მაშნ ნახე ეს რო არ გავაკეთო, ჩემი მამაო ზედ არ მიყურებს მას მერე რაც აღსარებაში ვუთხარი.
–აუ სანდრო რას ამბობ, გგონია ბარბარეს სულს ამით რამეს შეუმსუბუქებ შენ რო პოლიციაში გავარდები?
–ამას ბარბარესთვის არ გავაკეთებ, ჩემი თავისთვის, ყველანაირად უნდა ვაგო პასუხი, ღმერთთანაც, საკუთარ თავთანაც, კანონტანაც, ბარბარესთანაც. არ ვიცი რამდენ ადამიანტან, ბაბუა არ მაპატიებდა. ამას როგორ იფიქრებდა რო ასე მოვიქცეოდი.
–რა გავაკეთო რო ოდნავ მაინც დაგეხმარო სანდრო? გეხვეწები მითხარი.
–რო ხარ მეხმარები უკვე ერეკლე.
–ანიმ ეს იცოდა და მაგიტო ჰქონდ აის რეაქცია?
–ხო იცოდა.
–მაინც არ უნდა მოქცეულიყო ასე, ეგ შენი ცოდვაა, შენი პრობლემა და სხვა არ უნდა ჩაერიოს.
–ერეკლე რას ამბობ, ოდნავ რო ვინმეს ხმამაღლა ეთქვა რომელიმე ჩვენგანისთვის თვალებს ვთხრიდით ერთმანეთისთვის და ანი ბარბარეს მეგობარია, გამიკვირდა უფრო რო არ მიმალანძღა, ან რა ვიცი თავში რო არაფერი ჩამარტყა.-კარგი ერეკლე შენც დაგამძიმე, არ იფიქრო მაგაზე, რამეს ვუზავ ჩემ ცხოვრებას.
–მართლა ყველაფერშ არანორმალური ხარ სინანულშიც, სიყვარულშიც რა ვიცი ყველაფერში, შენ ეს როგორ უუნდა დაგმართნოდა.
–კარგი გავიდეთ, სირცხვილია მივეხმაროთ. ბაბუა არასოდეს აალაგებინებდა ბებოს მაგიდას მარტოს.
–რამხელა კვალი აქვს მაგ კაცს შენში, ძალიან გავხარ, მეორე ალექსანდრე ოშხარელი ხარ ნამდვილი.
–ის ამას არასოდეს გააკეთებდა,მანამდე ბევრი მიკლია. ჯობდა სოფელშ დავრჩენილიყავი სამუდამოდ, მებარა, მეთოხნა, არ ვიცი ყველაფერი, მაგრამ ჩემ მშბლებს ამას გააგებინებდი რას ჰქვია ჩვენმა შვილმა არ ისწავლოსო. მე კი ჩემი სული და გული იქ დავტოვე. ბარბარე და ანი უხმოდ დაბრუნდნენ სამზარეულოში ბიჭებმა კიდე ილაპარაკეს მერე მალევე გამოვიდნენ, ანი ხმას ვერ იღებდა დამუნჯებული იყო იმით რაც გაიგონა, ეს იყო რაღაც გაუგონარი სინანულიმოძალადის, უბრალოდ მარტივად ტრაგედია სადაც ყველა მსხვერპლია, მაგრამ მაინც უზარმაზარი კედელი აქ აღმართული მეხსიერებას. ბარბარე ვეღარ გაჩერდა და აბაზანაშ შევიდა თვალები სულ დაუსივდა ტირილისგან, ტკივილისგან, რო გამოვიდა ბიჭები იყვნენ სამზარეულოში სანდრო რეცხავდა ერეკლე ამშრალებდა, უხმოდ იდგნენ, უხმოდ ესმოდა ერეკლეს ყველაფერი და სახეზე ამდარდის ღრიანცელი მძიმე დაღად ესახებოდა, ნაღვლიან ღიმილში ჩაგროვილი ტკივილი ცდილობდა როგორმე მოეშრებინა მეგობრისთის იმაზე დიდი ტკივილი ვიდრე მისი ატანა შეეძო, მაგრამ არაფერი შეეძლო. ანი ოთახშ ტიროდა, ტიროდა ბარბარეს გამოც და ახლა სანდროს გამოც, ერეკლე ეცოდებოდა, იგრNძო როგორ უყვარდა სანდრო, როგრი ახლო იყვნენ ერთმანეთისთვის, ტიროდა უბრალოდ თანაადამიანის ტკივილს.
დუმილი, ტკივილი, კიბეები, მანქანა, გზა, სიჩუმე, არანაირი სიტყვები, სახლი, ეზო, მხოლოდ ნაღვლიანი გაღიმება მადლობაზე, როცა სანდრომ კარი გაუღო და გზა დაუთმო მის კუდიანს.
–მშვიდი ძილი ალექსანდრე.
–მადლობა შენც.
ისევ ბორიალი ეზოშ, ისევ გაუჩერებელი წვა, ისევ ფიქრი იმაზე რო ყველაფერს უღალატა, ის რო ეს შეეძო, დარდი იმაზე რო ბარბარეს ცხოვრება დაუნგრია, ტანჯვა იმის გამო რო ბარბარე იტანჯებოდა და 6 ამდე წაუსვლელი ქენჯნა, ერთი საათით გაზრდილი ტანჯვა და უჩვეულოდ მოტეხილი სხეული, მზერა, გაფერმკრთალებული კანი. ამღვრეული თვალები.
–ცანდლო ქო ალ გაგაგვიძე?
–არა ქეთო, ძლივს გამოერკვა სანდრო ძილიდან.
–ალ უნდა წამო? ცულ აგალ წამ და მე ლო მაძალებენ ეცე იგი ცაწიროა და ცენც ქო გინდა? სანდროს გაეცინა ამ წერტილის მზრუნველობაზე.
–ჯერ ადრეა ჩამოვალ.
–კაქი გელოდები, ცენთან ერთად უნდა ვწამო.
–ჯერ მოდი ჩამეხუტე რა. ქეთო ძლივს აიჩხლართა საწოლზე ჩუსტები დაბლა დაყარა და კისერზე შემოეხვია.
–უფრო მაგრად ქეთო.
–გაგწკლიტო?
–ქო მიდი გამწკლკიტე, ენა მოუჩლიქა სანდრომ. დაბლა ჩამოვიდნენ ქეთო კიბეებზე მოხტუნაობდა.
-შე პატარა ცოტა ნელა.
-ბაბალე ლოგოლ ხალ? ალ გინდა ჩვენ უნდა ვწამოთ ჩვენთან ერთად იკო?
-ხო ქეთო მინდა, მაგრამ ჯერ სანდროს დაველაპარაკები და მალე მოვალთ.
-სანდრო შეიძლება გელაპარაკო?
-კი ახლავე, სანდრომ ქეთო სამზარეულოში შეიყვანა და გამოვიდა.
-ცუდად გამოიყურები ალექსანდრე, ბარბარეს შეწუხებული სახე ჰქონდა, როცა მისი თვალები დაინახა, ჩაღამებული, გაფერმკრთალებული კანი, და ნატანჯი ნაძალადევი ღიმილი.
-ხო ცოტა ძილი დამაკლდა ეტყობა.
-ცოტა არა გუშჳნ მთელი ღამე არ შემოსულხარ.
-ესე იგი შენც გეღვიძა.
-თავს ასე რატო იტანჯავ ალექსანდრე? მე ხო პირობა მოგეცი რო ყველაფერს გავაკეთებდი რო მეპატიებინა, სულ უფრო ვგრძ ობ რო ამას შევძლებ.
-არ ვიცი რაზე ლაპარაკობ, უბრალოდ კუჭმა შემაწუხა და ჰაერზე გამოვედი, მადლობა რო ცდილობ. ისეთი თავდაჭერილი იყო სანდრო ბარბარეს უკვირდა.
-ჩემი ჯგუფელები აპირებენ ბანკეტის აღნიშვნას,მინდა რო შენ ჩემთან ერთად წამოხვიდე, თუ გცალია. სანდროს ეგონა მოესმა, ჯერ სიტყვები ეგონა აერია მაგრამ ტემბრი ისეთი უჩვეულო ჰქონდა ბარბარეს, ასე არასოდეს დალაპარაკებია.
-გცალია სანდრო?
-კი ბარბარე, მეცლება, შენ თუ ეგრე გირჩევნია, ისე თუ გინდა არ მეწყინება, წამოგიყვან ან მძღოლს გამოგიგზავნი, ბარბარემ ძლივს შეიკავა ღიმილი. ყოველ დღე რარაც მოულოდნელს ხედავდა ალექსანდრეში, დეტალებში მჟღავნდებოდა მისი სიფაქიზე გარეგნულად სიუხეშეში დაფარული.
-ესე მირჩევნია, საღამოს გეტყვი დეტალებს სანდრო. ალექსანდრეს სახემალევე შეეცვალა, უჩვეულოდ გამოუცოცხლდა თვალები, დილით მიღებული გადაწყვეტილება რო ბარბარესგან თავი რაც შეიძება შჴრს დაეჭირა სადღაც შეჩურთა, გრძ ობდა რო ყოველ ნახვაზე უყვარდებოდა, ყოველ გაფიქრებაზე მისი სახელის და ეს კიბოს მეტასტაზებივით მოედო მის სხეულს სულს, ყოველდღე გრძობდა რო „უყვარდა გუშინდელზე მეტად და ხვალინდელზე ნაკლებად“ იცოდა რო ეს გაანადგურებდა, მაგრამ ინერციით წავიდა ამ მორევისკენ.
-ქეთო გველოდება წავიდეთ სანდრო, ბარბარე სახლისკენ შებრუნდა. სანდრომ მებაღეს რაღაც ანიშნა და მალევე დაეწია კუდიანს.
-ბარბარე... ხელი მკლავზე მოკიდა, რაღაცის თქმა უნდოდა, ბარბარე წამით შეხტა ლამის დაიკივლა, ძლივს შეაკავა წამოსული ხმა. სანდროს ეგონა რო ყველაფერიჩამოინგრა, სამყაროს ღერძჳ გამოეცალა, ახლა უფრო ცუდად იყო ვიდრე დილით, ვიდრე მთელი ღამე, ბარბარემ გაუღიმა რო არაფერი შეემჩნია, მაგრამ სანდროსთვის ეს უკვე საკმარისი იყო თვალები რო ჩაქრობოდა, სახე რო ისევ გაფერმკრთალებულიყო და კუჭს რო ისევ შეეხსენებინა თავი. მთელი დილა აღარაფერი გაუგია, ქეთო და ბარბარე რაღაცაზე ლაპარაკობდნენ, წმაით იფიქრა ხო არ დაყრუვდა არაფრის გაგება არ შეეძლო ისე იყო გაბრუებული.

...

–ბაარბარე მთელი ღამე არ მძნებია, სანდროზე ვფიქრობდი.
–მეც ანი. არ ვიცი ასეთ მდგომარეობაშ რა გავაკეთო?
–ისე შემეცოდა ყველაფერი ჩამეწვა.რა მძიმეა ასეთი რამის მოსმენა, რა რთული ყოფილა მისი თვალით შეხედვა.
–იცი ამდენი ხანია ვუყურებ და გეფიცები მასეთი არავინ მინახავს, შნაგანად ძალიან ღრმაა, ამ წლების განმავლობაძშ ერთ დღეს არ ძნებია ნორმალურად, არ ვიცი იმასაც ვფიქრობ რო რამე მოუვა, გეფიცები ბრაზს აღარ ვგრნობ და ვხვდები რო მისი პატიება შემიძია და უფრო მეტიც ძალიან მინდა, მინდა რო ცხოვრება ჩვეულებრივად გააგრძელოს, მეც შევძლებ ამას ჩემი ცხოვრება დავიბრუნო, ძველებურად ვიცხოვრო,უჩვეულო გრძNობაა როცა ხედავ როგორ იტანჯება ის ვინც ამხელა ტკივილი მოგაყენა.
–ბარბარე მას პატიება არ ეყოფა, უყვარხარ და ეს უფრო გაანადგურებს.
–რა გავაკეთო? არ ვიცი რამ შეაყვარა ჩემი თავი ცუდის მეტი არაფერი მითქვამს, ოდნავადაც არ მიცდია.
–ბარბარე იმას ვისაც შენი სულის დანახვა შეუძია მიზეზი არ ჭირდება რო შეგიყვაროს, ეს თავისთავად ხდება, ნუთუ საერთოდ არაფერს გრძნობ მის მიმართ?
–ანი შენ როგორ ფიქრობ? შემიძია მის მიმართ რამე გრძNობა მქონდეს? ზოგადად არავის მიმართ, არც ერთი კაცის მიმართ, მით უმეტეს მის, ამ შემთხვევამ ყველას მიმართ რაღაც უჩვეულო შიშჳ და ზიზღი გამიჩინა, ახლა ვგრძ ობ რო ეს ზიზღი დავძლიე, მაგრამ უნდობლობას, უარყოფით განცდას ვერაფერს ვუხერხებ.
–არ ვიცი ბარბარე მე პირადად გამოსავალს ვერ ვხედავ. რო შეგიყვარდეს უფრო დიდი კედელი იქნება თქვენ შორის. ალექსანდრე იდეალისტია, ვერ შეეგუება იმას რო შენ ეგ ყოველთვის გემახსოვრება, უბრალოდ ეს ისე ნათლად ამოვიკითხე მისი საუბრიდან რო შემეშჳნდა, ვერც ერთი აიტანთ რო თქვენ ურთიერთობას ეს ცოდვა ყოველთვის ექნება, ამას ვერც შენ და მითუმეტეს ვერც ის დაივიწყებს. ახლა უკვე უყვარხარ და შენი გაშვებაც და შენი დატოვებაც ერთნაირად გაანადგურებს.ერეკლე ისე ცუდადაა მეტი რო არ შეიძება, არ ლაპარაკობს არ ჭამს, ერთი სიტყვით დეპრესია აქვს საშნელი. ბარბარე სამსახურიდან რო მივიდა სახლში უცხო მანქანა დახვდა. კაბინეტიდან ყვირილი გამოდიოდა.
–მამა რატო არ გესმის?
–სანდრო რას მთხოვ გაგიჟდი?
–რაც გინდა ის იფიქრე, უბრალოდ რამდნეიმე ხნით რო გადაავადო.
–ალექსანდრე მარტო შენი მეგობრისთის ამას ვერ გავაკეთებ, მაშნ ყველას უნდა გადავუვადოო სესხი და ეს ჩემ ბანკს გააკოტრებს.
–ჯანდაბა, რა გაუგებარი ხარ. დაანებე რა თავი ამ დედაატირებულ რეპუტაციას, პრესტიჟს, ფულზე ფიქრს, ერთხელ მაინც გააკეთე ის რაც სამართლიანია და არა სწორი.
–სანდრო ამაზე ნუ ვიკამათებთ.
–რას ნიშნავს ნუ ვიკამათებთ, ჯაბას ბაბუას სახლს უყიდი მაღაზია დაეწვა და სესხს ამ ეტაპზე ვერ იხდიან და გინდა რო გავჩუმდე? ცოტა რო გადაუვადო.
–სანდრო თუ ასე შეგტკივა გული შენ გადაუხადე, მაგის პრობლემმა არ გაქ და არც ფულის ყადრი იცი, ყოველთვის დაუთვლელად ყრი.
–რას მეუბნები? მაგას შენ მიხვდი და მე ვარა? შენთვის რამის თხოვნას სიკვდილი მერჩივნა მაგრამ მაინც გთხოვ, იმმიტო რო სხვა გზა არ მაქ, ჯაბას არ იცნობ, ჯაბა გამორიცხულია ჩემგან ერთ თეთრს არ აიღებს თორემ ამაზე არც ვილაპარაკებდი, ის სულ სხვანაირია, არ იცნობ არავინ იცნობს, სანდრო ემოციებისგან ერთ ადგილზე ვერ ჩერდებოდა -არ იცი როგორ ინერვიულებს ბაბუამისი, შეიძება რამე მოუვიდეს ნერვიულობაზე შაქრიანი კაცია და თუ მე ჯაბა დავკარგე გავგიჟდები გესმის? ხვდები?
–ყველა არანორმალურს შენ როგორ უნდა გადაეკიდო? რა გავაკეთო მარტო იმას როგორ გადავუვადო? ან მეგობრისგან რატო არ უნდა აიღოს ვერ ვხვდები?
–ხო გეუბნები არ იცნობ, სხვა ფსიქოლოგიაა, სხვა განზომილებაა ჯაბა, ისიც რო გაიგოს რო ამას ვაკეთებ და შენ გთხოვ ეწყინება, რა ვქანა ასეთია და მე ასეთზე ვგიჟდები, მის დაკარგვას ცხოვრება დავკარგო მირჩევნია, შენთვის არაფერი მითხოვნია და ახლა გთხოვ ხო იცი ეს რას ნიშნავს ჩემთვის?
–მაპატიე სანდრო, მაგრამ ამდენ სესხს ვერ გადავავადებ კიდე რაღაც დეტალებია და მარტო ჯაბას ვერ გადავუწევ.
–აუ რა სწორხაზოვანი ტიპი ხარ, აი მარტო ერთი მიმართულებით იყურები, ერთ წერტილს უყურებ და სხვა ყველაფერი ფეხზე გკიდია, გეუბნები შეიძება რამე მოუვიდესთქო ბაბუამის, შენ მაინც შენსას მიერეკები ტო, ჩემი არ გესმის, ოდნავ მაინც არ ცდილობ გამიგო.
–მე არაფერს ვაშავებ.
–პრობლემაც ეგაა არც არაფერს აკეთებ, თორემ სამყაროს 80 პროცენტი შენნაირად მარტო ტავისი თავისთვის ცხოვრობს თუ მეტი არა. არ მინდა მამა სინდისმა შეგაწუხოს, დამიჯერე რო ამ გრძნობაზე ცუდი არაფერია.
–ხო შენ ეგ გრძნობა კარგად გეცოდინება.
–არც იფიქრო რო უტას გამო დამთრგუნავ. ცემზე არ მოქმედებს ეგ სიტყვები. მე სხვა რამეს ვგულისხმობ. სანდრომ ყველაფერი მოუყვა, ბარბარე გაშრა, ალექსანდრე სულ უფრო ვეღარ იტევდა ამ ტკივილს და ყველას ეუბნებოდა, ნიკა გაგიჟდა.
–შენ, შენ? ამხელა ცოდვა როგორ დაიდე, მთელ ოჯახს, მტელ გვარს მოუწევს ამის გამო პასუხის გება, უბედურება არ გველევა, ამ ცოდვის გამო არავინ იცის რა მოგვივა, ყველა გაგვსვარე ამაშჳ, ღმერთის არ გეშჳნია? ნიკა უყვიროდა მთელ ხმაზე, -შენ მე ყველაფერს მართმევ, ყველაფერს, მამა არ ინდობდა შვილს ზნეობრივად გატეხვაში.
–მომისმინე, შენ ჩემი ცოდვები არ გეხება, მით უმეტეს გვარს და ოჯახს, ეს ჩემია მე ვაგებ პასუხს და თუ თამნაგრძNობა არ შეგიძია საერთოდ ნუ ამოიღებ ხმას.
–რა თავხედიც გაგაზარდა მამაჩემმა ის დარჩი, საყვედურის მოსმენაც არ შეგიძია და ხვდები სადამდე მიხვედი, ქალზე ძალა იხმარე, შენ კაცი ხარ? ამას კაცი ჰქვია? არაკაცი ხარ, უკანასკნელი ნაძჳრალა, ყველაზე წყალწაღებულიც კი არ იკადრებდა ამას, შენ ვის რა უნდა უთხრა? ვის რა უნდა მოთხოვო? შენ სიტყვას არაფრის ფასი აღარ აქვს, კაცი აღარ ხარ. ნიკა ბოლომდე ადგავდა ფეხს იქ სადაც იცოდა ყველაზე მეტად ეტკინებოდა.
–გაჩუმდი მამა, შენ არ გეხება ეგ.
–ვერ წარმოიდგენ შენ გამო როგორ მრცხვენია. სანდრო აიწურა.
–ხოო? როგორც გინდა, ვერ დამამცირებ, არ მოგცემ უფლებას. მე ვაგებ პასუხს, არაფერს გავურბივარ, მთელ სიცოცხლეს ამას შევწირავ ან მოვკვდები, შევაკვდები გესმის, უბრალოდ ამით ვერ ვიცხოვრებ ეს განცდა დამშლის, მაგრამ არავის გესმის არავის მივცემ უფლებას ამის გამო ზემოდან მიოყუროს ან დამამციროს გესმის. შენც კი არ მოგითმენ ნიკოლოზ და წყობიდან ნუ გამომიყვან. სანდრო თითქმის ღრიალებდა.
–შენ რო გელაპარაკები მგონია მამაჩემი დგას ჩემ წინ.
–ვერ წარმოიდგენ რა სიამაყით ვივსები მაგას რო მეუბნები.გამოსცრა ოშხარელს.
–მე უფრო სხვა კონტექსტში ვგულისხმობ.
–არ გაბედო და ბაბუაჩემზე ხმა არ დაძრა, არ გაბედო გესმის, ხელი მთელი ძალით დაარტყა მაგიდას. ნიკა კაბინეტიდან გამოვარდა, რუსუდანმა ვერ გააკავა გარეთ გავარდა.ალექსანდრე მაგიდასთან იყო ცაკეცილი,ცრემლები უკითხავად მოდიოდა. ბარბარე გაუაზრებლად შევიდა მასთან მუხლებზე დადგა და მოეხვია, ტირილით ტკივილით მთელი ძალით მოეხვია, სუნთქვა შეეკრა სანდროს სხეულის შეხებაზე, გრძ ობდა სისხლი როგორ ადუღებული იყო, ძარღვები დასკდომას დასკდომას, გული ამოვარდნას, სანდრო გაშრა, ვერ გამოერკვა რა ხდებოდა, მისმა შეხებამ მთელ სხეულშ დაუარა.
–ბარბარე,
–სანდრო არ გინდა ყველას ნუ ეუბნები ამას, ვიცი გაწვალებს ვიცი ძნელია ამით ცხოვრება, მაგრამ ეს არავის ეხება, მხოლოდ მე და შენ, თავს ნუ იტანჯავ გთხოვ.
სანდრო გამოეცალა, ბარბარემ, იგრძნო რო სანდრო ისევ ფიქრობდა ხო არ ეთამაშებოდა.
–ბარბარე, მე, არ მინდა ასე მხედავდე ჯობია გახვიდე,
–სანდრო გეფიცები, გეფიცები რო გაპატიე, ოდნავ აღარ ვგრძნობ ბრაზს და ამით ბედნიერი ვარ, თავისუფლად ვარ, უჩვეულო სიმსუბუქეს ვგრძნობ ამ პატიების გამო, მთელი ამ ხნის განმავლობაშ ასე კარგად არ ვყოფილვარ. ბარბარე ტირილით უყვებოდა ამას გული ამოვარდნას ჰქონდა.
–მიხარია თუ კარგად ხარ ბარბარე, ვერ წარმოიდგენ ისე.
სანდრომ ამ წამს გულწრფელი პატიება მიიღო, მაგრამ ოდნავ არ შემსუბუქებულა მისი სინდისი, მხოლოდ ბედნიერებას გრძNობდა იმის გამო რო ბარბარე კარგად იყო.
–მე კარგად ვიქნები, ამაზე არ ინერვიულო.
–ხო, მაგრამ ისე ვეღარასდროს იქნები, ის დღე რო არა, ბარბარე, ამას არაფერი შეცვლია ამას პატიება ვერ ცაანაცვლებს, იმ წლებს როგორც შენ ცხოვრობდი, როგორც შენ იტანჯებოდი, მე ვერ ავანაზრაურებ, მპატიებ იმიტო რო შენ ხარ ძლიერი, შენ ხარ სუფთა და არ შეგიძია ამით ცხოვრება მე კი უფრო დიდ ნაძჳრალად ვრჩები.
–იცი რას ვფიქრობ, შენ ისე როგორც ვაჩე მოიქცა არასოდეს მოიქცეოდი, ვიცი რო ძნელი იყო მისთვისაც, მაგრამ არც სათანადოთ არ ვყვარებივარ რო დამხმარებოდა ან ცემ გვერდით ყოფილიყო, შეეშინდა ჩემი ცვლილების შეეშნდა და ვიცი რო ასეთ კაცთან ვერასოდეს ვიქნებოდი, აუცილებლად გამოაჟღავნებდა ამ დეტალს ადრე თუ გვიან, ამიტო შეიძება ოდესმე მადლობა გითხრა რო ახლა მისი ცოლი რო არ ვარ სანდრო, გთხოვ მე არ მინდა რო ასე იტანჯებოდე, უფრო ცუდად ვარ.
სანდროს სახე საშნლად მოეღუშა, ბარბარე ვერაფერს მიხვდა, ეს ყველაფერი ახლა მიტო უთხრა რო ეგონა დამშვიდდებოდა.
–სანდრო რატო გაქ ეგეთი სახე?
–შენ ის ვერ დაივიწყე რო შენ გვერდით არ იყო, ამის შეეშინდა და იმას დაივიწყებ რაც მე გაგიკეთე?! ეს უფრო თავის თავს უთხრა და ყველაფერი იქ დაასამარა.
ბარბარე გაშრა, არ ელოდა ამას. სანდრო სულ უფრო მძიმდებოდა, სახეზე ყველაფერი ეტყობოდა, მართლა შეეშინდა ბარბარეს არაფერი მოსვლოდა, არ წამდა არ ეძინა, სულ ნერვიულობდა
–შენ მთვრალი იყავი ის ფხიზელი.
–ეგ რო რამეს ცვლიდეს ბარბარე, ეგ რო რამეს ცვლიდეს.
–ჩემთვის ბევრ რამეს ცვლის
–ჩემთვის არაფერს, საერთოდ არაფერს.
ბარბარე მიუახლოვდა, სახე ხელებშ მოიქცია, სანდრომ ფრთხილად მოიშრა მისი ხელები.
–შენ თვითონ არ მპატიობ.
–რას?
–მაშინ აუზთან, ახლაც იმიტო ერიდები ჩემტან სიახლოვეს, აღარ მენდობი.
–ეგ არაფერ შუაშა, აღარც მასხოვს ბარბარე. მე შენ გიცნობ და მაგას არც ვიფიქრებდი.
–აბა რატო ხარ ასე?
–იმიტო რო რო შეგეხო და შენ შეკრთე ვერ გადავიტან, სულ ასე იქნება, სულ. სადრაც გონებაში, მეხსიერებაში ყოველთვის იქნება ეს განცდა რო ჩემ შეხებაზე თავიდან უსიამოვნო შეგრძნება გექნება, მე კი ამას ვერ ავიტან, უბრალოდ არ შემიძია, იმაზე მეტად მიყვარხარ ამის ატანა რო შევძლო. ბარბარემ იგრძ ო რო დილანდელი შემთხვევა ვერ დაივიწყა ალექსანდრემ.
–სანდრო მე ეგ შეიძლება ნებისმიერის შეხებაზე დამემართოს, უკვე ინსტიქტია, არ დავფიქრებულვარ, რა ვქნა, ვეცდები რო ესეც დავძლიო. შენ არაფერ შუაშჳ ხარ, ნებისმიერზე ეგრე ვიქნები.
–ხო და არ მინდა ჩემი შეხება შენთვის სხვებისავით იყოს, არ მინდა რასაც სხვების დროს განიცდი ის იგრძნო ჩემ დროსაც, არ მინდა შენთვის სხვა ვიყო. სანდრო უცბად გაჩერდა, მიხვდა რო ამდენი არ უნდა ეთქვა.
-მაპატიე ვბოდავ მგონი, კაბინეტიდან გავიდა
-სანდრო მოიცადე
-ახლა არა დედა რა, მიაძახა და გარეთ გავარდა.

