mejvareebi - sara
ნაწილი 1

“...ცხოვრება ხანმოკლეა - დაარღვიეთ წესები.........ადვილად აპატიეთ და ნელა აკოცეთ..............გიყვარდეთ ღრმად, იცინეთ ხშირად და არასოდეს არაფერი ინანოთ - ეს ღიმილს მოგგვრით.........“

დილით ადრე ადგა, ჩალისფერი თმა მაღლა აიწია და სამზარეულოსკენ გავიდა, საუზმე მოამზადა, ჩაი, სუხარი, თაფლი, კარაქი, ყველაფერი მაგიდაზე იდო და პატრონს ელოდა. როცა ცხრა დაიწყო მაშინღა შევიდა ფრთხილად ოთახში, ორივეს ეძინა, საწოლთან ჩამოუჯდა, პატარა 6 წლის გოგონას ასე ღრმად რო ეძინა, თმა შუბლზე გადმოყროდა და ტუჩები ოდნავ გაბურცვოდა ძილისგან, რამდენიმე წამს უყურა მერე ხმა გაიგო მეორე საწოლიდან ბიჭმა დაბურულ ღიმილნარევი სახე შემოანათა.
–ადექი დე დაგაგვიანდება, მზრუნველად მოუსვა თმაზე ხელი და შუბლზე აკოცა.
–ანასტასიას გააღვიძებ?
–ხო დააგვიანდება, მაგრამ ისე თკბილად ძინავს, შეხედე, წარმომიდგენია რა სახე ექნება რო გავაღვიძებ, დემეტრემ დედას გაუცინა და ფეხზე წამოდგა, აბაზანიდან რო გამოვიდა ანასტასია უკვე სუფრასთან იჯდა კარაქიანი პურით ეღრიჯებოდა. ნამდვილი ომი იყო მაგიდაზე დემეტრე და ანასტასია ხელებს არ აჩერებდნენ, ხან საიდან მოხვდებოდა წკლიპურტი პატარას ხან საიდან და უჯავრებოდა თავის უფროს ძმას, ისე სასაცილოდ რო დემეტრე ვერ ითმენდა რო არ გაებრაზებინა.
–ნუ მაბრაზებ თორემ დედას ვეტყვი, უთხრა პატარა ქოფაკმა.
–რას მეტყვი ტასო? ელენემ მხარზე ხელი მოუსვა და სკამზე ჩამოჯდა მის გვერდით.
–გუშინ დემეტრეს მასწავლებელმა უთხრა რო მეტი აღარ გააცდინოს სკოლა, დაფქვა რაც იცოდა და რაც არ იცოდა „გაბოროტებულმა“ პატარამ. ელენემ მხოლოდ გაიღიმა, ნიკაპზე ხელი მოუსვა თბილად და მშვიდად უთხრა.....
–ეგ ხო ისედაც ვიცოდი დედიკო, მაგრამ შენ მაინც მადლობა, ანასტასია გაწითლდა შექების გამო, მაგრამ მიხვდა ნათქვამის უაზრობას და დემეტრესთვის აღარ შეუხედავს სირცხვილისგან. დემეტრეს ლუკმა არ გადადიოდა ყელში, ჩაი ძლივს მოსვა და კბილების გასახეხად ადგა, არ გაკვირვებია დედის ნაბიჯების ხმა რო გაიგონა, თავის ოთახისკენ გადაუხვია , ელენე მშვიდად შევიდა ოთახში კარი გადაკეტა...
–რაო დემე რა თქვა ანასტასიამ? მშვიდად დაიწყო ელენემ.
–დედა არ მინდოდა ამაზე რამე გაგეგო..
–თუ ამიხსნი იქნებ მიზეზი მაინც გავიგო, მხრებზე ხელები დაადო დედამ...
–რამდენჯერმე გაცდენა მომიწია, ძლივს ამბობდა დემეტრე სიტყვებს, ელენე მშვიდად უსმენდა, არ აჩქარებდა და სიმშვიდესაც არ კარგავდა.....
–ახლა მეშვიდე კლასში ხარ დემეტრე, ხო იცი სწავლა როგორი მნიშვნელოვანია, მარტო იმიტო არ გეუბნები რო განათლებული კაცი იყო, ეს ახლა შენი მოვალეობაა და თუ ამას პასუხისმგებლობით არ მოეკიდები ეს იმას ნიშნავს რომ არც რაიმე საქმეს მოეკიდები გულისყურით, ეს შენ პიროვნებას განსაზღვრავს, რამდენად გაქვს მოვალეობის შესრულების უნარი....
–დედა მე ყველანაირად ვცდილობდი არ გამეცდინა, მაგრამ ვარჯიშის გამო... დემეტრემ თავი დახარა, ელენეს სხეულში სიცხემ დაუარა და ეკლებმა დააყარა, მუხლები ძლივს შეიმაგრა.
–დემეტრე ხო გესმის მამამ რო გაიგოს, სიმშვიდე დაკარგა ელენეს ხმამ და ოდნავ აუკანკალდა..
–რა გავაკეთო? ვერ გაიგებს, მაგრამ რომც გაიგოს მე თავს არ დავანებებ..
–დემეტრე არ გინდა წინააღმდეგობა, ახლა და ამ საკითხზე არა.
–მე თამაშს თავს არ დავანებებ დედა, გამორიცხულია მამამ რაც არ უნდა გააკეთოს. კარი მძიმედ გააღო დემეტრემ და გავიდა. ძლივს მიაძახა ელენემ რომ ჩაი დაემთავრებინა. მხოლოდ რამდენიმე წუთის შემდეგ მოახერხა ოთახიდან გასულიყო, ანასტასიას ჩანთა მიაწოდა, თმა გაუკეთა და ორივე დაბლა გააცილა, სკოლის სამარშუტო ტაქსი უკვე მოსულიყო, ანასტასიამ ხელი დაუქნია და სიცილით ჩაჯდა ტრანსპორტში, დემეტრეს მოწყენილი სახე მთელ სხეულს ტკენდა ელენეს, სახლში ძლივს შევიდა, ვერაფერზე ფიქრობდა, ყველაფერი ეწვოდა, სახლი ისე მიალაგა ვერც გაიაზრა, ინსტიქტურად აკეთებდა ყველაფერს, წყლის გადავლებას მორჩა, უნდა ჩაეცვა სამსახურში წასასვლელად, როცა კარის ხმა გაიგო, სხეულში შიშმა დაუარა, ნიკა ოთახში შევიდა და პირსახოცაფარებულ ცოლთან ნელი ნაბიჯით მივიდა, ალკოჰოლის სუნი მაშინვე იგრძნო ელენემ და უფრო მეტად დაეჭიმა სხეული, სქელი ჩაფსკვნილი ხელი ძლიერად მოხვია წელზე და მიიკრა, უსიამოვნო ჟრუანტელმა მოიცვა ელენეს სხეული, ოდნავ ცადა თავის დახწევა, მაგრამ არაფერი გამოდიოდა, პირსაცოხი მალევე შემოეძარცვა ტანს.
–ნიკა მაგვიანდება, მშვიდად უთხრა მეუღლეს, რომელსაც თითქოს არაფერი გაეგონოს, მაშინ ხელი უხეშად კრა პირსახოცი აიღო და ოთახიდან გავიდა, თავზე მაშინ წამოადგა ტაბლეტებს რო სვავდა.
–რატო არ ანებებ მაგას თავს? ყოველთვის მაგას რატო აკეთებ?
–იცი შენ მიზეზი, სწრაფად მოუჭრა ელენემ.
–რისი მიზეზი? იმის რო შვილი არ გინდა? ვერ ვხვდები მესამე რატო არ გინდა, იქნებ ამან ყველაფერი შეცვალოს, გამოსცრა ნიკას.
–შენგან არ მინდა, უფრო კატეგორიული იყო ელენე, მსუქანი, ქონით გატენილი ხელები ისევ შემოეხვა წელზე, ახლა კიდევ უფრო უხეშად და უფრო მეტი ზიზღით.
–ნიკა გაჩერდი, რას აკეთებ? თავიდან ჩურჩულებდა მერე ყვირილი დაიწყო ელენემ. უფრო და უფრო უჭერდა ხელებს მისი ქმარი, ბრაზმა უკიდურეს წერტილს მიაღწია, რაც ძალი და ღონე ჰქონდა ხელი კრა და ფეხი სახეში ჩაარტყა.
–არ გაბედო გესმის? მე არ გამიბედო, ღრიალებდა ელენე, ამის უფლებას არასოდეს მოგცემ, ჩემი ნების გარეშე ჩემი მოკვლა მოგიწევს, ნიკამ ზიზღით შეხედა პირსახოცი აიღო და აბაზანისკენ წავიდა. დიდ ხანს ტიროდა საწოლთან ჩაკეცილი, არეული ცხოვრება ყველაფერს ტკენდა, მუდამ თავისდაცვაში ყოფნა აგიჟებდა, ტანჯავდა და ეს ყველაფერი გულს ურევდა, საკუთარი თავი ძულდა ამას რო იტანდა, ყოველდღე თავს რო დამცირებულად და შეურაცხყოფილად გრძნობდა, ქმრის მოსვლა რო აშინებდა, უნდოდა რო უფრო დიდ ხანს ყოფილიყო გარეთ, ღამე რო არ მოდიოდა მხოლოდ უხაროდა, ოდნავადაც აღარ ჰქონდა ეჭვიანობის თავი. მაგრამ მაინც კითხა რო გამოვიდა..
–გუშინ სად იყავი?
–თბილისში, ესეთი პასუხები აგიჟებდა ელენეს. ნიკას ტყუილის თქმაც არ შეეძლო რო ოდნავ მაინც დაემშვიდებინა ცოლის ცხოვრება.
–კონკრეტულად?
–პლეხანოვზე, უხალისოდ პასუხობდა ნიკა და ტანსაცმელს იღებდა კარადიდან მთელი მონდომებით რო იყო ჩამოკიდებული, თეთრ მაისურს დიდ ხანს უტრიალა რო ბოლომდე დარწმუნებულიყო რო სულ სუფთა იყო, ოდნავი მტვერიც არ მიკარებოდა.
–ნიკოლოზ სად პლეხანოვზე? უკვე გრნძობდა როოგორ ეშლებოდა ნერვები.
–სასტუმრო და ნომერიც გითხრა? თუ იმით დაკმაყოფილდები რაც გითხარი?
–ვისთან ერთად?
–ქალთან. ელენეს შუბლი აეწვა ისე აეშალა ნერვები ამ შეურაცხყოფაზე.
–ნუთუ არ დაიღალე ამ საყვარლებით.
–ხარჭებზე თუ ამბობ, მაშინ არა. ნიკამ მაისური გადაიცვა, ფეხსაცმელებს მთელი მონდომებით წმენდდა მიუხედავად იმისა რო უკვე გაწმენდილი იყო, ეს ყველაფერი კიდე უფრო უშლიდა ნერვებს ელენეს.
–საყვარლები, ხარჭები, რა მნიშვნელობა აქვს? მთავარია რო გარყვნილი ხარ, გამოსცრა ქალს და თვალს არ აშორებდა მეუღლეს.
–აქვს მნიშვნელობა, შენ კი შემეშვი რა, ძლივს შეიკრა ფეხსაცმელები იმხელა მუცელი საშუალებას არ ძლევდა თავისუფლად ყოფილიყო, კარი ცხვირწინ მიუჯახუნა და სახლიდან გავიდა. ძლივს მოახერხა ტანსაცმელი ჩაეცვა და სამსახურში წასულიყო, ყოველდრე უძლებდა ასეთ დამცირებას, გულგრილობას, სიუხეშეს, სიმკაცრეს, უკვე ვეღარ გრძნობდა რო ქალი იყო, რაღაც არსებას უფრო გავდა მისი ცხოვრება, რომელიც მხოლოდ შვილებისთვის შეიძლება არსებობდეს.
........................
ყვირილით შევარდა ოთახში, გაოცებისგან ენა ებმოდა, ვერ იაზრებდა, ატეხილი აზრები თავში აწვებოდა და ვერაფერს ალაგებდა, ვერაფერზე ფიქრობდა, ამ სიტოაციაზე ეცინებოდა კიდეც, მაგრამ ბრაზი არ ტოვებდა. როგორ? როგორ შეიძლება კაცს ცოლი დედამ შეურჩიოს? იმდენად უუნარო და დებილი როგორ უნდა იყო, ბალიშები კედელზე ცვიოდა, ბოლოს გულიანად გაიცინა ძლივს მობრუნდა ისე ეცინებოდა. ასეთი რამე, ღმერთო ჩემო.... რა დონის დებილია....ასეთებიც არსებობენ, ჭერისკენ ხელები აწია ელენემ და ისევ სიცილი წასკდა.
–ელენე, ღიმილით შემოვიდა ოთახში დედა.
–დედა გთხოვ ნუღა გამაცინებ მაგ ბიჭზე, მასეთებს ხო იცი ვერ ვიტან, ალბათ დედამისი ურჩევს რა ჩაიცვას დილით, რა ჭამოს, როდის შევიდეს საჭირო ოთახში და მსგავსი რამეები, ცოლის მოყვანაზე აღარ ვამბობ, რა უუნაროა ხვდები? ბიჭი ცოლს თვითონ ვერ არჩევს, ვაიმე მეტი აღარ შემიძლია.
–ელენე მომისმინე, გაჩერდი ნუ იცინი, დამაცადე გითხრა, დედასაც ეცინებოდა უკვე. შენ ჯერ პატარა ხარ 16 წლის, მე და მამა შენ გათხოვებას ჯერ არც ვუშვებთ და ვიცი შენც ეგრე ხარ, მაგრამ უნდა მეთქვა იმ ქალს ცუდად არ უთქვამს, უბრალოდ თქვა რო კარგი იქნებოდა რო ერთმანეთი გაგეცნოთ... უბრალოდ გაგეცნოთ, ჩემი ძველი მეგობარია, ნუ იცინი ელენე დამამთავრებინე......
–დედიკო გეხვეწები, ნუთუ შენ არ გეცინება, ამ დროში რო ბიჭი ცოლს დედისმიერ გაცნობილი გოგოების გარდა ვერ მოახერხებს მოიყვანოს, როგორ ფიქრობ ის ქმრად გამოდგება? მე მასეთს ავიტან? ხო იცი რო ასეთ რამეებს ვერ ვიტან, როცა კაცს კაცობა არ ეტყობა, ჩვარივითაა სადაც მიაგდებ რო იქ დაგხვდება ოდნავ არ აქვს ინდივიდუალიზმი, თავმოყვარე კაცი ვინმეს მიერ არჩეულ ტანსაცმელს არ ცაიცმევს და ცოლს მოიყვანს, ნუ გამაგიჟეთ, ალბათ მაგ ქალმა სამსახურს თავი დაანება და ამაზეა გადამდგარი..
–ის რომ დედა რაღაცას ურჩევს არ ნიშნავს რომ აუცილებლად ცოლად მოიყვანს, ელენე რა უტაქტოდ ლაპარაკობ რა არის? შენ გგონია ქალი ეგრე უნდა ლაპარაკობდეს, სხვაზე გაქ პრეტენზია შენ კი ისეთი უხეში ხარ, არ ნიშნავს რო ის ბიჭი ნიკოლოზი თუ არ ვიცი რა ქვია ვისაც დედა ხელს დაუდებს იმას მოიყვანს, მაგრამ ეტყობა რო დედის აზრს პატივს სცემს.
–ქალი გასაყიდი ცხოველი ხო არაა რო ასე არჩიოს..
–უხეშო, აღარ დაგელაპარაკები, უტაქტო ხარ...
–შეიძლება მაგრამ ეგ ვირაც ნიკოლოზი ჩვარია, დიახ იმას მოიყვანს ვისაც ძვირფასი დედიკო ხელს დაუდებს მეტი უნარი მაგას არც აქვს, ეგ რო მართლა ღირსეული იყოს ამის უფლებას არ მისცემდა რო მთელ ქვეყანას მასზე ელაპარაკა, რამდენს გააცნობდა უკვე წარმოგიდგენია? და ყველა ხო ამაზე ლაპარაკობს? მაგრამ იმას არ აწუხებს და დედამისმაც ფრთები გაშალა. მე რომ ბიჭი ვიყო ამის უფლებას არავის მივცემდი, ყველა ვინც გაბედავდა ჩემ ცხოვრებაში ცარევას თავისას მიიღებდა, არავის არაფერს მოვუთმენდი ვინც შეურაცხყოფას მომაყენებდა და არც მე მივაყენებდი, ვერავინ გაბედავდა ჩემ ქცევის გაკონტროლებას...... ელენე ისე გაბრაზებული ყვებოდა ამ ყველაფერს დედამისი გაოცებული უყურებდა
–იმიტო არ ხარ! ეს მიაძახა და ოტახიდან გავიდა.
–ბევრიც დაკარგა კაცთა მოდგმამ, ერთით ნაკლები ჩვარი იქნებოდა დედამიწაზე. ელენე თავისას აგრძელებდა რო მიხვდა რო თავის თავს ელაპარაკებოდა გაჩუმდა და ისევ გაეცინა. ეხ ნიკა, ნიკოლოზ, ნეტა რა გეშველება?!.........

მანქანის გასაღები ძლივს აიღო ხელი უკენკალებდა, მთელი გზა საკუთარ თავს აწყნარებდა, იმას იხსენებდა რასაც სხვებს ურჩევდა, წარმოიდგენდა რო მასთან მისი პრობლემის ადამიანი რო მივიდოდა და რას ეტყოდა, არაფერი მოქმედებდა თავს ვერ აწყნარებდა, ეტირებოდა, მერე თავის თავზე გაბრაზდა ძლივს გადაყლაპა უადგილოდ გაჩხერილი ბურთი და მხიარულად შევიდა შენობაში.
–თეო სია შემომიტანე დღეს ვინც იქნებიან ჩაწერილები, ჩანთა დივანზე მიდო და სავარძელში მოთმინებით ჩაესვენა, დღის გრაფიკს გადახედა და ხალხის მიღება დაიწყო. ყოველთვის იცოდა რო საქმე და პირადი ცხოვრება ერთმანეთში არ უნდა აერია და ეს ყოველთვის გამოდიოდა, იცოდა რომ ამ შენობაში ფსიქოლოგი უნდა ყოფილიყო და არა ცოლი, არც დედა და არც ქალი, ამიტომ ყველა პრობლემა გვერძე გადადო და ახალგაზრდა გოგონას გაუღიმა.