***

-გთხოვთ მაგდენს ნუ მისმევთ, ანი ხომ იცი როგორ არ მიყვარს.
-ბარბარე, მომისმინე, კარგი მაკიაჟი ნიშნავს, როცა ბევრი გისვია და ცოტა გეტყობა, ანუ ბუნებრივი ხარ, ცოტას თუ დაგვაცდი დამიჯერე არ იქნები გადატვირთული.
-იმედია ანი, მაგრამ ასე მგონია ყველაფერი სახეზე მისვია. ჩავიხედავ გთხოვ.
-არა ცოტა ხანი ბარბი თავი გამიჩერე, თხოვა ვიზაჟისტმა. ბარბარე ვეღარ ჩერდებოდა, ეგოონა დაბმული ყავდათ და ერთი სული ჰქონდა როდის ადგებოდა. ანი უკვე გამზადებული იყო და ელოდებოდა.
-შეგიძლია ადგე, მართლა ბარბი ხარ, ნამდვილი თოჯინა, ვერ დაფარა სვეტამ აღფრთოვანება, ანი ტიროდა ბარბარეს დანახვაზე. ყველა ემოცია ერთიანად შემოეხვა, ძველი ბარბარე იყო ისეთი რომელსაც ვერასდროს იფიქრებდა რომ დაბრუნდებოდა მისი გაუბედურებული სხეულის და სულის დანახვის დროს, ახლა ხედავდა თითქოს მკვდარი გაცოცხლდა, მხოლოდ მისი სილამაზე არ ატირებდა, უჩვეულო სითბო, სიკეთე და სიძლიერე იყო ამ ფაქიზი არსების თვალებში. უბედურებას რომ მისი სულიერი სინაზისთვის, სილამაზისთვის რომ ვერაფერი დაეკლო.
-ანი გაგიფუჭდება მაკიაჟი რა გატირებს? ბარბარეს ეღიმებოდა.
-ბარბარე ისევ ისეთი ხარ, როგორ მომენატრე, ანი თავს ვერ იკავებდა, ცრემლები აღრჩობდა.

...

-სანდრო გეხვეწები მაისური გაიხადე ეგრე ნუ წახვალ.
-აუ ბექა შენ დამშვიდდი, რა მოხდა მიხდება, ნუ მაიძჲლებ რა ამ პერანგს და ჰალსტუხს მგუდავს.
-კარგი რა არავის აინტერესებს შენი პიერ კარდენის მაისური, რაღაც საოცარი თანხა რო გადაიხადე, უბრალოდ ცოტა ხანი პერანგი რომ ჩაიცვა რა მოხდება?
-ბექა რა მეტიჩარა კუწურიესავით იქცევი, ნეტა მეც არ ჩამეცვა წუწუნებდა ერეკლე.
-თქვენ ორნი როგორ ვერ ხართ, გაეცინა თორნიკეს. კიბეებთან რომ ანი ნამტირალევი დაინახა ერეკლე ცუდად ლამის გახდა.
-რამე მოხდა ანი? აუკანკალდა ხმა ერეკლეს.
-არაფერი უბრალოდ ბარბარეს თვალი ვერ მოვწყვიტე, ისეთივეა როგორც ადრე, როგორ მომნატრებია, ანი ერეკლეს ჩაეხუტა და ისევ ტიროდა.
კიბეზე მდგარ ბარბარეს სიმორცხვისგან სიწითლეს მაკიაჟი უფარავდა, თუმცა დახრილი თვალებით ყველაფრის ამოკითხვა შეიძებოდა, ულამაზესი თვლებით გაწყობილი ლაჟვარდისფერი კაბა ეცვა, მუხლზე ოდნავ ზემოთ, მისი თეთრი, ჩამოსხმული ფეხები ისე მსუბუქად და გაუბედავად მოაბიჯებდა რო მარტო ამ მოძრაობაში შეიძლეებოდა მისი სულის სილამაზის ამოკითხვა, ძოწისფერი ტუჩები, ნუშის ფორმის თვალები, გრძელი წამწამები და პატარა ბავშვივით დამალული მზერა, ყველა უყურებდა და ვერავინ აშორებდა თვალს რუსუდანმაც ვერ შეძლო ეს, იმას რომ რეალურად საოცრად ლამაზი იყო ემატებოდა მისი ადრინდელი გარეგნობის ცოდნა და ეს ცვლილება გულგრილს არავის ტოვებდა, სანდროს მზერა მის სხეულზე, სახეზე მონუსხულივით დარბოდა, მსუბუქად აწეული თმა და კოსა ხაზს უსვავდა კისრის სილამაზეს და შიგ დაბუდებულ სიამაყეს, დახვეწილი მოძრაობა ოდნავ რომ არ გადადის სიკეკლუცეში უბრალოდ ატყვევებდა სანდროს. არაფერი არ აგრძნობინებდა ქალურ გამომწვეობას ბარბარეს მოძრაობის, ჩაცმულობის, მაგრამ იმდენად მოინუსხა ამ ბუნებრიობით რომ საკუთარ თავს რამდენჯერმე გაუმეორა რომ თვალი მოეშორებინა. ხედავდა ბარბარეს და მის გვერდით ხედავდა შავ ძაძებში ჩაკარგულ, გამოფიტულ, გამწარებულ და ნატანჯ ქალს, ხედავდა ამ ორს და იმდენად აძრწუნებდა მისი ცოდვა, რაც ამ ორ ქალში განსხვავების მიზეზს წარმოადგენდა რომ მუცელში, რაღაც გაუჩერებლად უტრიალებდა.
-აუ ჯაბა რა გადამასხი? ძლივს გამოერკვა სანდრო.
-სვანური კოქტეილი ალბათ, გაეცინა ბექას და აღფრთოვანდა ჯაბას მახვილგონიერებით.
-სანდრო გამოცვლას მოასწრებ აირბინე მიდი, გაუღიმა თორნიკემ და თვალებით უკბინა. სანდრო ძლივს გაანძრიეს ადგილიდან, მიწეპებულივით იყო და ბარბარეს თვალს არ აშორებდა. რუსუდანს ცრემლები მოდიოდა და ამის დანახვა სანდროსთვის საოცრება იყო, ეს ქალი ყოველთვის ერიდებოდა ემოციის გამომჟღავნბას განსაკუთრებით უტას მერე და ახლა ცრემლები თავისით მოდიოდა.
-დაგენიძლავები ჯაბამ მართლა შემთხვევით გადამასხა, გაეცინა სანდროს.
-კარგი ახლა, მასეთიც არაა. კიბეებზე ასვლისას ფხუკუნობდნენ.
-მიდი კითხე გაფიცებ.
-ლექსო მაგ ენას მოგაჭრი იცოდე, უკნიდან ხელი წამოარტყა ჯაბამ. -ამჯერად მართლა ძალით გადაგასხი.
-კარგი ჯაბუნა, წყალს გადავივლებ და გამოვალ, თქვენ გამიმზადეთ.
-აუ წყლის დროა? ახლა არ გამოეხწიე მანდედან? აწუწუნდა თორნიკე.
-ნეტა თქვენ სად გეჩქარებათ? მე და ერეკლე მივდივართ.რაღაც მურაბა თუ ჯანდაბა გადამასხა და ტკბილიანი ვარ, 2 წამში გამოვალ.
-გვნახა აქ მოცლილები, ჩვენ სადმე წავალთ ისე კი არ ვიქნებით, გაიჭიმა ბექა.

...

სანდრო ვერ ხვდებოდა რას გრძ ობდა უბრალოდ იცოდა რო უჩვეულოდ იყო, ბარბარესთან ყოფნა რარაც არაადამიანურად უნდოდა და ამავე დროს მისგან შორს ყოფნა უფრო ამშვიდებდა. მალევე გამოვიდა და დაბლა ჩავიდა. ერეკლე სასაცილო რაღაცებს ყვებოდა, ბარბარე ქეთოს ეთამაშებოდა, ის კაბას მთელი მონდომებით ათვალიერებდა, თმები შეისწავლა როგორ ჰქონდა გაკეთებული, ყველაფერი აინტერესებდა პატარა ქალს და ბარბარეს კალთიდან არ გადმოსულა სანამ სანდრომ არ აიყვანა ხელშჳ და არ აკოცა.
-შე პატალა ლოგოლ მომენატლე.
-აუ ლატო მაბლაზებ ცანდრო, ქო იცი ლო ცქვანაირად ველ ვლაპალაკობ.
-ქო და იმიტო ქალ ეგლე საკვალელი.
-მალე მოდი ცანდლო, დაგელოდები რაგაც უნდა გეთამაცო აქალია.
-ოჰ, პატარა წერტილი მითითებებს არ ეშვება.

...

სანდრომ მანქანის კარი გაუღო და ძლივს მიოთმინა რო ხელი არ მიეშველებინა, ბარბარემ თვითონ მოკიდა ხელი და გაუღიმა.
-არ ვიცი დღეს თუ ცოცხალი გადავრჩი, ანიმ მაიძულა ამ სიმაღლეების ჩაცმა ისე ვარ გადაჩვეული მგონია რო წავიქცევი. სანდროს გაეცინა.

-რა გაცინებს? მართლა ვერ დავდივარ. სანდრომ ხელი ისე დაიჭირა რო ბარბარეს მკლავი გაეყარა, დანარჩენი არაფერი ხდებოდა ქვეყანაზე, მხოლოდ მისი სუნთქვა, ფეხსაცმლის ხმა და მისი „წყლის“ სურნელი. სანდრომ იცოდა რო ვაჩეც იქნებოდა, ამაზე არ ულაპარაკიათ, თუმცა ორივემ იცოდა რო არც იყო საჭირო რამის თქმა. ბარბარესთვის ეს სირთულე აღარ იყო, მის დანახვას ოდნავი ცვლილებაც აღარ გამოუწვევია, თითქოს ადრე არსებული პეპლები მის მუცელში სადრაც გაქრნენ, აორთქლდნენ და ეს კაცი მის ცნობიერებაში საბოლოოდ გაფერმკრთალდა. სანდროს იგივე რეაქცია არ ჰქონია, არც კი ელოდა რო ასე მოაწვებოდა სისხლი საფეთქლებზე, სუნთქვა გაუხშირდა იმის დანახვაზე როგორ უყურებდა ვაჩე ბარბარეს, ახლა მზად იყო ამ კაცისთვის თვალები მარტო იმიტო დაეთხარა რო ბარბარეს დანახვა შეეძლო. ძლივს იკავებდა თავს, მაგრამ მკაცრად გადაწყვეტილი შინაგანი აზრი აიძულებდა რო უბრალოდ ხმა არ ამოეღო. ბარბარე ბედნიერი ჩანდა, მხიარული აი ისეთი, როცა ადამიანის მთავარი პრობლემა მხოლოდ ფეხსაცმლის ქუსლია. ანი და ბარბარე მეგობრებთან ერთად უამრავ რამეს იხსენებდნენ, იცინოდნენ, მხიარულობდნენ, სანდროს მზერა სადღაც ჰაერში იყო, მაგრამ სმენა მისკენ, არ უნდოდა რამე შეემჩნია ამიტო სხვაგან იყურებოდა, მაგრამ ფიქრი და აზრი მასზე იყო ჩაბღაუჭებული, სანამ რესტორანში შემომავალი რამდენიმე კაცი არ დალანდა, სახე ეცვალა, ფერი დაკარგა და მაშჳნვე ერეკლე მოძებნა თვალებით, ის ფეხზე დგებოდა და მათკენ მიდიოდა, ანი რაღაცას ემუდარებოდა, მაგრამ არაფერი ესმოდა. ბარბარესაც სახე შეეცვალა. სანდრო ფეხზე წამოხტა და ერეკლესთან მივიდა, ბუნებრივად რო გამოსულიყო რაღაცას აჩვენებდა, ერეკლე არ წყნარდებოდა ანის ფერები გადადიოდა, მალე რამდენიმე კაცი მათ მეწყვილეებთან ერთად სუფრას მოუახლოვდა, ერეკლე ერთ ერთ მათგანს თვალს არ აშჴრებდა. მათი ჯგუფელის მეუღლე იყო და ალექსანდრეს გვერძე დასხდნენ.
-მოვკლავ სანდრო, გამეცალე.
-ახლა არა გაჩერდი ცოტა ხანი ერეკლე, სულ ცოტა ხანი. სანდრომ ანის ანიშნა რო არაფრით მიეცა უფლება ამდგარიყო, თვითონ ადგილზე დაბრუნდა, ბარბარე შიშჳსგან კანკალებდა რომ სანდროს არაფერი ეთქვა მათთვის, სოფო მოიკითხა, მაგრამ მისი ქმრის გამო დაძაბულობა აშკარად შეეტყო.
-ვააა ალექსანდრე როგორ ხარ ძმაო?
-კარგად ზურა შენ? ძმაო ყურში ისე ცუდად მოხვდა, რომ თავი ძლივს შეიკავა რო არ ეუხეშა. ხელი მტკიცედ ჩამოართვა და ბარბარეს გვერდით მიუჯდა, ცდილობდა მასთან საუბარს რო ზურა არ გამოლაპარაკებოდა, ერეკლეს მზერა ბარბარეს აშინებდა, თვალს არ აშჴრებდა ზურას და სასმელს გაუჩერებლად სვავდა. სანდრო მზერით ანიშნებდა რო გაჩერებულიყო, არაფერი ესმოდა.
-ალექსანდრე რა ხდება შენკენ? როგორ ხართ? რამდენი ხანია არ შეგხვედრივართ.
-ძველებურად ზურა, სანდრო გულგრილად პასუხობდა, მაგრამ ყოველ დალაპარაკებაზე გრძ ობდა როგორ იწვოდა ერეკლეს მზერით.
-არ მეგონა აქ თუ გნახავდით, გააგრძელა ზურამ.
-აუ არც მე და სიმართლე გითხრა არ გამხარებია, თავი ვეღარ შეიკავა სანდრომ გრძ ობდა, რო ერეკლე მალე იფეთქებდა, -იქნებ ზურა მალე წახვიდეთ, ბოდიშჳ ამას რო გეუბნები, მაგრამ ერეკლეც აქაა და....
-არ იცვლებით, ისევ ისეთები ხართ, გაეცინა ზურას და თითქოს არც გაუგია.
-თუ გინდა გარეთ ვილაპარაკოდ და იქ გავარკვიოთ სხვა რაღაცები, სანდრო უკვე აიჭრა, მაგრამ ყველაზე მეტად ერეკლე ანერვიულებდა და ცდილობდა როგორმე ზურა უმტკივნეულოდ მოეშორებინა. ერეკლე ფეხზე წამოხტა და მათკენ წამოვიდა.
-გარეთ გამოეთრიე ჩქარა, ხელი კოსტუმში წაავლო. ყველამ მათკენ გამოიხედა, ანა სირცხვილისგან და შიშჳსგან აიწურა, ბარბარემ დაინახა როგორ აიღო დანა ზურამ მაგიდიდან და ჯიბეშჳ ჩაიცურა.
-არ გინდა ერეკლე, ახლა არა, სანდრო ძლივს აკავებდა.
-სადაც გინდა, გამოსცრა ზურას და კარისკენ გაყვა გამწარებულ ერეკლეს, ბარბარეს შიშით გული უსკდებოდა, როცა დაინახა როგორ ჩაუყო სანდრომ ჯიბეშჳ ხელი ზურას და დანა ამოაცალა.
-არც შენ იცვლები ზურაბ. უთხრა და დანა მაგიდაზე დააგდო. ანი ფეხზე წამოდგა და უკან გაყვა, ბარბარემაც ვეღარ შეიკავა თავი. ჰალსტუხი მოიხსნა და ცაიბუტბუტა “მართლა მგუდავს, კი არ ვიგონებ“ და ბექაზე გაეცინა.
-შე ახვარო აქ როგორ გაბედე მოსვლა, ერეკლეს ღრიალი ესმოდათ სანამ გარეთ გავიდოდნენ.
-ენაა დაიმოკლე, და გაიაზრე ვის ეტყლიპინები. ერეკლე სანდრომაც ვერ დააკავა ისე მივარდა და სახეზე გამეტებით ურტყავდა, ანიმ კივილი ძლივს შეიკავა.
-მორჩი ერეკლე, ძლივს გამოგლიჯა ხელიდან სანდრომ ზურა.
-დამაცადე, შენ მე არ მიცნობ, საერთოდ ამოგატრიალებ გესმის? ცხოვრებას გაგინადგურებ, იცოდე ვის უნდა დაარტყა ეგ ნავარჯიშები მუშტი. ზურა იფურთხებოდა.
-ოეეეე შენ რაღაც ძალიან ატლიკინებულხარ და ხო არ გინდა ეგ ენაა დაგიმოკლო? ახლა სანდრო გახდა დასაჭერი. ზურა მიხვდა რო უნდა გაჩერებულიყო, ყოველთვის გაურბოდა მათთან ერთად ჩხუბს, ცალ-ცალკე კი იშვიათობა იყო მათი ნახვა. მანქანისკენ წავიდა სოფოს დაუძახა და რესტორანს მოშორდა. ერეკლე უიმედოდ ეძებდა ანის თვალებს, ზედაც აარ უყურებდა.
-არ ვიცი რა დამემართა, მაგრამ კიდე რო დავინახო მოვკლავ მართლა გეუბნები, ერეკლე თავს ვერ იკავებდა.
-მესმის ერკლე მაგრამ ყველაფერს თავის დრო და ადგილი აქვს.
-მაგან, მაგ ახვარმა რაც ჩემ დას გაუკეთა უბრალოდ ცოცხლად გავგლეჯ კიდე რო შემხვდეს, თვალები ჩასისხლიანებული ჰქონდა ერეკლეს.
თვალში რო აღარ ეჩხირებოდა ცოტა დამშვიდდა, ანის ბოდიშებს უხდიდა, იმდენი ქნა სანამ არ გააცინა რაღაცაზე, დიდ ხანს გაბუტული ანი ვერ ძლებდა ერეკლე ისე სასაცილოდ ცდილობდა მის შერიგებას.
-სანდრო ერეკლე ასე რატო იყო? ბარბარემ ვეღარ მოითმინა.
-ძველი ამბავია, მაგასთან სულ უსიამოვნება გვქონდა ხოლმე, ისეთი არაფერი გადაუარა. ვაჩე თვალს არ აშორებდა ბარბარეს და ამაზე სანდროს ეგონა ძარღვები გაუსკდებოდა მერე რო ვერაფერს ამბობდა სიცხე უწევდა და ერეკლეს უბრალოდ მის სახეზე ეცინებოდა, ამაზე სანდრო ირეოდა კარგად ხვდებოდა რაზეც იცინოდა.
-ბარბარე შეიძება შენთან ერთად ვიცეკვო? სანდროს ეგონა დაუბნელდა, არ გარხეულა, ბარბარეს სახე შეეცვალა, არ უნდოდა სანდროს გაბრაზება, მაგრამ არც ის რომ მისგან ნებართვა აეღო ამით რაღაცას აღიარებდა.
-ვაჩე ახლა არ შემიძია, თან აღარც მახსოვს დიდი ხანია არ მიცეკვია, ქუსლებზეც ძლივს ვდგავარ. ბარბარემ თუ კი რამ შეიძლებოდა ყველაფერი მოიგონა რო უარი ზრდილობიანად გამოსვლოდა, მაგრამ მეგობრები ეხვეწებოდნენ რო ეცეკვათ, სულ ყველგან სადაც არ უნდა წასულიყვნენ აუცილებლად ცეკვავდნენ ლაზურს, ამიტო მეგობრები ითხოვდნენ ამ ცეკვას. სანდრო იმას ითმენდა რო ვაჩე წერილებს უგზავნიდა ბარბარეს, ამასაც იმიტო რო კუდიანი არ პასუხობდა, ამ ბიჭის სითავხედეზე უკვე ნერვები ასკდებოდა, მაგრამ ჯერ ისევ გაუნძრევლად იჯდა. თავი რო შეაბრუნა ბარბარე დაინახა, როგორ საოცრად, მსუბუქად და დახვეწილად ცეკვავდა, მოძრაობები იმდენად ბუნებრივი და ჰაეროვანი იყო, რომ წამით ისიც დაავიწყდა მის გვერდით ვაჩე რო იყო, მხოლოდ მის ქანდაკებასავით ჩამოსხმულ მხრებს, მაღალ მოღერებულ კისერს, წვრილ წელს და თეთრ ნატიფ წვივებს ხედავდა, გრძელი თითები თითქოს ჰაერში დაცურავდა და ალექსანდრე სასმელის გარეშე თვრებოდა, ძალა ეცლებოდა, ნებისყოფა უტყდებოდა და ატეხილი გრძნობები გონებაში ღრიანცელს აჩენდა, სახეზე კი მხოლოდ ერთი რამ ეწერა რასაც სულ გაურბოდა, მაგრამ მაინც ვერ გაექცა.
ვეღარ მოითმინა და ერეკლეს ანიშნა მასაც ეცეკვა, ერეკლე სიცილით იგუდებოდა მის სახეზე, ისე სასაცილოდ ჩაუდგა შუაში მოცეკვავეებს, რომ ხალხმა ტაშჳ დაუკრა, ყველაფერი დადგმულ სანახაობას ყგავდა, რომელსაც სანდრო დირიჟორობდა და სანდროვე უყურებდა ყველაზე დაძაბულად. ბარბარეს არ აჯენდნენ, ყველა მონატრებული მეგობარი მასთან ცეკვავდა, ვაჩე სულ ირგვლივ ტრიალებდა და შანს არ უშვებდა მას არ შეხებოდა, როცა წყნარი ცეკვა დაიწყო მაშინ სანდროს გულშჳ ქარიშხალი აბობოქრდა, მხოლოდ იმას მოკრა თვალი, როგორ მოხვია წელზე ხელი ვაჩემ და დანარჩენს ყველაფერს ბინდი გადაეკრა.
-სანდრო ის კი არაა მნიშნელოვანი რომ მან ვაჩესთან არ იცეკვოს, მთავარია რო შენთან იცეკვოს, ერეკლეს ამ ხმამ ოდნავ შეანელა დაძრული ვულკანი, სანდრო მტკიცე ნაბიჯით წავიდა მათკენ, ბარბარემ მისი სახე რო დაინახა, მაშჳნვე დაღლა მოიმიზეზა და სუფრისკენ წამოვიდა, სანდროს არც შეუხედავს, როცა გვერძე უნდა ჩაევლო მისთვის, ისე მოკიდა მტკიცედ ხელი წელზე და ახლოს მიიკრა, თითქოს ორივეს სუნთქვა დაავიწყდა, მაგრამ სანდროს მზერა ისევ არ ეკუთვნოდა კუდიანს, არ უყურებდა, მაგრამ ორივე გრძ ობდა რო ასე ახლოს არასოდეს ყოფილან ერთმანეთთან, ფიზიკური სიახლოვის დროსაც ყველაზე შორს იყვნენ ერთმანეთისგან. ბარბარემ გაუბედავად დაადო ხელები მხრებზე, ეგონა რო მიწას არ ეხებოდა, თითქოს სადღაც ძალიან ჴშრს დაცურავდნენ, სხეულს ვერც ერთი გრძნობდა იმხელა იყო ემოციის გავლენა, ახლა სანდროს მხოლოდ ის უნდოდა რო მუსიკა რაც შეიძლება დიდ ხანს გაგრძელებულიყო, წელიდან ხელი ზემოდ ააცურა და კიდევ უფრო ახლოს მივიდა კუდიანთან, თავი საგრძნობლად დასწია რო მის ყურთან ახლოს ყოფილიყო, ვერც კი გაანალიზა ბარბარემ როგორ გაექცა თითები მისი კისრისკენ. ყურში მოესმა სანდროს უჩვეულოდ გამთბარი ხმა, ხმადაბლა და მხოლოდ მისთვის განკუთვნილი ტემბრი.
-„რაც უფრო მეტად მეყვარები გეტყვი მით ნაკლებს
მდიდარ სიყვარულს გადავმალავ ღარიბ სიტყვაში,
მე ვერ მივბაძავ ყველა ყბედს და ქალაქის ამკლებთ
გრძნობების ზღვიდან ცრუ სათქმელის გამორიყვაში“ სულ სხვა რამის თქმას აპირებდა ოშხარელი, როცაა გაანალიზა რო შექსპირის სიტყვები უკითხავად წამოვიდა მისი გონებიდან, თითქოს არაფერი ემორჩილებოდა, მის შიგნით უამრავი „მე“ იყო და საერთო მხოლოდ ის ჰქონდათ, რო ყველას უყვარდა კუდიანი.
გაურკვევლობის ბურუსი ეხვია კუდიანს, ვერაფერს ალაგებდა გონებაში, ერთ აზრზე არც ერთი გრძ ობა არ იდგა, აურზაური და ქაოსი იყო მთლიანად მასში და მხოლოოდ დუმილს შეეძლო სათანადოდ გამოეხატა მისი განცდები. მაგიდასთან დასაჯდომად მიდიოდნენ, როცა ვაჩე უკან დაეწიათ.
-ბარბარე შეიძლება გელაპარაკო? აქ უკვე მცდელობაც არ ჰქონია ოშხარელს რო თავი გაეკონტროლებინა. ჩაახველა და ვაჩეს მიუტრიალდა.
-ჯერ ჩემთან ილაპარაკებ, ახლავე და მერე გადაწყვეტ კიდე გინდა თუ არა ჩემ ცოლთან საუბარი.
-სანდრო გთხოვ არ გინდა, ბარბარემ ხელი მოუჭირა.
-უბრალოდ ვილაპარაკებთ, შენ აქ დარჩი. სანდროს არ უნდოდა რო ბარბარე კიდე ენერვიულა, სულ იმას ხედავდა როგორ ჩხუბობდა ალექსანდრე და ხვდებოდა რო ეს მისთვის დამღლელი იქნებოდა, ამიტო მოთმინების ნაგლეჯები მოიკრიბა და მშივდად გაიყვანა ვაჩე გარეთ. ბარბარე კარებთან იდგა გასვლას ვერ ბედავდა, მაგრამ ყველაფერი ესმოდა.
-ვაჩე გამაგებინე რა გინდა?
-მე ბარბარე მიყვარს.
-მომისმინე, იმას რასაც შენ აკეთებ იცი რაც ქვია, ბარბარე ჩემი ცოლია და მოგიწევს ამ ფაქტს პატივი სცე თუ გინდა რო ცხოვრებაში გცენ პატივი, ცხოვრებაში ვერ წარმოვიდგენდი რო ასეთ რამეს მოვითმენდი, როცა ჩემ ცოლს წერილებს უგზავნი აივნიდან, ეს ყველაფერი მოვიმინე და მარტო ბარბარეს გამო. იმასაც გეტყვი რო ახლა ჩემი მოთმინების ზღვარზე ვდგავარ, არ გაგაბედინებ იმას რო თავზე გადამახტე, ჩემ ცოლს რაღაც უაზრო იმპულსები უგზავნო და მსგავსი სასიყვარულო გამოხედვის დროს შეიძლება შენი მხედველობა დაკარგო.
-ვიცი ალექსანდრე შენთან ვტყუი, მაგრამ მე სიცოცხლეზე მეტად მიყვარს.
-მომისმინე ის ვინც ჩემთან ტყუის და ამას აღიარებს შემიძლია უპრობლემოდ ყოველგვარი ბოღმის გარეშე გავუშვა, მაგრამ საკმარისია რო ისევ ისეთი ქცევა გააგრძელოს რო უბრალოდ ვერ გადამირჩება, ჩემ ცოლს რო კიდევ გაუგზავნო წერილები ან მასთან დაახლოება ცადო პასუხს ჩემ ქცევაზე არ ვაგებ და იცი რო მართალი ვიქნები, თუ რომეობა გინდა სხვა ჯულიეტა მოძებნე, თორემ რომეოს დასასრული სანატრელი გაგიხდება.
-შეგიძლია მომკლა ამაზე უარეს ვერაფერს დამმართებ.
-ბატონო? შენ გგონია რო სიკვდილს გაკმარებ თუ მაგ უაზრო ტონს და სიფათს არ მოიშორებ?! რა ჩვარივით იქცევი ტო, სხვის ცოლს თავი დაანებე ეს უბრალო დაუწერელი კანონია და არ გირჩევ ამის ჩემთან დარღვევას, სანდრო ღრიალებდა, ბარბარემ ვეღარ მოითმინა და გარეთ გავიდა, არ ეგონა რო სანდრომ იცოდა ვაჩე რო ჩუმად უგზავნიდა წერილებს, მებაღეს ან ვინმე სხვას ატანდა ხოლმე, ბრაზდებოდა მაგრამ არავისთვის უთქვამს. სანდრო მუშტებს უშენდა, ბარბარე ახლოს მივიდა, ძლივს გამოერკკვა ალექსანდრე.
-გთხოვ თავი დაანებე სანდრო გეხვეწები. აცრემლებული ჰქონდა თვალები კუდიანს.
სანდრო შენობაში შევიდა. მძიმედ სუნთქავდა.
-სხვათა შორის შენ ასეთი რამე უნდა მითხრა ხოლმე.
-რაზე მეუბნები?
-წერილებზე, გელოდებოდი როდის მეტყოდი, მაგრამ შენ არც აპირებდი, იცი რო ამის არ ცოდნა და პასუხის არ მოთხოვნა ჩემი შეურაცხყოფაა? მე ვჩანვარ ახლა ისეთი როგორადაც ყოფნას არ შევეგუები, სანდრო ერიდებოდა ბარბარესთან გინებას და ბილწსიტყვაობას, თავს ძივს იკავებდა.-ორივე თავზე მახტებოდით, ის ვაჟბატონი თითქოს არც ვარსებობდე ისე იქცევა, რა უნამუსოცაა ახლაც ეტყობა, კაცმა რო ის არ იცის რო სხვის ცოლს არ უნდა გაეკაროს იმას რა უნდა მოთხოვო, რა ენაზე უნდა ელაპარაკო?!
-შენთვის რატო უნდა მეთქვა, ვინ ხარ ჩემთვის, ქმარი? მხოლოდ ქაღალდზე, სანდრო ძალიან გთხოვ პატიებას და სხვა რამეს ერთმანეთში ნუ აურევ, მე ჯერ ერთი არ მიპასუხია ვაჩესთვის და რომც მეპასუხა შენ არ გეხება, მე და შენ არ ვართ ტრადიციული ოჯახი, მალე დროც გავა და ერთმანეთისთვის უბრალო ნაცნობები ვიქნებით, ამიტომ ძალიან ნუ გწყინს და ამიტო არც ისეთი დამოკიდებულება გვექნება ერთმანეთთან რაც სხვა დროს სხვა სიტოაციაშჳ შეიძლება გვქონოდა. სანდროს არაადამიანურად ეწყინა, მაგრამ ამან უფრო სიმტკიცე შემატა.
-რა? შენ გგონია მე არ მეხება? შენ გგონია ისე იცხოვრებ დარჩენილი თვეევი, როგორც შენ გინდა? ძალიან შემცდარხარ ამას რო ფიქრობ, შენ ჩემი ცოლი ხარ ახლა და ამ წუთს და ის მოიქცევი, როგორც გათხოვილ ქალს შეეფერება, მე არავის არ დავისვავ თავზე არც შენ და მითუმეტეს იმ კაცს, ამიტო რამე რო იქნება ასეთი შენს ცხოვრებაში დარჩენილი თვეების განმავლობაში მოგიწევვს მითხრა, თორემ მერე ჩემი რეაქციის არ გაგიკვირდეს. სხვა სიტოაციაში სხვანაირად მოვიქცეოდი შენ მიმართ, ცოლს ამას არ მოვუთმენ რო რაღაცები მიმალოს და ვიღაცებისგან შეუმჩნეველ დაბრკოლებად ვიქცე, კიდევ ერთი ასეთი შემთხვევა და ისე მოვიქცევი, როგორც წსორად მიმაჩნია და მერე ვაჩეს ხელიდან ვეღარავინ გამომგლეჯს. არავის გავაბედინებ ჩემ ღირსებაზე ტანტალს, არც იმ დეგენერატს და არც შენ რაც არ უნდა მემართოს შენი, კარგად დაიმახსოვრე ბარბარე ჩემი ლაპარაკი, შეიძლება მომავალში გამოგადგეს.
იყო ბევრი სანდრო და ამ სანდროს ახლა ასე მტკიცედ ორ ელეპარაკებოდა არფერი ჰქონდა საერთო იმ კაცთან ვინც ყოველ ღამე ასე იტანჯებოდა სინდისისგან, ეს ყველაფერი კი მარტო იმაზე მოწმობდა რო ამ კაცს შეეძლო პატიების თხოვნა, მუხლიჩოქა დადგომა, მაგრამ მაინც ყველაფერს ამაყად და ქედმაღლურად აკეთებდა, არც ერთ ბოდიშში, არც ერთ პატიების თხოვნაში იგი ღირსებას არ კარგავდა და უფრო მეტიც სწორედ ამ ღირსებისთვის, საკუთარ სინდისთან მართლად ყოფნისთვის ითხოვდა პატიებას ყველაფრის ფასად გარდა ღირსებისა.
ახლა ბარბარეს არ ჰქონდა კამათის ტავი, თანაც მაშინ, როცა ხვდებოდა რო ალექსანდრე იყო მართალი, ვაჩეზე აცრუებული გული აღარ აძლევდა ძალას მისთვის წინააღმდეგობა გაეწია, თანდატან უფრო იჩრდილებოდა ვაჩეს სახე.