მთელი დღე ემოციური იყო, თავს რაც უფრო აიძულებდა არაფერი შეტყობოდა უფრო მეტად ითრგუნებოდა შინაგანად. უამრავი შეტყობინება მიიღო სანდროსგან, რო გამოვიდა მანქანასთან მომღიმარი ალექსანდრე დახვდა. ელენემ ძლივს დაფარა გაოცება და სიხარული მისი დანახვისას.
–გამარჯობა! ჩაეღიმა და საკუთარი მანქანისკენ გაიშვირა ხელი.
–გამარჯობა სანდრო, აქ რა გინდა?
–რამდენი შეტყობინება გამოგიგზავნე, არ მპასუხობდი, არ გინდა სადმე სალაპარაკოდ წავიდეთ?
–არა სახლში ბავშვები მელოდებიან ისედაც დავაგვიანე.
–სხვა დროს ისინიც წამოიყვანე, უკეთესი იქნება თუ ერთმანეთს გავუგებთ, რა იცი რა ხდება ცხოვრებაში, ჩაეღიმა სანდროს და წინ გადმოწეული თმა გადაიწია.
–არ მგონია რო ამის საჭიროება იყოს ალექსანდრე, უკვე მერამდენედ გიმეორებ.
–შენ სიჯიუტეზე რამე გსმენია? ვერ წარმოიდგენ მე რა ჯიუტი ვარ, დედა სულ ამაზე მეჩხუბებოდა. ელენეს გაეღიმა, უხმოდ ჩაჯდა მანქანაში და სახლისკენ წავიდა.
როცა ნიკა სახლში იყო ბავშვები ოთახიდან თითქმის არ გამოდიოდნენ, ანასტასია აპარებდა კვარკვალა თვალებს ოთახიდან და დემეტრეს ეხვეწებოდა დედასთვის დაერეკა მალე მოსულიყო. იმ დღეს ელენეს აგვიანდებოდა, ბავშვები მშივრები იყვნენ და გარეთ გასვლა დააპირეს, როცა მამის თვალებს გადააწყდნენ...
–დემეტრე!!!! დემეტრეს ჟრუანტელმა დაუარა ამ ხმაზე.
–ხოო.
–სად მიდიხარ და დაბლა რო დაიხედა თ–ც დააყოლა ანასტასია ძმის ფეხზე იყო ატუზული და მამას უცინოდა.
–გარეთ!.
–არ გახვალთ! ანასტასიას ნიკაპი აუკანკალდა ოთახში გაიქცა რო იქ არ ეტირა. დემეტრე ამაყად მიაბიჯებდა ოთახისკენ და გრძნობდა როგორ მოძრაობდა სისხლი მთელ სხეულში ბრაზისგან ადურებული.
–ასე არ გახვალთ, დაკუჭული გაცვია მაისური და ანასტასიას კაბა, ან გაიუთოვე და ისე გადით ან ვერ გახვალთ, ანასტასია უთოს ძლივს მოათრევდა აცრემლებული თვალებით იცინოდა, მოულოდნელად რო გადაეფიქრა ტირილი. დემეტრემ ტასოს გაუუთოვა კაბა და გარეთ გააცილა თვითონ სახლში შემობრუნდა, ნიკას ხმა არ გაუცია, ჩუმად ყურსასმენებით უყურებდა დემეტრე თავის ოთახში ფეხბურთს, კარისკენ ჰქონდა თვალები რო ნიკა არ შემოსულიყო და არ წაესწრო. ელენეს გარეთ დახვდა ანასტასია და უკვე მოყოლილი ჰქონდა სახლში რო შემოვიდნენ როგორ კარგად მოიქცა დემეტრე, ელენე უფრო ანერვიულდა დემეტრეზე, გრძნობდა როგორ იჩაგრებოდა.
–ანასტასია ხელით ნუ ჭამ! ჭიქა მაგიდაზე მძიმედ დადგა ნიკამ. შეშინებულმა პატარამ მაშინვე ელენეს შეხედა და დასვრილი ხელი ჩანგალს დაავლო და კართოფილს ძლივს „ჩაარტყა“ ნიკამ მძიმედ გადაყლაპა ნერწყვი და წარბებით უცნაური მოძრაობა გააკეთა, ელენემ მაშინვე აიყვანა პატარა ხელში ხელები დაბანა სუფთა ჩანგალი დაუდო და გაუღიმა.
–ესე ჭამე დე. დემეტრე მალევე ადგა ფეხზე ელენემ ნაღვლიანად გააყოლა თვალი შვილს, ანასტასია მაინც უღიმოდა მამას, რომელიც ზედ არ უყურებდა.
–დედიკო დღეს სკოლაში ჩემი დაქალი როა ხო იცი მარი, ფეხი იტკინააა...
–ტასო წამო მე და შენ ოთახში და იქ მომიყევი დაწვრილებით, ელენემ ბავშვი მოარიდა, იცოდა როგორ არ უყვარდა სუფრაზე ლაპარაკი ნიკას. ბავშვებთან ოთახში იყო რო გაიგო როგორ გავიდა გარეთ ნიკა, სახლმა თითქოს ამოისუნთქა.
–დემე ნუ ხარ მოწყენილი დე რა?
–ჩემ გუნდელებს სახლში აიძულებენ რო ვარჯიში არ გააცდინონ, თვალებმოფშვნეტით დადიან, მე ისე მიხარია რო მივდივარ ტანში ჟრუანტელი მივლის, მაგრამ მამას გამო ყველაფერი მშხამდება.
–ეგრე ნუ ამბობ დემეტრე! ყველას და ყველაფერს აქვს თავის მიზეზი.
–ისევე როგორც ჩვენ ტანჯვას ხო, ყველას ვინც ცუდად იქცევა უნდა გავუგო რადგან მიზეზი აქვს?
–ყველას არა მაგრამ ის მამაშენია! ელენეს თითქოს ხმაში ფოლადი ჩაუსხეს.
–ასე მგონია რო რაღაცას ვაშავებ, როცა ბურთს მივდევ, როცა ვგრძნობ რო ყოველდღე უფრო მეტი მოთამაშის მოტყუება შემიძლია, როცა უფრო სწრაფი ვხვდები მგონია რომ რაღაცას ჩავდივარ, რაღაცას ვღალატობ, ეს გრძნობა მაგიჟებს და სიცოცხლეს მიმწარებს.
–სულ ასე არ იქნება, დემეტრე, ვიცი, მესმის შენ გამო არ იცი როგორ ვნერვიულობ, ელენემ ვეღარაფერი უთხრა იცოდა რო შვილი მართალი იყო, ტასოს აკოცა და ოთახიდან გავიდა. შუა ღამეს მოვიდა ძალიან მთვრალი ნიკა, უხმაუროდ შევიდა ოთახში, ელენე ხმას არ იღებდა სანამ საბანი არ გადააძრო უხეშად ნიკამ, კისერში ისე ძლიერად წაავლო ხელი რო განძრევასაც ვერ ახერხებდა ელენე, უფროდაუფრო გრძნობდა რო ვერ ეწინააღმდეგებოდა ძლიერ და მსუქან ხელებს უკითხავად რო დაცურავდა მის სხეულზე, ვერც ყვიროდა სიკვდილი ერჩივნა ბავშვებს ეს ენახათ.
–ნიკა ხელი გამიშვი, გამოსცრა. გული ერეოდა იმაზე რისი მოგერიებაც თითქმის ყოველ ღამე უხდებოდა, სახეში ხელებს ურტყავდა, მომშორდი, ნიკამ გაიცინა და ხელი შეუშვა.
–აქ არ დაიძნებ! მკაცრად უთხრა ელენემ. ნიკა წამოდგა, არც ისეთი მთვრალი ჩანდა როგორც თავიდან.
–რას ეძებ?
–თეთრეულს რო სხვაგან დავიძინო.
–არის სასტუმრო ოთახში გადაკრული.
–ხო მაგრამ ახალი მინდა.
–ახალია არავის ძინებია.
–უკვე გადაკრულია და მტვრიანი იქნება, ჯიუტად ეძებდა თეთრეულს.
–კარგი რა რა მტვერი ახალია.
–ვერ ვიძინებ სხვანაირად, თუ ახალი გადაკრული არაა ან შენი და ბავშვების არაა. ელენეს გაეღიმა.
–არ გადამრიო სხვაგან არ წვები? მერე შენი საყვარლები?
–ჯერ ერთი წოლა და ძილი სხვადასხვა რამაა, თანაც მე მხოლოდ ერთი საყვარელი მყავს, ხარჭებს თუ გულისხმობ ბევრი.
–სულ ცდილობ დამამცირო, მაგრამ მაგას არ გაღირსებ, შენი საყვარლებიანად ჯანდაბაშიც გზა გქონია, მარტო შენთავს ღალატობ რადგან დიდი ხანია მე აღარ მეკუთვნი. ნიკამ თეთრეულის გადაძრობა დაიწყო, ელენემ ვერ მოითმინა და შევიდა.
–მომეცი მე გადაგიკრავ. ნიკა მიუახლოვდა თვალებში შეხედა და თითქმის ჩურჩულით გაიმეორა:
–მხოლოდ დღეს, სხვა ოთახშიც მიჭირს დაძინება.
–და ღამე კოშმარებსაც ხო არ ხედავ? ელენეს თავის ნათქვამზე თვითონვე გაეცინა, მაგრამ არ შეიმჩნია და ოთახიდან მალევე გავიდა. დილით ნიკა საბუთებით ხელში დაადგა ნახევრად სველი თმით.
–რა არის?
–განქორწინების საბუთებია, მშვიდად უპასუხა.
–კარგი. გაკვირვება ძლივს დაფარა ელენემ, –დადე და მოვაწერ ხელს, თუმცა მომეცი ახლავე, სწრაფად მოაწერა ხელი ნახევრად მძინარემ.
–ზეგ გადავალ სახლიდან, არ ვიცი რამდენხანში მაგრამ მალე სხვას მოვიყვან ცოლად.
–შეგიძლია ზეგვე.
–მე შენი ნებართვა არ მითხოვია უბრალოდ გითხარი რო მერე არ გაგკვირებოდა. და კიდევ თუ ჩემთან ერთად ერთ ოთახში ყოფნა არ გინდა შეგიძლია გახვიდე მე არ გავალ! და კიდევ ის ტიპი სანდრო ხო? ცნობილი რეჟისორი არ გამოგადგება.
–რა? თვალები გაუფართოვდა ელენეს. შენ რა გეკითხება?
–კაცმა რომელმაც არ იცის რა ეკუთვნის და რა არა ის ვერც იმას დაიცავს, რაც მართლა მისია.
–ნიკოლოზ ნუ მაცინებ, შენ იცი როგორ უნდა გაუფრთხილდე იმას რაც გეკუთვნის სხვაზე რო ტამამად ლაპარაკობ? ელენეს სიმწრით ჩაეღიმა.
–მერე მე კარგი ვარ?! ჩაიღიმა ნიკამ და კარადიდან მაისური გამოიღო, ფრთხილად გადაიცვა, დიდ ხანს უტრიალა ხო სუფთა იყო და ბავშვების ოთახისკენ წავიდა. რო შევიდა რამდენიმე წამს გაუნძრევლად იდგა, აუჩქარებლად მიუახლოვდა კედელზე ჩამოკიდებულ ტელევიზორს, ანტენა გამოგლიჯა და იატაკზე დაახეთქა ტელევიზორი, ანასტასია აიწურა, დემეტრეს შიში, ზიზღი, სირცხვილი ერთად ჩაუდგა თვალებში და უფრო ნიღბავდა გულის გულში დაფარულ გრძნობებს. ანასტასია დედის ოთახისკენ გაიქცა ატირებული.
–მე გითხარი რო ფეხბურთს არ უყურო!
–შენ მაგას ვერ ამიკრძალავ!
–მე გითხარი დემეტრე!!!!!! ნიკას ხმამ თითქოს კედლები და დემეტრე ერთად გაბზარა. მაგრამ შენ ჩემი არ გესმის როგორც ჩანს! ყველაფერს ისე აკეთებ რო ჩემი საწინააღმდეგო იყოს!
–უბრალო თამაშის ყურებით რა შავდება?
–ყურებით? სკოლის ცდენით ვარჯიშის გამო? თითქმის მთელი დღე ბურთის დევნით და ეს ყველაფერი ჩუმად, საიდან ამხელა თავხედობა დემეტრე? ბავშვი გაქვავებული იყო ვერ იფიქრებდა რო შეიძლებოდა მამამის ცოდნოდა რო თამაშობდა. შენგან ამას ვითხოვდი თუ არა? ნიკამ გვერძე მდგომი მაგიდა ააყირავა და დემეტრეს მიუახლოვდა, კედელზე ისე იყო აკრული ბავშვი თითქოს მის განგრევას მხრებით ცდილობსო. ელენე გულაჩქარებული შემოვარდა, ანასტასია აცრემლებული იდგა კარებთან და პატარა მუხლები უკანკალებდა.
–ნიკა დაანებე თავი, შუაში ჩადგა ელენე.
–შენ ჩემი სიტყვები დაიმახსოვრე, ხშირად გაგახსენდები, ბევრჯერ ინანებ გესმის! ღრიალებდა ნიკა.
–რას ვინანებ? იმას რო ჩემი გშურს? არ გამახარე მთელი ცხოვრება, მიშლი იმიტო რო შენ ეს არ შეგიძლია, შენ იმას ვერ გააკეთებ რაც ახლა მე შემიძლია.
–შენც არ იცი რას ბოდავ! ნიკა ოთახიდან გამოვარდა. ანასტასია დემეტრესკენ წავიდა და ატირებული ჩაეხუტა.
–მამიკოს ეგრე რატო ელაპარაკები?!
–ანასტასია, საწოლზე წამოჯდა დემეტრე და ტასოს სახეზე ხელები მიადო, –შენ არ ინერვიულო, შენი მამიკო უფრო მეტის ღირსია, მაგრამ შენ არ გინდა ამაზე ფიქრი. გაბუტული სახით შეხედა პატარამ.
–მე მინდა რო კარგად ვიყოთ, არ მინდა რო ვჩხუბობდეთ.
–რა უფლებით უყვირი ბავშვებს? გაცოფებული შეუვარდა ოთახში ელენე.
–დამანებე თავი, შემეშვი საერთოდ გესმის!
–თავს გვაძულებ ნიკა რა გჭირს?
–მე კი უკვე მძულხარ, ვერ გიტან, მაღიზიანებ ყოველ წუთს, როცა გხედავ. ელენეს შუბლი აეწვა ბრაზისგან.
–ნუ მაფიქრებინებ რო დემეტრე მართალს გეუბნება, რომ 13 წლის ბავშვის გშურს, საკუთარი შვილის. ნიკას თვალები ბრაზისგან მთლიანად აემღვრა, თითქოს ცეცხლი ედგა, მოქნეული ხელი ძლივს გააკავა.
–ეგ გაკლია და ბოლომდე გადამივლი ყველანაირად, თუ მაგას გააკეთებ ნიკა იცოდე რო უკან ვეღარასოდეს დაბრუნდები, ყოველ დღე შენ სიძლვილში გავატარებ და საბოლოოდ იქცევი ჩემ თვალში ცხოველად. ელენეს სიტყვა არ დაამთავრებინა მასზე მძიმედ დაშვებულმა ხელმა, ლოყა სიმწრისგან ეწვოდა, მაგრამ ეს ტკივილი არაფერი იყო მასთან შედარებით რასაც მისი გული გრძნობდა. თვალები ნელ–ნელა იფარებოდა წყლით, მერე ვეღარ დაიტია თვალმა და სახეზე თვითონ გაიკაფა გზა მარილიანმა სითხემ.
–შენ ჩემთვის ეგ არასოდეს უნდა გეთქვა, დემეტრეს შეეძლო, მას მიზეზი ჰქონდა, შენ არ გქონდა ამის თქმის უფლება, შენ არა გესმის..........
–აღარაფერი მაინტერესებს ნიკა, შენ ჩემთვის მკვდარი ხარ და ვერც ჩემ შვილებს აუკრძალავ ამიერიდან რამეს, დემეტრეს რამდენ ხანსაც უნდა იმდენს ივარჯიშებს, რასაც უნდა იმას გააკეთებს და ყველაფერს გავაკეთებ რო შენნაირ პირუტყვად არ იქცეს. როცა კაცი ქალზე ხელს აწევს მას მხოლოდ ორი არარსებული ფეხი განასხვავებს პირუტყვისგან, ქალს მნიშვნელობა არ აქვს რანაირია. შენი სიტყვებია თუ გახსოვს. ნიკამ თავი ჩაღუნა. თვალები მტკიცედ იმეორებდა ელენეს სიტყვებისგან წამოსულ ბრაზს, ..სიტყვით კი მხოლოდ ეს მოახერხა.
–მაპატიე, დამნაშავე ვარ! ნიკა მთელი დღე გასული იყო, ელენე ბავშვებთან დარჩა, მათ გამხიარულებას ცდილობდა, ანასტასია დედას ეხუტებოდა და კოცნიდა, ხასიათიც გამოუკეთდა, მაგრამ დემეტრე სულ ჩაფიქრებული და დაღვრემილი იყო.
როცა სახლში მოვიდა ოთახიდან არავინ გამოსულა, ანასტასია ცქმუტავდა, უნდოდა გამოსულიყო და მამასთან მისულიყო, მაგრამ ვერ ბედავდა რამის თქმას, ნიკა თვითონ შევიდა, ახალი ტელევიზორი შეიტანა ოთახში და მაგიდაზე დადო, ნელი ნაბიჯით მიუახლოვდა საწოლს და ფრთხილად ჩამოჯდა.