...

-ერეკლე ჩემთან წამოდით, კარგი იქნება მერე ბიჭებსაც დავურეკოთ. დაეჯღანა სანდრო.
-ანი რა ვქნათ? გაუღიმა ერეკლემ, სიმთვრალისგან ფეხზე ძლივს იდგა და სანდროს და ანიზე იყო ჩამოკიდებული.
-როგორც შენ გინდა ერეკლე.
-იყოს სანდრინიო სხვა დროს, უფრო უკეთეს მდგომარეობაშჳ რო ვიქნები მაშინ. სანდროს გაეცინა.
-კარგი გაგიყვანთ.
-სანდრო ცოტა ნელა, ძლივს თქვა ანიმ, სანდრო სარკეებს თვალს არ აშორებდა და თითქოს ვერ გაიგო ნათქვამი.
-რა გჭირს სანდრინიო, კი გიჟივით დაგყავს, მაგრამ არც ასე. ერეკლემაც იგრძნო რო რაღაც არ იყო კარგად.
-არაფერია, ეს ამოილუღლუღა სანდრომ და შეეცადა რო მისი ნერვიულობა და სარკეში ყურება ერეკლეს არ შეემჩნია.
-რა ხდება? ერეკლემ მაინც შეამჩნია უკან მომავალი მანქანა.- გააჩერე.
-გააფრინე ერეკლე.
-გააჩერე! დაიღრიალა უკვე წყობიდან გამოსულმა. -მაგ ნაბი.ვარს ერთხელ და სამუდამოდ კისერს მოვატეხ.
-გაჩუმდი ტო რას ბოდავ?
-გააჩერე მეთქი, რო გეუბნები სანდრო, დაიყვირა ერეკლემ, -რამ გამოგაშტერა, ნუთუ გეშინია? ბიჭო მოგვდევენ და როდის იყო გავქცეულიყავით? რამ დაგალენჩა?
-ერეეკლე ახლა წყობიდან არ გამომიყვანო თორემ სახეს აგახევ რო გამოფხიზლდები და ახლა უბრალოდ მოკეტე რა.
-გააჩერე ტო, ერეკლე ღრიალებდა,- შენი დისთვის რო ეს გაეკეთებინა მითხარი რას იზავდი? გამაგებინე? ოდნავ არ შეგიძლია გამიგო? ანი ვერ აკავებდა, სანდროს ხელს უშლიდა ტარებაში.
-ერეკლე გთხოვ გაჩერდი, მესმის შენი, არც იმას გაიძულებ რო რაც სწორად მიგაჩნია არ გააკეთო, მაგრამ ახლა არ ვიცით რამდენი არიან.
-რაა? როდისაქეთია უყურებ მაგას ტო? მარტო გამიჩერე მე მივხედავ მაგათ.
-ერეკლე დამამთავრებინე, ახლა არა გესმის, ახლა არა, მარტო არ ვართ, ძმის სულს გეფიცები რო, როცა სახლში დავტოვებთ, სადაც გინდა როცა გინდა, როგორც გინდა ერეკლე იქ ვნახოთ ეს ახვარი, მაგრამ არ გინდა მარტო არ ვართ და არც ვიცით ისინი რამდენი არიან. სანდრო ახლა მარტო იმაზე ფიქრობდა რო მანქანაში ბარბარე და ანი ისხდნენ.
-ჩამომსვი, ჩამომსვი, ჩქარა. ერეკლე უკონტროლო იყო.
-ერეკლე გთხოვ გაჩერდი, ანი ვერ აწყნარებდა.
-ანი შენ სანდრო მიგიყვანს სახლში.- გააჩერე ალექსანდრე თორემ გადავხტები. სანდრომ მაშინვე ჩაკეტა კარები. ანიც ვეღარ აკავებდა, რამდენჯერმე გაუკრა ხელი საჭეს, ბოლოს იმდენი ქნა რო ხეს შეასკდნენ, სანდრომ დამუხრუჭება მოასწრო, მაგრამ უკან უკვე გაჩერდა 2 მანქანა და 10 კაცამდე გადმოვიდა. სანდროს ეგონა რო ნერვიულობისგან ტვინშჳ სისხლი ჩაექცეოდა. სწრაფად გადავიდა მანქანიდან , ერეკლე უკვე გადასული იყო, ბარბარე ანის ძლივს ამშვიდებდა.
-არ გადმოხვიდეთ, რაც არ უნდა მოხდეს! სანდრომ მტკიცედ თქვა და რო გადავიდა მანქანა ჩაკეტა. ერეკლე დაუფიქრებლად მიდიოდა მათკენ და იგინებოდა, სანდრო ძლივს აკავებდა, ცხოვრებაში რაც არ გაუკეთებია, ბოდიშებს იხდიდა, ცდილობდა მათი უხეში ტონი ხუმრობაშჳ გაეტარებინა, ახლა ყველა ტრადიციაზე, ხასიათზე და სიამაყეზე მაღლა ის ფაქტი იდგა რო მანქანაში ბარბარე იჯდა. ანიმ იკივლა როცა ერეკლემ ჩხუბი დაიწყო, საშჳნელი ღრიალი ისმოდა, ორივე გაუჩერებლად ურტყავდა ამდენ ხალხს, თითქოს ის წლები დაბრუნდა კრივზე გამუდმებული ვარჯიში, გადატყავებული თითები და ერთად დგომის საოცარი განცდა.
-ოშხარელს მუცელში ურტყით, ეს გაიგონა ბარბარემ და იგრძნო როგორ ჩაეწვა ყველაფერი. მუცელში ერთმა დარტყმამაც კი საგრძნობლად მოტეხა ოშხარელი, ყველა მხრიდან გრძნობდა მუშტებს და წიხლებს მუცელში, მანქანის ფარების განათების შუქზე შემზარავად ჩანდა სახეშჳ დარტყმის შედეგად წამოსული სისხლი შხეფებად რო ეცემოდა მიწას. ფანჯრის ჩამტვრევის ხმამ გამოაფხიზლა ალექსანდრე, მაშჳნვე იქით გაიხედა, ორ კაცს მოყავდათ ბარბარე და ანა.
-თქვენი თოჯინები ყველაზე კარგი საჩუქარი იქნებოდა. ჩაიცინა ზურამ. სანდროს ეგონა რო თვალებიდან სიმწრისგან სისხლი მოდიოდა, ყველა ძარღვი გასკდომას ლამობდა და არაადამიანურ ტკივილს გრძნობდა, ბარბარეს სახის დანახვაზე, წამში გააზრებულ შედეგზე ორგანოები თითქოს უსკდებოდა და ეშლებოდა.
-თითი რო დააკარო გეფიცები რო მოგამტვრევ, სიმწრით გამოსცრა ოშხარელს, ერეკლე თითქმის უგონოდ იყო ცემისგან, ზურამ ბარბარეს ხელი წელზე მოხვია და ახლოს მიიზიდა, მის კისერს დაწვდა, ასე არაფერი განუცდია ოშხარელს, ასე არაფერს მოუცვია მისი არსება, როგორც ამ განცდას, ბარბარეს ყვირილმა, იმ ხმამ თითქოს გული მთელი ძალით ამოგლიჯა.

როცა ადამიანი ზღვარზეა ის აკეთებს იმას, რაც წარმოუდგენელი იქნებოდა მანამდე. სანდრომ თუ რამ ძალა გააჩნდა, თუკი რამ კიდევ შეეძლო, ყველაფერი მოიკრიბა და ზურასკენ წავიდა. არაადამიანურად გამწარებული იყო და არაადამიანურ ძალას გრძნობდა, დაკავება სცადეს, მაგრამ ვერ გააჩერეს, სწრაფად მივიდა ზურასთან, ტკივილი უფრო მეტ ძალას აძლევდა, ორივე ხელი გადაუგრიხა და მერე იყო არაადამიანური ღრიალი... გადატეხვის ხმა... თავი მთელი ძალით ჩაარტყა და დაკრუნჩხულივით დაეცა ზურა, ერეკლესკენ რო გაიხედა, გული ლამის გაუსკდა, გაუჩერებლად ურტყავდნენ უკვე გონება დაკარგულს, მანქანის ბორბლების ხმა გაიგონა, ვაჩე სწრაფად გადმოხტა მანქანიდან ბარბარესთან მივარდა.
-წაიყვანე, ძლივს უთხრა სანდრომ და ბარბარეს ანიშნა გაყოლოდნენ,
-სანდრო უშენოდ არა, მკლავზე ჩაებღაუჭა ბარბარე.
-ვერ დავტოვებ, ეს თქვა სწრაფად გამოაცალა ხელი და ერეკლესკენ წავიდა, დიდ ხანს ვეღარ იდგა ფეხზე, მალე ისიც ძირს დავარდა მხოლოდ ის მოახერხა რომ ერეკლეს გადაფარებოდა, მასაც გამეტებით ურტყავდნენ.
-ბარბარე წამოდით, ებღაუჭებოდა ვაჩე, მაგრამ არაფერი ესმოდა კუდიანს, მარტო სანდროს ხედავდა, მარტო სანდროს ყვიროდა და მარტო მისკენ მიიწევდა, ამ დროს აღარაფრის ეშინოდა, უნდოდა კიდევაც რომ როგორმე ეს დარტყმები მასთან ერთად გაენაწილებინა, ოღონდ მას შემსუბუქებოდა, ანი დავარდნილი იყო და ძალაგამოცლილი ტიროდა, ერეკლეს სახელს ჩურჩულებდა.
-ბარბარე უნდა წავიდეთ.
-დამანებე თავი ვაჩე, დამანებე, საერთოდ დამანებე თავი, აკანკალებული ხმა ჰქონდა კუდიანს. ახლა მარტო იმაზე ფიქრობდა რომ როგორმე სწრაფად მოესწრო ბექას, მანქანიდან დაურეკა და ყველაფერი უთხრა.
ჯაბა ჯერ მანქანა არ იყო გაჩერებული უკვე კარს აღებდა და გადმოდიოდა, იმან რაც დაინახა წამით გააშეშა, მერე ისე აბობოქრდა ნერვები რომ გააფთრებული დაეტაკა ყველას ვინც ხელში მოხვდა, შეეძლო შუაზე გაეხლიჩა. თორნიკე და ბექა გადმოხტნენ მანქანიდან, ერეკლე ძლივს გამოათრია ბექამ, სახე შეშლილი ჰქონდა, არაადამიანურად ურტყამდა ყველას, ვინც მიეკარებოდა.
-თორნიკე, სანდრო, მკლავში ხელი წაავლო ბარბარემ და გზის მეორე მხარისკენ აჩვენა სადაც სანდრო გადაეთრიათ. ტკივილი, ტკივილი, ძალიან დიდი ტკივილი იგრძნო თორნიკემ არაადამიანურად ღრიალებდა, სანდრო იყო გონებაზე, უბრალოდ ვერ ინძრეოდა. ძლივს წამოაყენა ფეხზე.
-როგორ ხარ სანდრო?
-გული მერევა, ვერ სწორდებოდა ოშხარელი დაკუნტული იყო. ყველაფერი ჩამშვიდდა, მაგრამ ზურა მაინც ღრიალებდა.
-რა უქენი ასეთი, ტო? გაოგნებული იყო ბექა და ხელებგადატეხილ ზურას დასცქეროდა. სანდრომ ძლივს გადმოიღო მანქანიდან რაღაც და ბექას მიაჩეჩა,
-ჯანდაბა ვერ მოვზომე, მიეცი გამაყუჩებელია ხელში ჩაუყარა ოშხარელმა, ეს ხმა აგიჟებდა, გაქცევა უნდოდა. ყურეებზე ხელი ედო და ერთ ადგილზე ვერ ჩერდებოდა.-გააჩუმე როგორმე, თორემ შევიშლები, სანდრო მანქანას უშენდა ხელებს. ტკივილი და თავბრუსხვევა აგიჟებდა. ბარბარე ახლოს მივიდა.
-რატომ არ გაყევი?
-არ ვიცი. კარგად ხარ სანდრო? სასწრაფო მალე მოვა.
-შენ როგორ ხარ, ბარბარე? თვალებში შეხედა და ბარბარემ იმხელა შიში და სინაზე ამოიკითხა მის თვალებში რომ თავი დახარა, მეტს ვერ უძლებდა. იგრძნო რომ სანდროს უფრო შეეშინდა ზურას ქცევის დროს, ვიდრე თვითონ.
-სანდრო, საავადმყოფოში მიგვყავს ერეკლე და შენც წამოდი. ანი ერეკლეს სისხლიან სახეს ეფერებოდა.
-მე კარგად ვარ, არ მინდა. იცრუა, რომ მარტო წასულიყო, ხვდებოდა რომ რაღაც არ ჰქონდა რიგზე.
-რა კარგად ხარ, ფერი არ გადევს.
-ბექა გაფიცებ ამ სიბნელეში რა დაინახე ფერი მადევს თუ არა? გაეცინა სანდროს და უფრო ატკივდა კუჭი.
-სანდრო ჯობია საავადმყოფოში წავიდეთ, მხარზე ხელი დაადო ბარბარემ და ხელი მოუჭირა.
-სისხლიანი ვარ, მალევე გამოაცალა თითები ოშხარელმა, იდგა ვაჩე და უყურებდა ამ ორს და თუ რამ იმედი ისევ არსებობდა მისთვის, იმ დღეს სამუდამოდ ჩაქრა. ბარბარესთან სიახლოვეს გაურბოდა ოშხარელი, მისი შეხება ყველაზე მეტად სიამოვნებდა და ტკენდა, ტკენდა იმიტომ რო იცოდა ამ სიახლოვის წარმავლობა, მათ შორის შეიძლება ჩამდგარიყო ყველაზე ძლიერი გრძნობა სიყვარული, მაგრამ მეხსიერებას დიდი კედელი ჰქონდა აღმართული და თუ ამ კედელს ვერ გადაახტებოდა ალექსანდრე, მაშინ ერჩივნა რომ არც მასზე ასვლა ეცადა, რადგან გაცილებით მტკივნეული იქნებოდა ორივესთვის იქიდან ჩამოვარდნა.
-ბექა, შენ წადი სანამ პატრული მოვა რა.
-რატო ვითომ, გაიჭიმა ბექა.
-ხო იცი მაინც იჩხუბე და პრობლემები რო არ შეგექმნას სამსახურში, ისე ჯაბა რად გინდოდა რო წამოიყვანე? ხო იცი რო ისედაც პრობლემები აქვს. ბარბარე გაოგნებული იყო დაკუნტული ალექსანდრე როგორ ნერვიულობდა ყველაზე და ცდილობდა მათთვის პრობლემების აცილებას.
-სანდრიკუნა შენ დაწყნარდი, რამეს მოვახერხებ, რა რატო წამოვიყვანე 2 წელი ხმას არ გამცემდა რო არ მეთქვა, ხომ იცი რა ხასიათი აქვს.
-აუ რა სანდრიკუნა ტო, დამანებე თავი.

...

-აუ ჩემ ექიმთან არ მინდა რა ბექა, უთხარი სხვაგან გავესინჯები.
-რატო ვითომ, გაუმკაცრდა ხმა ბექულიუსს. სანდროს ტკივილი უძლიერდებოდა და ამიტომ ვეღარც შეეწინააღმდეგა. ერეკლეს მდგომარეობა მძიმე იყო, მაგრამ სტაბილური, ტვინის შერყევა ჰქონდა, დაზიანებები და დაჟეჟილობა, ანიმ ამოისუნთქა, როცა ექიმმა უთხრა რომ სასიცოცხლოდ საშიში არ იყო. სანდროს უფრო დიდ ხანს სინჯავდნენ, პალატაში ექიმები დიდი სიხშირით დადიოდნენ, ბექა ყველას თავს აყოლებდა და მერე დაიღალა, მოცელილივით დაეშვა სკამზე, ბარბარეს ფეხზე გაეხადა და ისე იდგა შეშინებული მოლოდინით. რისი ეშინოდა ასე ძალიან თვითონაც ვერ ხვდებოდა, ასე რატომ განიცდიდა ყველაფერს ვერც ეს გაეგო და სრული აურზაური გონებაში და სულში არც ერთ კითხვაზე იძლეოდა პასუხს.
-ახლობელი თუ არის ოშხარელის? თუ შეიძლება გამომყვეს. ბარბარე გაუბედავად მივიდა ექიმთან და მარტო იმის თქმა მოახერხა რო მეუღლე იყო.
-ქალბატონო, ალბათ იცით მისი მდგომარეობა.
-დაახლოებით, მთელი ტკივილი ამოაყოლა ამ სიტყვას.
-მისთვის დაუშვებელი იყო ასეთი ფიზიკური დატვირთვა თანაც ასე გამეტებით მუცელში... ექიმმა თავი გადააქნია.
-იცოდა?
-რა თქმა უნდა იცოდა, ყოველ მოსვლაზე ამას ვაფრთხილებდი, ექიმი გაცეცხლებული იყო, ახლა შინაგანი სისხლდენაა და სასწრაფოდ საოპერაციოა, ნებართვა გვჭირდება თქვენგან. კუჭი შეიძლება გაუსკდეს.
-ექიმო.... როგორც საჭირო იქნება,ისე მოიქეცით.
-არ ვიცი ამ ბიჭს რა ჭირს, მაგრამ არაფერს ექვემდებარება, არიან ადამიანები რომლებიც როცა რაღაცას განიცდიან კუჭი სტკივდებათ, სანდროც ასეა, მაგრამ ასეთ დარტყმას მის ორგანიზმს რა აყენებს, მართლა ვერ ვხვდები, ბარბარეს ცრემლები წამოუვიდა, ლამის ხმამაღლა იტირა, -სინდისი, რაღაც გაჰკიოდა ამ სიტყვას.
ცრემლები, გაუჩერებელი ტკივილი, შიში, მოლოდინი, ფიქრი და გაუცნობიერი გრძნობები, ძლივს შევიდა სანდროს პალატაში ფეხშიშველი, ბევრს ეცადა ცრემლების დაფარვას, მაგრამ მის ამ მდგომარეობაში დანახვაზე ყველაფერი ატკივდა.
-სანდრო ექიმმა ყველაფერი მითხრა.
-შენ რატომ ელაპარაკე?
-შენი ცოლი ვარ და ნებართვა უნდა აეღო.
-ჩვენ არ ვართ ტრადიციული ოჯახი და არც შენგან იყო ნებართვა საჭირო.
-როცა გინდა ტრადიციული ოჯახი ვართ, როცა გინდა არა, ვეღარ მოითმინა ბარბარემ და ხმამაღლა უთხრა.
-მთავარია შენ რა გინდა. მაშინვე ინანა ამის თქმა ახლა ყველაზე მეტად უნდოდა ბარბარსგან შორს ყოფნა, ოპერაცია ანერვიულებდა და ყველაზე მეტს ბარბარეზე და დედამისზე ნერვიულობდა. ბარბარე არ აყვა, გრძნობდა სანდროს გაღიზიანების მიზეზს, საოპერაციოში გაყვანამდე ხელი შუბლზე დაადო, სიგიჯემდე ესიამოვნა მისი გრილი, ფაფუკი, აკანკალებული ხელი, თმა გადაუწია და შუბლზე დაუფიქრებლად აკოცა. ეგონა რომ შუბლი ეწვოდა ამ შეგრძნებით ჩაეძინა საოპერაციო მაგიდაზე. ყველაფერზე ფიქრი და არაფერი კონკრეტული, მხოლოდ მეხსიერების მუდმოვობა.
რუსუდანი თითქოს ამ ერთმა ამბავმა დააბერა, მოკუნტული იჯდა მოსაცდელში და შვილის ამბავს სიკვდილმისჯილივით ელოდებოდა, ბარბარე ახლოს მივიდა, წყალი მიუტანა, რუსუდანი მოეხვია, უხმოდ უსიტყვოდ ესმოდათ ერთმანეთის, იმასაც კი გრძნობდა ბარბარე, რაშიც თვითონ არ უტყდებოდა თავს. დიდ ხანს გაგრძელდა ოპერაცია, ბიჭები გიჟებს გავდნენ, ვერც ერთი ჩერდებოდა ერთ ადგილას.
ბარბარე გარეთ გალასლასდა და ისე გაუაზრებლად წავიდა ეკლესიისკენ როგორც 3 წლის წინ, მაშინაც ასე გრ ძობდა თავს, მაშინაც ვერ გრძნობდა სხეულს. როცა ტაძარში შევიდა თითქოს მხრებიდან უზარმაზარი ტვირთი მოეხსნა, სანთლის დანთებაც ვერ მოახერხა ძალას ვერ გრძნობდა სხეულში, ტაძრის კედელს მიეყრნო და გაუაზრებლად დაიწყო ლოცვა ალექსანდრესთვის, ვერასოდეს წარმოიდგენდა რომ ოდესმე ამ ტაძარში სადაც 3 წლის წინ მივიდა ბოლოს, ჯალათისგან გამწარებული და განადგურებული... მაშინ ცხოვრება მხოლოდ ტვირთად მიაჩნდა, რომლის მოშორებასაც ითხოვდა იმ დღეს, ეგონა ვეღარასოდეს გაიღიმებდა, ვეღარასოდეს შეძლებდა ცხოვრებას. ახლა კი იდგა, შინაგანად განადგურებული და თავისი ჯალათის კარგად ყოფნას სთხოვდა უფალს. ეს ცხოვრება რომ მართლა საოცარია, უჩვეულო, პარადოქსებით დახუნძლული და ადამიანისთვის მუდამ გამოუცნობი.
გაღიმებული სახეები, გადატანილი ოპერაცია, სახლი, საწოლი, წოლილი რეჟიმი, მომაბეზრებელი გაუნძრევლობა, 3 დან 5 მდე აუტანელი ტანჯვა, ამას დამატებული ოთახის ჩაგუდული ჰაერი... გარეთ გასვლა ახლა სამოთხე იყო, მაგრამ ვერ დგებოდა, გასული ერთი თვე და ამ დროით შემცირებული 2 წელი, ყოველდღე მოხეული კალენდარი და შემცირებული ფურცლები. დრო სულს ღაფავდა და გაურკვევლად მძიმდებოდა მდგომარეობა.
არავინ ეუბნებოდა, ყველა ჩუმად ჩურჩულებდა, რუსუდანმაც ვერ გადააფიქრებინა... ბარბარე კარგად ხვდებოდა შედეგებს, ნიკამ პროცენტი საგრძნობლად დაწია ბანკში, განხორციელებული ცვლილებებით გაკოტრებისკენ მიექანებოდა. ვერაფრით გაბედა ბარბარემ ამის თქმა სანდროსთვის, ნერვიულობა არ შეიძლებოდა, მაგრამ გრძნობდა რომ ახალი ტალღა იწყებოდა გაუსაძლისი მდგომარეობის. მამამისი ყველაფერს აკეთებდა რომ უფრო დაემძიმებინა შვილის მდგომარეობა. თითქოს ამით ცდილობდა ცოდვის გამოსყიდვას.
ბარბარემ ვერაფრით დაიძინა,წიგნი რამდენჯერმე გადაშალა და არაფერმა უშველა, ეზოში ისევ ლანდს მოკრა თვალი, ერთი თვეა არ დაუნახავს, ალექსანდრე ადგომა არ შეიძლებოდა,ახლა უფრო სწრაფად მოძრაობდა, დაუფიქრებლად მოიცვა პლედი და გარეთ გავიდა.
-გონიოს სასტუმროც გაყიდე, არ აქვს მნიშვნელობა მთავარია სწრაფად, გია სიას გამოგიგზავნი რა რის მერე უნდა გაყიდო. სანდრო სიგარეტს ეწეოდა და გაუჩერებლად დადიოდა ტელეფონზე ლაპარაკისას.
-სანდრო!
-რა მოხდა ბარბარე, აქ რა გინდა? სანდრო არ მოელოდა კუდიანს, პლედით.
-როგორ ადექი ან როგორ ეწევი? თავისდაუნებურად კატეგორიული იყო ბარბარე.
-კარგად ვარ, სჯობს შეხვიდე, აგრილდა, ამ დროს რატომ გღვიძავს?
-სანდრო მამაშენმა..
-ვიცი, ვიცი რაც გააკეთა, გუშინ გავიგე.
-ძალიან ვწუხვარ.
-არაუშავს ბარბარე, ჯობს ახლა შეხვიდე, გაცივდები.
-სანდრო გელაპარაკები და რა დროს ეგ არის? თავი ბავშვი მგონია.
-აქ და ამ დროს რო არ ვილაპარაკოთ რამე დაშავდება?
-ასე როგორ შეიცვალე? გამაგებინე საერთოდ ვერ გცნობ. ბარბარე ახლოს მივიდა, სიგარეტი ხელიდან გამოართვა და გადააგდო.
-რატომ ეწევი? ახლახან გაიკეთე ურთულესი ოპერაცია.
-აღარ ვეწევი მორჩა, შევიდეთ.
-სანდრო ასე მგონია რამე დაგიშავე ისე მექცევი, რატომ ხარ ასე გამაგებინე?
-არ გვინდა ბარბარე, კარგად იცი რო დაშავებით მარტო მე დაგიშავე.
-რატო ვერ ამოიგდე თავიდან? ხო გითხარი გაპატიე მეთქი, ისიც ხო იცი რო სიმართლე ვთქვი? რატო არ შეგიძლია ცხოვრება ჩვეულებრივად გააგრძელო? მეგობრებთან იარო ვინმე გაიცნო, იქნებ...
-ვინ უნდა გავიცნო? გამაგებინე ვინ უნდა გავიცნო? მეკაიფები? მართლა ვერაფერს ხვდები, თუ უბრალოდ თავს იბრმავებ? მაინცდამაინც ყოველ დღე იდიოტივით უნდა ვიმეორო რომ მიყვარხარ? მარტო სიტყვით უნდა მიხვდე ამას? მარტო დამარცვლით, მაშინ, როცა ამ სიტყვას ფასი არ აქვს, როცა შეგიძლია რომ ერთი გამოხედვით ყველაფერი გაიგო.
-სანდრო ეგ ვერაფერს შეცვლის.
-ხო ვიცი, ეგ ვიცი და ამიტომ შევიცვალე, ვიცი, რომ არაფერი შეიცვლება. შენთან ვერასდროს ვიქნები, ვიცი რო ისე გავიცანით ერთმანეთი რომ ყველაფერი დასამარდა, როგორც არ უნდა მიყვარდე მეხსიერების მუდმივობას ვერ გადავახტებით, ვერ დავივიწყებთ და სხვანაირად არ მინდა, არც შემიძლია. ის ფაქტი, რომ ისეთი სულ გემახსოვრები, ყველაზე დიდი ძალაა რაც ჩემშია, რომელსაც ვერასოდეს ვაჯობებ. იმიტომ რო არ მინდა, არ მინდა გესმის შენთან ყოფნა არ მინდა, მაგრამ არც სხვა რამ შემიძლია, გინდოდა პასუხი და მიიღე. სანდრო მიხვდა რომ ზედმეტი მოუვიდა, ნერვები ისედაც აღარ ყოფნიდა, ტელეფონი ისევ ურეკავდა, მთელი თანხა რაც ჰქონდა შვეიცარიიდან მამამისის ბანკში გადაარიცხინა, მაგრამ ესეც არ იყო საკმარისი, გაკოტრება გარდაუვალი იყო და ახლა იმაზე იბრძოდა ოშხარელი რომ ციხეშიც არ აღმოჩენილიყო მამამისი. ბარბარეს ცრემლები მოდიოდა, გრნძობდა რასაც ამბობდა ალექსანდრე, გრძნობდა და ამის გამო ტკიოდა ყველაფერი, სანდროს ბუნება იმდენად იყო მიჯაჭული სისუფთავეს, თავისებურს, უჩვეულოს, რომ ამ ცოდვით ვერ იცხოვრებდა მასთან.
-სანდრო ასე ვერაფერს გახდები, თუ მამაშენს არ დაელაპარაკები რომ ეს პროცესი შეაჩეროს, სხვა შემთხვევაში შენც გაკოტრდები და წყალში გადაყრილი იქნება ყველა მცდელობა.
-აზრი არ აქვს, არ მომისმენს, ჩემ გამო გააკეთა ეს, მე უნდა დამაჭიროს წიხლი, რომ თავი უფრო დამნაშავედ ვიგრძნო, სანდრო კიბეებზე იყო ჩამომჯდარი და ხელები თავზე შემოეწყო. -მისი მესმის, მაგრამ ვერ ვუგებ.
-რომ ცადო? სხვანაირად შენც ხომ ხვდები რომ აზრი არ აქვს, ამდენ ანაბარს, ამდენ სესხს უბრალოდ ვერ დაფარავთ.
-რა ვქნა ასეთ დროს იმაზე ვიფიქრო რომ როგორმე გამართლებულად მოვიქცე, თუ ისე როგორც სწორად მიმაჩნია? ჩემმა ფიქრმა შეიძლება მამაჩემი ციხეში მოახვედროს, როცა ამდენი გამწარებული უჩივლებს,ამიტო ამ დროს უბრალოდ ვერ მოვიქცევი ისე რომ ფიქრით სწორ ნაბიჯებზე ვიფიქრო. გავაკეთებ იმას რაც დღეს სწორად მიმაჩნია მე და არა დანარჩენ სამყაროს,ერთი ის ვიცი რო ამის გამო სინდისი არ შემაწუხებს, დანარჩენი ყველაფერი წყალსაც წაუღია ეს ჩემი მაქსიმუმი იქნება. უსმენდა ბარბარე და გრძნობდა რო სანდროს ჰქონდა თავისი, ლოგიკა, უცნაური, გამოუცნობი, მაგრამ იყო რაღაც რაც მასში აღმაფრთოვანებელს გულისხმობდა, პირველ რიგში ეს იყო თავგანწივა, ნებისმიერ საქმეში ალექსანდრე მიდოდა ბოლომდე, უშიშრად, უკანმოუხედავად და ყველგან ამიტო. მართალი იყო პირველ რიგში თავის თავთან.ის რაც სისულელედ მიაჩნდა მანამდე ბარბარეს, ახლა ყველაზე სწორი ლოგიკა იყო. ლოგიკა, რომელიც ლოგიკის კანონებს კი არა სანდროს მიერ ჩამოყალიბებულ, განვითარებულ და შექმნილ კანონზომიერებას ექვემდებარებოდა.
სანდრომ ოთახამდე მიაცილა ბარბარე. დიდ ხანს უყურეს ერთმანეთს უბრალოდ, ხმის ამოუღებლად, სანდრო ფეხზე ძლივს იდგა, კედელს იყო მიყრდნობილი და თვალს ვერ აშორებდა კუდიანს, ბარბარე მორიდებით იდგა, პატარა ბავშვივით დარცხვენილი, ორივეს გაეღიმა. სანდრო მიუახლოვდ ადა შუბლზე აკოცა, უჩვეულო შეგრძნებები ახრჩობდა ბარბარეს, ძლივს მოახერხა ხმის ამოღება.
-მშვიდი ძილი.
-შენც ბარბარე. ბარბარე მანამ ვერ შევიდა ოთახში სანამ სანდრო თვალს არ მოშორდა, თავისი სურვილები თვითონვე აშინებდა და ძალას აცლიდა, ებრძოდა 3 წლის წინანდელს, ებრძოდა გრძნობებს, ეშინოდა იმის რასაც გრძნობდა.

...

ყველაფერი გაიყიდა, ყველაფერი გადარიცხა, ისიც კი რაც არ ეთმობოდა ,ღირებულების გამო კი არა ამ ნივთებთან დაკავშირებული გრძნობების გამო... ყველაზე ბოლოს როიალი, თეთრი როიალი, რასაც ყველაზე ხშირად შეხებია უტას თითები, ნივთებზე მიჯაჭულები ვხდებით, როცა ისინი ჩვენ ადამიანებს გვახსენებენ.უტაც, მისი ხსოვნაც, მისი ნივთებიც ეჩემებოდა ალექსანდრეს და მათი გაყიდვა იყო ყველაზე მძიმე. მხოლოდ ამ როიალს შეეძლო ის მუსიკა დაეკრა, რასაც უტას მუსიკას არქმევდა ოშხარელი, მხოლოდ მისი დანახვის დროს, დაკვრის გარეშეც ესმოდა ეს ხმა. 4 წლის შემდეგ პირველად იჯდა როიალთან, პირველად გაბედა, შეხებოდა კლავიშებს. თითები თავისით უკრავდა რაღაცას, რაღაცას ძალიან მძიმეს, სევდიანს მოსასმენად... თვითონ არ ესმოდა არაფრის ხმა, ყველამ იმ ოთახში მოიყარა თავი, ბარბარეს გიო ეჭირა, ისიც კი უჩვეულო სიჩუმით უსმენდა, 4 წელი ამ როიალს ხმა არ ამოუღია, რუსუდანი განადგურებული იყო, ძლივს მიუახლოვდა ალექსანდრეს.
-გამოსყიდვის უფლებით ვყიდი. რაღაც საშინლად სევდიანი ხმა ამოყვა ამ სიტყვებს.
-მთავარი ისაა რომ ყიდი. ჩუმი, დაფარული საყვედური და არაადამიანურად ნატკენი დედის გული.