–მე არ ვარ მართალი და ეს ვიცი, არც ერთთან, ამ დროს ელენეს შეხედა, ამიტომ ვფიქრობ რომ უმჯობესია წავიდე, ანასტასიას მაშინვე ცრემლებით აევსო თვალები, დემეტრემაც ვერ დაფარა გაოცება. მე თქვენ მიყვარხართ, როგორც შემიძლია და ისიც ვიცი რო ჩემი ქცევა ხშრად აუხსნელი და გაურკვეველია უფრო კი ამაზრზენი. დემეტრე შენ ყველა მიზეზი მოგეცი რო არ გიყვარდე, მაგრამ არასოდეს იფიქრო რო შენი ოდესმე შემშურდება, ამას ალბათ მაშინ მიხვდები, როცა შვილი გეყოლება, თუ რამე სიყვარული შეიძლება იყოს ყველაზე უანგარო ეს მშობლისაა, ახლა ალბათ ვერც იმ მიზეზს აგიხსნი რატო არ მინდა ითამაშო უბრალოდ მინდა იცოდე რო არ მინდა ოდესმე ის განიცადო რამაც მე ჩამომანგრია. ელენემ ცრემლები ვერ შეიკავა, ამ სიტყვებმა თითქოს მდუღარე გადაასხა სულზე და სხეული გაუყინა, თავისი სიტყვები გაახსენდა და ახლა იმაზე მეტად ეტკინა ვიდრე ეგონა რო შეიძლებოდა ასე ყოფილიყო. ოთახიდან გავიდა სააბაზანოში დიდ ხანს ტიროდა, როცა გამოვიდა ნიკა უკვე იწვა წიგნს კითხულობდა, გაუბედავად მიუახლოვდა საწოლს და თავის მხარეს მოიკუნტა, მაგრამ ეს სულის და სხეულის შეკუმშვა არ ყოფილა შიშის, იცოდა რო ნიკა იმ ღამეს არ მიეკარებოდა, მაგრამ მაინც იმაზე ცუდად იყო ვიდრე ოდესმე. შუქი ჩააქრო ნიკამ დიდ ხანს ესმოდათ ერთმანეთის სუნთქვა, დუმილით დამყარებული სიმყუდროვე კარზე კაკუნმა დაარღვია, ანასტასია შემოიტუზა ოთახში.
–რა იყო დე? ხო კარგად ხარ, სწრაფად აანთო სინათლე ელენემ ისე რო დარწმუნებული იყო ნიკას ეღვიძა.
–შეიძლება შენთან დავწვე დედიკო? ხმა აკანკალებული ჰქონდა პატარას.
–მოდი ტასო, სიზმარი ნახე? გაეღიმა ელენეს და პატარა მიიწვინა.
–დედიკო შუაში რო ჩავწვე შეიძლება? ჩაჩურჩულა ელენეს ანასტასიამ, თან დედიკო ფეხები დავიბანე და წყალი დამექცა, არ გამიბრაზდე კარგად ვერ მივწვდი.
–რატო დაიბანე? სანამ დაწექი ხო დაგბანე ანასტასია?
–მამიკოს რო არ ეთქვა მაინც, ჩაიკრუსუნა ანასტასიამ და შუაში გადავიდა. ელენე აბაზანაში გავიდა მისალაგებლად, თან იმაზე ფიქრობდა ამდენი სუნამო რატო დაისხა ანასტასიამ. ნიკა ფრთხილად დაიხარა და შუბლზე აკოცა პატარას.
–რა გასხია მა? ანასტასიას თვალები დაექაჩა და სწრაფად აფახულებდა, თითქოს გამოიჭირესო. ნიკას გაეცინა, ანასტასია ხმას ვერ იღებდა იმიტო დაისხა რო იცოდა მამას უკვარდა კარგი სუნი, მაგრამ ახლა ვეღარ გაიგო მოეწონებოდა თუ არ და უკვე იმდენი ესხა თვითონაც აწუხებდა.
–გემრიელი ხარ, ეს უთხრა და ხელები შემოხვია პატარას, ანასტასია ატირებული ჩაეხუტა.
–მომენატრები მამიკო, ნიკა გრძნობდა რო ხმას ვერ დაიმორჩილებდა ამიტო არაფერს ამბობდა ღრმად ისუნთქავდა შვილის სურნელს და იმახსოვრებდა. როცა ელენე ოთახში შევიდა ანასტასიას ფეხები ნიკას ცხვირთან ედო და იცინოდა, დიდ ხანს ვერ იჯერებდა მისი თვალები ნანახს, ნიკას სიცილის ხმა აგრძნობინებდა რო მალე უნდა გამორკვეულიყო, ისევ ის ხმა ეგონა საუკუნე იყო რაც არ გაეგონა, გრძნობდა გული წაუვიდოდა ისე მძაფრად განიცადა ნანახი სწრაფად მივიდა საწოლთან და კიდევ უფრო მოკუნტული დაწვა. დილით რო გაეღვიძა ანასტასია ნიკას მუცელზე ეწვინა და თმაზე ეფერებოდა მძინერეს, იმხელა მუცელზე დაწვენილი თითქოს ჰაერში იყო პატარა.
........................
–ელე გთხოვ სკოლიდან ჩემთან მივდივართ ბავშვები ტენისის სათამაშოდ და შენ ადრე წამოდი რა ჩემთან.
–კარგი ბარბარე, იმდენი რამე მაქ მოსაყოლი, აი მოკვდები სიცილით ერთ ბიჭზე უნდა მოგიყვე. ბარბარე მერხთან ძლივს ჩერდებოდა, ელენე ახალი გადასული იყო მათ სკოლაში და უკვე ძალიან მეგობრობდნენ. სახლში სიცილით შევარდნენ, სამზარეულოში.
–სწრაფად მომიყევი სანამ ბავშვები მოვლენ ბარბარეს ეცინებოდა.
–ერთი ქალია დედაჩემის ძველი მეგობარი და შვილი ყავს ბიჭი ნიკა მემგონი თუ რაღაც ეგეთი, წარმოიდგინე ეს ქალი თავისი შვილისთვის, თვითონ, თვითოს გესმი ეძებს საცოლეს, წარმოგიდგენია ბარბარე? და დედაჩემს უთხრა რას ფიქრობ ერთმანეთი რო გავაცნოთო. აი წარმოიდგინე რა დონის დებილია ის ბიჭი. ბარბარე ჯერ თვალებს აფახულებდა ძალიან სწრაფად, მერე ლამის წყალი გადაცდა და ქანდაკებასავით გაშეშებული იდგა.
–და ის ბიჭი რას საქმიანობს? ძლივს იკითხა.
–რაღაც ფეხბურთელობს თუ მსგავსი არ ვიცი ხო იცი როგორ არ მიყვარს ეგ სპორტი. ელენე ელოდა როდის გაიცინებდა ბარბარე, მაგრამ ზედმეტად სერიოზული იყო ამისთვის.
–ხო მაგრამ ეგ არ ნიშნავს რო ის ბიჭი დებილია ან იმას აკეთებს რასაც დედამისი ეუბნებაა, ყურადრებას ნუ მომაქცევ ელე, ბარბარემ ლაპარაკი გაწყვიტა.
–რამე ხო არ გეწყინა ბარბარე? ვერ მივხვდი რატო ხარ ესე, არადა მართლა სასაცილოა, აი მართლა. ბარბარეს სიცილი აუტყდა.
–ვაიმე ელენე შენ არ იცი უფრო სასაცილო რამე, ბარბარემ ძლივს მმოითქვა სული როცა სამზარეულოში დედა შემოვიდა. ელენე გაღიმებული მიესალმა გაოცებულ ქალს.
–შენ ელენე არ ხარ? ელენე ლორთქიფანიძე?
–დიახ..მაგრამ გაოცებული იყო ელენე, ბარბარე ჩუმად ფხუკუნობდა.
–მე მაია ვარ დედას მეგობარი, გაუცინა ქალმა და თმაზე ხელი ჩამოუსვა. ელენეს ეგონა დენმა დაარტყა, ახლა იმის გააზრებამ რაც ყველაზე გონივრულედ ეჩვენებოდა ის იყო რო ეს ქალი იყო ზუსტად ის ვისაც დასცინოდა და ბარბარე იმისი და ვისაც დებილს უწოდებდა, თავზარი დასცა, ყველაფერზე გული ერეოდა. იქ იყო თავის ფეხით მისული სადაც არასოდეს მიადგავდა ნებით ფეხს. ბარბარეს შეხედა გაფართოებული თვალებით.
–აი ამაზე გეუბნებოდი ეს უფრო სასაცილოა. ბარბარე ტავს ვერ იკავებდა.
–რა გჭირს დედა? გაეღიმა მაიას, ხო არ იცი ნიკა სად არის? ელენეს სხეულშ შანტებმა დაუარა, გრძნობდა რო თავს ვერ შეიკავებდა და ყველას მიალანძღავდა,.
–არ ვიცი დედა გარეთ იქნება.
–ელენე შვილო აქ იყავი ჩემი შვილი უნდა გაგაცნო, მემგონი რო მართლა ბედია ასე შემთხვევით მოხვდი ჩვენ სახლში, ელენეს სახე დაემანჭა სიმწრისგან და ამ სისულელეების მოსმენა ცუდად ხდიდა. „ბედი არა ის, მომინდომა, სასწაული პირდაპირ, მაგის შვილისთვის ვარ შექმნილი და მსგავსი სისულელეები, ვაიმე აქ რა ჯანდაბა მინდააა“ სიტყვებს ძლივს ალაგებდა გონებაში.
–ბარბარე მაპატიე, არ ვიციოდი თუ შენი ძმა იყოო....
–მაგრამ ისე სასაცილოა ნიკას რო ვეტყვი აი იმდენს ვიცინებთ.....
–რას ეტყვი ნუ გადამრიე ახლა, არაფერი უთხრა სირცხვილია გაბრაზდება და ეწყინება, ჯობია წავალ რაა...
–ვაიმე შენ ჩემ ძმას არ იცნობ ამაზე იმდენს ვიცინებთ. ელენე გაოოცებული იყურებოდა და საკუთარ თავს ლანძღავდა აქ რო ფეხი შემოადგა.
–კარგი ახლააა ბარბარე ნუ ხუმრობ.
–დაიცადე გაგაცნოს.......მალე ხმა გაიგონეს.
–დედა აი ის გოგო რო გეუბნებოდი უნდა გაგაცნო.
–რომელი დედა? იმდენზე მეუბნები სია უნდა მქონდეს რო ვიმახსოვრო, ეგ რომელია მაღალი შავგვრემანი თუ საშუალო სიმაღლის წითური? მხიარულად უპასუხა ნიკამ. და თვალები მოხუჭა წარმოსახვითი სიის წარმოსადგენად.
–არც ერთი თვითონ ნახე, ელენეს ეგონა რო ტვინში სისხლი ჩაექცეოდა თავი გასაყიდი ნივთი ეგონა, მაგრამ ჯერ არ იცოდნენ ამ „ნივთს“ როგორი ლანძღვა შეუძლია.
–ახლა მარტო ის მწადს რო წყალი გადავივლო ასე გოგოს კი არა ჩვენი მეზობლის ძაღლს არ გავიცნობ, გაიცინა ნიკამ. ბარბარე ჩაიკეცა სიცილისგან, ელენეს ეგონა გიჟები იყვნენ გარშემო. დედა არანორმალური, შვილები უფრო მეტად არაადეკვატურები.
–ახლა მაგარი ამბები წავა, ბარბარე ელენეს ჩურჩულებდა.
–ნიკა კარგი ახლა ჩუმად ილაპარაკე აქაა ის გოგო, მაიამ თავზე ხელი გადაუსვა შვილს, რომელსაც სიცილნარევი სახე დამანჭოდა.
–შენ დროს არ კარგავ მაიკო. გაეცინა ნიკას და სამზარეულოში შევიდა „გოგოს“ გასაცნობად. ელენე გაოცებული უყურებდა სპორტულებში გამოწყობილ „დეგენერატს“ ასე ბუნებრივად რო მიესალმა და ბარბარეს თვალებით რაღაცას ანიშნებდა და მერე ჩუმად ორივე იცინოდა.
„რაც უფრო მძიმეა ტვირთი მით უფრო ახლოა ჩვენი ცხოვრება მიწიერთან, მით უფრო ნამდვილია ის“
წასვლით თითქოს ყველაფერი ჩამშვიდდა, გაუსაძლისი, ამაზრზენი, აუტანელი ცხოვრება დამთავრდა და დაიწყო ახალი, უფრო სხვანაირი, განსხვავებული, მაგრამ ჯერ კიდევ ვერ არქმევდა ელენე სახელს ამ ცხოვრებას, მხოლოდ „უჩვეულო“ ეს სიტყვა თუ ასახავდა მის ყოფნას. მისი ცხოვრება მთლიანად ნიკაზე იყო აწყობილი, ახლა გრძნობდა თავისუფლებას, ბუნებრიობას თითქოს ისევ თექვსმეტი წლის იყო, თითქოს ჯერ კიდევ არ არსებობდა ნიკა მის ცხოვრებაში. დემეტრემ თითქოს ფრთები გაშალა, ბავშვობა დაიბრუნა, ყოველი დღე უფრო მნიშვნელოვანი, უფრო საჭირო გახდა, ვარჯიშზე წასვლის არ ეშინოდა, თამამად იყო სახლშიც, სუფრაზეც უფრო მეტი მხიარულება იყო აღარავინ აიძულებდათ ხმადაბლა ყოფილიყვნენ, „წესების დაცვით“ ესადილათ, ევახშმათ, ახალმა ცხოვრებამ სამივეს ის ჩამქრალი ნაპერწკალი გაუჩინა, რაც ასე მნიშვნელოვანია ყოველი ადამიანისთვის, მხოლოდ ანასტასია იყო უფრო მოწყენილი თუმცა იშვიათად მარტო მაშინ, როცა ნიკა მოენატრებოდა, მაგრამ მასშიც იყო წყენის მძიმე ფესვები ღრმად გადგმული.
–დედიკო ჩემი ცეკვის მასწავლებელმა კარგი გოგო ხარო, გაიჭიმა პატარა.
–ჩემი ლამაზი, ელენეს გაეცინა ამ „მოხსენებაზე“ და ჩაეხუტა.
–ლამაზზე მეტად ტლიკინა, გაეცინა დემეტრეს ოთახიდან ახალი გამოსული რო იყო.
–ნუ ეჩრები ჩემი და დედიკოს ლაპარაკში, მე ლამაზი გოგო ვარ და კარგი. დოინჯი შემოირტყა ანასტასიამ.
–და ძალიან მეტიჩარა, დემეტრემ თავზე აკოცა და გარეთ სირბილით გავარდა სპორტულებით.
–დედიკო მამიკო რატო აღარ გვნახულობს? არ ვენატრებით? მე რო მომენატრა?
–მამიკო ახლა საქართველოში არაა ანასტასია, რო ჩამოვა ალბათ გნახავს. ელენემ კალთაში ჩაიჯინა ანასტასია.
–სადაა? რამდენ ხანში მოვა?
–ანასტასია, რაღაც უნდა გითხრა დე და კარგად მომისმინე ხო?
–კარგი დედიკო გისმენ, საიდუმლოდ? მარტო მე და შენ რო ვიცოდეთ? ანასტასიას თვალები გაუბრწყინდა ისე თითქოს განძი აღმოაჩინა. დემეტრეს არ ვუთხრათ ხო დე?
–არა ტასო დემეტრემ უკვე იცის, ანასტასიას ანთებული თვალები ჩაუქრა და დედას მიეხუტა.
–დე ხშირად ადამიენები ერთმანეთს ვეღარ ეწყობიან და შორდებიან, ეს ხო იცი..
–მამიკო როგორც წავიდა? ჩვენ ვერ გვეწყობოდა? თუ ვუყვარდით რატო ვერ გვეწყობოდა? ხო გვითხრა მიყვარხართო?
–ხო დე უყვარხართ, მაგრამ მე და მამამ გადავწყვიტეთ რო ასე ჯობს, მამამ კი იპოვა ადამიანი ვისთანაც უკეთესად იქნება, ახლა მასთანაა და ჩამოვლენ თუ არა მაშინვე გნახავს.
–სხვა ცოლი ყავს? ანასტასიას ხმა აუკანკალდა.
–ხო დე, მაგრამ ეს არაფერს ცვლის შენ და დემეტრე ისევ ისე ეყვარებით.
–შენ? დედიკო შენ? მე რო ძალიან მიყვარხარ მინდა მამიკოსაც უყვარდე და ერთად ვიყოთ, მერე მამიკოს სხვა შვილებიც რო ეყოლება მე აღარ გავახსენდები, ატირდა პატარა, ელენეს გული ლამის გაუსკდა მის სიტყვებზე.
–ღმერთო რა პატარა ხარ ანასტასია, ახლა გული გახეთქვას ჰქონდა ისე უცემდა, გრძნობდა რო ამ ყველაფრის გასაგებად ანასტასია საკმარისზე მეტად პატარა იყო და ყველაფერს უფრო განიცდიდა. –შენ როგორ შეიძლება არ ახსოვდე? შენ ისეთი პატარა და ლამაზი გული გაქ? დედიკო ეგ არასოდეს იფიქრო, როგორ მიყვარხარ ჩემო პატარა, ნუ ტირი გთხოვ. ელენე ძლივს ამბობდა სიტყვებს თვითონაც ეტირებოდა.
უკვე ექვსი თვე იყო გასული ნიკა ერთხელაც არ შეხმიანებია, მხოლოდ ის იცოდა რო დედამის ეკითხებოდა ბავშვების ამბებს. მათი საწოლის დანახვისას სულ ის საშნელი დღეები ახსნდებოდა, როგორ ყოველ დღე უწევდა წინააღმდეგობის გაწევა, ახლა მისმა ძილმაც სიმშვიდე მოიპოვა, ანასტასიაც უფრო უკეთესად იყო,, ელენე დემეტრეს თამაშებზე დადიოდა და გაოგნებული უყურებდა მის თამაშს, გრძნობდა რო მასში ამ თამაშის სიყვარულს ვერც ერთი მოკვდავი ვერ ჩაკლავდა.
–გამარჯობა ელენე, მოესმა ნაცნობი ხმა ზურგიდან, როცა დემეტრეს თამაშს უყურებდა. ეგონა სისხლმა მოძრაობა შეწყვიტა, მერე იგრძნო როგორ ჩამოჯდა მის გვერდით, მაღალი, გამხდარი სხეული, არ შეუხედავს ისედაც გრძნობდა რო თვალს არ აშორებდა.
–გამარჯობა, ძლივს ჩაილაპარაკა.
–როგორ ხარ? არ მპასუხობ, არ მელაპარაკები, რას შეიძლება დავაბრალო, ვითომ ამინდს? თუ......
–არ ვიცი, უბრალოდ ასე მირჩევნია.
–დემეტრე კარგად თამაშობს, ძალიან უყვარს არა?
–კი ძალიან, თითქოს სუნთქვა გაეხსნა ეს პერიოდი სულ ბედნიერია.
–ელენე ცხოვრება სცენას ჰგავს, ჩვენ კი მსახიობებს, რომლებიც ურეპეტიციოდ ვთამაშობთ როლს, თანაც მხოლოდ ერთხელ. ამიტო შეცდომების დაშვებას მტკივნეულად აღვიქვავთ, ასევე მტკივნეულია წლების გასვლა, დროის დაკარგვა, მაგრამ უფალმა მაინც მოგვცა საშუალება წარსულში დაშვებული აწმყოში გამოვასწოროთ და მომავალში გავთავისუფლდეთ. მე შენ მთელი ჩემი გულით გთავაზობ იყო მთელ ჩემ გულში ელენე.
–და სანდრო რეჟისორები ვინ არიან ამ სცენაზე?
–რეჟისორები? გაეღიმა ალექსანდრეს, რეჟისორები მსახიობები, რომლებიც რეჟსორები ხდებიან ცხოვრებაში, ისე კი ჩემი აზრით რეჟსორი ამ ცხოვრებაში ბედია, ბედისწერა.
–მე რო ბედისწერის არ მჯერა ალექსანდრე? თბილად შეხედა ელენემ.
– არაფერს ცვლის გვჯერა თუ არა, ის მაინც იღებს ჩვენ ცხოვრებაზე ფილმს თავისი წესებით.
–და ჩვენი არჩევანის თავისუფლება?
–ჩვენი არჩევანის თავისუფლება ჩვენი ინდივიდუალიზმია ამ სცენაზე სადაც ყველაფერი უკვე დაგეგმილია მანამ გამოვალთ.
–საინტერესოა სანდრო ძალიან, ძალიან რთულია როცა შენ ცხოვრებაზე გადაღებული ფილმი ტკივილის მეტს არაფერს გაყენებს.
–სულ ვფიქრობდი რო ფსიქოლოგებს და რეჟისორებს აქვთ საერთო, ორივე პროფესიის ადამიანს უწევს სხვისი ფსიქოლოგიის შესწავლა თავისსას კი შეიძლება უმარტივესი რჩევა ვერ მისცეს. ელენე შენ თავისუფალი ქალი ხარ, ძლიერი, ლამაზი, კეთილი და სათნო, ყველაფერი გაქვს იმისთვის რო ბედნიერი იყო, მე მინდა რო შენი ბედნიერების თანამოზიარე გავხდე...
–სანდრო მე შვილები მყავს ვისთვისაც ყოველ დღე ვიღვიძებ, მთელი დღე მათზე ვფიქრობ და დაძნებისასაც გაღვიძებამდე მათ არსებობა ატრიალებს ჩემ ცხოვრებას, ეს კი ვიცი რო სხვა კაცისთის რთულია.
–რატომ გგონია რო არ ვიცი რო შვილები გყავს? დემეტრე და ანასტასია, ასაკი, დაბადებისთარიღი და მსგავსი ინფორმაცია თუ გაინტერესებს იმასაც გეტყვი.
–სანდრო მე ახლა ამისთვის მართლა არ ვარ მზად, ხომ გესმის. მალე დემეტრე მივიდა მათთან, სანდროს თავაზიანად მიესალმა.
–მარცხენათი კარგად ურტყავ, გაუღიმა სანდრომ.
–მადლობა, გახარებული ჩანდა დემეტრე, სიგიჯემდე უხაროდა დედა რო უყურებდა მის ვარჯიშებს, თამაშს, რო აღარ უწევდა რამის დამალვა. ანასტასია რამდენიმე რიგით ზემოდ იჯდა და გაბუსხული იყურებოდა.
–წამო დე მივდივართ დემე გამოიცვლის და მანქანაში დაველოდოთ. დაუძახა ელენემ ანასტასიას.
–არ მინდა მე, და კიდევ უფრო შორს „აბობღდა“
–ტასო დაბლა ჩამოდი! პატარამ ნერწყვი ძლივს გადაყლაპა და „ჩამოიხლართა“
–ანასტასია რა ლამაზი კაბა გაცვია, გაუღიმა სანდრომ.
–მამაჩემმა მიყიდა, რისხვით გაიმეორა „ქოფაკმა“
–ხო და ძალიან კარგი მამიკო გყოლია. სანდროს ამ პასუხს არ მოელოდა „საბრძოლველად“ გამზადებული ანასტასია და თითქოს ჩაიფერფლა.
–ეს ფეხსაცმელებიც და ეს ჩანთაც, ფეხი ასწია დასანახად და პატარა ჩანთა გულზე მიიკრა. ელენეს ყველაფერი ჩაეწვა ანასტასიას ტყუილებზე, ერთხელაც არ დაურეკავს ნიკას და არ დალაპარაკებია, არადა ყველა ზარზე ტელეფონის სადაც არ უნდა ყოფილიყო გამორბოდა და ელოდა როდის ეტყოდა ელენე რო მამას მასთან ლაპარაკი უნდოდა.
სახლში ისე ავიდნენ ხმა არც ერთს ამოუღია, მარტო მაშნ რო დაბანა და დასაძნებლად გაამზადა ანასტასია ფრთხილად კითხა.
–რატო იცრუე დე დღეს? ხო გახსოვს ტყუილებზე რა გითხარი, მატყუარა ბავშვებს რო ენა უბრუშდებათ და მერე........
–მე მინდა რო სიმართლე იყოს, ესეც ტყუილია და ამის გამოც უბრუშდებათ ენა მატყუარა ბავშვებს დედიკო? შეშფოთება დაეტყო ანასტასიას აწყლიანებულ თვალებს.
–ახლა არა მაგრამ სხვა დროს არ მოიტყუო კარგი? ანასტასია რატო არ მპასუხობ?
–აბა რაც მართალია ის რო არ მომწონს? არ მინდა ის კაცი შენ გვერდით იჯდეს ხოლმე დედა, მაინც ვეღარ მოითმინა რისი თქმაც სულ უნდოდა.
–ანასტასია შენ ვინ გეკითხება? ყველგან რო მაგ პატარა ცხვირს და გრძელ ენას ყოფ? ვეღარ მოითმინა დემეტრემ.
–ესე ნუ ელაპარაკები გთხოვ! ელენემ ძლივს შეიკავა თავი.
–ხო ეგრე ნუ მელაპარაკები, მე რასაც მინდა იმას ვამბობ.
–კი არ ამბობ იტყუები, ალბათ სკოლაში იმასაც ჭორაობ რო მამა ყოველდღე გირეკავს და გეკითხება როგორ ხარ, მაშნ როცა საერთოდ არ აინტერესებ, ერთხელაც არ უკითხავს ისევ ცოცხლები ვართ თუ არა, სხვა ქალთან წავიდა გესმის, სულ არ აინტერესებ, დემეტრემ მთელი ბოღმა ვერც კი მიხვდა რო სულ პატარაზე ამოანთხია, რომელმაც მარტო ის გაიგო რო მამა სხვაგან წავიდა.
–დემეტრე! ისე დაუძახა რო დემეტრე გაქვავდა, იგრძნო როგორ ზედმეტი მოუვიდა.–გადი ოთახიდან, სიმშვიდის შენარჩუნება დიდ ენერგიას მოითხოვდა.
–შენ არ ინერვიულო მამა ბებოს ეკითხება ხოლმე შენ ამბებს და იცის რო ძალიან კარგი ყავხარ, ძალიან ანასტასია, ვერც წარმოიდგენ იმდენად კარგი, ცრემლებს ვეღარ იკავებდა ელენე. ნელი ნაბიჯით გავიდა ოთახიდან თან დემეტრეს მდგომარეობაზე ფიქრობდა, არ უნდოდა მისთვის გული ეტკინა, მაგრამ ზედმეტი მოდიოდა თავისი საქციელით, თუმცა იმასაც გრძნობდა რო მამის უყურადღებობა ანასტასიაზე მეტად დემეტრეს აწუხებდა, მაგრამ სხვანაირად გამოხატავდა.
–მაპატიე დედა, ვიცი რო ანასტასიასთვის არ უნდა მეთქვა, მაგრამ რაც ვთქვი სიმართლეა.
–ის პატარაა დემეტრე, ექვსი წლისაა და მხოლოდ ის იცის რო დედა და მამა ერთად უნდა იყვნენ, იტყუება იმიტო რო რეალობა არ მოწონს, ის ასე უმკლავდება ამ პრობლემას ბავშვურად და გულუბრყვილოდ, ნუ ატკენ გულს ამ ყველაფერს თვითონაც მიხვდება როცა გაიზრდება, მაგრამ ახლა ნუ ვაიძულებთ რომ ყველა ტკივილი დიდივით გადაიტანოს. დემეტრეს თვალები ცრემლებით აევსო.
–ხო შეეძლო ერთხელ მაინც დაერეკა, უბრალოდ დაერეკა, ისე მოიყვანა სხვა ერთხელ არაფერი აუხსნია ჩვენთვის თითქოს არც ვარსებობდეთ. რატო იქცევა ასე, რატო მექცევა ასე მე ხო არ მიმიცია ამის საბაბი........დემეტრეს ხმას ეტყობოდა როგორ ჩუმად, ღრმად უყვარდა მამამისი, მაგრამ როგორ უჭირდა ყველაფრის დავიწყება. ელენეს არაფერი უპასუხია მხარზე ხელი დაადო და სამზარეულოში გავიდა.
.............
–გამარჯობა, ნიკოლოზ მენაბდე, ხელი გაუწოდა ნიკამ ელენეს, რომელიც დაზაფრული იყურებოდა, ვერაფერი თქვა და მაია მაშინვე ჩაერია.
–ნიკა ეს ელენეა ლორთქიფანიძე, ჩემი მეგობრებისს შვილი ხო გახსოვს ნინო და ზურა ჩემი კლასელები მათი. ნიკამ ისეთი სახე მიიღო თითქოს ახსოვდა არადა წარმოდგენა არ ჰქონდა ვიზე ეუბნებოდა. სიტყვით არაფერი უთქვამს ტყუილს ვერ ამბობდა. ელენე გრძნობდა რო მისი სახე ეცნობოდა, მაგრამ ვერაფრით იხსენებდა საიდან.
–ბოდიში ასეთ ფორმაში რო ვარ,ვარჯიშით დაქანცულ ნიკას სახე სველი ჰქონდა, ოფლიანი იყო და ერთ ადგილზე ვერ ჩერდებოდა, მაგრამ ხო ხედავ დედაჩემს არ აინტერესებს, მაგრამ ახლა უნდა წავიდე, სასიამოვნო იყო თქვენი გაცნობა.
–მაპატიეთ მაგრამ ასე მგონია რო მეცნობით, ელენემ ვეღარ მოითმინა ვერაფრით რომ ვერ გაიხსენა. ნიკას გაეღიმა.....
–ელენე ფეხბურთს ვერ იტანს, ბარბარემ სიცილით თქვა თან აქამდე ირანში ცხოვრობდა.
–ეგ რა შუაშია? გაბრაზდა ელენე. ნიკას ჩაეღიმა „ვითომ არ იცის საიდან ვეცნობი“ ყველაფერი ელენეს კარგად შეფუთულ აფერისტობას მიაწერა, მაგრამ სახეზე საპირისპირო გამოესახა.
–ნიკა ტელევიზიით ან პლაკატებით შეიძლება გეცნობოდეს, ბოლო ბოლო წელს ლიგის ფინალი წააგო.
–შენ არ უშვებ შესაძლებლობას ხელიდან რო აღნიშნო რო წავაგე, გაეცინა ნიკას ბარბარეს ნათქვამზე.
–მაგრამ ლიგის ფინალი წააგე და ეს ბევრს ნიშნავს.
––ხო რა თქმა უნდა, უფრო გწყდება გული.ბარბარე და ნიკა ისე ელაპარაკებოდნენ ერთმანეთს სულ დაავიწყდათ ელენე რო იქ იყო, მაია გრძნობდა რო მათი ეს ლაპარაკი სირბილით დამთავრდებოდა მთელ სახლში და „დროულად“ ჩაერია. ელენეს „ღირსებებზე“ დაიწყო ლაპარაკი და ნიკამ იგრძნო როგორ ატკივდა თავი.
–მე წავედი აბა კარგად, რო გამოვიდა სახე უფრო დაეღრიჯა, თან ეცინებოდა, წყალი სწრაფად გადაივლო, უკანა კარით გავიდა რო კიდე არ შეფეთებოდა. მანქანაში თამაზი ელოდებოდა მხიარულად მიესალმა.
–რა ხდება თაზო, როგორ ხარ?
–სად ეგდე ამდენ ხანს?
–აუ რა ვიცი ხო იცი დედაჩემის ამბავი სახლში მოყავს გოგოები გამაგიჟა, იცინოდა ნიკა.
–მერე უთხარი ცოტა მკაცრად დაგანებოს თავი რაარი.
–რატო მოვუშალო ნერვები? აკეთოს რაც უნდა ერთობა რა გინდა, ეს ერთი თვე ალბათ ნახევარი საქართველო ჩემ სახლში მოვა დედაჩემის „მეოხებით“ ერთ თვეში სეზონი დაიწყება და ჩამშვიდდება ცოტა მაიკო. მე რო აქ აღარ ვეყოლები.
–რა ნერვები გაქ შენ, მშურს, დედაჩემმა რო გოგო გასაცნობად მოიყვანოს სახლში შემოვიხევ ალბათ ტანსაცმელს იმ გოგოს თვალწინ თან ვერ მოვითმენ.
–ნეტა გიჟი არ იყო, შეგრჩება შემოხეული ტანსაცმელი და დაგლეჯილი ნერვები, არ უნდა აყვე აკეთოს რაც უნდა, მაგის გამო როგორ მოვუშლი დედაჩემს ნერვებს, ისეთი სასაცილო და საქმიანია გაგიჟდები.
–აი ყოჩაღ რა სად შემიძლია მაგდენი, ახლა სპორტული კომპლექსი რო გაიხსნა იქ ვართ მიწვეულები თან ბევრმა ჟურნალმა დარეკა და არ ვიცი...
–ჟრნალებმა რეკვა დაიწყეს? მეგონა მარტო მაგათი კითხვა იყო შესაძლებელი...
–აუ ნუ მასხარაობ რა მენაბდე გაჩუმდი რა ვქნათ სად წავიდეთ?
–ყველგან მოვასწროთ, სირცხვილია ცოტა ხანი მივიდეთ კომპლექსში .

„რა უნდა მისცეს ერთმა ადამიანმა მეორეს ერთი წვეთი სითბოს გარდა? და რა უნდა იყოს ამაზე დიდი?“
დაძინებამდე ყოველთვის გახედავდა ნიკას მხარეს, როგორ ეგონა მთელი ცხოვრება რომ არასოდეს წავიდოდა, არ დამთავრდებოდა, მაგრამ ცხოვრება მოულოდნელია, როგორ ტკენდა ანასტასიას სიტყვები გულს, როგორ უყვარდა მამა, საკუთარი თავი ძულდა რომ ყველაფრის მიუხედავად უნდოდა მას დაერეკა, მისი ხმა გაეგო. ეს ხო სიგიჟე იყო, ეს ხო ნიშნავდა ელენესთვის რო უპრინციპო იყო, მაგრამ „დაძინებამდე ყოველთვის არის ერთი წამი, როცა ჩვენი თავი ყველამ ვიცით“ სწორედ ამ დროს გრძნობდა რაღაც უჩვეულ ტკივილს, რომელსაც ჯერ სახელს ვერ არქმევდა. ანასტასია გადმობარგდა და მამამისის ადგილას იწვა, ბალიშის პირს არ არეცხინებდა, მამიკოს სუნი უდისო, ნიკა ბევრს ეცადა ანასტასიასთან სხვანაირი ყოფილიყო, მაგრამ მაინც არ გამოდიოდა, ყოველთვის იყო მომენტები, როცა ვერ იმორჩილებდა საკუთარ თავს და ანასტასიას სხვანაირად, გამორჩეულად ექცეოდა, ამ პატარას კი ეს დღეები ყველაზე კაშკაშა ვარსკვლავებივით ჰქონდა გონებაში ამობეჭდილი.
–რა მაგარია, ბებიკოსს და ბაბუკოს ვნახავთ, მერე მამიდაც მოვა, ხო მოვა დე, ბარბარე მამიდა, გუშინ რო მელაპარაკა მითხრა.
–კი დე, თმა მოდი გაგიკეთო გაწეწილი ხარ.
–მაგრამ მაინც ლამაზი ხო დედიკო? ელენეს გაეცინა.
–ულამაზესი და მეტიჩარა, ჩემი პატარა და გრძელი ენის პატრონი.
–დემეტრე შენც ხო წამოხვალ ბაბუკოსთან?
–ეს ბავშვი ყველაფერს „კოს“ რატო ამატებს? გაეცინა დემეტრეს. გაუხარდა რო ანასტასიას წყენა არ ახსოვდა, ყველაზე მეტად საოცარი იმიტო იყო რომ წყენას ადვილად ივიწყებდა და კარგი სულ ახსოვდა, მხოლოდ ასეთს შეუძლია დიდი, ძალიან დიდი სიყვარული.....დაუმსახურებელიც და მაინც.........
–შენ ჩემი ძამიკო ხარ, დემეტრე მოეხვია და გაკეთებული თმა დაუშალა, ამაზე ააკივლა და ეცინებოდა.
–ბოროტი ძამიკო ხარ. მაია და დემეტრე ისე გახარებულები იყვნენ შვილიშვილებბის სტუმრობით, მაგრამ აშკარად ეტყობოდათ რომ რაღაცის თქმა უნდოდათ.