*****

ძნელია როცა სიღარიბეს მთელი ძალით შეასკდები, თვითონ ფაქტი ოშხარელისთვის ბევრ რამეს არ ნიშნავდა, ბაბუამისმა მოახერხა და ჩამოუყალიბა ის ხასიათი, რაც გაჭირვებასაც დადებითი კუთხით დაანახებდა, მაგრამ ასე ცუდად ვერ წარმოიდგენდა რო შეიძლება ყოფილიყო, სახლში მისვლა სიკვდილი იყო, ყველაფერზე უარის თქმა, გაყიდული მანქანა, თამუნას გაბრაზებული სახის დანახვა, უკვე გაუბედავად ეკითხებოდა ქეთოს ტელეფონზე რა წამოეეღო, ხშირად არ ურეკავდა რო ტყუილად არ დაპირებოდა თუ ფული არ ექნებოდა. დათვლილი ხურდები და ღიმილი, რაც იტევს ამ ცხოვრების ამაოებას. დაყადაღებული ნივთები და გააფთრებული სახეები.
-სანდრო რა უნამუსობაა სარეცხი მანქანაც კი დააყადაღეს, რა უნდა ვქნათ? აწუწუნდა ამდენი ხნის დუმილის შემდეგ თამუნა.
-ის რასაც სხვები აკეთებიბენ ასეთ დროს, ანუ ხელით უნდა გარეცხო. შეეცადა რო ნაკლებად აგრესიული პასუხი გამოსვლოდა. ახლა სახლის პრობლემაც დაუდგა ვერ გადაწყვიტა წყნეთის სახლი გაეყიდა თუ თბილისის, ყველა მოგონება მაინც წყნეთთან იყო, მაგრამ გზის ფულიც უნდა გაეთვალისწინებინა და ამაზე სიმწრით გაეცინა. რუსუდანი ხმას არ იღებდა, არც ჩამოდიოდა დაბლა, ამით ყველაზე მეტად ტანჯავდა ალექსანდრეს, დუმილი იყო ყველაზე მძიმე პასუხი. ჩუმი საყვედური და დამძიმებული სინდისი.
-შენი ბრალია ყველაფერი, დღეს ბავშვებმა კამფეტი მომთხოვეს და ამისთვისაც არ მქონდა ფული, შენ გაყიდე ყველაფერი და ჩემი შვილები დატოვე ყველაფრის გარეშე. ალექსანდრეს ნერვები ახრჩობდა, მაგრამ ჩუმად იყო და პატარა ბავშვივით ისმენდა საყვედურებს.
-რა მომავალი ექნებათ მათ, გამაგებინე? უტას რა პასუხს გასცემ ეს როგორ გაუკეთე მის შვილებს?
-და რა გაუკეთა? ასეთი შემთხვევისგან არავინაა დაზღვეული და ძალიან ვწუხვარ, მაგრამ სანდრო რა შუაში თუ ფულით გაჯერებული მომავალი არ ექნებათ ბავშვებს? ვერაფრით მოითმინა ბარბარემ.
-შენ ნუ ერევი, წამოწითლდა თამუნა.
-მაშინ შენც ნუ საყვედურობ ჩემ ქმარს შენი შვილების მომავალზე, შენც ხარ პასუხისმგებელი მათზე და პირველ რიგში მათ აღზრდაზე და არა ფულით უზრუნველყოფაზე. სანდრო ვერაფერს ამბობდა საშჳნლად ეცინებოდა ბარბარეს სიკაპასეზე ესეც რო ბავშვურად გამოდიოდა.
-სულელურად მოიქცა, ყველაფერი მიაყიდა და ასე დაგვტოვა, არც უფიქრია ოჯახზე. რუსუდანი ხმაურზე ჩამოვიდა კიბეებზე.
-თამუნა ჩამომიყალიბე ერთი გარკვევით რა გინდა? ძლივს ითმენდა სანდრო.
-ის რო ყოველდღე უნდა ვიზრუნოთ იმაზე რას შევჭამთ, შეიძლება აღარც ამის ფული გვქონდეს და მშივრები დავიხოცოთ, ჩემ შვილებს უზუნველყოფილი მომავალი წაართვი მარტო შენი პრინციპების გამო, ახლა ყოველ ოთახში უნდა ვირბინო და სინათლე უნდა ვაქრო რო 2 ლარით ზედმეტი არ მოვიდეს, ავტობუსით უნდა ვიჯაყჯაყო და ჩემი შვილები ყველაზე გაუბედურებულ სკოლაში უნდა ვატარო დახეული ტანსაცმელით.
-ხმას დაუწიე, როცა მელაპარაკები, იმ ცხოვრებას რასაც შენ აღწერ საქართველოს მოსახლეობის უმეტესობა ყოველდღე გადის. მაგრამ რადგან აქამდე სხვანაირად ვცხოვრობდი ახლა გესირცხვილება შენ დაქალებტან 1 ლარზე წუწუნი, ბოდიში თუ მანქანა ვერ მოგემსახურება, ბოდიში თუ წელიწადში 2 ჯერ მსოფლიო კურორტებს თავზე ვერ დაიმხობ, ბოდიში რო თვლა გაგახსენდა ფულის. მაგრამ ეს ცხოვრებაა, მე ვერაფრის გამო ვერ ვივლიდი ბოლო მოდელის მანქანით, სახლების გასაღებს ჯიბეში ვერ ვაჩხაკუნბედი, როცა მამაჩემი შეიძება ციხეში ყოფილიყო. ამიტო შენი სიტყვები ძალიან არ მხვდება გულზე, მაგრამ შენი ტონი აუტანელია. ეს ოჯახია და ოჯახში, როგორც ბაბუაჩემი ამბობდა, როცა გაჭირებაა ყველას უნდა უჭირდეს დიდსაც და პატარასაც, ყველამ უნდა გაიგოს მდგომარეობა და საყვედურის ნაცვლად იმედით უნდა ავსებდეს ერთმანეთს. სანდრო უკვე ყვიროდა და მაგიდაზე ხელს ურტყავდა.
-არავის არ გაგაბედინებთ ხმის აწევას, მე ფულის გამო არ ვითხოვდი თგვენგან პატივისცემას, თუ კიდევ ხმას აუწევ ჩემთან აქედან მიბრძანდები, ბავშვებიანა. მაინც ვერ შეძლო ხმის დამორჩილება, როცა ქეთო და გიო ახსენა.
-თამუნა მართალია, დაიწყო რუსუდანმა და მალევე გაჩერდა. გამომცდელი მზერა გადამალა.
-მართალია რა თქმა უნდა, ახლა ხო ხელით მოგიწევს რეცხვა, ახლახო სახლი შენ უნდა ალაგო, სანდროს გაეცინა, -ჯანდაბა რეებზე მალაპარაკებთ, რატო მაწვრილმანებთ? ამ სისულელეებს როგორ ვერ ვიტან, ყველაზე მეტად ეს მძულს, არ მაინტერესებს თქვენ ან იქნებით ნამდვილი ოჯახი ან საერთოდ არ იქნებით და დედა შენც მოგიწევს წაბრძანება თუ კიდევ გაიჟღერებს ასეთი ტონი. მარტო არ ვაპირებ ამის გადალახვას, თქვენთან ერთად, ასეთ დროს დასაყრდენს ადამიანი ოჯახში ეძებს თქვენ კი სიმტკიცის ნატამალი არ გაგაჩნიათ ისე დაიშალეთ როგორც მონგრეული ღობე.რუსუდანმა ძლივს შეიკავა ღიმილი, თითქოს რაღაცაში საბოლოოდ დარწმუნდა და ოთახისკენ წავიდა. უკმაყოფილო თამუნა ეზოში გავიდა. ბარბარე თვალს არ აშორებდა ალექსანდრეს. სუნთქვა გახშირებული ჰქონდა, ნერვები დასკდომას, ამდენი ხანი არ ულაპარაკიათ ამ მდგომარეობაზე, ხმას არც ერთი იღებდა. ბარბარემ დაიწყო.
-ალექსანდრე მე...
-ეს შენც გეხება, მტკიცედ გაიმეორა სანდრომ და გამობრუნება დააპირა, როცა ბარბარეს ხელი მაჯაში იგრძო.
-მე არ მომიცია უფლება და არც მიზეზი ასე დამლაპარაკებოდი. გაბრაზებული ჩანდა ბარბარე, ვერ მიხვდა როგორ გაუბედა და ასე ლაპარაკი და თამუნასთან შედარება.
-წასვლაზე გეუბნები, ნებისმიერ დროს შეგიძლია.
-ჯერ არ გასულა დრო, გაუაზრებლად უპასუხა ბარბარემ.
-არ აქვს მნიშვნელობა, შეგიძლია წახვიდე. მტკიცე და შეუვალი ხმა ჰქონდა ალექსანდრეს.
-როცა გემი იძირება პირველი ვირთხები გარბიან და მართლა ვერ შევეგუები იმას რო დარჩენილი 5 თვე იმიტო დავარღვიო რო შენი ქონებრივი მდგომარეობა გაუარესდა. ეს არც აქამდე ცვლიდა რამეს და არც მერე შეცვლის. სანდროს ისე გულიანად გაეცინა რო თავი ვერ შეიკავა.
-რა გაცინებს? ვერაფერი გაიგო ბარბარემ.
-დაფარულად მაგრამ მაინც უწოდე ვირთხები დედამთილს და რძალს.
-ნუ ბოდიალობ.სანდრო მალე დასერიოზულდა და მოღუშული წავიდა ოთახისკენ. თავდაუზოგავად მუშაობდა, იურიდიული ფირმიდან ბევრი თანამშრომელი გაუშვა, ხელფასებს ვერ უხდიდა.თვითონ აკეთებდა თითქმის ყველაფერს, არაადამიანურად მუშაობდა რო ელემენტარული ჰქონოდათ, ყველაფერი ეკაწრებოდა რო წარმოიდგენდა შეიძლებოდა ქეთოს რამე ეთხოვა და ვერ შეესრულებინა, ელემენტალური არ ჰქონოდა, ეს ფიქრი აგიჟებდა, ტვინს უხვრეტდა იმის წარმოდგენა რო მისი მშობლებს შეიძებოდა ამ ასაკში ასე გაჭირვებით ეცხოვრათ. ეს ყველაფერი მის ხასიათზე, ნერვებზე, სხეულზე მძიმედ აისახა, თითქმის არაფერს ჭამდა, ცოტა ეძჳნა, თვალები ჩაღამებოდა. ბარბარე ძალიან ნერვიულობდა, თვითონაც ვერ ხვდებოდა ასე ძალიან ყველაფერს რატო განიცდიდა. სახლში საჭმელს არავინ აკეტებდა ყველა თავისტვის რაღაცას მოიმზადებდა, რუსუდანი შეგნებულად აკეთებდა ამას, თვითონაც ვეღარ ჭამდა სანდროზე ნერვიულობისას, მაგრამ არაფერს აგრძობინებდა. ალექსანდრეს სპეციფიკური კვება სჭირდებოდა, მძიმე საჭმელებს ვერ ჭამდა, ვერც ცომეულს ამიტო ერჩივნა არაფერი ეჭამა, თავდაუზოგავად მუშაობდა, გრძნობდა რო შემოსავალი არ იყო საკმარისი ამხელა სახლის მოსავლელად, ყველა ხარჯის დასაფარად.ხმამაღლა ამის თქმას სიკვდილი ერჩივნა, მთელი ეს დარდი სულს აწვებოდა და სახეზე საშინელი ტანჯვა ჰქონდა გამოსახული. ბარბარეს საერთოდ არ ნახულობდა სულ გაურბოდა. კუდიანი ვეღარ ითმენდა ამ მდგომარეობას.
-სანდრო სოკოს ფლავი გავაკეთე შენ რო გიყვარს, მოდი მარტო მეზარება. ცდილობდა ყოველგვარი უხერხულობა მოეშორებინა.
-მადლობა არ მინდა, მოსული არ იყო ალექსანდრე ოთახში შედიოდა და იქაც მუშაობდა.
-სანდრო, დააკაკუნა და ისე შევიდა კუდიანი მის ოთახშჳ თეფშჳთ ხელში. ალექსანდრე საწოლზე იწვა, ლეპტოპით ხელშჳ და უამრავი საბუთები იყო გარშემო. ფეხის თითებს სასაცილოდ ამოძრავებდა.
-ბარბარე მადლობა, მაგრამ არ მინდა.
-რა გჭირს სანდრო? ასე რატო ხარ? ვის არ გაჭირებია, ასე მძიმედ რატო აღიქვავ ამას, სიმართლე გითხრა ვერ ვიფიქრებდი რო შენ ამხელა ყურადრებას აქცევდი ამას.
-მე არა, ჩემზე არ ვარ ასე, ჩახლეჩილი ხმა ჰქონდა ალექსანდრეს.
-აბა? რა ხდება სანდრო?
-მინდა რო წახვიდე, ჩემი ცხოვრებიდან წახვიდე. არ მინდა ის რაც ჩემ სახლში მოხდება ამას უყურო, არ მინდა რო ასე გაჭირებით იცხოვრო. ხო კიდე მამაშენმა ჩემ ფირმას რაღაც თანხა გადმოურიცხა.
-მერე რა მოხდა.
-ბარბარე უთხარი რო მეორედ ეს არ გააკეთოს უკან გადავურიცხე, არ მინდა რო ასე კიდე მოიქცეს, მე მესმის მისი შენ ჩემი ცოლი გონიხარ და ცდილობს ჩემ დახმარებას, მაგრამ მე არ მინდა აგესმის.
-კარგი ამაზე აღარ ვიდაოთ, ვეტყვი ალექსანდრე. ჩემ წასვლას რაც შეეხება, ბარბარე ახლოს მივიდა თეფში მაგიდაზე დადო, სანდროს სახე ხელებში მოიქცია,-მთელი ამდენი ხანი კლდესავით მედექი, ვერასოდეს წარმოვიდგენდი რო არსებობდა ადამიანი ვისაც ამის გაძლება შეეძლო,ყოველჯერზე ვფიქრობდი რო გატყდებოდი, ჩანჩქერში გადახტომიდან მოყოლებული, სანდროს ამის გახსენებაზე ყველაფერი ჩაეწვა, -არც კი ვიცი რამდენი რამ მოხდა, ვცდილობდი როგორმე გამეტეხე, ჩემი ფანტაზია რასაც მიწვდა ყველაფერი გავაკეტე რო თავიდან მომეშრებინე, ვერაფერი მოგიხერხე ალექსანდრე, და გთხოვ ნუ მაფიქრებინებ რო შენი სიმტკიცე ამ ქონებაზე იდგა, სასტუმროებზე და რესტორნებზე. ყოველი განსაცდელი ახალი საშუალებაა ფეხზე წამოდგომის და იმ გრძნობის განცდის რო ადამიანი ხარ მთელი არსებით, მძჳმე ტვირტის ტარების დროსაა ცხოვრება ნამდვილი.
-მარტო ის ვიცი რო მე მარტო არ ვარ და ამიტო იმოქმედა ამან ჩემზე, ამდენი ადამიანი ჩემი პასუხისმგებლობაა, მამაჩემი მთელი ბავშვობა იტანჯებოდა იმისგან რო არ ჰქონდა რაღაც ყოველთვის არ ჰქონდა და აკლდა, თავდაუზოგავად მუშაობდა რო ჩვენც არ გვეგრძნო ეს, არასოდეს რაც თავი მახსოვს არაფერი გვაკლდა, ამას ყველაფრის ფასად აკეთებდა მამაცემი, ღამე შუქი ყოველთვის ენთო მის ოტახში, პატარა რო ვიყავი ვერ ვხვდებოდი მეგონა სიბნელეშჳ დაძინების ეშინოდა და ამიტო ენთო, მაშჳნ ყველაზე მამაცი მეგონა თავი შემეძლო სიბნლეშჳ ძილი ვკანკალებდი მაგრამ მაინც, არ ვტყდებოდი, ალექსანდრეს თვალები აემღვრა. მამამ ყველაფერი გააკეთა რო თავი დაეღწია სიღარიბისთვის და ახლა სიბერეში შეიძლება რო ისევ იქ დაბრუნდეს, ზუსტად ვიცი რო დედა და მამა რო რიგში დავინახო, როგორ ელოდებიან პენსიას, როგორ უნდათ რაღაც და ვერ ყიდულობენ ვიცი ყველა ძარღვი ერთიანად გამისკდება, ყველა კაპილარი და ნერვი გამიშიშვლდება.
-პრობლემა არაა სიღარიბე სანდრო, პრობლემა ისაა რო მისგან თავისდახწევას არ ცდილობდე. უამრავი ადამიანია ამ მდგომარეობაში, აქ უჩვეულო არაფერია, უნდა ვეცადოთ რო ამ ყველაფერს თავი არ დავუხაროთ, ჩვენ ჩვენი უნდა ვცადოთ და ყველაფერი გამოვა, შჳნაგანი კმაყოფილება აუცილებლად მოვა. "ჭეშმარიტი ბედნიერება იმაშჳა თუ როგორ ადიხარ მწვერვალზე" სანდროს ყურადრება გაექცა თუ როგორ იხმარა ბარბარემ მრავლობითის აღმნიშვნელი ნაცვალსახელი "ჩვენ" ახლა იგრძო რო მარტო ის უნდოდა რომ ეს "ჩვენ" არასოდეს ყოფილიყო "მე"არასოდეს დაშლილიყო და მტელი ცხოვრება ამ სიტყვისთვის ერსება.
-მადლობა ბარბარე. თავი დახარა სანდრომ.
-ძალიან მინდა რო ეს შეჭამო, ვეცადე ცხარე არ გამოსულიყო კუჭისთვის რო საზიანო არ იყოს.
-შენთვის?
-მე შევჭამე უკვე, გაუღიმა ბარბარემ.
-აბა მეზარება მარტოო?
-მეგონა არც მისმენდი, გაეღიმა ბარბარეს.
-მე შენ ყოველ სიტყვას ვინახავ, ბარბარეს პირი გაუშრა სანდროს მზერა რო დაიჭირა, თვალს არ აშჴრებდა ოშხარელი, უფრო ვერ ახერხებდა ამას.
-არ გიჭამია, მზერა გამომცდელი გაუხდა სანდროს და ეღიმებოდა, ბარბარემ პატარა ბავშვივით გაწითლდა ტყუილშჳ რო გამოიჭერენ.ეშჳნოდა თავისი ტავის, ტავისი გრძობების, სამსახურში ვერ ჩერდებოდა სულ სანდროზე ფიქრობდა, რას აკეტებდა როგორ იყო, თუ ადრე მივიდოდა ფანჯარას ვერ შორდებოდა სულ გზას უყურებდა მოუთმენლად ელოდებოდა და ამის გააზრებაზე ცრემლები ახრჩობდა, ცუდად იყო მის გარეშე და მისითაც, სულ ნერვიულობდა. ბავშვებტან ყოფნით ცოტა უკეთესად იყო, მაგრამ სულ ალექსანდრე ედგა თვალწინ. სახლში მისვლისას დაინახა როგორ გამოვიდნენ სახლიდან გიო და ბარბარე, მოკლე ღია ჯინსის ქვედაბოლო ეცვა და ღია ფერის მაისური, ასეთი უბრალო და ასეთი თვალისმომჭრელი, სანდრო თვალს ვერ აშჴრებდა როგორ გამოეგება ორივე, ოჯახის განცდამ ყველაფერი ჩაწყვიტა, ახლა დაფიქრდა რო შეიძლებოდა ყოველ დღე ასე ყოფილიყო, ბარბარე სახლშჳ დახვედროდა მათ შვილებთან ერთად, უცბად შეეშინდა რო ამხელა სიხარულს ვერ დაიტევდა და ოცნებას გამოეთხოვა.
-რაო ნაგაზი როგორ ხარ? გიო საყვარლად იცინოდა და თვალებს აცეცებდა რა გაეფუჭებინა. -როგორ ხარ ბარბარე?
-მადლობა კარგად შენ?
-მეც. გაიღიმა და სახლშჳ შევიდა, ცრემლები აღრჩობდა როგორ უნდოდა რო მოხვეოდა, უბრალოდ გადაეკოცნა ან ცოტა დიდ ხანს მაინც გაჩერებულიყო მათთან, მაგრამ ასე შჴრს ალექანდრე არასოდეს ყოფილა. ეს სურვილები ბარბარეს სიამაყეს ფეხით ტელავდა და ამის ეშჳნოდა, ამას გაურბოდა, მაგრამ არაფერი შეეძლო, იგრძო რო ეს ყველაფერი უკვე მის შჳგნით იყო. როგორ უნდოდა რო შესულიყო მასთან რამეშჳ მიხმარებოდა, თუმცა კარი ჩაკეტილი იყო იმ დღის მერე, ყოველ ღამე ტიროდა, ტიროდა რო მასთან არ შეეძო და არც მის გარეშე, დილით დერეფანში ხვდებოდა რო ენახა, სანდრო მიესალმებოდა და გადიოდა, ზოგჯერ ამასაც არ აკეთებდა, ერთი თვე ასე გავიდა, თითზე ჩამოსათვლელი სიტყვები ჰქონდათ ერთმანეთისთვის სათქმელი. "გამარჯობა, გაგიმარჯოს, როგორ ხარ?" ამას მათი ლექსიკონი არ სცილდებოდა.
-სანდრო, ვერ მოითმინა ბარბარემ.
-ხო ბარბარე, თან მაისურს ისწორებდა და კიბეებზე ჩადიოდა.
-ერეკლეს რატო არ ნახულობ? ან ბიჭებს, მომენატრნენ, ბექას უთხარი მოვიდნონ. სანდრომ იგრძო რო დიდი ხნის ფიქრის შემდეგ ნათქვამი სიტყვები იყო, არ უნდოდა შეემჩნია რო ასე ნერვიულობდა და სხვანაირადაც არ შეეძლო.
-ტელეფონით ვუკავშირდები ხოლმე.თითქმის გასული იიყო და ისე უთხრა.
-სანდრო გთხოვ ასე რატო იქცევი, ხმა აუკანკალდა ბარბარეს.
-როგორ ბარბარე?
-აი სულ არ მელაპარაკები, სულ ტავს მარიდებ.
-რა გავაკეთო? რაზე გელაპარაკო?
-არ ვიცი, წიგნებზე, ფილმებზე, ფეხბურთზე.
-ფეხბურთზე? გაეცინა სანდროს.
-არ გიყვარს? არაუშავს სხვა რამეზე.....
-მე როგორ არ მიყვარს, ვერაფრით შეიკავა სიცილი, მაგრამ შენ ასეთი გარკვეული ხარ?
-ვერ წარმოიდგენ ისე. პატარა ბავშვივით გაიჭიმა ბარბარე.
-აჰააა, ბოლო 4 წლის გამარჯვებული მითხარი ჩემპიონთა ლიგაზე. ჯერ ეს და მერე სხვა კითხვებიტაც შეგამოწმებ. ბარბარე მოიღუშა, ცდილობდა გაეღიმა რო არაფერი შემჩნეოდა, სანდრო ჯერ ვერ მიხვდა რა დაემართა კუდიანს, მერე რო გაანალიზა უახლოესი წლების მდგომარეობა შეაჟრჟოლა, ბოლო 4 წელი თითქმის ბარბარე ოტახიდან არ გამოსულა. სანდროც მოიღუშა.
-მე რო ბოლოს ვუყურე მანჩესტერმა მოიგო, თუმცა ჩელსის ვგულშემატკივრობდი და ტერის პენალზე მეგონა ცუდად გავხდებოდი ტრიბუნები ლამის დაინგრა, ცადა ბარბარემ უხერხული მდგომარეობის განტვირთვა, არ უნდოდა კიდევ უფრო დამნაშავედ ეგრძნო თავი სანდროს.
-იყავი მაგ თამაშზე? მოსკოვში?
-კი, მე და მამა, ძალიან ბევრი ვიწვალეთ რუსეთშჳ ჩასვლაზე, ზუსტად იმ წელს ომიც დაიწყო.
-მეც, აი ვერ წარმოიდგენ რამდენი ვიწვალეთ, ბექა შოკში იყო რო ვერ წავსულიყავით, ჩელსიზე აბოდებს და რო წააგო დეპრესია ჰქონდა საშჳნელი წარმოიდგინე მთელი 2 დღე არ გაუცინია, მაგისთვისს ეგ რეკორდია. ბარბარე იცინოდა.
-წარმომიდგენია რა დრეში იქნებოდა, მეც ისე ცუდად ვიყავი. სანდრო დასერიოზულდა, ბარბარესთან ახლოს მივიდა, ხელი წელზე მოხვია, თმა გადაუწია, ბარბარეს ნერწყვი ძლივს გადაყლაპა, თვალს ვერ აჴშრებდა მის სახეს.
-რა იქნებოდა ადრე გამეცანი, თუნდაც იქ, ყველაფერი სხვანაირად იქნებოდა. ჩაწყვეტილი ხმა ჰქონდა სანდროს.
-იქ მხოლოდ თუ დავინახავდით ერთმანეთს,...
-საკმარისი იქნებოდა ეგ ჩემთვის რო ჩემი ცხოვრება სხვანაირი ყოფილიყო.
-სანდრო რატო შეიცვალე? სულ არ ჩამოდიხარ დაბლა, სულ ოთახშჳ ხარ, ადრე სადაც გავიხედავდი შენ იყავი.
-არ გვინდა მაგაზე ლაპარაკი.
-მითხარი რატო ხარ ასე? სანდრო გრძობდა რო აზრი არ ჰქონდა ტავის არიდებას.
-არ მინდა შეგიყვარდე, ამიტო მირჩევნია შენგან ჴშრს ვიყო. ბარბარე გაქვავდა, ვერაფრის თქმა მოახერხა.
-არ მინდა იმას გრძობდე რასაც მე, რაც უფრო იშვიატად ვნახავთ ერთმანეთს უკეთესი იქნება, ეს იყო სანდროს დიდი ხნის ნაფიქრი, გაანალიზებული და გამჯდარი აზრი რო ბარბარესთის თავი არ შეეყვარებინა, მას მერე რაც ამ გრძობამ თავისი თავი ბოლომდე დაავიწყა ბარბარეს თვალით დაიწყო ყველაფრის ყურება და კუდიანის სიკეთეზე გრძობდა რო ყოველ დღე უფრო უყვარდა და ყოველ დრე უფრო იკეტებოდა თავის თავში. ბარბარე ვერაფრის თქმას ახერხებდა, იგრძო რო სახეზე გაწითლდა. მანქანის ხმაზე ორივემ გაიხედა, ნიკა იყო, სახე წაშლილი და გამწარებული ჰქონდა.
-აუჰ ქარიშხალი მიახლოვდება, სიმწრით გაეღიმა სანდროს. სახლშჳ რო შევიდნენ რუსუდანი და ნიკა კამათობდნენ, ნიკამ არც ბარბარეს და არც სანდროს არ შეხედა ზედ, ისევ გააგრძელეს კამათი. სანდრომ ჩაახველა.
-გამარჯობა მამა. ნიკამ ყურადრება არ მიაქცია რუსუდანს გაცხარებული ეკამათებოდა, სანდროს დიდი ფიქრი არ დაჭირებია რო მიმხვდარიყო რო მასზე კამათობდნენ, რუსუდანი ვერასოდეს იტანდა ნიკა რო სანდროს ადანაშაულებდა უტას სიკვდილში, მაგრამ ამას ალექსანდრესტან არასოდეს იმჩნევდა, ოჯახშჳ ყოველთვის ერთი პოზიცია ეჭირათ მშობლებს ბავშვებთან, იცოდნენ რო თუ სხვადასხვა აზრზე იქნებოდნენ ეს ბავშვების თვალშჳ მათ პოზიციას შეარყევდა, ერთმანეთში აგვარებდნენ აჯერებდნენ საწინააღმდეგო მოსაზრებებს და საბოლოოდ ბავშვებტან ერთ აზრზე იდგნენ. როცა ამ დაპირისპირებამ პიკს მიაღწია და რუსუდანს არ შეეძლო ქმარს დაყოლოდა, გაშჴრება ამჯობინა ქედის მოხრას და განსხვავებული აზრი კანონიერი განქორწინებით გაამყარა.
-იქნებ მორჩეთ ახლა ჩემზე კამათს? აღარაა დრო? ამოხეთქა ალექსანდრეს.
-შენ საერთოდ ხმას ნუ ირებ, გამოსცრა ნიკას.
-ვერ გავიგე?
-რა ვერ გაიგე, გამაგებინე რა? ღრიალებდა ნიკა, შენ გამო ყველაფერი დავკარგე შვილი, ოჯახი, საქმე, ცხოვრება ყველაფერი, გამაუბედურე ალექსანდრე, მტელი ჩემი ცხოვრება ჯოჯოხეთად მიქციე, ნეტა საერთოდ არ გამჩნოდი, იმ დღეს ვწყევლი როცა შენი დაბადება ყველაფერზე მეტად გამიხარდა, შენ მე ყველაფერი წამართვი, ახლაც ყველლაფერი გაკეთე რო გაგემწარებინე.
-მე რა გავაკეთე? შენ არ დაფიქრდი რას აკეთებდი.
-მე დავფიქრდი, ყველაფერი გავაანალიზე, მინდოდა რო აღარაფერი მქონოდა, არაფერი მაინტერესებდა, ციხეში ყოფნა ჩემთვის შვება იყო, მაგრამ ესეც არ დამაცადე, ისე მოიქეცი რო დამნაშავე მე ვყოფილიყავი, ყველაფერი გაყიდე, შენ უაზრო პრინციპებს არ ურალატე და ახლა სინდისიც ამიმხედრე.
-მამა ჯობია დამშვიდდე, რაც გავაკეთე ჩემი ნებით გავაკეთე არც მადლობა მჭირდება და არც ბოდიშს მოგიხდი, ისე მოვიქეცი როგორც გამისწორდებოდა და ამის გამო მე ვაგებ პასუხს შენ შეგიძია მოასვენო შენი სინდისი ან დასასვენებლად გაუშვა.
-ნუ თავხედობ! სულ ასეთი ხარ, თავზეხელაღებული, შენ საყვედურს არ მიირებ, სულ შენ ხარ მართალი, არავის არაფერს უთმენ, ეს გასწავლა მამაჩემმა და იმისნაირი ხარ.იმასაც ფეხზე ეკიდა რო გვიჭირდა, ფულს აპნევდა და მერე იმაზე არ ფიქრობდა რო ოჯახი გაჭირებაშჳ იყო. მე ამას ვებრძოდი მთელი ცხოვრება რო ეს არ განგეცადა, მაგრამ.....
-მესამე პირების ჩართვა საუბარში გარწმუნებ სავალალო შედეგით დასრულდება. ნიკა გააცოფდა გადაირია ალექსანდრეს შეპასუხებაზე.
-შენი არსებობის მრცხვენია, მარტო იმიტო არ გკლავ რო მე არ მინდა მკვლელი მერქვას, მე არ მინდა რო ეს ცოდვა მთელ ოჯახზე გადავიდეს, თუმცა შენ ამაზე არ ფიქრობ მთელი ოჯახი მომაკვდინებელ ცოდვაში გაგვრიე, დაგვამძიმე, არ იკმარე უტა, ვიღაც გოგოც გააუბედურე. რო მცოდნოდა რაც იქნებოდი დედის მუცელშჳ ჩაგკლავდი, რუსუდანმა ვერ მოითმინა და შეკივლა, მაშჳნვე პირზე ხელი აიფარა, ეგონა გული გაუსკდებოდა ამ სიტყვებზე, არა იმდენად მის არსზე, უფრო სანდროსეულ აღქმაზე ამ სიტყვების, ფეხზე ძლივს იდგა ოშხარელი, მამის სიტყვებმა დაამსხვრია, დაანგრია და დაშალა, არც ერთი სახსარი არ ემორჩილებოდა, სხეული მოუდუნდა, კედელს მიეყრდნო, ტავს ძლივს იკავებდა რო არ დაცემულიყო.
-გაჩუმდი... მხოლოდ ეს ამოილუღლუღა და სახეში მუშტი იგრძნო, სახე მაგიდას ჩამოარტყა, ბარბარე მასტან უნდა მისულიყო თვალცრემლიანი როცა რუსუდანმა დაიჭირა, ამ ქალის სუსტმა მაგრამ მტკიცე შეხებამ გააქვავა. ახლა რო სანდროს მამისთვის დაერტყა ბარბარე გრძობდა რო ამას ვერ მოინელებდა სანდრო, შინაგანი გაანადგურებდა. აქამდე არასოდეს უნახავს რო ვინმესთვის რამე მოეთმინოს. ალექსანდრეს ეგონა კაპილარები დაუსკდებოდა, სიმწრისგან მთელი სხეული აუკანკალდა, ნერვები გაუშიშვლდა.
-შენ არ არჩენ ხო არავის არაფერს, ნიკა არ ჩერდებოდა. რაო ხო შეგიძია მომერიიო? მოკრივეობა ხო მაგიტო გადაწყვიტე რო ყველა გეცემა? არავისთვის არაფერი მოგეთმინა, ამას არ გასწავლიდა მამაჩემი? ისიც შენნაირი იყო. ნიკა ყველაზე მწარე ადგილებს ეხებოდა და ლურსმნებს აჭედებდა, თითქოს ჭრილობაზე მარილს აყრიდა გამწარებული, მთელი სხეული უკანკალებდა, ეეგონა ყველაფერი ერთმანეთში გადაეხლართა. მამამისისკენ წავიდა. არაადამიანური თვალები ჰქონდა ისეთი რო თეთრი აღარაფერი ჰქონდა სულ ჩასისხლიანებული. საჩვენებელი თითი სახესთან მიუტანა , უკანკალებდა.
-ამ სამყაროში ერთადერთი კაცი ხარ ვისაც არ ვუპასუხებ,მაგრამ თუ ამ პრივილეგიას ისევ გამოიყენებ ერთმანეთს სამუდამოდ დავკარგავთ. ხმა იყო დანაწევრებული, დამსხვრეული, გატეხილი და მაინც ამაყი. სიტყვები ერთმანეთს ძლივს გადააბა ტკივილისგან.
-ერთადერთი ხარ დედამიწის ზურგზე ვისაც ბაბუაჩემის ასე ხსენებას მოვუთმენ. ეს მასწავლა მან, იმდენად ღრმად რო ასე გამწარებულსაც არ შემიძლია ამის დარღვევა, თუ დაგამშვიდებს გეტყვი რო დამანაწევრე, მაინც გამტეხე.
სანდრო გიჟივით წავიდა, რაც ხელშჳ მოხვდა ყველაფერი დალეწა, თავს ვერ აკონტროლებდა რაც მამამის ვერ უთხრა ნივთებზე გადაიტანა, ღრიალებდა, გაოგნებული ნიკა ცრემლებს ძლივს იკავებდა, კარი ლამის ჩამოაგდო ისე გაიჯახუნა, არაფერი ესმოდა ვერაფერს გრძობდა, თითქოს გაშჳშვლებული ნერვები ცეცხლზე ეშაშხებოდა, რო არ ეღრიალა გაგიჟდებოდა, ბარბარე გაეკიდა, ვერ აჩერებდა.
-სანდრო, სანდრო დამიცადე. წინ დაუდგა ბარბარე სირბილისგან ძლივს სუნთქავდა, გრძობდა რო რასაც ელაპარაკებოდა არაფერი ესმოდა ოშხარელს, რეაქცია არაფერზე ჰქონდა, სხეული უკანკალებდა, ცრემლები ნიაღვარივით მოდიოდა, თვალები სულ ჩასისხლიანებული ჰქონდა. გაყინული იყო მთელი სხეული, ფერი დაკარგული ჰქონდა. ვერაფერს აგებინებდა, ალექსანდრე ისე უყურებდა რო ისიც იფიქრა რო ვერ ცნობდა.
-ალექსანდრე, მომისმინე გთხოვ, თავი ხელებშჳ მოიქცია და თვალებშჳ ჩააცქერდა, მანამ არ დაიწყო სანამ არ მიხვდა რო ამის დამახსოვრება შეეძლო ალექსანდრესს.
-სანდრო სადაც გინდა წადი, რაც გინდა გააკეთე, მაგრამ გახსოვდეს რო მე გელოდები, გესმის მე გელოდები!!!! მანამ არ მოხვალ ვერ დავიძჳნებ, სანდრო სწრაფად წავიდა, განადგურებული, მისი შეჩერება შეუძებელი იყო, ბარბარეს მუხლები მოეკვთა და ატირდა, სახლში რო შევიდა ეგონა რო ვინმეს დაკრძალვაზე იყო, ნიკა ცრემლების დამალვას აღარც ცდილობდა ისე ახრჩობდა ყველაფერი. რუსუდანი გაუნძრევლად იდგა ცრემლ გამშრალი მის თვალებში მხოლოდ ერთი რამის ამოკითხვა შეიძლებოდა რო მეორე შვილის დაკარგვას ვერ გადაიტანდა,კონსტანტინე გაქვავებული იდგა დიდ ხანს ფიქრობდა როგორ დაეწყო, თუმცა იცოდა რო აუცილებლად უნდა დაეწყო.
-უტა ალექსანდრეს გამო არ მოუკლევთ. ამ სიტყვებმა თითქოოს ყველა და ყველაფერი გაბზარა, რუსუდანს სახე ეცვალა, უნდოდა ბავშვი გაეჩერებინა, მაგრამ იგრძო რო აზრი არ ჰქონდა, ნიკას თითქოს მიწა ეცლებოდა, კედელს ძლივს ჩაებღაუჭა რო არ წაქცეულიყო
-რას ამბობ კონსტანტინე? - ძლივს ამოილუღლუღა ნიკამ.
-ამის თქმა არ მინდოდა, არც არასოდეს ვიტყოდი, მაგრამ საკუთარ თავს ვერ ვაპატიებ რომ გავჩუმდე. თხუთმეტი წლის კოსტანტინე დაბრძენებული კაცივით ლაპარაკობდა და რუსუდანს თვალს აშორებდა.

...

წარმოუდგენელი ტკივილით უწევდა ცხოვრება მთელი 4 წელი, უნდოდა ეს პერიოდი გულიდან და სულიდან ამოეგლიჯა, ყველაფერი დაევიწყებინა. იმ დროს დაბრუნებოდა, როცა ყოველ დილით უტას უშლიდა ნერვებს, საშინლად მასხარაობდნენ, უტა ვითომ სერიოზული იყო, სინამდვილეში ყველაზე მეტს აქეზებდა სანდროს ყველა და ყველაფერი გადაერია, მშობლებს აგიჟებდნენ, როცა პატარა კონსტანტინეს ჰაერში აფრენდნენ, ხელიდან ხელში ახტუნავებდნენ, საცოდავი კოსტალა ხმასაც ვერ იღებდა უფროს ძმებთან უნდოდა, მაგრამ სულ თავბრუ ეხვეოდა, ახლაც კი გაეცინა ამის გახსენებაზე. გიჟივით ატარებდა ჯაბას მანქანას, აღარც ახსოვდა როგორ წამოვიდა სოფლის გზაზე, სპიდომეტრს აღარც უყურებდა, მხოლოდ ხედავდა როგორი საშინელი სისწრაფით ირეოდა ხეები ერთმანეთში. ახლა რომ ეს ყველაფერი არ ეთქვა, ახლა რომ არ ეღრიალა და არ ელაპარაკა მოკვდებოდა, გრძობდა რომ გული გაუსკდებოდა, კუჭის ტკივილი იმდენად ჩვევად ექცა რომ ყურადღებას აღარ აქცევდა. ამ ცოდვის მერე ვერაფრით გაბედა მის საფლავზე მისვლა, იცოდა რო ის არ აპატიებდა, არასოდეს აპატიებდა ბაბუა ამას, როგორ ტკიოდა ამის გამო, ადამიანს იმედი გაუცრუა, რამხელა ენერგია, სიყვარული, ძალა ჩაადო ბაბუამისმა მის აღზრდაში, ყველა დეტალში ამ კაცის სული იყო ჩაქსოვილი, ყოველ დილით, თითქმის შუაღამისას წამოახტუნებდა ფეხზე სამუშაოდ გაყავდა, მთელი დღე ისე ამუშავებდა რომ წყალსაც არ ალევინებდა ალექსანდრეს. მერე მიუტანდა და გვერდით მომუშავე მეზობლისთვის რომ არ შეეთავაზებინა ბაბუამისის მთელი რისხვა დაატყდებოდა. ქანცგაწყვეტილსაც არ ინდობდა მუდამ რაღაცას ავალებდა, გამწარებული ალექსანდრე მშობლებთან ჩიოდა, გახარებული ჩახტებოდა მამამისის მანქანაში და შუა გზიდან რატომღაც ცრემლები მოდიოდა რომ უკან დაებრუნებინათ, ნიკა და რუსუდანი იცინოდნენ მის საქციელზე. ალექსანდრე კი არ ცხრებოდა, საბოლოოდ მაინც უკან აბრუნებდნენ, თუმცა ბაბუა ასეთი საქციელისთვის ხმას არ სცემდა, ეს აიძულებდა სანდროს ორმაგად ემუშავა, რომ ყურადრება დაემსახურებინა. როგორც მიწის კვალში ყრიდა მოსავლის მარცვლებს, ისე ბაბუამისი დებდა მასში ხასიათის კონტურებს. როცა მძიმე დღის შემდეგ თავზე ხელს გადაუსვამდა სანდროს ეგონა რომ დენმა დაარტყა და მერე სითბოდ ჩაიღვარა კაპილარებში, ეს იყო ბაბუას ყველაზე თბილი მოფერება, რომლის დასამსახურებლადაც აღარაფერს ერიდებოდა ალექსანდრე, ნელ-ნელა ეს კაცი იქცა იდეად ალექსანდრეში, ამ იდეისთვის შეეძლო მთელი ცხოვრება ებრძოლა. ებრძოლა რომ მას დამგვანებოდა. ასე მკაცრად და ზომიერად იყო შერწყმული ბაბუამისში ლმობიერება და სიმკაცრე, სიუხეშე და სინაზე, თინა ბებო სულ ცდილობდა ჩუმად გაენებივრებინა შვილიშვილი, ამას ბაბუა არ იმჩნევდა, თუმცა იცოდა ალექსანდრემ რომ მისთის რაიმეს გამოპარება შეუძლებელი იყო. როცა წლები გავიდა და ალექსანდრე ქალაქში წაიყვანეს ყოველ ღამე სოფელი ესიზმრებოდა, ზაფხულობით ბაბუას ასწრებდა ადგომას და სამუშაოდ უფრო ადრე მიდიოდა, ბაბუა მხოლოდ ძლივსშესამჩნევად ჩაიცინებდა ოფლში გაღვითქულ შვილიშვილს რომ დაინახავდა. ამ ღიმილში იდო ამ ცხოვრების აზრი ალექსანდრესთვის, ბაბუა ცხოვრებას ჰგავდა, უნდა გებრძოლა რომ მისი ღიმილი დაგემსახურებინა, წლებთან ერთად დამეგობრდნენ და ამ მეგობრობიდან იცოდა სანდრომ რომ სხვა გზაზე არ უნდა გადაეხვია, ეს მტკიცედ იცოდა და როცა ამ ჩარჩოს გასცდა სული ჩამოეშალა, ყველაფერი დაიმსხვრა მასში, საკუთარი თავის პატივისცემა დაკარგა და აქედან სიძულვილი დაიწყო საკუთარი "მე-ს" მიმართ. ამისთვის არ იყო მზად ოშხარელი, ბაბუამ ყველაფერზე შეგუება ასწავლა გარდა სინდისის და ახლა უიარაღო იდგა გაშიშვლებული ამ გრძობის წინაშე, რომელიც ახრჩობდა. ყველაზე სუსტი მის წინაშე იყო, იმდენად შეეჩვია სულის სისუფთავეს რომ დაბინძურებამ შუაზე გადატეხა.
- ამოსულმა ბალახმა, მოუვლელმა საფლავმა, ეკალბარდებმა მთელი სხეული ჩაუწვა, მიტოვებულს ჰგავდა ბაბუას საფლავი, ახლა გრძნობდა გულის ხმას, პირველად მოვიდა აქ ასე დამძიმებული ცოდვით და უფრო დამძიმდა, ბალახებს ხელით გლეჯდა გამწარებული, ეკლებით სულ დაიკაწრა, მიწასაც ფხოტნიდა ისე იყო, ისე რცხვენოდა, ღრიალებდა, გრძნობდა უპატიებლობას და ტკიოდა ყველაფერი ეწვოდა.
-ბაბუ მაპატიე, მაპატიეე, ღრიალებდა ალექსანდრე, თითქოს ვულკანმა ამოხეთქა. -ყველაფერი მაპატიე, როგორ გიღალატე, როგორ გატკენდი გულს ეს რომ გაგეგო, როგორ მრცხვენია რომ იცოდე, ვინმემ რომ იცოდეს როგორ ვარ მგონია დავიშლები, ასე სიცოცხლე არ მინდა, ვიცი მოვკვდები, ვერ გავძლებ, გავგიჟდები, ამით ცხოვრებას ვერ შევძლებ, ვერ ავიტან. მაპატიე რომ მამაჩემს ეს ვათქმევინე, მაპატიე რომ შენზე ეს სიტყვები მოვითმინე, მაგრამ შენს გამო, შენს და ჩემს გამო, ვიცი რატომაც არ გქონდა ბევრი ფული, ვიცი რომ შენი გული ფულს და ამდენ გაჭირებულს ვერ იტევდა, მაპატიე რო მამაჩემმა ამის თქმა გამიბედა, როგორ მრცხვენია შენი. ალექსანდრე გაუჩერებლად რრიალებდა.