–მე წავალ და საღამოსკენ გამოგივლით, ელენეს ეუხერხულებოდა, თავს უკვე ზედმეტად გრძნობდა ნიკას ოჯახში.
–ვაიმე ელენე რას ამბობ შვილო, მაია გადაეხვია. ახლავე შემოდი, თან სალაპარაკო მაქვს, ელენემ ტელეფონს დახედა ნიკას ნომერი რო დაინახა სულ დაუბრუშდა სხეული.
„ჩამოვედი, როცა გეცლება მითხარი და ბავშვებს ვნახავ“ 6 თვის განმავლობაში მხოლოდ ეს წინადადება და ისიც მოწერილი, ელენეს სიმწრით ჩაეღიმა, ახლა მიხვდა რისი თქმაც უნდოდათ მშობლებს. სახლში რომ შევიდნენ იმ ადგილზე სადაც პირველად იდგა ნიკა რო დაინახა „ის“ დაინახა, ხო იცოდა რო ახლა ის იყო მისი ცოლი, ხო ეგუებოდა ამდენი ხანი ამას, მაგრამ მაინც მოსალოდნელზე მეტად ეტკინა.
–ელენე ეს ლიკაა, ნიკას..... მაიამ ისე ჩუმად დააბოლოა „მეუღლე“ რო ვერავინ გაიგო მაგრამ ყველა მიხვდა.
–გამარჯობა, ელენემ გაუღიმა, ლამაზ, მაღალ და გამხდარ ქალს.
–გამარჯობა, ლიკამ თბილად შეხედა და მერე მზერა ბავშვებზე გადაიტანა. ანასტასია ისე დაქაჩული იყურებოდა ლიკა შეკრთა, დემეტრემ, ცოტა შეანჯღრია რო ადამიანური სახე მიეღო.
–გამარჯობა პატარა როგორ ხარ? ლიკამ ლოყაზე ხელი ჩამოუსვა, ანასტასია დედამის მიეტუზა, არ ესიამოვნა რო ლიკა ლამაზი იყო. დემეტრე მხიარულად მიესალმა. ელენე ისე უხერხულად იყო გაქცევა უნდოდა, მაგრამ ანასტასია მიეკრა და აღარ შორდებოდა.
–ჩემი მამიკო სად არის? ისე დაუქაჩა თვალები თითქოს გველეშაპი იყო ლიკა და მამამისის გათავისუფლება უნდოდა.
–უკანა ეზოშია თუ გინდა დავუძახებ, შენ რო გაიგებს აქ ხარ გაგიჟდება ისე მოენატრე.
–ეგ ისედაც ვიცი რო მოვენატრებოდით ჩემს მამიკოს.
–ანასტასია რა გჭირს? ესე რატო ლაპარაკობ, ელენე ჩანდა რო გაუბრაზდა უხეშობაზე.
–არაფერია ელენე ნუ ნერვიულობ, გაუღიმა ლიკამ.
–მოდი ბებო ჩემთან, ჩემი პრინცესა და ჩემი დედოფალი, ანასტასიას ღიმილი დაუბრუნდა და ბებოს ჩაეხუტა.
–დე მე წავალ და მოვალ წასაყვანად. ელენემ გაუღიმა. თავს საშინლად გრძნობდა იქ ყოფნით.
–გთხოვ დედიკო, არ წახვიდე, მეც წამოვალ. ელენეს მოერიდა ახლა ანასტასიას წაყვანა ამიტო ძლივსღა უძლებდა იქ ყოფნას. მაია გრძნობდა ამას და თვალები აცრემლებული ჰქონდა,
–დემე ბაბუ როგორ ხარ? ჩაეხუტა დემეტრეს ბაბუამისი.
–კარგად ბაბუ ვვარჯიშობ და ვარ, რამდენი რამე მაქვს მოსაყოლი, ბაბუა თავზე ეფერებოდა მოსახელე შვილიშვილს, თუმცა მასაც დარდი ჩადგომოდა თვალებში.
სიცილის ხმა მოესმათ, ყველა გაჩუმდა ნიკა შემოდიოდა ოთახში ეზოდან თან მათეს და თამაზს ელაპარაკებოდა გამწარებული, სამივე იცინოდა, ასეთი ბედნიიერი ხმა წლებია ნიკასგან არ გაუგონია ელენეს, ყველაფერი ჩაეწვა.
–საღამოს გნახავთ და სავაჭრო ცენტრზე მერე ვილაპარაკოთ, ახლა გამოვიცვლი და ბავშვები უნდა ვნახო თორე შევიშლები, ნიკა სიცილით მოდიოდა. ანასტასია ხელიდან ისე გადაუხტა ბებიას რო ვერც შეამჩნია.
–მამიკო, მამიკო, ნიკა გაქვავებული იყო ანასტასიას დანახვახე ხელები ისე ძლიერად მოხვია რო შეეშინდა არაფერი ეტკინა, ბავშვი ჩაიხუტა და შეტრიალდა რო მისი სულისწასვლამდე მისული თვალები არ დაენახათ, გრძნობდა რო ხელს ვერ უშვებდა, უფრო და უფრო იკრავდა გულში.
–ჩემო სიცოცხლე, ჩემო პატარა, ისე ეჩურჩულებოდა თავს ვერ იკავებდა, ანასტასია კისერზე უჭერდა ხელებს და ცრემლები მოდიოდა, ნიკა ზურგით გრნობდა ამდენი ადამიანის მზერას, მაგრამ არ შეეძლო ხელის გაშვება ეგონა სხეულს მოაჭრიდნენ, ორგანოებს ამოაცლიდნენ ახლა რო ანასტასია დაესვა. როცა იგრძნო რომ შეეძლო „მოღალატე“ თვალები დაემორჩილებინა შემოტრიალდა.
–გამარჯობა ელენე, ისე გადაკოცნა ანასტასია ხელიდან არ გაუშვია, დემეტრეს რო გახედა ზედ არ უყურებდა, უხმოდ ჩამოუჯდა გვერდით და თავზე აკოცა. სპორტული შარვალი ეცვა ნიკას და თეთრი მაისური, ფეხზე ბოტასები, ამის დანახვაზე დემეტრეს გული აუჩქარდა, აღარც ახსოვდა მამამისი ბოტასებში, ელენეს გული შეეკუმშა ძველი ნიკას დანახვაზე, თითქოს არაფერი შეცვლი ისევ ისეთი იყო, საგრძნობლად დაკლებული სხეული და თითქოს ამ ყველაფერმა წარსულში დააბრუნა, ამან უფრო მეტად ატკინა გული. საკუთარი სტატუსი ვერ განსაზღვრა და იქ ყოფნის გამო გულისრევის შეგრძნება ეუფლებოდა. წასასვლელად მოემზადა, ანასტასია რო მიეკრა და ხელს არ უშვებდა.
–დედა გამოგივლი ახლა მეჩქარება, ანასტასია გთხოვ... არაფერი შეისმინა პატარამ და მამისა და დედის კალთაში მონაცვლეობდა. თავი გაიგიჟა ნიკას კალთაში ჩაუჯდა და დედამ მაჭამოს საზამთროო.
–მოდი ჩემი საყვარელო მე შეგაჭმევ, გაუღიმა ლიკამ.
–ჩემი დედიკო შემაჭმევს, შენ რა გინდა......ისეთი სახე ჰქონდა პატარას თითქოს რაღაცას ტაცებდნენ. ელენე ბრაზისგან გაწითლდა, ჯერ ისედაც თავს საშინლად გრძნობდა, ახლა ამას ემატებოდა ანასტასიას ჭირვეულობა და იძულება რომ ნიკას გვერდით მჯდარიყო. ისე შეხედა თვალებში რომ ანასტასიამ ლუკმა ვეღარ გადაყლაპა.
–დემნა როგორ ხარ? დიდ ხანს ცდილობდა დემეტრესტან გამოლაპარაკებას ნიკა, მაგრამ ისეთი სახე ჰქონდა ვერ ახერხებდა. დემნას მხოლოდ ნიკა ეძახდა, ვერ აღიქვავდა, მაგრამ გრნობდა რო ეს სახელი ბევრ, ჯერ კიდევ ძალიან ღრმად ჩამარხულ გრძნობებს იტევდა.
–მადლობთ კარგად, თავად? ნიკა არ მოელოდა, ასეთ უხეშობას, დემეტრემ აგრძნობინა ოფიციალური ტონით, რომ ძალიან შორს იყო მისგან.
–მეც კარგად. კიდევ არაფერ..........
–გადაგეჩვიე! არც კი დაამთავრებინა ისე უთხრა, ნიკას ამ სიტყვამ მთელი სხეული აუწვა, ოთახში მძიმე ჰაერი იდგა, დაძაბულობა უფრო და უფრო იზრდებოდა. დემეტრე ბიძამისთან და ნათლიამისთან ერთად ოთახიდან გავიდა, თან მათ მხიარულად ელაპარაკებოდა. დამსახურებულობის დაღი არ აძლევდა საშუალებას გაბრაზებულიყო. ანასტასია იმით ტანჯავდა რომ ზედმეტად კეთილი და შემწყნარებელი იყო მისი საქციელის მიმართ დემეტრე კი პირიქით, იცოდა რომ არც ერთი დღე არ იყო დავიწყებას მიცემული რითიც სიცოცხლეს საკუთარ შვილს უმწარებდა. მაგრამ არ აპირებდა რაიმეს ახსნას, ან დანაშაულის გამო მობოდიშებას, მით უმეტეს ხალხში. ელენე ტირილამდე იყო მისული ანასტასიას საქციელის გამო. მერე საზამთრო ჩამოეწუწა და ელენემ მოსაბანად გაიყვანა, აბაზანაში შესული არ იყვნენ უკვე თავს ვერ იკავებდა.
–მომისმინე ანასტასია, შენ ნორმალური ხარ? ყველაფერს კარგად ხვდები, ყველაფერი გესმის და მაინც ჭირვეულობ, სად ვერ დარჩებოდი მარტო შენი ნება რომ იყოს უცნობსაც გაყვები და ბებიასთან მარტო რატო ვერ რჩებოდი? გამაგებინე, ელენე ვეღარ ხვდებოდა რო უყვიროდა, კედელთან ატუზული ანასტასია, უფრო იფუზებოდა და კვარკვალა თვალებს ვერ აშორებდა დედამის.
–მაგრამ მე ხო უნდა დამტანჯო, გატუტუცებული ხარ, ყველაფერს კარგად ხვდები, მაგრამ შენსას არ ეშვები, როგორ გამაბრაზე რომ იცოდე, როგორ........მე ახლა წავალ და ერთი ხმა ამოგიღია გეფიცები ენას ამოგაძრობ იცოდე. ანასტასიას ცრემლები მდინარესავით წამოუვიდა, მუხლები აუკანკალდა, ნიკაპი უცახცახებდა. დედა პირველად ელაპარაკებოდა ასე, შეშინებული იყურებოდა.
–მე, მე მარტო ის მინდოდა მამიკოსთან ვყოფილიყავი და შენ გეჭამა ჩემთვის, საზამთრო სულ არ მინდოდა, კარგი მე დავრჩები, შენ როგორც გინდა.... ხმა უკანკალებდა და ტირილი დაიწყო, ელენეს ხელი არ მოაკიდებინა და აბაზანიდან სირბილით გაიქცა. ელენეს ტირილი აუვარდა, იგრძნო საკუთარ შვილს რა ცუდად მოექცა, ანასტასია ასე ნაწყენი არასოდეს ყოფილა..
–დედიკო მოიცადე გეხვეწები, ანასტასიას ეძახდა ელენე, ის კი მირბოდა ატირებული, დერეფანში ნიკა შეხვდა.
–მამა რა გატირებს? ანასტასია არც ნიკას გაუჩერდა და დერეფნიდან გავარდა სირბილით. ელენე ცრემლებს ვერ იკავებდა, მაგრამ ვერც ანასტასია გააჩერა.
–რა დაემართა ელენე?
–რაღაც ვაწყენინე, არადა რა ძნელია მისი წყენინება, მაგრამ მაინც „მოვახერხე“ ელენე აბაზანაში შებრუნდა რო თვალები ამოეწმინდა სულ ცრემლიანი ჰქონდა. საღამოზე წამოსაყვანად რომ მივიდა ეგონა ყველაფერი დავიწყებული ექნებოდა, მაგრამ ანასტასია ნიკაზე ჩახუტებული იყო და სახე ისევ ისეთი მოწყენილი ჰქონდა.
–დემე ტასო ასეა სულ?
–ხო რაც წახვედი ვერაფრით გავამხიარულე, რამეს რომ ვეუბნები ეტირება. უხმოდ წამოყვა დედამის სახლში, მანქანაში ხმა არ ამოუღა, არადა ყველაფერზე კითხვას სვავდა და ენას არ აჩერებდა.
–დე სადაც შენ გინდა იქ წავიდეთ მითხარი.
–არსად არ მინდა, ჩაიბურტყუნა და დემეტრეს მიეხუტა. სახლშიც უხმაუროდ იყო, ელენე ჭკუიდან ლამის შეიშალა ანასტასიას მოწყენილობაზე, იმის გააზრებაც რომ შესაძლებელი იყო დემეტრესავით დამძიმებულიყო მისი ხასიათი აგიჟებდა, ამას სიკვდილი ერჩვნა, გრძნობდა რომ არაფერი უღირდა ამქვეყნად მისი შვილების ნერვებად, ბედნიერებად. დაბანა და საწლში ჩააწვინა.
–დე თუ გინდა ჩემ ოთახშ დაწექი როგორც ადრე? ანასტასია კისერზე შემოეხვია უხმოდ და ბევრი აკოცა.
–დედიკო ჩაგეხუტები.
–დე ხო მაპატიე? მაპატიე გავნერვიულდი, რა სულელი ვარ...
–არც გავბრაზებულვარ დედიკო შენზე.
ელენე იმ დღიდან აღარაფერზე ფიქრობდა გარდა ბავშვებისა, ყველაფერი უკეთესად იყო, ნიკა ბავშვებს ხშრად ნახულობდა, მაგრამ სკოლის შემდეგ, ელენეს თითქმის არ ხვდებოდა. ის დრო იყო, როცა საღამო ღამეში გადადის, წვიმის ხმა განსაკუთრებულად ამშვიდებდა, წყალი გადაივლო, თეთრეული ლიკას გადააკვრევინა თან ეხმარებოდა და ორივე რაღაცაზე იცინოდნენ, როცა კარზე ზარი გაისმა.
–ვა თაზო მოდი, ნიკას გაუხარდა „ყოფილი“ მეჯვარის დანახვა.
–ნიკა შეგიძლია გამოხვიდე? რაღაც საქმე მაქვს.
–რა მოხდა მშვიდობაა? კარგი ახლავე, ნიკამ გამოიცვალა, ტანსაცმელი სწრაფად, მაგრამ მაინც გულდასმით დაათვალიერა და გარეთ გაყვა.
–მალე მოვალ ლიკა, ცოლს აკოცა და სახლიდან გავიდნენ. თამაზი ნერვიულობისგან ნერწყვს ძივს ყლაპავდა.
–რა მოხდა მითხარი. მანქანას წვიმის წვეთები გამეტებით ეხეთქებოდა.
–ნიკა მისმინე, არ მინდა რომ ინერვიულო, მაგრამ....
–ბავშვები კარგად არიან? ხმა გაებზარა ნიკას.
–კი ბავშვები კარგად. ნიკამ ამოისუნთქა და თითქოს ამის იქით რა მოხდებოდა დედამიწაზე აღარ აინტერესებდა. –მაგრამ ელენეს, ხო იცი ამას წინათ ბავშვები რომ შენ გამოიყვანე სკოლიდან, სახლში რომ არ დაგხვდა......
–თამაზ მითხარი რა მოხდა?
–ნიკა ელენეს კიბო აქვს, ძალიან მძიმე.....
–არ მაინტერესებს თამაზ მაგ ქალს რა ჭირს, აი საერთოდ რა, გული ლამის გამისკდა ისე დაიწყე.... თამაზი ყურებს არ უჯერებდა ეგონა ყველაფერი მოესმა...
–ბიჭო გეუბნები რომ ელენეს კიბო აქვს, კვდება გესმის, კვდება, რამდენიმე თვე დარჩა და შენ.. შენ ხო არ გააფრინე.
–აუ თამაზ დამანებე რა თავი, წარმატებები, მე წავედი ლიკა მელოდება. თამაზი ცრემლებს ვერ იკავებდა, ამხელა კაცი გაოგნებული იყო გულგრილობით, მეგობრის გულგრილობით, უცხოზე რომ გაეგო მაშინ უნდა დამწუხრებულიყო და ელენე, მისი შვილების დედა, მალე მოკვდებოდა და ამას ისეთი გულგრილობით შეხვდა რომ ამ ყველაფერმა შეზარა. სახლშ მხიარულად ავიდა, ლიკას საყვარელი შოკოლადი აუტანა, ეფერებოდა, ბევრ რამეზე ილაპარაკეს, იცინეს, ნიკა, სახეზე, მკერძე კოცნიდა და ფრთხილად დააწვინა საწოლზე.
შუა ღამეს, შეაკანკალა, გრძნობდა სისხლი როგორ გამეტებით ეხეთქებოდა ძარღვების კედლებს, როგორ ცდილობდა მის „განგრევას“, საკუთარი გულისცემის ხმა ესმოდა და რაღაც, რაღაც უსაშველოდ გაჰკიოდა..... ხელი ტელეფონისკენ წაიღო და მთვარის მკრთალ განათებაზე დაინახა რომ მთლიანად ხელის მტევანი უკანკალებდა, აღებული ტელეფონი ხელიდან გაუვარდა..........
.......................
ელენე ნიკას სახლიდან სულ ლანძღვით წამოვიდა, დედამის უხაშად უთხრა რომ ასე ჩარევა შვილის ცხოვრებაში საშინელება იყო, რომ მისი შვილი „დეგენერატია“ დედამის რომ ემორჩილება, თან საკმაოდ ხმამაღლა მოუვიდა. სახლში მივიდა და დედამის ყველაფერი სიცილით მოუყვა, მაგრამ დედამისი მასსავით კარგ ხასიათზე არ დამდგარა.
–ასეთი უხეში გოგო რატო უნდა იყოს გამაგებინე? არანაირი სინაზე, მოკრძალება არაფერი არ არის შენში.
–კარგი რა დე, ეგრეც არ არის, მაგრამ ის ქალი რომ არ მიმელანძღა ალბათ გავსკდებოდი ბრაზისგან.
მეორე დრეს ნათესავის დაბადებისდღეზე იყო წასული, მხოლოდ ახალგაზრდები იყვნენ და თვალებს არ უჯერებდა, როცა ნაცნობ სახეს მოჰკრა თვალი, ყველა ნიკასკენ გაიქცა, ეტყობოდათ რომ დიდი ხანი არ ჰყავდათ ნანახი.
–გიო გილოცავ.
–აუ ნიკა როგორ გამახარე რო მოახერხე მოსვლა. ნიკა ყველას მიესალმა, კარგ ხასიათზე ჩანდა, უკან ბარბარე მოყვებოდა, ელენეს გადაეხვია, ბევრს იცინოდა მის „გამოსვლაზე“ დედამისთან.
–არა რა თამადა ახლა გიო გთხოვ რა.
–მენაბდე გთხოვ რა.
–ხო იცი არ ვსვავ, ეგრე არ გამოვა.
–კარგი ნუ დალევ ისე იყავი, რადგან ჩვენი მენაბდე პატივსადემი მიზეზით სარგებლობს, საქართველოს ნაკრების 13 ნომერი გასაგები მიზეზების გამო ვერ სვავს დავუშვებთ პრეცედენტს, რომ თამადამ არ დალიოს. გიორგის ეცინებოდა და იღრიჯებოდა. ელენე ხმას არ იღებდა აღარც ბარბარეს ელაპარაკებოდა, გრძნობდა რომ ნიკამ რაღაცაზე მოიწყინა და ბარბარე უფრო იცინოდა.
–მიდი ბარბარე წყალი გამოავლე გთხოვ.
–აი რა სასაცილო ხარ შენ.
–კარგი იცინე, მაგრამ ჯერ გამოავლე, რაღაც ჩავარდა ისე ვერ მოვსვავ და რომ ვთქვა სირცხვილია, ჭიქაზე მთელი ამბავი ჰქონდათ და– ძმას ატეხილი.
–კარგი რა ნიკუშ, რას არ მოიგონებ. საბოლოოდ ნიკამ მაინც თავისი გაიტანა სიცილით და თავის შეცოდებით.
–ნიკაზე ყველა ქართული ფეხბურთის მომავალ იმედებს ამყარებს, მეორე ქართველია ვინც შეძლო და ჩემპიონთა ლიგის ფინალში ითამაშა...
–გიო გთხოვ რა.... ნიკას არ უყვარდა ასეთი ლაპარაკი, ჟურნალისტებსაც მხოლოდ იმიტო ელაპარაკებოდა, რომ ერიდებოდა უარის თქმა, ისე ყველაზე მეტად აუტანელი ყურადღება აგიჟებდა.
–არა ვერასოდეს წარმოვიდგენდი რომ საფრანგეთის კლუბს ასე ვუგულშემატკივრებდი, მაგრამ ფინალზე არ ვიცი საგიჟეთი იყო, მთელი საქართველო გადარეული იყო.
–სამწუხაროდ წავაგეთ, ვცდილობ არ გავიხსენო, მაგრამ რაRაც მომენტში კარგია ჩვენი შეცდომები დავინახეთ და ისიც ვიცით რა მძმეა ფინალის დათმობა.
–შენ ყველაფერი გააკეთე, შენ გოლზე მართლა გეუბნები ღამის პირველი საათი იყო და მთელი უბანი გარეთ იყო ყველა ღრიალებდა, ქალები და ბავშვებიც კი სიხარულით გარეთ იყვნენ გამოსულები. ისევ საფრანგეთში ითამაშებ ხო?
–კი 3 წლიანი კონტრაქტი მაქ, მაგრამ აქ ამაზეე...... ნიკა ისე უხერხულად იყო, მაგრამ მთელი სუფრა ამას ეკითხებოდა, ეს აინტერესებდათ, მხოლოდ ელენე იყო გაჩუმებული და წარმოდგენა არ ჰქონდა ასეთი წარმატებული ფეხბურთელი თუ იყო, ბოლო რამდენიმე წელი ირანში ცხოვრობდა მთელი ოჯახი ძმის გამო იქ თამაშობდა თეირანის ერთ–ერთ კლუბში ამიტო სპორტი აღიზიანებდა, ვერ იტანდა მთელი ცხოვრება იმას უყურებდა როგორ მონდომებით თამაშობდა ცოტნე კალათბურთს, პატარას როგორ აწვალებდა ბურთს ვერაფრით ართმევდა არადა ცოტნე არ ეშვებოდა.
–და ცოლი? ნიკოლოზ ცოლი არ მოგყავს? მაია დეიდა ალბათ გადარეულია.
–გადარეული ცოტაა მაგასთან, მეტზე ვეღარაფერზე ფიქრობს პატარა რეესტრი აქვს გახსნილი, აი ყოველ დღე იმდენ გოგოზე მეუბნება რომ დამახსოვრებას აზრიც არ აქვს, ყველა იცინოდა ამაზე.– სულ იმას მეუბნება ამხელა ხარო შენს ასაკში თუ არ მოიყვანე მერე აღარ მოყავთო და ხო იცი მაიკოს ამბებიიი.....
–კარგი რა 23 წლის ხარ რა დიდი შენ ხარ...
–ჩემ ოჯახშ ეგ სახიფათო ასაკია, მათეს გამო დაშინებულია და ცდას არ აკლებს....
–ნიკაზე საერთოდ არაფერი მოქმედებს, ისე მონდომებით უსმენს, მაგრამ ერთი სიტყვა არ ესმის, ყველაფერს ატარებს, ნერვებს არაფერზე იშლის, მაგრამ საბოლოოდ მაინც იმას აკეთებს რაც უნდა მათე დედას შეასკდება ხოლმე, მაგრამ მაინც იგონებს იმის ნათქვამს, ბარბარე სიცილით ამბობდა.
–ნიკა მერე ამდენი გოგო თუ დგას რიგში კი უნდა მოიყვანო ცოლი.
–ხო და საქმეც ისაა, რომ რიგში ჩამდგარს არასოდეს მოვიყვან, ელენეს შეხედა და ისე დამცირებულად იგრძნო თავი ელენემ რომ ბრაზისგან სახე აეწვა. ახლა მიხვდა რომ ნიკას გონია ძალიან უნდა რომ ცოლად გაყვეს, გრძნობდა როგორ ბრაზდებოდა და თავს ვერ შეიკავებდა მალე. სულ არ აინტერესებდა სად თამაშობდა და ვინ რა იმედებს ამყარებდა, ახლა მარტო იმას ხედავდა რომ ამ ბიჭმა ქალის პატივისცემა არ იცის და საკუთარ თავზე დიდი წარმოდგენა აქვს. ბარბარემ იგრძნო როგორ გაბრაზდა ელენე. ნიკა სადღეგრძელოებს ამბობდა და არ სვავდა, ელენეს ერთი სიტყვა არ ესმოდა, ღრმად სუნთქავდა რომ ნერვები მოეთოკა, მხოლოდ სუნთქვაზე ფიქრობდა, მხოლოდ მაშინ გამოფხიზლდა, როცა მეგობარმა ხელით ანიშნა მანდილოსნების სადღეგრძელოზე.
–განსაკუთრებულად მიყვარს, როცა ამ სადღეგრძელოს ვამბობ, სამწუხაროდ ვამბობ და ვერ ვსვავ მხოლოდ ის ფაქტიც რომ ადამს ქალის გარეშე ვერ წარმოედგინა ცხოვრება, მაშინ როცა ღმერთს არც კი უფიქრია ქალის შექმნა ამტკიცებს რომ მას შემდეგ შეუძლებელია კაცის არსებობა ქალის გარეშე. სწორედ თქვენ ალამაზებთ ჩვენ ცხოვრებას, სულ სხვანაირები ხართ, ჩემ ცხოვრებაში ორი ქალია ისეთი რომლების გარეშეც არსებობა ვერ წარმომიდგენია, დედაჩემი და ჩემი და ბარბარე. მათგან გრძნომ რომ შენ ყველა ტკივილს და სიხარულს შენნაირად და უფრო მეტადაც კი განიცდიან. ამიტო არაფერი არ მიღირს მათ წყენინებად, მათთან არაფრის დამტკიცება არ მჭირდება. საფრანგეთში ყოფნისას ვხვდები რომ ქართული სიყვარული ქალისადმი და ქართველი ქალი სრულიად სხვაა, სულ სხვაა დანარჩენი მსოფლიოსგან, სამწუხაროდ ჩვენ ქვეყანაშიც ბევრი რამ შეიცვალა, მაგრამ მაინც არის იმ დამოკიდებულების სურნელი რაც ასე მეამაყება. ქალი ყვავილს ჰგავს, რომელსაც უნდა მოუფრთხილდე, უნდა დააფასო და საჩუქრად უნდა აღიქვა. ყველა გრძნობდა, რომ ნიკა ქალზე არა მარტო სქესთა შორის ერთ ერთზე კი არ ლაპარაკობდა, არამედ ქალზე როგორც ღირსებაზე. ელენემ ვერაფრით მოითმინა, როცა ბიჭებმა დალიეს ეს სადღეგრძელო ჭიქა აიღო და დაიწყო, ის აგრესია, რომელიც მის ხმას მოყვებოდა მხოლოდ ნიკასთვის იყო განკუთვნილი და შესამჩნევი.
–დიდი მადლობა, მიხარია რომ ასე აფასებთ თქვენ მიერვე შერქმეულ „სუსტ“ სქესს. ყველა ძლიერი სქესის წარმომადგენელი, როგორც კაცი მაშინ ფასობს ყველაზე მეტად, როცა ქალის პატივისცემა შეუძლია, არა იმიტომ რომ ეს ქალი ამას იმსახურებს, უბრალოდ იმიტო რომ თვითონაა ღირსეული. ის რომ დღეს საქართველოში რაღაცები შეიცვალა, ის მოკრძალება, პატივისცემა უფრო გაფერმკრთალდა დიდ წილად სწორედ მამაკაცების დამსახურებაა, თუმცა ამაში ქალებსაც ვერ დავუკარგავთ უარყოფით წვლილს. მე ირანში ვცხოვრობდი ბოლო 4 წელი იქ სულ სხვანაირადაა ყველაფერი, მართალია ქალის უფლებები ნაკლებადაა დაცული, მაგრამ ეს მხოლოდ გარეგნულად ჩანს ასე, სინამდვილეში კი ყველა კაცი ისე იცავს და უფრთხილდება ქალს, როგორც არაფერს დედამიწის ზურგზე, იქ ფერეიდნელი ქართველები ყველაზე მეტად მაოცებდნენ, როცა შორს ჩვენი სამშობლოსგან უფრო აქვთ შემორჩენილი ჩვენი ტრადიციები, ურთიერთობები ვიდრე თავად ჩვენ. რაც შეეხება ქალს, როგორც ყვავილს არ შემიძლია არ დავეთანხმო ბატონ ნიკოლოზს, მაგრამ ყოველთვის უნდა გვახსოვდეს, რომ ამ ყვავილს აღმოჩენა სჭირდება და ასე ხელისგულზე არაფერი ჩანს და თუ შენ ვარდს აურევ ასკილში, ან ლამაზ ყვავილს სარეველა ბალახში შენ ვერც ვერასოდეს მიხვდები, რომ თურმე ლამაზი ყვავილი იყო, ძალიან მარტივი მიზეზის გამო ის არასოდეს ჩაგთვლის საჭიროდ რომ ეს დაგანახოს, უბრალოდ ამას არ იმსახურებ. ძალიან დიდი მადლობა ყველას, ყველა კაცი საკუთარ თავს სცემს პატივს ქალის პატივისცემით და პირიქითაც შეიძება გავიგოთ. ნიკამ ყველაფერი ისე ზუსტად გაიგო, როგორ ზუსტადაც ელენემ მის გასაგონად თქვა ყველაფერი. გაეღიმა, მაგრამ მართლა შეწუხდა რომ აწყენინა. ელენე მალევე ადგა ყველას დაემშვიდობა და გავიდა.
–ელენე, ერთი წუთით, უკან გაყვა ნიკა.
–მეჩქარება. მკაცრად უთხრა და არ დალოდებია.
–მომისმინე, მაპატიე არ ვიცი თუ რამე ისეთი ვთქვი რამაც გული გატკინა.
–არა, არა შენ გგონია რომ შენ შეგიძია გული მატკინო? შენ ცემთვის არაფერი ხარ ამიტომ მაქსიმუმ რაც შეგიძია გამაბრაზო თანაც საშინლად.
–კარგი მაშინ ბოდიში თუ გაგაბრაზე, ჩემ გამო თუ მიდიხარ...
–ხომ ხედავ რამხელა წარმოდგენა გაქვს შენ თავზე, გგონია რომ შენ გამო შეიძლება წამოვსულიყავი. შენ მართლა გგონია რომ შენ სახლში იმიტო მოვედი რომ შენ დაგეთვალიერებინე? როგორი ამპარტავანი ხარ, მაგრამ მაგ თავს რაც უფრო მაღლა სწევ შენი სიმაყით უფრო ვრწმუნდები რომ ისე დაბლა ხარ, რომ ტალახში დაღოღავ.
–ელენე მე არ მინდა ვინმეს ვაწყენინო, ამიტომ ბოდიშს გიხდი, თუ ჩემ გამო, ანუ ჩემი იქ ყოფნის გამო დაგიკონკრეტებ თავს ცუდად გრძნობ მირჩევნია მე წავიდე. თუ შენ ჩემი ნათქვამი არ გეხებოდა მაშინ არც უნდა გაბრაზებულიყავი და თუ გაბრაზდი ბოდიში.
–საქმეც ეგაა, შენ ვერ ხვდებბი რომ იმას ჩემზე თქვი თუ არა აზრი არ აქვს შენ ისე ზემოდან გადმოხედე იმ გოგოებს ვინც რიგში გიდგას, რომ დავრწმუნდი შენნაირი კაცი ყველა სადღეგრძელოს უგულოდ ამბობს, მარტო იმიტო რომ თქვას სხვის თვალში ამაღლდეს, სინამდვილეში კი საპირისპიროს ფიქრობს და იქცევა. მამაჩემი უკვე მოვიდოდა ვერ ვალოდინებ, ამიტომ ნახვამდის........
ნიკა დიდ ხანს იდგა და იღიმოდაა...........
„როცა ადამიანისთვის უკვე აღარაფერია წმინდა, მისთვის ყოველივე ხელახლა და კიდევ უფრო ადამიანურად ხდება წმინდა. იგი იწყებს სიცოცხლის იმ პატარა ნაპერწკლის პატივისცემასაც კი, ჭიას, რომ აიძლებს დროგამოშვებით დღის სინათლეზე გამოძვრეს.“
რაღაც ძალიან მძიმე და შავი თითქოს ოთახში შემოჭრას ცდილობდა, რაღაც რუხი, უნუგეშო, უფორმო, რაღაც უფრო ნაღვლიანი ვიდრე ნაღველი ოთახის კედლებს ანგრევდა მთელი ძალით აღწევდა სხეულში, იქ თითქოს ყველაფერს ფატრავდა, ატრიალებდა და ტკივილი მწვერვალს აღწევდა. სხეული გაუხურდა, შემდეგ საშინელი სიცივე იგრძნო ტემპერატურა წამობრივად იცვლებოდა და გრძნობდა რომ კარგად არ იყო. გონებაში მხოლოდ ფრაზები უტივტივდებოდა „კიბო აქვს“ „ძალიან მძიმე, კვდება“ ეგონა მისი სული სხეულიდან გამოსვლას ლამობდა, თავისი არტერიებით, ძარღვებით, კაპილარებით, მუქ ძარღვებში სისხლი არაადამიანური სისწრაფით მოძრაობდა, უდუღდა, ეწვოდა. ყველა მოგონება ისე დაცვივდა, როგორც გაწყვეტილი ძაფიდან მძივები. ვერ იაზრებდა გონებაში შემორჩენილი ფრაზები რეალობას ეკუთვნოდა თუ სიზმარს, ადგომა უნდოდა, მაგრამ ვერ ინძრეოდა, კიდურები არ ემორჩილებოდა, ძლივს მოახერხა სხვა ოთახში გასვლა, ტელეფონი აიღო და აკანკალებული ხელით თამაზის ნომერი აკრიფა, ღამის 4 საათი იყო, მაგრამ არაფერი აინტერესებდა, ვერ არკვევდა რეალობა იყო თუ არა თამაზის სიტყვები, მასთან შეხვედრა.
–თამაზ დღეს მანქანაში საფულე დაგრჩა მგონი ხო?
–რა? ნიკა კარგად ხარ? ღამის 4 საათია თან არაფერი დამრჩენია აქ მაქვს საიდან მოიტანე?
–ანუ იყავი? ამის იქით უკვე აღარაფერი აინტერესებდა, გიჟადაც რო შეერაცხათ.
–რას ნიშნავს ვიყავი? ვიყავი, მაგრამ ნეტა არ მოვსულიყავი შენი რეაქცია.....
–შენთან მოვალ გამოდი, თავბრუ ისე ეხვეოდა ლამის კიბეებზე დაგორდა, გონება ყოველთვის არ იმახსოვრებდა მომხდარს, არ ახსოვდა, როგორ მივიდა თამაზის სახლამდე, კიბეებზე ძლივს ააღწია და დააკაკუნა.
–ნიკა, რა გჭირს? მეგონა მეხუმრე მოვალო.
–მომისმინე, რა მითხარი? ელენეს რა ჭირს? ხმა უკანკალებდა მენაბდეს.
–კარგად ხარ?
–მე კარგად ვარ, მაგრამ გამაგებინე, დაიღრიალა ნიკამ.......
–კიბო აქვს, მესამე სტადია...... ნიკა ჩაიკეცა, ყელზე ხელი ედო ვერ სუნთქავდა..
–ნიკა კარგად ხარ?