...

-იმ დღეს როცა უტა მოკლეს სახლში მოვდიოდით, საჭესთან უტა იჯდა, სანდრომ რამდენჯერმე უთხრა რომ ჩქარა ევლო, უკან მანქანა მოგვყვებოდა, უტამ არ აუჩქარა, ვერ დაიჯერა რომ შეიძებოდა ვინმე გამოგვკიდებინა, სანდრო უყვიროდა რომ სწრაფად ევლო, საბოლოოდ არ მახსოვს როგორ, მაგრამ იძულებულები გახდნენ გადასულიყვნენ, ამის მერე ვერ ატარებს სანდრო ნელა მანქანას, ჯერ მხოლოდ სანდრო გადავიდა, ორივე გაგვაფრთხილა არ გადავსულიყავით, მე დაბლა ჩამმალეს, უტა არ გაჩერებულა მანქანაში მაშინვე გადაჰყვა. ხმამაღლა ყვიროდნენ, შენ გახსენებდნენ მამა, გაგინებდნენ, სანდრომ ვერაფრით მოითმინა და ჩხუბი დაიწყო, ამას არ ელოდნენ იარაღი ამოიღეს, უნდოდათ რო ყველაფერი გადაეღოთ მერე შენთვის გამოეგზავნათ, ხმები მესმოდა რომ ორი შვილის სიკვდილი გაგანადგურებდა, სანდროს ვერ აჩერებდნენ ყველას ურტყამდა, ღრიალებდა რომ შენ შეურაცხყოფას არავის მოუთმენდა, უტაც ვერ აწყნარებდა, გადაღებას არ აცდიდა, ამის გამო დანა გამოუსვევს, ღვიძლში დაჭრეს, მაინც არ გაჩერებულა, თუმცა ხმა შეუსუსტდა. მერე მეც მიპოვეს, იცინოდნენ რომ სამივეს დახოცვაზე ვერც იოცნებებდნენ, კონსტანტინე ცრემლებს ვერ იკავებდა, უტამ ჩემკენ გამოიწია რო ხელი გაეშვებინა, მაშინ იმასაც დანა დაარტყეს, მერე გაიგეს რო პოლიცია მოდიოდა დაიბნენ ერთმანეთს ასკდებოდნენ. მხოლოდ ის მესმოდა როგორ ემუდარებოდა უტა ალექსანდრეს როგორმე წავეყვანე, თქვენთვის უკეთესი იქნებოდა ერთი შვილის დაკარგვა ვიდრე სამივესი, სანდრო ვერაფრით გააჩერა არ ტოვებდა უტას, უტა ბოლოს ევედრებოდა რომ როგორმე გადავერჩინე ერთ-ერთმა მოასწრო და უტას შუბლში ესროლა. კონსტანტინემ ვეღარ გააგრძელა, აეტირა, ოთახში ჰაერსაც კი ვერავინ სუნთქავდა.
-მე სანდრომ გამომიყვანა, მხოლოდ თქვენთვის, მარტო თქვენთვის გააკეთა ეს მალე პოლიციის ხმაც გავიგონეთ, სისხლისგან თითქმის დაცლილი იყო, დანარცენი თქვენც იცით.
-ეეესს როგორრ აქამდე არრრ მითთთხარი? ნიკას ეს ხმა იყო არაადამიანურად განადგურებული, დანაწევრებული.
-სანდრომ გამაფრთხილა, არ ვიცი რომ გაიგებს რას იზამს, მაგრამ მე ვერ გავჩუმდებოდი, რუსუდანის უმეტყვლო სახეზე ნიკა მიხვდა რომ ყველაფერი იცოდა.
-დედას ვუთხარი მარტო, ვერ მოვითმინე, ხმა აუკანკალდა კოსტას, სანდრომ ესეც არ იცის, თორემ მომკლავდა. მაშინ 11 წლის იყო და ამხელა დარდის შენახვა მარტოს არ შეეძლო.
-არ გვინდა ამაზე კიდევ ლაპარაკი. უბრალოდ უფრო სწორი იყო შენ ეს არ გაგეგო, ამიტომ არაფერი ვთქვი.
-უფრო სწორი? დღეს? მე ხომ..... ჩაიკეცა ნიკა და სახეზე არაფერი აღარ ეწერა, გულზე ხელი მიიდო, ძივს ამოისუნთქა, მარტო იმაზე ფიქრობდა რომ როგორმე გაეძლო რომ ერთი სიტყვა მაინც ეთქვა სანდროსთვის ისე არ წასულიყო, პატიება ერთხელ მაინც ეთხოვა. რუსუდანი მაშინვე მასთან მივიდა, ბარბარე გრძობდა ყოველ მოძრაობაში, როგორ უყვარდა ამ ქალს თავისი ქმარი და მომდგარ ცრემლებს ვერაფრით აკავებდა, გრძობდა რომ სიყვარულით ყველაფრის პატიება შეიძლებოდა და ახლა ამ წამს რუსუდანმა დაუფიქრებლად აპატია ყველაფერი, შვილის სიკვდილი და მეორე შვილის ასე გამწარება, ერთი მიზეზით უყვარდა, უყვარდა და ამიტომ იცნობდა, იცნობდა და იცოდა ახლა ნიკა რასაც გრძობდა, იცოდა და მასავით სტკიოდა.

...

არაფერზე ფიქრის საშინელი განცდა, ცარიელი გონება და გადატვირთული სული, ფიქრის სიცარიელე და მაინც უამრავი აზრის ნიაღვარი, როგორ უნდოდა ეს ყვლაფერი დასრულებულიყო, ამ ტანჯვას ბოლო მოღებოდა, ტკივილის გაუყუჩებლობა და ვერ გადალახული სინდისი, ამას შეწირული ჯანმრთელობა და გაუსაძლისი მდგომარეობა. პედალს ბოლომდე მიჭერილი ფეხი და სიკვდილის დაუოკებელი სურვილი, საკუთარი სხეულიდან გაქცევის განცდა და აუტანელ რეალობაში ჩაქსოვილი საკუთარი თავის ღალატი. ატეხილი გრძობები, დაულაგებელი აზრები და ერთადერთი ფრაზა რაც თავში ჰქონდა დაურღვევლად "სანდრო სადაც გინდა წადი, რაც გინდა გააკეთე, მაგრამ გახსოვდეს რო მე გელოდები, გესმის მე გელოდები!!!" მხოლოდ ამ აზრით მივიდა სახლამდე, ამ ფრაზამ აიძულა კიდევ შეხვედროდა მამამის, უკვე თავისი თავის აღარ ეშინოდა ხმის ამოღების თავი არ ჰქონდა ისე იყო დაცლილი ყველაფრისგან, ფეხებს ძლივს ადგამდა, ძალა საერთოდ არ ჰქონდა ახლა ჭიქასაც ვერ დაიჭერდა ისე იყო, ბარბარე გარეთ იჯდა სიბნელეში კიბეებთან. აღარ შეეძო სახლში ყოფნა, იმათი საცოდაობის ყურება, თვალები სულ ეზოსკენ ჰქონდა რომ იქნებ სანდრო დაენახა, ცრემლები ახრჩობდა საკუთარ თავს რომ ვერ ეწინააღმდეგებოდა, მარტო მასზე ფიქრობდა და წამოსული გრძობები აგიჟებდა. ფეხზე ძლივს მდგარი სილუეტი დაინახა, ფეხებს ნორმალურად რომ ვერ ადგამდა, გული შეეკუმშა, მთელ სხეულზე წყალი გადაესხა, ჩაეწვა და ჩაითუთქა,მთვრალი ალექსანდრეს წარმოდგენაზე მიხვდა რო ამ შიშის,, ამ ბარიერის გადალახვა ძალიან ძნელი იქნებოდა, ამის შიშით ვერ იცხოვრებდა ყველაზე მეტად ის ტკენდა რომ ვერც ამის გარეშე შეეძლო.
-სანდრო, მისკენ წავიდა როცა მიხვდა რო ალექსანდრემ ვერ დაინახა, ეშინოდა რომ მთვრალი არ ყოფილიყო, მაგრამ მაინც მიდიოდა მისკენ, მისი სახის დანახვაზე მიხვდა რომ შეიძლება ასეც ერჩივნა, ფხიზელი ვერ იდგა ფეხზე ამ ყველაფრისგან და ისეთი ტკივილი ჩანდა რომ ბარბარე გაუაზრებლად მოეხვია.
-კარგად ხარ? სანდრომ მხოლოდ თავი დაუქნია, ხელები სუსტად მოხვია, ძალა საერთოდ არ ჰქონდა. ფეხზე ძლივსღა იდგა იქვე ჩამოჯდა, თავბრუ ეხვეოდა და ყველაფერი წყვდიადიც კი მოძრაობდა, ბარბარემ შუქი აანთო ეზოში, სანდროს ხელების დანახვაზე ყველაფერი ჩაეწვა, სულ დაკაწრული იყო სისხლი წვეთ-წვეთად მოდიოდა, ნიკა და რუსუდანი გარეთ გამოვიდნენ.
-სანდრო, ძლივს თქვა ნიკამ და ახლოს მივიდა შვილთან, ალექსანდრეს რეაქცია არ ჰქონდა. -როგორ არ მითხარი? აქამდე როგორ დამიმალე? სანდროს თვალები აენთო, გაცოფდა.
-კონსტანტინე! ცადა დაეყვირა, მაგრამ ღრიალისგან ხმა საერთოდ არ ჰქონდა, ჩახლეჩილი და ჩაკარგული.
-სწორად მოიქცა ალექსანდრე, აქამდე როგორ არ...
-საერთოდ არ მინდა რამეზე ლაპარაკი, ალექსანდრეს ხმა თითქმის არ ჰქონდა და ძლივსგასაგონად თქვა.
-აუცილებლად ვილაპარაკებთ, ოღონდ ახლა არა, ნიკამ თავი და ხმა ძლივს შეიკავა და სახლში შევიდა. რუსუდანი სიამაყით, ძლივს რო იკითხებოდა მის თვალებში დასცქეროდა ალექსანდრეს, ახლოს მივიდა თმა გადაუწია და შუბლზე აკოცა, სახეზე მიდებულ რუსუდანის ხელზე ოდნავ შეარხია ტუჩები სანდრომ. უხმოდ ისხდნენ მთელი საათი ბარბარე და ალექსანდრე გვერდიგვერდ. ვერც ერთი ამბობდა რამეს.
-შედი გაცივდები, ძივს გადააბა ოშხარელმა ეს სიტყვები, ბარბარეს ხმა არ გაუცია. თავი კალთაში ჩაუდო სანდრომ და ტკივილმა და დაღლილობამ პატარა ბავშვივით ჩააძინა. მხოლოდ იმას გრძნობდა, როგორ დაცურავდა მის თმებში ბარბარეს თითები. დიდ ხანს დაჰყურებდა, ცდილობდა არ გარხეულიყო რომ არ გამოეფხიზლებინა, მის სახეს აკვირდებოდა და მთვარის შუქზე, საოცრად ნატიფ ნაკვთებზე დიდ დაღს ხედავდა სინდის რო დაემჩნია, მის ყურებაში ვერც კი გაიგო როგორ გავიდა დრო. მოულოდნელად გაეღვიძა ალექსანდრეს, შეაკანკალა, საშინლად აფორიაქებული იყო.
-რა მოხდა სანდრო? ბარბარე გახურებულ სახეზე ხელებს უსვამდა.
-რაა? არაფერი? აქ რატომ ხარ შედი სახლში ბარბარე.
-სანდრო სიცხე გაქვს. ბარბარემ საათს დახედა და მიხვდა ასე მოულოდნელად რატომ გაეღვიძა, ახლა სუნთქვა გახშირებული ჰქონდა სანდროს, ეზოში დადიოდა, ერთ ადგილზე ვერ ჩერდებოდა, კუდიანი უკან დაყვებოდა, ვერაფრით დაითანხმა შინ შესვლაზე. წამალი გამოუტანა, დაალევინა, მაგრამ გული აერია, ასეთ დროს წყალსაც ვერ სვამდა, არაფერი გადადიოდა ღამის ამ მონაკვეთში. მთელი ორი საათი ასე გაგრძელდა, ნელ-ნელა სანდრო მოეშვა, დაღლილი სხეული ძლივს აიტანა კიბეებზე და ოთახში ძლივს მიწვა საწოლზე, ბარბარე არ შორდებოდა, ვერ ახერხებდა ამას, ფეხზე გახადა, დააფარა, წამალი ისევ დაალევინა და გვერდზე მიუჯდა. სანდროს მკვდარივით ეძინა შუადღემდე, ბარბარემ ვერაფრით დაიძინა, სამსახურში ისე წავიდა რომ არ იცოდა სანდრო როგორ იყო, მთელი დღე მასზე ფიქრობდა, რომ დაბრუნდა ისევ ეძინა ოშხარელს, მის ოთახში რომ შევიდა მაშინ იფშვნეტდა თვალებს, ხელები სულ დაკაწრული ჰქონდა და გაოცებული დაჰყურებდა თვითონაც.
-როგორ ხარ სანდრო? გაუღიმა ბარბარემ.
-კარგად, შენ? უკეთესად ჩანდა ოშხარელი.
-მეც ისე როგორც შენ, სიცხე ისევ გაქვს ალექსანდრე?
-არა, მადლობა გუშინდელისთვის, რა მაინტერესებს იცი ბუნდოვნად მახსოვს, კონსტანტინემ რა თქვა?
-ყველაფერი რაც იმ დღეს მოხდა, ბარბარემ თავი დახარა.
-მივახრჩობ მაგ უბედურს, ჩაიბურტყუნა.
-სანდრო მერე ვილაპარაკოთ, რაღაც უნდა გითხრა.
-კარგი ახლა წყალს გადავივლებ და მერე ვილაპარაკოთ,რა ტყიურივით ვარ, ხელებს უყურებდა და ვერ იჯერებდა. გამოვიდა თუ არა კონსტანტინესტან შებრახუნდა, კოსტა უკვე ელოდებოდა.
-იცი შენ საქციელს რა ქვია? ადამიანს რომელსაც ენაზე კბილის დაჭერა არ შეუძლია იცი რას ეძახიან? სანდროს ხმა ჩახლეჩილი იყო, მაგრამ მაინც ჩანდა გაბრაზებული ტონი.
-რა მნიშვნელობა აქვს რა ქვიათ, მთავარია მე ვგრძ ობ თუ არა ასეთად თავს, სანდრო გახევდა. კოსტასგან არ მოელოდა. მისი ცვლილება აშკარა იყო და ღრმად გულში გაუხარდა.
-რა?
-მეტს ვერ მოვითმენდი, აღარ შემეძლო, ბოდიში სანდრო რო ვერ შევინახე, მაგრამ ასე უფრო სწორად მიმაჩნდა და ახლა შეგიძლია რაც გინდა მითხრა, მე მაინც ვთხლი რო მართალი ვარ.
-მართალი ხარ? ვისთან ხარ მართალი კონსტანტინე, მამასთვის იცი ეს რა იქნება? არ გიფიქრია?
-მე შენზეც ვიფიქრე.
-რატო მერე? მე სულ არ მანაღვლებდა თუ მადანაშაულებდა, ეს არ მამძიმებდა იმიტო რომ ვიცოდი მე არაფერ შუაიჳ ვიყავი, ასე მამაც უკეთესად იყო და მეც. ახლა?
-მე ვიყავი ცუდად მე, მაიძულებ რო მოვიტყუო დამანებე თავი, დამანებე რააა, მამამ უამრავი შეცდომა დაუშვა შენთან და ამიტომ ვუთხარი იმედია დრო ეყოფა გამოსასწორებლად. სანდრო მიხვდა რა მძიმე იყო ამდენი ხანი ამის ატანა კოსტასთვის. საწოლზე ჩამოუჯდა და ახლოს მიიყვანა, მერე თმა გადაუწია და ჩაიხუტა.
-შენ ხარ ჩემი ძმა. ყველანაირი გაგებით კოსტალა. კიბეებზე სიცილით ჩამოდიოდნენ, სანდროს ბარბარე უნდა ენახა დაბლა იყო სამზარეულოში.
-იცი სანდრო ჩემი გუნდის სპონსორმა რო დაფინანსება შეგვიწყვიტა? გამომცდელად კითხა კოსტამ.
-დეგენერატი, ჩაიდუდღუნა ალექსანდრემ.
-შემთხვევით შენ ხო არ აფინანსებდი ჩემ დამფინანსებელს, გაეცინა კონსტანტინეს. ბარბარემაც ვერ შეიკავა სიცილი სანდროს გაბრაზებულ სახეს რო შეხედა.
-აუ რა იდიოტია ტო, დეგენერატი 1 თვე ვერ გაქაჩა, არადა მართლა მეგობრად ვთხლიდი, სანდროს სულ გაუფუჭდა ხასიათი. ბარბარე და კონსტანტინე ფხუკუნობდნენ.
-რა გაცინებთ ერთი? შენ მეტი რა გინდა ახლა სულ აღარ ითამაშებ სიზარმაცის ხორცშესხმავ.
-როგორ გეკადრება. პირიქით უნდა ვახვეწნინო რომ ოდესმე ჩემი გუნდის დაფინანსების უფლება მოიპოვოს, აი ნახავ შეგეხვეწება რომ ჩემი თამაშის ბილეთი გაუჩალიჩო ამერიკის საკალათბურთო ლიგაში რო ვიქნები და შენ რა თქმა უნდა უარს აჯახებ.
-ვააა ამბიცია ულევი გაქვს კოსტალა, იმედია მე მაინც მაღირსებ ბილეთს ან თქვენი ნახვისთვის უამრავი პროცედურა არ დამჭირდება.
-როგორ გეკადრება. უბრალოდ წინასწარ შემითანხმდები რომ მნახო.
-როგორ მეკადრება და ძვლებს დაგიმტვრევ ეგრე რომ ოდესმე გააკეთო.
-რომ გითხრა გამიკვირდება მოგატყუებ. სანდრომ ხელი წამოარტყა კოსტალას. ბარბარეს ანიშნა რო შეეძლო მასთან ლაპარაკი.
-სანდრო, დაიწყო ბარბარემ მინდა რომ ერთად გავხსნათ კაფე ან პატარა რესტორანი, ან რა ვიცი რაც უფრო ხელმისაწვდომი იქნება რომ ამ მდგომარეობიდან გამოვიდეთ.
-გამოვალ ამ მდგომარეობიდან, აუცილებლად, აშკარად უკეთესად იყო ალექსანდრე, ისე კაფე სჯობს, რესტორნისთვის ჯერ არ გვექნება საშუალება, მერე შეიძლება მაგაზეც ვიფიქროთ. ბარბარეს გაეღიმა.
-ეკონომისტი უკვე გყავს.
-აჰააა, ანუ არ ვეძებო სხვა? გაეღიმა სანდროს.
-არა არ უნდა ეძებო სხვა, მრავალმნიშვნელოვნად უპასუხა ბარბარემ ასეთსავე კითხვას.
-სახელი რა დავარქვათ?
-არ ვიცი მოვიფიქროთ, მე რაღაცებს გავამზადებ, საჭირო ხარჯებს, აღრიცხვებს, შენ დასარეგისტრირებელი დოკუმენტები მოამზადე, ყველაფერი ზუსტად უნდა გავწეროთ, რომ გაუთვალისწინებელი ხარჯები მაქსიმალურად შევამციროთ. სანდრო სხვა მხარეს იყურებოდა და უბრალოდ იღიმოდა. სახე მაშინ შეეცვალა, როცა პოლიციის მანქნაა დაინახა, გამორკვევა ვერ მოასწრო, როცა უკვე ხელებს უგრეხდნენ.
-ერთი წამი, რა ხდება?
-თქვენ უფლება გაქვთ გამოიყენოთ....
-ჯანდაბა ვიცი რისი უფლებაც მაქვს, დაიყვირა სანდრომ, დაკავების ორდერი მაჩვენეთ და რაში მედება ბრალი. რაღაც ფურცელი აუფრიალდა თვალწინ
-საქართველოს სისხლის სამართლის 137 მუხლით, სანდროს მუხლები მოეკვეთა მაშინვე ბარბარეს გახედა,-ბრალი გედებათ გაუპატიურებაში. ბარბარეს სახეზე წაკითხულმა მთელი დედამიწა ამოუყირავა, ყველაფერი ჩამოუშალა და მორჩილად ჩაჯდა მანქანაში. იცოდა რომ იმსახურებდა, იცოდა რომ ეკუთვნოდა, მაგრამ არ მოელოდა, არ ეგონა და ახლა ტკიოდა ტკიოდა ის რომ თავს ოცნების უფლება მისცა, რომ შეეძლო ამ ყვლაფერს გადახტომოდა, სინამდვილეში კი მხოლოდ ახტომას ცდილობდა, რომელიც თავიდანვე დასაღუპად იყო განწირული.