–ზუსტად იცი?
–ხო სამწუხაროდ, მაგრამ ელენეს არ უნდა რომ ვინმემ გაიგოს, არ ვიცი გაგიჟდება რომ გაიგოს გითხარი, მაგრამ არ შემეძლო. ნიკას არაფერი ესმოდა, გარეთ გავარდა წვიმდა, კედელს ეყრდნობოდა, რომ არ წაქცეულიყო. თამაზი უკან გაყვა, ნიკას თავზე ხელები ჰქონდა შემოდებული, თავალები ჩაწითლებოდა...
–ნიკა მე...........
–მოკვდეს......რო მოკვდეს....... სხეული კანკალებდა...არაადამიანური სასოწარკვეთა ამოჰქონდა მის ხმას, მთვარის მკრთალ განათებაზე მისი თვალები შეშლილისას ჰგავდა.........
–მე რომ მომენატროს ვერ ვნახავ, გესმის რო მინდოდეს მისი ნახვა ვერსად ვერ ვიპოვი, არ იქნება, სახე წაეშალა ამის გააზრებაზე, იმაზე რომ ელენე არ იარსებებდა არსად იქნებოდა, ვერ ნახავდა, ვერ დაინახავდა, მთელი ცხოვრება ვერსად იპოვიდა. ნიკა შუა ქუჩაში არაადამიანურად ღრიალებდა, თამაზი ვერ ეკარებოდა, შემზარავი იყო მისი ასეთ მდგომარეობაში ნახვა. გაგიჟებამდე მისული სული, გააზრებული სიკვდილი და ემოწიით დამწვარი სხეული, ისეთი შეგრძნება ჰქონდა რომ იწვოდა, იწვოდა და ღრიალებდა გაუჩერებლად. თამაზი ცრემლებს ვეღარ იკავებდა......ნანახის გააზრება სუნთქვას ავიწყებდა.
–ნიკა გთხოვ ............
–მეც მოვკვდები, ის თუ მოკვდა მეც მოვკვდები, ვერ ვიცოცხლებ იქ სადაც ის არაა ვერ ვიცოცხლებ. თამაზი გრძნობდა, რომ ნიკას ის რეაქცია რაც პირველად ჰქონდა დამცავი მექანიზმი იყო, ნათქვამი არ გაეზრებინა და არ დაეჯერებინა. იმის გააზრება, რომ შეიძებოდა ელენეს სხეულს მიწა, მატლი, კუბო დაპატრონებოდა, მათ შორის მარადისობა ჩამდგარიყო სხეულს უწონოს ხდიდა, სისხლი საპირისპირო მიმართულებით მოძრაობდა.
–უნდა ვნახო....
–მოიცადე გაგიჟდი? ბავშვები არ შეაშინო, ჯერ არ გათენებულა, თანაც ელენეს არ უთხრა რო იცი, ხო იცი უფრო ცუდად იქნება რომ იცოდეს რო გებრალება....
–რა მებრალება, კი არ მებრალება მიყვარს, მე საკუთარი თავი მებრალება მის გარეშე... ნიკა წუთებს და წამებს ითვლიდა რომ გათენებულიყო, სახლთან იდგა, საათს დაჰყურებდა და ყველაფერზე ფიქრი, ყველაფრის წარმოდგენა აგიჟებდა, ცხრა რომ დაიწყო მაშინვე გადავიდა, კარი ანასტასიამ გაუღო, ძლივს ასწვდა კარს, საღამურები ეცვა, დათუნიები ეხატა, ნიკა უხმოდ ჩაეხუტა, დემეტრე აბაზანიდან გამოდიოდა, უხალისოდ მიესალმა მამამის და სამზარეულოში გავიდა.
–ანატატია შენ არ ემზადები?
–არა დედიკო არ ამდგარა, მე მარტო ვერ გავემზადები.
–მე გაგამზადებ და დღეს სკოლაში წაგიყვან. ჯერ დაბანა, კბილები გამოახეხინა, ანასტასიას ისე უხაროდა თვალები უბრწყინავდა, მერე კაბა აარჩიეს რაც უნდა ჩაეცვა, თმაც ნიკამ გაუკეთა წინ გადაუწია და შეუკრა, მერე სამზარეულოშ შეიყვანა და რაღაცები მოუმზადა.
–ანატატია დედა რატო არ ამდგარა? გიჟდებოდა ისე უყვარდა, როცა მამა ამ სახელს ეძახდა, თითქოს რარაც საიდუმლო და უჩვეულო იყო, ყველასგან გამორჩეული მარტო მან და მამამ რო იციან და რო ესმით.
–არ ვიცი, რო შევედი ტიროდა და აღარ მიკითხავს, ორი დღეა ასეა ჩემი დედიკო, მე მართლა არ გამიბრაზებია, შესჩივლა პატარამ, ნიკამ თვალები ძლივს დაიმორჩილა და ყელში რაღაც გაეჩხირა. ყიყლიყოების შეწვის სუნზე ელენე გამოვვიდა გაოცებული, სახე ფერმკრთალი ჰქონდა, თვალები დასიებული, საბანი შემოფარებულუ და თმა აბურდული, რო შევიდა ნიკა ანასტასიას აჭმევდა და დემეტრეს ელაპარაკებოდა.
–დედიკო მამა რო იყო კარზე იმიტო გავაღე, ჯერ ვკითხე ვინ ხარ მეთქი და მერე, პირდაპირ კი არ გამიღია, დღეს მამიკო წაგვიყვანს სკოლაში არ გვინდა სკოლის მარშუტკა. „სამარშუტო ტაქსი“ ჩაიბურტყუნა დემეტრემ. „მარშუტკა“ დაეჯღანა პატარა.
–გამარჯობა ელენე, ხმა ძლივს ამოიღო ნიკამ.
–გამარჯობა, მე შევალ ოთახში, ლამაზად ხარ ტასო, ჩაილაპარაკა და სამზარეულოდან გავიდა, ისე უნდოდა მოხვეოდა, ჩახუტებოდა სული მისდიოდა, მის სიცივეზე სხეული ეყინებოდა. დემეტრე გაოცებული იყო პირველად ნახა მამა იმ ტანსაცმელში რაც წინა დღეს ეცვა, პირველად იყო მისი ფეხსაცმელი ჭუჭყიანი, ნაწვიმარი ტალახის წვეთებით, ალბათ დედამიწის ბრუნვის შეწყვეტას უფრო წარმოიდგენდა ვიდრე ამას, რა უნდა მომხდარიყო ნიკას საგულდაგულოდ არ გაეწმინდა ფეხსაცმელები გასვლისას.
–დემე უყურე დაამთავროს ბოლომდე ტასოს, ნიკა ოთახისკენ წავიდა, ელენეს მოცახცახე მხრების დანახვაზე გული შეეკუმშა, თვალები მაშინვე მოიწმინდა და თავი ჩაღუნა, ნიკა საწოლზე ჩამოუჯდა თავის მხარეს.
–ეს ჩემი ბალიშის გადასაფარებელია, არ გაგირეცხავს? რო დასუნა გაეღიმა.
–ანატატიას სუნი უდის.
–ხო არ გამარეცხინა, აქ ეძინა ხოლმე შენ რომ მოენატრებოდი ამას ეფერებოდა. ნიკამ ძლივს გადაყლაპა ნერწყვი.
–ჩვენი ანატატია ზედმეტად კეთილია ჩემ მიმართ. ელენემ ძლივს მოახერხა გაღიმება.
–ცუდად ხო არ ხარ?
–მე არა? რატო მეკითხები, ელენე შეიმუშნა. ნიკა მიხვდა რომ მტკივნეული იქნებოდა მისთვის იმის ცოდნა, რომ ყველაფერი იცოდა ამიტო არაფერი აგრძნობინა.
–უბრალოდ ისე, შენ ადრე დგებოდი ხოლმე.
–გუშინ გვიან დავიძინე და ალბათ მაგიტო, ისე ძალიან კარგად ვარ. შენ სველი ხარ? ელენესაც გაუკვირდა ამდენი წელია იცნობდადა ასეთ ფორმაში არასოდეს უნახავს, ნიკამ უხერხულად დახედა ფეხსაცმელებს, მაისურს, მხოლოდ ახლა მიხვდა რომ არ გამშრალა. წვიმაშ მოყოლის შემდეგ, მაშინ ხომ სხეულსაც ვერ გრძნობდა ისე იყო მისი სული შეკუმშული.
–ხო წვიმაში მოვყევი. გრძნობდა რომ მეტს ვეღაფერს კითხავდა და ვერ დაელაპარაკებოდა ელენეს, ისე შორს იყვნენ ერთმანეთისგან.
–ბავშვებს მე წავიყვან და წამოყვანითაც მე მივალ.
–კარგი ნიკა. ელენე გადატრიალდა და სახე საბანში ჩარგო.
ბავშვების წაყვანიდან მათ წამოყვანამდე, თვალის დახამხამებიდან მის გახელამდე, ჰაერის ჩასუნთქვიდან მის ამოსუნთქვამდე...ყოველ წამს, მუდმივად მისი სახე, მისი მოგონება ედგა თვალწინ და ხვდებოდა რომ ეს ყველაფერი მისი სასჯელი იყო, სანაცვლოდ ყველაფრის რაც ამ წლების განმავლობაში აკეთა, იმ გულგრილობის, რომელსაც ასე პროფესიონალურად ირგებდა სახეზე, უხეშობისთვის, და ასე იმ დროისთვის უკვე ამაზრზენი უპატიებლობისთვის. გრძნობდა რომ ასე ცუდად არასოდეს ყოფილა, ასე მძიმედ არაფერი განუცდია, არც ფეხბურთი არც ტკივილი, არც იმედგაცრუება, ახლა უკვე იმასაც ხვდებოდა, რომ არც მათი შვილის დაკარგვა. ეგონა არ შეიძლებოდა უფრო ცუდად ყოფნა და უფალი ყოველი დაუნახავი დღისთვის ახლა პასუხს თხოვდა, ყველაზე მძიმედ, ყველაზე მკაცრად. ბავშვები? ელენეს გარეშე ბავშვებს რა ეშველებათ? მხოლოდ ახლა დაფიქრდა ამაზე, მხოლოდ ახლა გაანალიზა, რომ ანასტასია დედის გარეშე............გავარვარებული ფოლადი იგრძნო მის სულს, რომ გადაევლო, დემეტრეს ყოველთვის განსაკუთრებული დამოკიდებულება ჰქონდა ელენესთან..........მხოლოდ ერთი რამ ჰქონდა გონებაში...მესამე სტადია.........სადაც მედიცინა თითქმის უძლურია..........
–მაი, როგორ ხარ ? სიხარულით შეიპატიჟა ელენემ მეგობარი.
–კარგად ელე შენ? სახე შეშფოთებული ჰქონდა მაიას. –ფერმკრთალი ხარ.
–როგორ ვიქნები მაიკო, არ ვიცი სულ მეტირება ბავშვებზე ძალიან ვნერვიულობ, ორი დრეა აასე მიყურებენ, ნიკამ წაიყვანა დღეს სკოლაშ, ანასტასია თვითონ გააცილა, უნდა გენახა რა სახე ჰქონდა, თვალები უბრწყინავდა სულ ხტუნაობით ჭამდა საუზმეს.
–ნიკა შეიცვალა არა?
–ხო ძალიან, თანაც დაიკლო. ელენემ თავი დახარა.
–მე ეგ ცვლილება არ მიგულისხმია. გაეღიმა მაიას.
–ხო ვიცი რაც იგულისხმე, მაგრამ....რამდენს ვეხვეწებოდი რას აღარ ვუკეთებდი სალათებს, იოგურტებს ვყიდულობდი, სპორტს რომ თავი დაანება ისედაც მოიმატებდა ცოტას, მაგრამ ძალიან მოიმატა თითქოს განზრახ, სვავდა და ამას ჯიბრზე აკეთებდა თვალებში სულ ეტყობოდა, სმა არასოდეს ყვარებია....
–ელენე ახლა იმის თქმა გინდა რომ იმ ქალმა რა გაუკეტა ასეთი? გაეცინა მაიას.
–მე არაფრის თქმა მინდა....ის ქალი საერთოდ არ მიხსენებია.....ისევ მოიღუშა ელენე და თვალები ცრემლებით აევსო....
–ელე არ ინერვიულო, ყველაფერი უფლის ნებაა...
–მესამე სტადია მაია ხვდები ეს რას ნიშნავსს...........ისევ ტირილი აუვარდა ელენეს. მაია მოეხვია და ძლივს ამშვიდებდა. მალე ნიკაც შემოვიდა სახლში ბავშვებტან ერთად, ანასტასიამ, რომ დედა ისევ იმ ფორმაშ დაინახა გული შეუწუხდა.
–დედიკო რატო ტირი სულ? ვინმემ გაწყენინა? მე ხო არ გაბრაზებ? არც დემეტრე, რატო მოიწყინე? ნიკამ მაია გადაკოცნა და მოიკითხა ელენეს უახლოესი მეგობარი.
–ნიკა როგორ გამხდარხარ......იქნებ მასწავლო ცოტა მოვიმატე
–არა შენ ცოტა გჭირდება ეს მეთოდი კი დიდ წონაზეა.......
–კარგი ახლა მითხარი, გპირდები რომ შენ საავტორო უფლებას დავიცავ.
–მართლა მპირდები?
–კი აბა...
–ყველაფერი დეტალურად უნდა შეასრულო, ყველა ეტაპი.....მაია მთლიანად ჩართლი უსმენდა.....–არ უნდაჭამო, დამიჯერე ამაზე უფრო ეფექტური რამ ჯერ არ გამომუშავებულა... მაიამ მხარზე ხელი წაკრა სიცილით...
–ნუ იცი ხოლმე ადამიანის დამშვიდება, მე მართლა გეკითხებოდი.
–უნდა ირბინო, ივარჯიშო, ჭამო მხოლოდ უცხიმო, ლუდი არ უნდა სვა და ხო იცი მსგავსი სისულელეები.... ანასტასია ელენეს კალთაში იყო და ეფერებოდა, თმას კიდევ უფრო უბურდავდა. ნიკას ყველაზე მეტად უჭირდა წასვლა, რას არ გაიღებდა, რომ დარჩენა შეძლებოდა, რას არ დათმობდა. დემეტრე უხერხულად იყო მალე ფეხბურთზე უნდა წასულიყო, მაგრამ მამამისის საშინლად ერიდებოდა, ამიტო ოთახში ბოლთას სცემდა.
–დემნა...... დაუძახა ნიკამ ისე რომ ელენესთვის თვალი არ მოუშორებია, ელენე არ უყურებდა ოდნავ შესამჩნევად გაწითლდა და ანასტასიას დაუწყო ფერება.
–ხო......გაისმა დემეტრეს ყრუ ხმა..
–აღარ მოდიხარ?...
–სად? კიდევ უფრო დაგუდული ხმა ჰქონდა, მაგრამ ოტახიდან უკვე გამოსულიყო...
–იქ სადაც 22 გიჟი ერთ ბურთს დადევს.......დემეტრეს გული აუფართხალდა, ჰაერი არ ყოფნიდა, პირველად შეტავაზა მამამ წაყვანა, მაშინ როცა ტამაშს უშლიდა, ყველა ბურთს რაც ჰქონდა უჭრიდა, რამდენი უოცნებია, როცა მამა მიიყვანდა საფეღბურთო სკოლაში, ყველა მას შეხედავდა და მას მერე აღარც აღარაფერს ჰქონდა აზრი.......
....................
ნიკა დიდ ხანს იღიმოდა, მერე გაეცინა.......–რა უხეშია, გულწრფელად უხეში, გაიფიქრა, ამდენი მლიქვნელის ირგვლივ სადაც ყოფნა უწევდა ერთადერთი ნათელი წერტილივით იყო ელენეს „ნანძღვა“ ბუნებრივობა, ბავშვურობა და მაინც ის მართალი იყო.... ამაზე არ უფიქრია, მაშინ როცა ამას ამბობდა არ უფიქრია, რომ შეურაცხყოფას აყენებდა იმ გოგოებს, იგრძნო რომ ადამიანი იყო, მიწიერი, მისი საქციელიც შეიძლებოდა გაეკრიტიკებინათ პირში და არა ჟრნალ–გაზეთებში, პირდაპირ და არა ზურგს უკან, დაუფარავად და ყოველგვარი მლიქვნელობის გარეშე......იმ დრეს ბედნიერება იგრძნო, ბედნიერება ჩვეულებრივ ადამიანად ყოფნის.......
–ნიკა დედა გეხვეწები აქ მაინც დაანებე ბურთს თავი, გამიტეხავ, ფანჯრებს ჩამიმტვრევ, სახლშ დაანებე თავი..
–ბარბარე კარში ჩადექი სწრაფად..
–ნიკა ძლიერად არ დაარტყა გეხვეწები დამინდე მაინც შენი და ვარ......
–თქვენ გადამრევთ, შენ რა ცოლის მომყვანი ხარ, მეხუთე კლასშიც იგივეს აკეთებდი..
–დაიწყოო..გაეცინა ნიკას
–მართლა ნიკა ის გოგო რო გეუბნებოდი მამაშენის თანამშრომლის ბიძაშვილის ცოლის ძმიშვილი არ გინდა ნახო? გაიცნო? დაელაპარაკო?
–კი როგორ არა დე, ძლივს თქვა ისე რომ არ გაცინებოდა, როცა შენ მეტყვი მაშინვე მამას თანამშრომლის ყვავი–ჩხიკვის–მამიდას........
–ნიკოლოზ!
–მაიკო შენ ხო იცი რომ ყველაფერი ისე იქნება, როგორც შენ იტყვი, არაფერზე ინერვიულო, მოდუნდი, შეგიძია ყურადრება გადაიტანო კინოზე, თეატრზე.. არ ვიცი რაც გაგიხარდება..... ხო მართლა ის გოგო რომ გამაცანი, რატო აღარ ახსენებ?
–ვინ ელენე ლორთქიფანიძე? აი ეგ რომ ცოლად მოიყვანო მე დედაშენი აღარ ვიქნები....
–რა? რატო?