***

გაუგონარი ტკივილი და აუტანელი განცდა, ოთახში არ ახსოვს როგორ ავარდა, მთელი სხეული ტკიოდა, ძლივს მიასწრო ბალიშამდე რო ხმამაღლა არ ეტირა, მასაც თავზე ჩამოექცა ყველაფერი, ისიც ახლა საშჳნლად იყო და უფრო უარესადაც, როგორ უნდოდა ხმამაღლა ეტირა, ამ ყველაფერმა განვლილმა 4 წელმა ყველაფერი გაუნადგურა, ყველა ოცნება, გაუგონარი ტანჯვა აჩვენა, ცოცხლა დამარხა და ახლა ყველაზე ცუდად იყო. რუსუდანი ოთახში შემოვარდა.
-ბარბარე რა მოხდა? ხმა ძლივს დაიმორჩილა ქალმა.
-სანდრო დაიჭირეს, გაუპატიურებისთვის, ძლივს ამოისლუკუნა ბარბარემ.
-შენ? ბარბარე ეს შენ გააკეთე? მითხარი გთხოვ არ გაგამტყუვნებ, შენ ამის უფლება გქონდა და შეიძლება ასე უკეთესიც იყო. ბარბარეს გაუკვირდა რო იცოდა რუსუდანმა.
-არა მე არა, ამას როგორ ვიზავდი? რუსუდანს ცხელი წყალი გადაესხა, მთელი სხეული აეწვა, ახლა ისიც იმას ფიქრობდა რასაც ბარბარე.სხვასაც იგივე თუ გაუკეთა, ეს ფიქრი ტანჯავდა ორივეს, ვერც ერთი ხმას ვერ იღებდა. ახლა დუმილი ამბობდა ყველაზე მეტს. ოთახში ბოლტას სცემდა, ლოცულობდა, ეშინოდა, ფიქრობდა, გული ელეოდა., აზრები უწყდებოდა, საგნები მოძრაობდა, ყველაფერი ეწვოდა. კაკუნმა გამოაფხიზლა, ბექამ შემოყო ტავი ოთახში. სახე სულ წაშლილი ჰქონდა.
-შეიძლება ბარბარე?
-კი ბექა შემოდი, ბარბარე მისგან ელოდა რამის თქმას და თვალებშჳ შეშჳნებული უყურებდა.
-ბარბარე ვიცი რო არ მაქ უფლება შენ ამაზე გელაპარაკო, სანდროც ალბათ არ მაპატიებს, მაგრამ ჩემი მეგობარია იცი როგორ მიყვარს,ვიცნობ და ამიტო ყველაფერს უფრო რთულად აღვიქვავ.
-ბექა ნახეე?
-ვიყავი მაგრამ არ მელაპარაკა, არაფერი უთქვამს. ბარბარე შენი ჩვენება აუცილებელი იქნება.
-ჩემი? რატო? დაიბნა ბარბარე.
-რას ჰქვია რატო ბარბარე? ბექა უფრო დაიბნა. შენ ხარ დაზარალებული.
-რა? ვინ უჩივლა ბექა? ჯანდაბა, ბარბარე საწოლზე დაეშვა, ვერაფერს ამბობდა, ცრემლები ახრჩობდა.
-თამუნამ.
-როგორ გაბედა? რა უფლება ჰქონდა?ან საიდან გაიგო? ბარბარეს თავში ეს კითხვები ერთმანეთს ასკდებოდა.
-ალბათ გაიგონა არ ვიცი, სანდროს გამოუშვებენ, არ აქვთ დაკავების საფუძველი, მაგრამ გამოძიება გაგრძელდება თუ შენ არ....
-კარგი ბექა წავიდეთ, არ დაასრულებინა ბოლომდე ბარბარემ ფეხზე წამოდგა. ბექამ იცოდა რო ეს რაც ახლა ბარბარეს უთხრა სანდროს რო გაეგო გაგიჟდებოდა, ფაქტობრივად თხოვა რო მოეტყუებინა, მისი ჯალათი რო ციხიდან გამოსულიყო. სანდრო დაკითხვაზე ყავდათ, როცა თორნიკე და ბარბარე შევიდნენ, თორნიკე ადვოკატი იყო, ბარბარე მოწმის სახით უნდა დაკითხულიყო. სანდრო ხმას არ იღებდა არაფერზე, გაურკვეველი მიმართულებით იყურებოდა გაურკვეველი აზრით, მხოლოდ ის უნდოდა რო ციხეში ჩამჯდარიყო, რამენაირად ეგო პასუხი იქნებ ეს გაუჩერებელი შჳნაგანი ხმა გაეჩერებინა, ცოტათი შეემსუბუქებინა. გამომძჳებელმა მთელი ყურადრება ბარბარეზე გადაიტანა, სანდრო არ შემობრუნებულა ხმა გაიგონა მხოლოდ და ეს საკმარისი იყო რო გული შეკუმშვოდა. ვერ გებულობდა ნორმალურად რაზე ლაპარაკობდნენ, ბარბარე პასუხიბდა, მაგრამ არაფერი ესმოდა ოშხარელს, რამდენჯერმე მოკრა ყური ფრაზებს.
-თქვენ უარყოფთ რომ სქესობრივი აქტი მოხდა თქვენ შორის?!
-არა, არ ვუარყობ.
-მაშინ ბრალს დებთ ალექსანდრე ოშხარელს...
-არ ვუარყოფ რო მოხდა, მაგრამ ჩემი ნებით, ოდნავადაც არ აკანკალებია ხმა ბარბარეს ამის თქმის დროს, სანდროს უფრო და უფრო ესხმებოდა ცხელი წყალი. ამის მოტმენა არ შეეძლო, ახლა მისი სასჯელისგან გათავისუფლება იყო ყველაზე დიდი ტანჯვა მისთვის, ვერ მოითმინა, ვერ გაძლო რო ბარბარე იძულებული იყო მოეტყუა, ეს სიტყვები ეთქვა, მას მერე რა მდგომარეობაშიც ახსოვდა ოშხარელს.
-უკაცრავად მაგრამ მე არ მესმის რატომ ამბობს ამას ქალბატონი ბარბარე...... სანდრო სიმართლის თქმას აპირებდა როცა ბარბარეს სიტყვებმა მთლიანად გაბზარა, დაამსხვრია და ორგანოები შეუკუმშა.
-მე მიყვარს ჩემი ქმარი და არ მესმის რატომ ან ვის გამო გახდა ეს თემა სამართალდამცავების განხილვის საგანი, მე პირადად არ განმიცხადებია საჩივარი. სანდრო შეკრთა, ჯერ იმ სიტყვამ „მიყვარს“ როლმელიც ექოსავით ჩაესმა რამდენჯერმე, თავბრუ დაახვია და აქედან იმან გამოარკვია რო ბარბარეს არ უჩივლია.
-უკაცრავად ვინ შემოიტანა საჩივარი? ახლაღა დაინტერესდა მხოლოდ ამ ფაქტით.
-თამარ ოშხარელმა, რადგან არ არსებობს საფუძველი გამოძიება შეწყდება და თქვენ გათავისუფლდებით. არ ახსოვს იქიდან როგორ გამოვიდა, როცა ბორკილებს ხსნიდნენ ჯაბას სახის დანახვაზე გაეცინა, თვალს არ აშჴრებდა ჯიშკარიანი სმართალდამცავებს, ოდნავ რო ეუხეშად მზად იყო ცოცხლად გაებრდღვნა ყველა, ამიტომ ბექას ყავდა ჩაბღუჯული სვანი ძმაკაცი. სამივემ იცოდა რო სანდრო დამანშავე იყო, ბექამ და ერეკლემ სანდროსგან, თორნიკეს დიდი ფიქრი არ დაჭირვებია რო მიმხვდარიყო, მარტო ჯაბა იყო ისე რო ვერც დააჯერებდი ამას, სულ იგინებოდა როგორ გაუბედეს მის ძმაკაცს ამის დაბრალება და ახლა გაირკვა სიმართლე, ამიტო გახარებული და გაბადრული უყურებდა სანდროს, ეს ყველაზე მეტად ტკენდა გულს ოშხარელს, ამხელა ნდობა და მაინც გაცრუებული იმედი, ჯაბას სიალალე და სისუფთავე ტკენდა ყველაფერს.
-ხვალე მოვალთ სანდრიკო უნდა გნახოთ, ბექა ისევ გამასხარავდა რო ყველაფერი მშვიდად დაიგულა.
-კარგი, მადლობა ბიჭებო. სანდრო საშინლად სევდიანი იყო, ერეკლეს მხარზე ხელი დაადო და გაუღიმა. სილურჯეები გადასვლოდა, მაგრამ იმ ჩხუბის შემდეგ საშინლად მორიდებული იყო, სანდროსი რცხვენოდა რო აანალიზებდა მის საქციელს რა შეიძლება მოყოლოდა.
-როგორ გაგიხარდა ჩვენ რო მოვდივართ, ასეც არ შეიძლება სანდრიკო გული არ გაგისკდესი სიხარულისგან.
-ნუ ჩერჩეტობ ბექა რა. ძლივს შესამჩნევად გაეღიმა სანდროს. შესულები არ იყვნენ სახლში, სანდრომ ხელი ძიერად მოკიდა მაჯაში და ოთახში აიყვანა.
-ანუ შენ არ გიჩივლია?
-პასუხი ისედაც იცი და რატო მეკითხები. ან ის რას ნიშნავდა როცა გინდოდა ყველაფერი გეთქვა, მე არ მეკითხები? ან ამ სიტოაციაშ შენ ოჯახზე არ ფიქრობ? შენ რო ახლა ციხეში იჯდე რა უნდა ქნან? სანდრო გრძNობდა რო ბარბარე ცდილობდა მისი „მიყვარხარს“ გადაფარვას, ახლა არაფერი უპასუხა ამაზე.
-მაშინ ის სახე რას ნიშნავდა?
-რა სახე სანდრო? ბარბარე გაწითლდა.
-აი ის გამოხედვა, დღეს დილით პოლიცია რო მოვიდა, ამიხსენი.
-არ მესმის რაზე ლაპარაკობ სანდრო?
-კარგად გესმის ყველაფერი გესმის, მეგონა რო იმიტო გქონდა ისეთი სახე შენ გააკეთე ეს, ვერ წარმოიდგენ როგორ მერჩივნა ეს ვარიანტი იმას რასაც ახლა ვფიქრობ.
-არ გინდა..
-რა არ მინდა? დაიღრიალა ალექსანდრემ, ის არ მინდა რო გეგონა სხვაც გავაუპატიურე? პირველი აზრი ხო ეს გაგიჩნდა? მე შენ მართლა ვინ გგონივარ? რადგან ეს ერთხელ გავაკეთე გგონია რო, სამყაროს დანარჩენი უბედურებაც ჩემი ბრალია?
-მე ეგ არ მიგულისხმია.
-შენ არა მაგრამ შენმა მეხსიერებამ? შენმა სულმა, შენმა გონებამ მე დაუფიქრებლად შემრაცხა მოძალადედ, ამას ვერ გავექცევით, აი ამის მეშინოდა, არ ვიცი როგორი კაცები იყვნენ შენ გარშემო მტელი ცხოვრება, როგორია მამაშენი, ან შენი ბიძაშვილები, მეგობრები, ვაჩე მაგრამ მე ამის ატანა არ შემიძლია, ჯანდაბა ამის დედაც, მაგიდაა ააყირავა წყობიდან გამოსულმა.- შენ მე ვინმეშჳ ხო არ გეშლები? არაფერი გამოვა, ასე არ შემიძლია, ჯანდაბა რამ შემაყვარა შენი თავი რატო არ დავეტიე ჩემს ადგილას, რატო ავიტკიე თავი, ახლა უბრალოდ არ ვიცი ამ შეგრძნებამ შეიძლება გამაგიჟოს, მე უნდა მენდობოდე გესმის, უნდა მენდობოდე და უნდა მეყრდნობოდე, რო ხედავდე კაცს ვკლავ, შენი თვალით რო ხედავდე, მანამ დაიჯერებ რო დამნაშავე ვარ მე უნდა მკითხო და ნანახის მიუხედავად ის უნდა დიჯერო რასაც მე გეტყვი, ესაა ნდობა და არა გულისტკივილი იმის გამო რო არ გინდა ვინმე ცუდად იყოს. მე რო გეუბნები მიყვარხარ მეთქი შიგ იგულისხმება ყველაფერი, სიყვარული მხოლოდ ერძთმანეთის დანახვაზე გულის აჩქარებაა არაა რადგან ეს შეიძლება გავიდეს მაგრამ ერთგულება, ნდობა, პატივისცემა ამათ გარეშე ეს გრძნობა სიძულვილს უფრო ჰგავს. მე უნდა ვიყო შენი დასაყრდენი, ყველა შემთხვევაში ყველა სიტოაციაში უნდა იცოდე როგორ მოვიქცევი, და მეც როცა შენკენ გამოვიხედავ უნდა შემეძლოს დაგეყრდნო, შენ თვალებს დავეყრდნო რომელიც დამანახებს რო ჩემი გჯერა და ჩემტვის ეს ყველაფერი იქნება, დანარჩენის აზრი ფეხებზე მ.კიდია, რადგან შენ ხარ ჩემი სამყარო და შენი უნდობლობა დამშილის. არაფერიი გამოგვივა, მე ამას ვერ შევეგუები, თუ ჩვენი ურთიერთობა ვერასდროს მიაღწევს იდეალურს, მაშინ არც იარსებებს, თუ ოდნავი ხინჯი მაინც ექნება, მირჩევნია რო საერთოდ არ გხედავდე, ან ამას მივაღწევთ ან ერთმანეთის ტანჯვას სამუდამოდ გავაგრძელებთ სანამ ეს ყველაფერი არ შემიწირავს. ამ მეხსიერებას ვერასოდეს მოვუხერხებ რამეს, შენში ყოველტვის მოძალადე ვიქნები და ამას არ შევეგუები, ამას შევაკვდები იცოდე, როგორც არ უნდა გვიყვარდეს ერთმანეთი ამას ვერ გავექცევით მე კი არ მოვითმენ, ვერ მოვითმენ, მე ასეთი ვარ ვეღარაფერი შემცვლის, ვერ ავიტან შენს უნდობლობას, გამორიცხულია ბარბარე, გამორიცხული. ჩახლეჩილი ხმით ღრიალებდა ალექსანდრე, ოთახშჳ ვერავინ გაბედა შესვლა, თითქმის ყველაფერი დალეწა, ბარბარე გაუნძრევლად იდგა და ცრემლები მოდიოდა.
-შენ? შენთვითონ მენდობი? შენ მეუბნები რო გიყვარვარ, მე ეგ არ მითქვამს, მაგრამ ეს ხელს არ გიშლის რო არ მენდო პირველი ის დაიჯერე რო შემეძლო შენთვის მეჩივლა. შენი სახე რო დაგენახა ახლა თავს უფლებას არ მისცემდი იმაზე გელაპარაკა რაც მეთვითონაც კარგად ვიცი. სანდროს მუხლები მოეკვეთა, სიმართლეს მთელი ძალით შეასკდა და ახლა ძვლები თითქოს გადაუტეხეს, თავზე შემოდებული ხელებით ოთახშჳ ბოლტას სცემდა, გრძნობდა როგორ იყო გაწოლილი მეხსიერების მუდმივობა ბარბარესკენ მიმავალ გზაზე.ფიქრობდა იმაზე რო უფროდაუფრო შეუძლებლად მიაჩნდა ბარბარესთან ყოფნა და უფრო და უფრო უყვარდებოდა, ეს ტანჯვას გაუსაძლის ხდიდა. თვალები წყლით აევსო, ბარბარესთან მივიდა, მხრებხე ხელი ჩამოუსვა, თითები ხელებში მოიქცია და აკოცა ხელისგულებზე.
-მაპატიე გთხოვ. უხმოდ მოსდიოდათ ორივეს ცრემლები, ერთმანეთზე მჭიდროდ იყვნენ მიხუტებულები, მაგრამ მაინც შორი იყო ერთმანეთის გულები, გონება ჯალათივით ადგათ თავზე და ერთად ყოფნის თვეებს თვლიდა.
-თმა უკვე გაგეზარდა, გაეღიმა სანდროს, უკვე თავისუფლად გეკვრება, უკან გადაუწია და მის თვალებს დააცქერდა, ტავის თავს ხედავდა მის თვალებში, თვალებზე კოცნიდა, ცრემლებს უმშრალებდა, მხურვალე ბაგეები მტელ სახეზე დაცურავდა, გადაადგილება და განძრევა არ შეეძლო, ტანით მიიკრო და მის გადაწულ კისერს დაწვდა მკერდამდე ასე ჩავიდა, ნაზად დააწვინა საწოლზე.
-არ გვინდა გთხოვ, ძლივს ამოილუღლუღა და სანდროს ჩაეხუტა. ასე ჩახუტებულს მშვიდად ჩაეძინა, ისე დაღამდა არც ერთი განძრეულა, ღამე საშინელი ჭექა-ქუხილი იყო, სანდროს ისედაც არ ეძინა ყოველ წამს იმახსოვრებდა კუდიანთან ყოფნის, პატარა ბავშვივით შეიშმუშნა ბარბარე, ღამე რო გაანალიზა სანდროსთან იყო მიკრული მაშჳნვე გვერძე გაიწია, სანდროს თვალები დახუჭული ჰქონდა, იმხელა გრუხუნი იყო ბარბარე შეხტა და მტელი ძალით მიეხუტა ალექსანდრეს, რომელსაც სახე ღიმილმა გაუპო.დილით უჩვეულოდ სასიამოვნოდ გაეღვიძა, დიდი ხანია უცხო იყო მისთვის ეს განცდა, შუბლი ეგონა ეჩხვლიტებოდა, სასაცილოდ ეღატუნებოდა, სანდროს წვერი იყო რო ერჭობოდა, სიცილი ლამის აუვარდა, მაგრამ ოშხარელს ეძინა და თავი შეიკავვა, მხოლოდ დილით ახერხებდა ნორმალურად ჩაძინებას და არ უნდოდა ძილი დაეფრთხო. თამუნას ხმამ გამოაფხიზლა სანდრო. მაგრამ თვალი არ გაახილა მასტან ლაპარაკი არ უნდოდა არც ბარბარეს უთქვამს რამე, თამუნას ოთახში ჩაი შემოქონდა და ჩახუტებულები რო დაინახა სახეზე ყველა ემოცია შეახმა და ლანგრიანა ოთახიდან გავიდა.
–შენთან მოქონდა ჩაი, ვერ მოითმინა ბარბარემ!
–მერე ისევ წაიღო, გაეცინა სანდროს, ბარბარე მოიღუშა.
–კაცი რო ცოლთან ჩახუტებულია ის ჩაის ღირსი არაა, ბარბარეს ეჭვიანობამ ხასიათი გამოუკეთა ოშხარელს.
–ხო იმან სულ ყავა უნდა სვას თანაც უშაქრო თითს სასაცილოდ ატრიალებდა სანდროს სახეზე კუდიანი და ორივე სიცილს ვერ იკავებდა.
ბარბარემ ტავი ვერ შეიკავა თამუნასთან შევიდა ოტახში,მარტო იმიტო არ უყვირა რო ქეთო ყავდა მიხუტებული და ტიროდა, იმხელა ტკივილი ამოიკითხა მის თვალებშ რო ხმა ვეღარ გაიღო, თამუნა თავისით გამოვიდა ოთახიდან სალაარაკოდ.
–არ მესმის ტამუნა ეს რატო გააკეთე?
–სწორად მიმაჩნდა.
–რატო? ეს ყველაფერი მე გადავიტანე და არა შენ, მე არ მიჩივლია და ასე უხეშად რატო ერევი ჩემ ცხოვრებაშ, მამაჩემმა რო ეს გაიგოს მოკვდება, რატო არ მკითხე.
–მე ეს სანდროსთვის გავაკეთე, შენ თუ ვერ ხვდები გეტყვი რო ასე დიდ ხანს ვერ გაძლებს, მარტივად გეტყვი რო მოკვდება, ნელ–ნელა ვერ გრძნობ რო ორგანიზმი ეშლება? შენ აქამდე არ იცნობდი და არ იცი როგორი იყო, ამიტო საგანგაშსაც ვერაფერს ხედავ, მაგრამ რეალურად ისეა შეცვლილი რო მართლა მეშინია.
–მეორედ არ გაბედო ასე ჩაერიო ჩვენ ცხოვრებაში, ცრემლები და გაუჩერებელი ტკივილი ჩადგა კუდიანის თვალებში.
ჩუმად, შეუთანხმებლად მიღებულმა გადაწყვეტილებამ მათი ურთიერთობა გააუმჯობესა, სანდროც არ ერიდებოდა მასთან სიახლოვეს, მოსვლისას ოთახში არ შერბოდა, უკვე შეეძოთ იმაზეც ეცინათ რო რაღაცის საყიდელი ფული არ დარჩათ, სამაგიეროდ ეზოში ხშირად ანთებდნენ კოცონს, ბავშვები ირგვლივ დარბოდნენ, რუსუდანის ხასიათიც გაუმჯობესდა. ორივემ თავიანთთვის გადაწყვიტა რო დარჩენილი 4 თვე სხვანაირი ყოფილიყო დროის ამოწურვის სიახლოვე სხვანაირად მოქცევას აიძულებდათ. ხშირად სანდროს ეშნოდა ბარბარეს ქცევის იმდენად ბუნებრივი და თავისუფალი იყო ურთიერთობაშ რო ეჭვი ეპარებოდა რო რაიმეს გრძნობდა მის მიმართ, მეგობრისას უფრო ჰგავდა მისი გამოხედვა, მზრუნველობა. ამაზე აღარ ფიქრობდა, დრო იყო აქ ყველაფრის განმსაზღვრელი. კოცონის ირგვლივ ადგენდნენ იდეებს როგორ მოეწყოთ კაფე, ყველა დეტალს ითვალისწინებდნენ, კამათობდნენ უამრავს, ის რაც სანდროს უნდოდა ბარბარეს აზრით ხარჯებს ფუჭად გაბერავდა.
–ბარბარე კარგი რა ასე ერთი ჩვეულებრივი მოსაბეზრებელი კაფე გამოვა სადაც მეც კი არ მენდომება შესვლა.
–სანდრო მაგ საბუთებს გადახედე, მენიუზე შეგიძლია შეიტანო შესწორებები მხოლოდ 2 პროდუქტში მაქსიმუმ, ბარბარე არაფერს აცლიდა ისეტი მტკიცე და მკაცრი იყო რო სანდროს ეცინებოდა. ჯობს ჩვეულებრივი იყოს და მერე "გარდაქმნა" ვიდრე საოცრების კეთების დროს არაფერი შეგრჩეს.
–ოხ ეს ეკონომისტები რა მშრალები ხართ.
–ბოდიში იურისტებივიტ ვერ ვცურავთ კრეატიულობის ოკეანეში, რეალიზმთან ძალიან ახლოს ვართ.გაეღიმა კუდიანს.
–სამაგიეროდ იუმორში არაგიშავთ.
–ისე რა კრეატიულობაზე ვლაპარაკობ ერთი სახელი ვერ მოიფიქრე, გაეცინა ბარბარეს.
–როგორ ვერ მოვიფიქრე, გაიჭიმა ალექსანდრე.
–მერე არ უნდა გეთქვა, რა მოიფიქრე?
–სანბარე. თვითონაც გაუკვირდა იმ წამს მოფიქრებული ასე რო მოეწონა.
–რა?
–კარგი არ დაიწყო პირველი რატო შენი სახელის დასაწყისი უბრალოდ ასე ჩაჯდა თორემ მე თავგადაკლული მომხრე ვარ გენდერული თანასწორობის კონსტიტუციაში მხოლოდ, ოჯახს გარეთ, სიცილი ვეღარ შეიკავა ოშხარელმა, ბარბარემ მხარზე წაარტყა ხელი.
–კარგია მომეწონა, გაეღიმა ბარბარეს.
–სანდრო რა მაინტერესებს ის ფული რითაც შენობის ხარჯებს ვისტუმრებთ საიდან მოიტანე? გამომცდელად შეხედა ბარბარემ. დიდი ხანია ამის კითხვა უნდოდა, მაგრამ ვერ ბედავდა.
–არ მესმის რატო მეკითხები, ძლივს გადაყლაპა ნერწყვი ოშხარელმა.
–რა არ გესმის? ახლა აშკარად არ გქონდა ამხელა თანხა. ვერ იტყუებოდა სანდრო, ვერც სიმართლეს ამბობდა, ბარბარეც არ ეშვებოდა.
–მარტო იმის თქმა შემიძლია რო მე არ მრცხვენია ამ ფულის გამო, ჩემ თავთან, შეუმჩნევლად დააყოლა. მალევე ადგა ფეხზე ოშხარელი აშკარად შეეტყო ხასიათის გაუარესება.
***
ბარბარე აღარ ჩააცივდა, მიხვდა რო ალექსანდრეს ნათქვამი შეეძლო გაუაზრებლად, შეფასებიის გარეშე დაეჯერებინა, ამხელა ნდობა ჩამოუყალიბდა კაცის მიმართ ვისიც ყველაზე მეტად ეშინოდა, ვინც ყველაზე საშინლად მიაჩნდა, თუმცა იმასაც ხვდებოდა რო რაღაც არ იყო ისე მარტივად როგორც ჩანდა.
თავის ოთახში შესვლა არ უნდოდა, არც ეძჳნებოდა, ტკივილი თავს არ ანებებდა, მაგრამ მაინც უფრო უკეთესად იყო. თითქოს გაჭირებამ ამ ცხოვრებასთან უფრო დააახლოვა, ახლა ფეხით ხშირად უწევდა სიარული და დაღლის მიუხედავად პატარა მწვანე ბალახსაც სხვანაირად აღიქვამდა, წვიმის მოსვლა შვება იყო და შიგ მოყოლა პატარა ბავშვივით უხაროდა ოშხარელს, როგორ სველდებოდა მთლიანად თითქოს წვიმა თავგამოდებით ცდილობდა მისი ცოდვებისგან გაწმენდას, მაგრამ არაფერი გამოდიოდა, ცოდვა შიგინით იყო, გონებაშჳ, მეხსიერებაში მტკიცედ ამოტვიფრული და ჩაბეჭდილი. რამდენჯერ მონდომებია მინდვრის ყვავილის მოწყვეტა და ბარბარესთვის მიცემა, რამდენჯერ გადაუფიქრია და გაუაზრებია რეალობა.
-ცანდლო, გიოს უთხარი მირტკავს, გამოიქცა ქეთო სამზარეულოდან და იქიდან შემართული ნაგაზი გამოეკიდა. გიორგის დანახვაზე ხარხარი აუტყდა, სასაცილოდ მოდევდა ტლიკინა დას, პატარა საქმის კაცი იყო უხმოდ აგვარებდა საქმეს.
-მერე შენც დაარტყი, მეტი ვერაფერი მოიფიქრა ოშხარელმა და ვერც კი გაიაზრა როგორ უბიძგა პატარებს ჩხუბისკენ.
-უფლო ძლიელია. დაიწუწუნა პატარამ.
-ნუ ინაზები ქეთევან 3 წლიტ პატარა როგორ უნდა გიბრიყვებდეს, სანდრო გამხიარულდა. გიორგიმ შეშჳნებულმა შეხედა იცოდა ბიძამისთან თანდასწრებით ქეთევანი ხელშეუხებელი იყო ამიტო შემართული ნაგაზი ცოტა მოეშვა და გაიღიმა.
-პატარა ნაგაზი შენ არ იცი რო გოგოს არ უნდა დაარტყა? მოუღატუნა სანდრომ. პირიქით რო ხედავდე შენ დას ვინმე რამეს ეუბნება უნდა აიღო ეს მუშტი ნახე, თან ხელით მუშტი შეაკვრევინა და უნდა დაარტყა, ცხვირი ყველაზე მგრძნობიარეა ამიტო აქ თუ დაარტყავ რამდენიმე წამს მოიგებ, აი მიდი დამარტყი, ხო ეგრე წამოიღე, გიორგიმ იმხელა დაარტყა რო სული გაუმწარდა სანდროს, კარებთან მდგარმა ბარბარემ სიცილი ვერ შეიკავა,
-რა გინდოდა რას ასწავლიდი, ოშხარელმა ხმა ვერ ამიიღო ცხვირი ეწოდა.
-აუ ეს ნაგაზი კი არა დათვია, რამხელა ჩამარტყა,, გიორგი ჩუმად იცინოდა და მორიდებისგან ბარბარეს ეფარებოდა.
-გიო მართლა გეუბნები ქეთოს ასე არ დაარტყა თორე ვეღარც ავაწყობთ.
-ქო ცანდრო ქო გეუბნები ძლიელია მეთქი, აქამდე ველეოდი აქლა აგალ მითმობს. უფრო მოისაწყლა თავი პატარა კუდიანმა.
დილით სახლი ეგონა მოძრაობდა, ხმაური პიკს აღწევდა, სწრაფად ჩაიცვა და დაბლა ჩაირბინა, ბიჭები იყვნენ მოსულები და ყველაფერი თავდაყირა იყო, ლევანი გერმანიიდან ჩამოვიდა და ახლა ბექა მონდომებიტ აცნობდა ბარბარეს და ენას არ აჩერებდა, ლევანიც ისეთი მასხარა იყო რო ყველაფერი აითვისა, სახლი ლამის გადადგეს, არც უკიტხავთ ვის ეძჳნა ვის არა ასე გაუფრთხილებლად დაადგნენ თავზე. ჯერ კიდევ ვერ გამოფხიზლებული სანდრო კიბეებზე იდგა თმაგაბურძგნული და ცდილობდა რამე ახსნა მოეძებნა რა ხდებოდა.
-ისადა ბექა ხო არ გამაღვიძე?
-მე რას მეკითხები სანდრიკო აბა რა ვიცი, ჩაიფხუკუნა ბექამ.
-ლექსო ჩამოდი სურპრიზი გვაქ, მაგიდის ქვეშ შეტენილი ლევანი ვეღარ ძლებდა უკვე, ჯაბამ ერთი ხელისმოსმით შეჩურთა კარების ხმა რო გაიგო.
-სურპრიზი თუ სურპრიზები? 4 სურპრიზი დამახტა ტავზე, სანდროს ეციებოდა.
-აიტ, 4 არა და საქმეც მაგაშჳა ხუთი არავის დააცადა ენაგრძელმა ბექამ სიტყვის თქმა და საზეიმოდ გამოაცხადა ლევანის ჩამობრძანება.
-ჰა ახლა გამოდი, ფეხი მიკრა ჯაბამ.
-რას გამჭედე ტო, ვეღარ გამოვდივარ მაცადე. გამეცალე რა, ჯაბა ისე ცდილობდა მის დაფარვას რო არ აცდიდა გამოსხვალს.
-ლევანი ჩამოვიდა? კიბები ისე სწრაფად ჩაირბინა თვალი ძლივს მოკრეს. როგორც იქნა დაკუნტული ლევანი გამოვიდა მაგიდიდან.
-ვააა ლევან როგორ ხარ? არ უნდა გეთქვა ტო? დაგხვდებოდით. გუგლსაც გამოაპარე შენი ჩამოსვლა? გაეცინა სანდროს და გადაეხვია.
-მაგაზე უარესი მე ვარ ხო იცი, ენა გამოუყო ლევანმა ბექას.
-როგორ გეკადრება, უბრალოდ სურპრიზი არ ჩაგიშასლეთ, ჩაიქირქილა ბექულიუსმა. ლევანი და ბექა ერტად აუტანლები იყვნენ, ორ ხმაშჳ ლაპარაკობდნენ, არაფერს აცდიდნენ ერთმანეთს, ბექა ყვებოდა რას აკეთებდა ლევანი გერმანიაში, ამაზე ლევანი ირეოდა,შენ უფრო იცი თუ მეო, ბექა ამაზე მაფიოზივით ჩაიცინებდა, რა თქმა უნდა, მე უკეთესად ვიციო. ბიჭებს ყველაფერი მოეტანათ რაც შეიძებოდა, პროდუქტები, სასმელები, რო უხერხულობაში არ ჩაეგდოთ,ამაზე სანდროს გაეღიმა.
-არ იყო საჭირო, ცოტა ეუხერხულა ალექსანდრეს. ბექა ვის დააცდიდა უხერხულობას თავში იმხელა წამოარტყა.
-ნუ ბჟუტურებ თორემ დაგჭრი. ასე იცოდა ხოლმე სასაცილოდ მუქარა ბექამ
მაგიდა უცბად გაშალეს, ალბათ იმიტო რო მხიარულობის გარდა იმ დროს ადგილი არაფრის იყო, სანდრო ლევანს ვერ შორდებოდა, ხან თავში წამოარტყავდა ხან ხელს დაარტყავდა, ასე იცოდა ყოველთვის სითბოს გამოხატვა ძმაკაცებთან ერიდებოდა სხვანაირად. ლევანიც იცინოდა და თვალებს ატრიალებდა რა გაეფუჭებინა და რაზე ემასხარავა.
-მოვიფიქრე, დაიწყო ყვირილი.
-რა მოიფიქრე? კითხა ერეკლემ მოჩვენებითი სერიოზულობით.
-ახლა ვთამაშობთ, ანუ კენჭს ვყრით და ვისაც ვინ ამოუვა იმაზე უნდა თქვას ისეთი ფაქტი რაც არავინ იცის, დიდი ხანია არ გვითამაშია. ფურცლები სწრაფად დაკუჭა ბექამ არც უკითხავთ ორ მასხარას უნდოდათ თუ არა დანარჩენებს და სასწრაფოდ დაარიგა. ყველას ბედნიერი სახე ჰქონდა სანდროს გარდა, ყველა მიხვდა რო ჯაბა შეხვდა.
-დაგასწარით ბოლო მე ვამბობ თორემ ყველაფერი ჩაიშლება, ჯაბა რო გამომეკიდება და რა ამბავს მოაწყობს, თქვა ოშხარელმა.
-რა გინდა ვერ შეედავები, სერიოზულად თქვა ბექამ, ჩემ მტერს ამის გაბრაზება, სვანურად თან.
-ჰა დაიწყე ლევან.
-კარგი ანუ ბექაზე ვამბობ, ესე იგი ახლა რაც შემიძლია გითხრათ ამ მასხარაზე, რაც თქვენ არ გეცოდინებათ, რადგან ჩემი კავშირები უფრო ღრმაა და აღარ დავიწყებ თავის ქებას ისედაც მაღიარებთ არის ის რო ბექულიუსი შეყვარებულია. კრესლოზე გადაწოლილ ბექას კოკა-კოლა გადაცდა, ისეთი ხმაური ატყდა ბავშვები გაოცებულები იყურებოდნენ.
-შე დებილო არ უნდა გეთქვა, რაა? ბექა შენ? როდის ტო? ვინაა? აუ კარგი რა რას მუდოობ? დეგენერატი ხარ, გერმანიიდან უნდა გაიგონ და აქვე ვიყავით, ეს ხმები ესმოდა და ასეთი ტავდაჭერილი ბექა არავის უნახავს.
-ხო კიდე გვანცა ქვია და ჩვენი ბექულიუსი იტანჯება იმას არ უყვარს.
-სადააა ეგრე იმას არ უყვარს, ეგ რა პონტია ერთი, დაიწყო ერეკლემ, ჩვენი ბექა ჩვენი სიამაყე, ჩვენი მასხარა, გამორიცხულია ვინმეს არ უყვარდეს, ხვალვე გადავდგებით ამ საქმეზე და ნახავ.
-ჯერ უნდა ვისწავლოო ასეთი რამეებისთვის არ მცალიაო, ასე გამომიცხადა, დარდით ჩაიდუდღუნა ბექამ.
-უნივერსტეტი რო იხსნება ბექას სახლში იცით ეგ ამბავიი? რას ჰქვია სწავლა და რამე მოიცა შენი ჭირიმე ამ საქმეს ისე მოვაგვარებთ ბექუნა რო ის გოგო გამოგეკიდება შენ ჩვენ დაგვიჯერე, სერიოზულად ლაპარაკობდა თორნიკე და ალექსანდრეს თვალს უკრავდა. ერეკლემ ლევნანზე თქვა რო ცხვირის ოპერაცია გაიკეტა ამაზე ყველა გადაირია ლევანი სულ თავისი ცხვირით ამაყობდა და სულ ტავის ქებაში იყო ახლა ყველა იცინოდა და უბრაზდებოდა.
-რაო სწორუპოვარი ცხვირი კუზანოოვის დამსახურებაა? ჩაიკეცა ბექა.
ასეტი ბევრი რამე თქვეს და მტელი სახლი ტავზე დაიმხეს, სანდროს ჯერი რო დადგა ფეხზე წამოდგა.
-ბარბარე გთხოვ ეგ კარი ღია იყოს, რა ვიცი მაინც, ისეთი რამის თქმას ვაპირებ, მგონია სისხლს აიღებს ჯიშკარიანი, ბავშვები გადამალეთ.
-ჰაა ახლა თქვი და დაამთავრე ეგეთიც არ ვარ ნუ აზვიადებ.
-ხოო, ესე იგი, სანდრომ მაისური გაისწორა, ყველა იცნობთ ჯაბას, ისიც იცით რო სხვანაირია, განსხვავებული და ზოგჯერ საოცარი, ამაზე გაეცინა, ანუ ახლა რისი თქმა მინდა, არ მინდოდა რო ეს ასეთ სიტოაციაშჳ მეთქვა, მაგრამ უნდა მეთქვა აუცილებლად..
-აუ სანდრო რას ამბობ ასეთს? აცქმუტუნდა ჯიშკარიანი.
-დაამთავრებინე ახლა, ბექა მოუთმენლობამ შეიპყრო.
-ხო, ჯაბას ხასიათი იცით და ბლა ბლა ბლააა, ჯანდაბა მე კართან დავდგები, თორემ გამბრდღვნის, კკარგია რო შენზე სწრაფი ვარ ჯიშკარიანი თორემ ალბათ შუაზე გადამტეხავ.
-აუ რას ამბობ ესეთს ახლა კარგი რაა, წამოიმართა ჯაბა.
-დაეტიე ერთ ადგილზე, ლევანმა ძლივს დასვა.
-ჯაბას უყვარს ბექას და ლიკა, სანდრო ადგილიდან მოწყდა, ჯაბას ეგონა სვანეთის მტელი მტები მხრებზე ელაგა ვერ ინძრეოდა, რამდენიმე წამს ასე თავზარდაცემული იყო და ისეთი სისწრაფით და რისხვიტ გაეკიდა ოშხარელს ბარბარეს ფერები გადაუვიდა.
-მოგკლავ, გეფიცები ყველაფერს, დაგმარხავ, ღრიალებდა ჯაბა.
-სანდრო ხეზე იყო ამძვრალი და ენას უყოფდა.
-კარგი ახლა ჯაბუნა დამშვიდდი, ნუ ბრაზუნობ რა, ასეთ რეაქციასაც არ ელოდა ალექსანდრე. ხეზე ასვლას ცდილობდა ჯიშკარიანი და რისხვას თვალებიდან ყრიდა. ლევანი და ერეკლე ძლივს აკავებდნენ. ბარბარეს სერიოზულად შეეშჳნდა. ჯაბა ღრიალს არ წყვეტდა იქვე ნაჯახს მოკრა თვალი და მთელი ძალით გაუქანა ხეს. მთელი ძალით ურტყვდა ვერავინ ეკარებოდა.
-აუ ჯიშკარიანი მანდ არ ჩამომიყვანო იმუქრებოდა სანდრო და სულ უფრო მაღლა მიიწევდა. სიცილს ვერაფრით იკავებდა.
-შენ თუ შუაზე არ გადაგტეხო ნახავ. მეგონა შენი ნდობა შეიძლებოდა, უნამუსო ხარ.
-ჯაბბა გაჩერდი ახლა, მტელი სერიოზულობით უთხრა ბექამ. ჯაბა გაშეშდა.
-მოიცადე ანუ ჩემი და გიყვარს და ისევ სანდროს ემუქრები? მე თავზე მახტები, საერთოდ არ მცემ პატივს? სანდროს რო არ ეთქვა ასე უტიფრად უნდა მომქცეოდი? ჯაბა აიტუზა, დაპატარავდა მტასავით კაცი.
-ბოდიშჳ რა ბექა. გეფიცები...
-რას მეფიცები? გამაგებინე რას მეფიცები? ამას კადრულობ და მეფიცები? კიდევ რამდენ ხანს უნდა დაგემალა? როგორ გაბედე ძმად გთვლიდი და მეგონა ჩემ დას მხოლოდ ძმასავით უყურებდი, შენ კიდე გარყვნილი ტიპი ხარ. ჯაბას თვალები აემღვრა.
-სანდროს ბოდიშჳ მოუხადე, მას რო არ ეთქვა შენ ამას არასოდეს გააკეთებდი და ასე თავზე გადამახტებოდი. სანდრო ხიდან ჩამოხტა, ჯაბამ ხელი ჩამოართვა, მოუბოდიშა, სანდრო გადაეხვია ვერაფრით იკავებდა ემოციებს.
-ჩემი დებილი, ასეთი როგორ ხარ ჯაბა, გეტყოდი მერვე საოცრება ხარ-თქო, მაგრამ პირველი ხარ. ბექას სერიოზული სახე დაეჯღანა, ვეღარაფრით ითმენდა სიცილს და ბოლოს მაინც აფხუკუნდა.
ჯაბა გაოცებული იყურებოდა. ვერაფერს მიხვდა, ბექამ სანდროს თვალი ცაუკრა და ჯაბასთან მივიდა.
-აი რა ხარ ასეთი? რა დებილი ხარ ტო, რომელი საუკუნეა რა ჩემი ძმაკაცის და მე ვინ მკითხავს, არა ახლა ისეც არ გაიგო, მაგრამ ყველგან სვანეთი კი არაა. შენ თუ ჩემი და გიყვარს ასე დებილივით უნდა იყო? არ უნდა უთხრა? ჯაბა გაურკვევლობის ბურუსშჳ იყო მთლიანად.
-იცოდი?
-გუგლი ტყუილად კი არაა, მაშინვე ვუთხარი ჯაბა, აბა შენ მაგას ვერ მოახერხებდი და დარჩებოდი ისე, სანდრო ლოყებს სასაცილოდ უწვალებდა თვალებგაბრწყინებულ ჯაბას.
-ჩემი და მეცოდება ამის ხელში, მაგრამ მაინც ყველაზე ბედნიერი იქნება, სანდროს ჩაჩურჩულა სიცილით ბექამ. ალექსანდრე მაშინვე ბარბარესთან მივიდა, შეშჳნებული რო იყურებოდა.
-მაპატიე რო შეგაშინე, მიეჩვევი, ეს სულ ასეა, ხელი გადახვია კუდიანს და მიიხუტა,
-მეგონა იმ ნაჯახს ჩაგარტყავდა, მაშჳნ რო წინ მდგარიყავი და არ გაქცეულიყავი მართლა მოგკლავდა.
-ხო და იმიტო გავიქეცი, მთლად ეგეთიც არაა, გამორიცხულია რამე დაგიშავოს, უბრალოდ ემოციებს თავისებურად გამოხატავს.უნდოდა სახლამდე მიმავალი გზა არასოდეს დამტავრებულიყო, მაგრამ რეალობის სიმწარეს მთელი არსებით გრძნობდა.
წარმოუდგენლად დატვირთული 4 თვე, ემოციები რომლის გააზრებასაც ვერ ასწრებ იმ მომენტში, როცა ვერ იაზრებ, როგორ შეიძლება იქცეს ადამიანი შენი ემოციური მეხსიერების განუყოფელ ნაწილად. განუსაზღვრელი მუშაობა, დაქანცული გრაფიკი და მაინც ულევი ენერგია, არ იღლებოდნენ, ერთმანეთის ყოფნა იყო ყველაზე მეტი ძალა, ეს ყველაფერი საოცრად ჩუმად ხდებოდა, შორიდან კარგ მეგობრებს ჰგავდნენ, ბარბარეს ვერ ამჩნევდა სხვა გრძნობას, ეს გულს საშინლად ტკენდა. ერთად დაწყებული ცხოვრება ტავიდან და პირველი მოგების სიხარული, საოცარი განცდა მოქონდა იმ ტანხას რასაც მუხლჩაუხრელი შრომით მოიპოვებდნენ, ბარბარე სამსახურის შემდეგ პირდაპირ კაფეშ მიდიოდა არანაირ საქმეს ერიდებოდა, რეცხავდა, ალაგება, წმენდდა, სანდრო ცდილობდა არაფერი გაეკეტებინა მისთვის, მაგრამ ჯიუტი თავადისქალი არ ემორჩილებოდა არც ერთ მითიტებას. საღამოს ერთად ალაგებდნენ, უყურებდა ბარბარე როგორ რეცხავდა სანდრო ჭურჭელს და ცრემლებს ძლივს იკავებდა, თვითონაც არ იცოდა რისი იყო ეს ცრემლები, გარდასულ დრეთა მშვენიერების განცდის, სიყვარულის, მეგობრობის, თუ მწარე რეალობის. უყურებდა და გრძნობდა როგორ შეიძლება კაცმა დარეცხოს ჭურჭელი ასე ქედმაღლურად, ჩუმი სიამაყით, რომელიც მხოლოდ იმას მეტყველებს რო ეს არის ყველაზე მეტად გამართლებული, ნაზად და ძლიერად, თვითონ სანდრო იყო ახლა მისთვის ერთი დიდი ამოუხსნელი განზომილება. ყველაფრით დატვირთული თვეები ბიჭების მხიარულება ადამიანის გამარჯვება მატერიალურზე, შეუცვლელი ურთიერთობები და ჩუმი დარდი იმისა რო სხვა დროს და სხვა ადგილას არ შეხვდა მას. ახლა თითქოს ომი იყო ბარბარეს გონებაში, ვერაფერს ალაგებდა, მხოლოდ დიდ გულისტკივილს გრძ ობდა წარსულის გამო, რომელიც აწმყოს მშვენიერებას შავი ბურუსივით დაყვებოდა.
–აუ სანდრო ესე იგი მინდა შემწვარი კართოფილი, პიცა, ანანასის წვენი, მხოლოდ შენ თუ მომიტან, სასაცილოდ ააწკაპუნა ხელები ბექამ.
–მე მოგიტან, წამოდგა ბარბარე.
–არ მოუტანო სითავხედის ემბლემა ხარ, გაეცინა სანდროს და რაც თხოოვა ხელს გამოაყოლა. იცინოდნენ ყველაფერზე, ბექა გვერდიდან არ შრდებოდა ალექსანდრეს, იხსენებდა უამრავ სისულელეებს თანაც ყვებოდა ზე გაზვიადების კონტექსტში, ამაზე სანდრო ძლივს ჩერდებოდა გაგლეჯვა უნდოდა, მაგრამ უკვე იმუნიტეტი ჰქონდა ბექას ხუმრობებზე გამომუშავებელი. კაფეშ რამდენიმე ნასვამი შემოვიდა, ბარბარს თვალს არ აშრებდნენ, რაღაცის შეკვეთა უნდოდათ ბარბარე მათკენ წავიდა, როცა მაჯაშ ხელი იგრძნო.
–შენ იყავი მე მივუტან, გაუღიმა ალექსანდრემ ტუჩებით და თვალებში ცამდგარი რისხვა ვერ დაიმორჩილა. ბექა დაიძაბა, მაგრამ ბარბარესთან არაფერი შეიმჩნია.
–ვაა ოფიციანტ, ახარხარდა ორივე, სანდრომ კისერი ისე გადაწია რამდენჯერმე დაუტკაცუნდა, ნერვიულობისას ასე იცოდა, არაფერი შემიმჩნია და სერიოზული სახით შეეცადა რა უნდოდათ ჩაეწერა. ბიჭები არ წყნარდებოდნენ და გარეთ გაყოლა მოთხოვეს. ახლა ოშხარელისთვის ეს შვება იყო, წინსაფარი მოიხსნა და გაყვა.
-ბიჭებო თუ დახმარება დაგჭირდათ მე აქ არ ვარ, გაეცინა ბექას, სად მაქ ოშხარელის თავი თვალებიდან არ ამომდის ზურას რა უქნა სისასტიკე პირდაპირ... სანდრომ ხელი წამოარტყა და გაეცინა, თვალით ანიშნა რო არ გამოსულიყო და ბარბარესთვისაც არ მიეცა ამის უფლება. მალევე დაბრუნდა ოშხარელი არაფერი ეტყობოდა, კიდე იხუმრეს ბევრი და სახლისკენ წავიდნენ.
მთელი რამე ვერაფრით იძინებდა, დრო იწურებოდა და გულიც ეწურებოდა, უნდა დალაპარაკებოდა რამეზე უნდა ელაპარაკათ, მისი ოტახისკენ გაუაზრებლად წავიდა, დაუკაკუნებლად შეაღო და ადგილზე გაშეშდა.
-სანდრო ეს რა არის? გამაგებინე?
-არ გინდა ბარბარე სანდრო მაისურს დაწვდა, აბაზანიდან ახალი გამოსული იყო და მარტო პირასოხოცი ჰქონდა შემოხვეული.
-რა არ მინდა? ესაა ფულს რითიც ვშოულობ არ მრცხვენიაო?
-გთხოვ ა რ გ ი ნ დ ა დამარცვლა ოშხარელმა. გთხოვ. სხეულზე არსებულმა დალურჯებებმა მთლიანად გაბზარა, იმის წარმოდგენამ რო სანდრო ისევ კრივს დაუბრუნდა გაუაზრებლად აუვსო თვალები ცრემლით.
-ნუთუ არ გრცხვენია.
-ჩემი თავის არ მრცხვენია ბარბარე, დედასი კი საშჳნლად, გთხოვ ეს არ გაიგოს, დავიფიცე მასტან რო ამას არ გავაკეთებდი.
-მერე? ფიცის გატეხვაც დაიწყე?
-სხვა გზა არ მქონდა, ამჯერად ამას ჩემი სიამოვნებისთვის არ ვაკეთებ, რა ვქნა არ შემიძლია რო უმოქმედოთ ვიყო, არ მინდა რო რამეს დავმორჩილდე მით უმეტეს სიღარიბეს და აქედან თავის დასღწევად ყველაფერს გავაკეთებ, მაგრამ გთხოვ ყველაფერს გაფიცებ დედაჩემმა ეს არ გაიგოს. სახეზე მძიმედ დაშვებული ხელი იგრძნო და აეწვა. რო გამოერკვა ბარბარე ოთახშჳ აღარ იყო.
-კარი გამიღე გთხოვ. პასუხი არ მიუღია.
-კარი გამიღე თორე შემოვამტვრევ, იგრძნო რო შემოომტვრევის ხმა ყველას გააღვიძებდა ამიტო კარის გასაღებად წალასლასდა.
-რატო გამარტყი? კითხა და ინანა მისი თვალები რო დაინახა, მარტო იმიტო იდგა ჩუმად კუდიანი რო იცოდა ხმა აუკანკალდებოდა. ასე იდგნენ რამდენიმე წუთი სანამ ბარბარემ საუბრის დაწყება არ მოახერხა, სანდრო არ აჩქარებდა, ბარბარე ძალას იკრებდა რო როგორმე არ შემჩნეოდა როგორ უნდოდა ხმამაღლა ეტირა. მოკვდებოდა და ასე წამოსულ ცრემლს არ დაანახებდა, რაც უფრო დიდი დრო გადიოდა უფრო უჭირდა თავის შეკავება.
-მიკვირს ალექსანდრე რო ყველაფერს აკეთებ სიღარიბისგან თავის დასახწევად და შენი მესმის, რადგან ამას შენი ოჯახისთვის აკეთებ, მაგრამ წარმოდგენა არ გაქ ამით როგორ ატკენ ისევ იმათ გულს.
-ვიცი ბარბარე, მაგრამ ეს დროებითია.
-ჩათვალე რო მეორედაც გაგარტყი. მშვიდად შეხედა თვალებში, ვერაფერი წაიკითხა ოშხარელმა.
-არც კი ფიქრობ იმაზე რო ...... ბარბარემ სიტყვა გაწყვიტა და აღარ გააგრძელა.
-რაზე ბარბარე? რამე დარჩა რაზეც არ ვფიქრობ? ლამისაა თავი გამისკდეს იმდენი რამ მიტრიალებს.
-შეიძლება იმაზე უარეს მდგომარეობაშჳ ჩამაგდო ვიდრე ოდესმე ვყოფილვარ. ამ სიტყვებს ამოაყოლა უკანასკნელი ძალა რო მტკიცედ ეთქვა. არასოდეს არაფერს უმოქმედია ასე ალექსანდრეზე, არასოდეს არ მოქცეულა ასე სიტყვების ზეგავლენის ქვეშ, შეძრა მთლიანად ამ სიტყვების მიღმა არსებულმა სინამდვილემ, ყველაზე უბრალოდ და ყველაზე ღრმად ნათქვამმა „მიყვარხარ“. ამას ვერ იფიქრებდა რო ოდესმე დადგებოდა დრო როცა ის კუდიანი ვინც სახეს უმოწყალოდ კაწრავდა, ვინც ყელზე დანას ადებდა, ჩანჩქერიდან, ფანჯრიდან ხტებოდა, ვენებს იჭრიდა ასე უბრალოდ ეტყოდა რო უყვარს. ახლა იგრძნო რამდენს აშავებდა მის წინაშე.
-გეფიცები რო აღარასოდეს გავაკეთებ ამას. ეს უთხრა და ოტახიდან გამოვიდა. გადაკეტილი კარები და ცრემლებით მთლიანად დასველებული ბალიში, მტელი ღამე ტიროდა, დილით შეეშჳნდა ისე ჰქონდა დასიებული თვალები, გვიან გავიდა ოთახიდან. მაკიაჟმა ცოტა დაუფარა, მაგრამ მხოლოდ სხვებისთვის ალექსანდრემ ყველაფერი იგრძ ო, ყველაფერი გაიგო და უფრო ეტკინა.
ბოლო ფურცელი, აკანკალებული ხელი, და გაჩხერილი ბურთი ყელში, ქაღალდის ჩამოხევის ხმა და სამუდამოდ დასრულებული ჯოჯოხეთი. ეჭვი იმისა რო ჯოჯოხეთს ასეთი განცდით არ ტოვებენ და მხიარულების მორგებული ნიღაბი. ჩალაგებული ბარგი, გამზადებული ნივთები, გათენებული ღამე და გაურკვეველი გრძნობა. ორივეს ემოდა რო დამთავრდა, საბოლოოდ, შეიძლება ერთმანეთისთვის დაიბადნენ, მაგრამ მათმა გაცნობამ ბედისწერის ყველა ძალა მეხსიერებაში ჩაკარგა. არც შეიძებოდა სხვანაირად, არ მოხდებოდა, რასაც ვერ გადაახტები იმას არც უნდა შეეჭიდო. ბუნებრივი მისალმება დილით, ბავშვების სკოლაშჳ გაცილება.
-ბაბალე ლო მოვალ ქო გავიდეთ ცაცეირნოდ?
-ხო ქეთო. აკანკალებული ხმა და არეული თვალები. პატარა ლოყაზე ნაზი კოცნა,კიბეებზე ძლივს ჩამმოტანილი ბარგი.
-მოგეხმარები, არაფერი იყო ისე მძიმე, როგორც კუდიანის ბარგი, ვერ ძრავდა თუ არ შეეძლო......
-მე გაგიყვან იქიდან ფეხით წამოვალ. წამებს ჩაჭიდებული ჯალათი და ვერ შეწინააღმდეგებული გრძნობა. ეგონა ნელა ტარება არ შეეძლო, მაგრამ გრ ძობდა რო ჩქარა ვეღარ ატარებდა, რაც უფრო მეტ ჰაერს ჩაისუნთქავდა მისას მით მეტ ხანს ეყოფოდა, მაგრამ გრძნობდა რო გვერძე იჯდა და არაფერი ყოფნიდა. სხეულს ნაწილები აკლდებოდა და არაფერი იქნებოდა ისე როგორც ადრე...

........

გადატანილი ბარგი „აგატანინებ“ და კიდევ გამოძარცული რამდენიმე წამი. „მადლობა“, ჩაწყვეტილი გული, ამ სიტყვამ აგრძნობინა რო ერთმანეთისთვის, მხოლოდ ბარბარე და სანდრო იყვნენ. „არაფრის“. კარებთან დაყოვნებული კიდევ რამდენიმე წამი, აკანკალებული ხმა და ამიტომ დუმილით საუბარი. გულში ნათქვამი „მშვიდობით“ ძლივს შესამჩნევი შეხება შუბლზე, დახუჭული თვალები,კოსმოსური სისწრაფით გასული წამები და ფრთხილად დახურული კარი. გულებს შორის გაწოლილი მეხსიერების მუდმივობა და ცოდვით უფრო დამძიმებული სული.

როგორ უნდოდა ეწვიმა, როგორ უნდოდა წამოსული, ვერ გაჩერებული ცრემლები წვიმას დაეფარა. როგორ უნდოდა მისი ხმის გაგონება, ერთხელ მაინც დაეძახა, მძიმედ მიადგავდა ნაბიჯებს და გრძნობდა რო ყველაფერი იმ სახლში, მასთან დატოვა. ახლა გაძარცული და გაუბედურებული ბრუნდებოდა, არც იცოდა სად, როგორ შეიძლება დაბრუნდე იქ სადაც არაფერია შენი, ფეხით არ ახსოვს რამდენი იარა, ან სად იარა, ასე ცარიელი და გამოფიტული არასოდეს ყოფილა, ყოველთვის ჰქონდა რაღაც რასაც ჩაეჭიდებოდა, როცა ბარბარეს ცოლად მოყვანა გადაწყვიტა ამ მიზანს ე