–უტაქტო, უპრინციპო გოგოა, ისე მეტლიკინა თითქოს მისი ტოლი ვყოფილიყავი.. ნიკას სახე შეეცვალა...
–რამე გაკადრა? უხეშად?
–მითხრა რომ ქალი გასაყიდი ნივთი არ არის, რომ ათვალიერებდნენ და აფასებდნენ, რომ თითქოს ჩემი საქმე არ არის შენ ვის მოიყვან ცოლად და არ უნდა ვერეოდე, და რომ დეგენერატი ხარ ამის უფლებას რომ მაძლევ, ნიკას ხმამაღლა სიცილი აუტყდა, ხარხარებდა..
–და ახლა უნდა მეუბნებოდე მაგას? აუ რა ტიპია, აბა აქ რა უნდოდა?
–ბარბარეს კლასელია და შემთხვევით მოხვდა, მე ვიფიქრე რომ ეს ბედი იყო, სინამდვილეში კი ერთი გაუზრდელი გოგოა, მიკვირს ნინოს და ზურას შვილი ასეთი როგორაა.......
–აუ მაიკო 16 წლის ბავშვმა რა დღეში ჩაგაგდო..... ნიკა ვერ იკავებდა სიცილს, რა ჩაუტარებია........აი ვგიჟდები ეგრეთ ტიპებზე...... ბარბარე აწი სკოლაში მე მოგაკითხავ...
–სკოლას მოვრჩით დაგვითხოვეს, თანაც არ მგონია ელენე კიდევ დამელაპარაკოს, გუშინ ისე წავიდა, ძალიან გააბრაზე და ტელეფონზეც არ მპასუხობს.
–დაანებე დედიკო თავი ეგ უხეში გოგოა......
–შენ დაბადებისდღეზე ხო მოვა ბაბალე? შეეკითხა ნიკა, დედამის ეტყობოდა აღარ უსმენდა, მაგრამ გაღიმებული უკრავდა თავს „თანხმობის“ნიშნად. ბარბარე გვერძე გაიყვანა....
–არ ვიცი ნიკა გუშინ ისე გააბრაზე.. არ მელაპარაკება და ზეგ მაგ დაბადებისდღე.
–მერე ბარბარე შენ არ გესმის ადამიანებთან ურთიერთობის ტექნიკა, შენ უნდა გაუარო სახლში, უნდა მოუბოდიშო რომ გყავს იდიოტი ძმა, თან უნდა დააყოლო რომ სულ ასეთი ვიყავი, მერე უნდა უთხრა რომ დაბადებისდღეზე აუცილებლად უნდა მოვიდეს...
–არ მოვა, შენ არ იცნობ...
–ხო და მაგას გეუბნები უნდა გავიცნო, მაცალე ნუ მაწყვეტინებ, მერე ეტყვი რომ ძალიან გეწყინება რომ არ მოვიდეს, თითქმის ყველა მეგობარი იქ იქნება და ისიც არ იცი მათ რა პასუხი გასცე ელენე რომ არ იქნება...
–და თუ კიდევ არ წამომყვა?
–მაშინ ვიფიქრებ რომ ოდნავი ნიჭი არ გაქ იმპროვიზაციის, როგორ დავიჯერო რომ მეგობარს დაბადებისდღეზე წამოსვლაზე ვერ დაითანხმებ..
–აუ ნიკა რა ჯიუტი ხარრ..
–უჯიუტესი. ბარბარე მე მიგიყვან დღესვე..
–აუ ნიკაააა......
–აუ არ ვიცი ახლა მე, გამოვიცვლი და წაგიყვან..
–ნიკა დედას არ მოეწონა ხო გაიგონე. ბარბარემ წუწუნით უთხრაა.
–ჩემო დაო ახლა სწრაფად გამოიცვალე და მანქანაში ჩახტი, მეც მალე მოვალ, დედა რა შუაშია საერთოდ ამ საკითხებტან მე ვერ ვხვდები..
–რა რა საჭიროა ყველაფერს უგონებ....
–ეგ გონია თვითონ რომ კავშირშია და ვუგონებ, აბა შეწინააღმდეგებას რა აზრი აქვს? მაგრამ იცოდე, რომ ვერავინ მაიძულებს ამქვეყნად იმის გაკეთებას რაც არ მინდაა..... სწრაფად ბარბარე....
„სინანული ყველაზე უსარგებლო რამ არის ამქვეყნად. გამოსწორება საერთოდ არაფრის არ შეიძლება, თორემ ეს, რომ შეიძლებოდეს ყველანი წმინდანები ბიქნებოდით. ცხოვრება არ აპირებს ჩვენგან სრულყოფილი არსებათა შექმნას, ვინც სრულყოფილია მისი ადგილი მუზეუმშია.“
რემარკი
ისდემეტრე ასე არასოდეს ანერვიულობულა, მანქანაში ძლივს ჩერდებოდა, ახლაღა დაფიქრდა მამამისმა საიდან იცოდა, რომ ვარჯიში ჰქონდა.
–მამა, რა იცოდი, რომ ამ დროს მქონდა? დემეტრე მაშინივე გაჩუმდა, ინანა რომ ჰკითხა.
–ამ დროს მიდიოდი ხოლმე სპორტულებით, მართალია ჩუმად, მაგრამ
–მაგრამ მაინც ამჩნევდი...
–ხო ცუდი მატყუარა ხარ, თუმცა ეგ კარგია..
–ნახევარმცველი ვარ.....გრძნობდა, რომ შეიძლებოდა ყველაფერი რაც დააწყო დაალაგა, ჩამოშლოდა, ცოტათი მოპოვებული მამის ნდობა თავზე ჩამომხობოდა, მაგრამ მაინც ვერ იმორჩილებდა ენას.
–მარჯვენა..
–ხო მარჯვენა ნახევარმცველი, არ უნდოდა ასე ბედნიერი ყოფილიყო, არ უნდა ეგრძნო, რომ ასე ცოტა ჰყოფნის ადამიანს, მაგრამ ჰყოფნიდა იმ მომენტში სხვაზე ვერაფერზე ფიქრობდა, ისევ იხსენებდა წარსულს, რომ არ დავიწყებოდა და მამამისისთვის ყველაფერი არ ეპატიებინა, ამიტომ გაჩუმდა ხმას აღარ იღებდა. სკოლასთან რომ მივიდნენ, ნიკამ თავიდანვე, დიდი ხნის წინ საკუთარ თავთან შეთანხმებული გადაწყვეტილება, რომ შეყოლოდა ვერ შეძლო, ზღურბლთან ფეხი აუკანკალდა, სხეულში ჭვლებმა იწყო „სიარული“ ისეთი შეგრძნება ჰქონდა, როგორც მაღალი სართულიდან გადმოვარდნისას, ატრაქციონზე რასაც განიცდიდა ბავშვობისას. სხეული გაუხურდა, გაეყინა, სახეზე ოფლმა დაასხა, მაგრამ ვერაფრით გადადგა ნატკენი ფეხი. დემეტრე უყურებდა და გრძნობდა მის მცდელობას, ადგილზე სადაც პირველად იგრძნო ბურთი, სადაც ბავშვობის უმეტესი ნაწილი გაატარა ფეხს ვერ ადგავდა, თითქოს ყველა ჭრილობა გადაეხსნებოდა. უკან უხმოდ გამობრუნდა, მანქანიდან უთხრა, რომ გამოუვლიდა. რა მტკივნეული იყო მისთვის ეს მარცხი, საკუთარ თავთან წაგებული, ვერ შეძლო, ვერ გადალახა, არადა უნდოდა, მთელი გულით, შეგნებით. იმ ტაძარში უკითახავად შევიდა მისი სხეული, რომელსაც სულ სირბილით ჩაურბენდა ვარჯიშიდან წამოსული, მხოლოდ იქ შეანელებდა ოდნავ ფეხს, პირჯვარს სწრაფად გადაიწერდა, მხოლოდ ერთ რამეს ჩაიფიქრებდა ყოველ ჯერზე და გზას ისევ ისე სირბილით ბურთთან ერთად გააგრძელებდა. იქამდე ატარებდა სანამ დაქანცულს სიარულის თავიც აღარ ჰქონდა, სახლში საწოლის ქვეშ ყოველთვის ჰქონდა სუფთა ბურთი, როცა დაღლილი იყო ხელით ათამაშებდა რამდენჯერ ასე ჩაძინებია, იატაკზე ბურთის დავარდნის ხმა აღვიძებდა და ეღიმებოდა, ბურთის ხმა ყველაზე ახლო და სასურველი მელოდია იყო..........
დემეტრე სახლში მიიყვანა, ელენე ანასტასიას აბანავებდა და პატარა სასაცილოდ მღეროდა....
–მასწავლებელი მეუბნება კარგი გოგო ხარ, კარგად მღერიხარო დე, დემეტრე მეუბნება გაჩუმდი დამაძინეო, ჩემი ნამღერი რატო არ მოწონს დემეტრეს? ნიკა აბაზანაში შევიდა, ანასტასია სულ ქაფიანი იყო და პატარა ფეხებს ახტუნავებდა და იცინოდა...
–ერთი წამი დედა სულ გამწუწე, ნუ მისმევ ქაფიან ხელებს. ეცინებოდა ელენეს. ოდნავ სველი კულულები შუბლზეც ეყარა პატარას..
–დედიკო თავი არ დამბანო გეხვეწები, ხო დამპირდი, მეშინია სულ ქაფი ჩამივა თვალებში და ამეწვება..
–არ ჩაგივა ტასო, გააჩერე თავი, დამაცადე შამპუნი წაგისვა..... ნიკა აბაზანასთან ჩაიკუზა, აქაფებული ხელები თავზე მოუსვა, ხელები დუშის დასხმისას ისე მიაფარა შუბლზე, რომ თვალში არაფერი ჩასვლოდა, ელენე უსხავდა, ანასტასია კიოდა, ნიკა ამშვიდებდა, რომ არ აეწვებოდა, მამამის მკლავებზე სიმწრით უჭერდა პატარა თითებს, ნიკამ პირსახოცში გაახვია და გულზე მიიკრა აკანკალებული, ელენეც ნახევრად სველი იყო, სახეზე ანასტასიას ქაფები ჰქონდა და ეღიმებოდა, თმა აწეული ჰქონდა და კიდევ უფრო გამოკვეთოდა სახის ნაკვთები, ნუშისებური თვალები, გრძელი წამწამები...ნიკამ ძლივს შეიკავა თავი რომ ეთქვა „რა ლამაზი ხარ“. პირსახოცში გახვეული ტლიკინა ათას რამეზე ლაპარაკობდა აბაზანიდან ოთახამდე, ნიკამ საწოლზე დააყენა და გამშრალება დაუწყო..
–მამიკო შენი ბალიშისპირი კი არ გავარეცხინე, შენი სუნი ჰქონდა, რო მენატრებოდი იქ მეძინა და იმას ვეფერებოდი....
–გთხოვ ანასტასია....ნიკას ჩახლეჩილი ხმა ჰქონდა, წინა ღამის ღრიალისგან და ემოციისგან დატყობილი კვალი. როგორ არ უნდოდა წასვლა, როგორ ყველაფერი ერჩივნა ამას... ეგონა სხეულს ნაწილებს ართმევდნენ, სულს და სხეულს შუაზე უყოფდნენ........
–დედიკომ შოკმაჟე გამიკეთა, ხომ შეჭამ ჩვენთან ერთად მამიკო? ნიკას გაეღიმა პატარა მსუნაგის სიტყვებზე, ტკბილზე გიჟდებოდა....
–წამოდით ტასო, ჩაიცვი? ოთახში შევიდა ელენე, ისეთი სასაცილო დასანახები იყვნენ, როგორ აცმევდა ნიკა პატარა ფეხებზე შარვალს..
–დედიკო მამისკოსთვისაც ხო გავაკეთეთ შოკმაჟე? ერთად უნდა ვჭამოთ.......
–კი ნიკა წამოდით მე და დემე გელოდებით....ელენეს მოერიდა თქმის, მაგრამ უთქმელობის უფრო შერცხვა.....ტელეფონმა დარეკა, ელენემ სახეზე შეატყო, რომ ლიკა იქნებოდა, უხმოდ გავიდა სამზარეულოში.
–საყვარელო სად ხარ? მისგან სიტყვა „საყვარელოც“ ყველაზე მძიმედ ეჩვენა, ყველაზე მიუტევებლად და არასასურველად, მაგრამ გრძნობდა რომ ვერაფერს შეცვლიდა.
–მალე მოვალ ლიკა......ხმაჩამწყდარი ხმით უპასუხა მენაბდემ.
–უნდა წახვიდე მამიკო?
–ხო ანატატია, ხვალე გნახავ...
–მეც წამოვალ..
–მერე შოკმაჟე? გაეღიმა ნიკას ცალკე ნათქვამზე და ცალკე პატარას სახეზე....
–დედიკო კიდე გამიკეთებს, თანაც იყოს მოვითმენ ახლა ისე აღარ მინდა როგორც შუადღეს მინდოდა...ნიკა ატყობდა როგორ ცდილობდა პატარა მოეტყუა და ტკბილი რო უნდოდა სულის წასვლამდე დაეფარა.
–დედიკო მამიკოს გავყვები, გეფიცები არავის გავაბრაზებ, გავარდა ოთახიდან ანასტასია......გხთხოვ რა დე, ანასტასიას ხელები ყელთან ჰქონდა მიტანილი და ეხვეწებოდა.
–მამას უთხარი? გაუკვირდა მაგრამ არ შეიმჩნია ელენემ.
–წავიყვან ელენე თუ შენ..........
–კარგი ნიკა. იმდენი რამე ჩაულაგა ელენემ ტანსაცმელი, რომ ანასტასია გაფართოებული თვალებით უყურებდა.
–თუ შეგცივდა, ანასტასია ამოიღე და მოიცვი, ეს გამოსაცვლელებია, თუ შენ ვერ მოახერხე მამას უთხარი... რამე თუ დაგჭირდა დამირეკე.......მოიცადე შოკმაჟეს ჩაგიდებ სადმე რომ შეჭამო გინდოდა, ანასტასიას სახე გაუნათდა ვერ ამბობდა, ნიკას გაეცინა ისე სასაცილოდ ახედა მამას სიხარულით.
–მამიკოსთვისაც ხოა?
–კი ტასო, მიაწოდა ელენემ ნიკას, შენი დათუნია გინდა? არ მოიწყინო მერე..... რო შეგცივდეს მაშინვე მოიცვი, თუ გინდა ახლავე მოგაცმევ აგრილდა მაინც.....არ იცელქო და კარგად მოიქეცი, დამირეკე... ელენე ვერაფრით ელეოდა, ნიკა ატყობდა როგორ ნერვიულობდა პირველად უშვებდა სხვაგან დასარჩენად, აი ჩემი ტელეფონი წაიღე თუ გინდა და დემესაზე დამირეკეეე....
–ელენე ჩემით დავარეკინებ... ღიმილით უთხრა ნიკამ.
–ხო, მართალი ხარ რად უნდა. კარგი დე მოდი გაკოცო, ბევრი არ ილაპარაკო, ელენემ ისე ჩაიკრა ლამის გაჭყლიტა........თ უგინდა წაიღე მაინც ჩემი ტელეფონი... მაინც ვერ მოითმინა ელენემ...
–კარგი დედიკო დაგირეკავ რომ მივალ, რომ დავწვები მაშინაც და რომ გავიღვიძებ...
–ჩემი ტკბილი...... კიდევ ერთხელ ჩაიკრა და გააცილა....
პატარა მანქანაში იჯდა უკანა სავარძელზე და თავი წინ ჰქონდა, ნიკა რამდენი შუქნიშანთან მანქანას გააჩერებდა კოცნიდა, ანასტასია იცინოდა და გულში იმეორებდა, არავინ გავაბრაზო, ბევრი არ ვილაპარაკო, კარგად დავიძინო, იმ ქალთან რომ მივიდა მისი გონება სახე დაემანჭა, როგორ არ უნდოდა მასთან მისვლა, მაგრამ უნდა აეტანა თანაც ისე, რომ არ ეუხეშა. კარი ლიკამ გააღო ანასტასიას დანახვაზე სახე შეეცვალა.
–გამარჯობა, მიესალმა პატარა და მამამის ფეხზე მიეკრო.
–როგორ ხარ ანასტასია? გაუღიმა ლიკამ.
–კარგად, ჩემმა დედიკომ შოკმაჟე გამოგვიგზავნა. ორივე მიხვდა, რომ ახლა ეს მარტო იმიტო ახსენა რომ დედის არსებობა კიდევ ერთხელ შეეხსენებინა.
–ძალიან კარგი, შემოდი პატარა, გაგიმზადებ ახლავე. ნიკამ ანასტასია ხელების დასაბანად გაიყვანა მერე მაგიდასთან დასვა.
–მალე მოვალ ტატია.... ოთახში შევიდა სადაც ლიკა ელოდებოდა გაბრაზებული.
–გამაგებინე ღამე ისე წახვედი, ერთი სიტყვა არ გითქვამს, მთელი დღე სახლში არ ყოფილხარ და ახლა იმ ბავშვთან ერთად...ლიკამ იგრძნო, რომ წამოცდა. ნიკას რეაქცია არ ჰქონდა მის ნათქვამზე მშვიდად ისმენდა სანამ ანასტასია არ ახსენა.
–ის ბავშვი ჩემი შვილია და მეორედ, რომ ეგრე ახსენო მარტივად გეტყვი, რომ არ მოგითმენ.
–მაპატიე ესე არ მიგულისხმია, მაგრამ რატო არ გამეცი პასუხი?
–იმიტო რომ სახლიდან გასვლა მომინდა, იმიტო რომ საქმე მქონდა.. და არ დაიწყო ახლა ჩემი გრაფიკის შედგენა, მაინც არაფერი გამოგივა ლიკა, შენ ხომ იცოდი რომ შვილები მყავდა, ხომ იცოდი რომ ჩემი საქმეები მაქვს, ამიტომ ახლა ამ ლაპარაკს აზრი არ აქვს, ანასტასიასთან უნდა გავიდე შენც გამოდი ლიკა. როცა პატარა დააწვინა, საბანი თბილად დააფარა თვითონ გამოვიდა დასაბანად, პატარა შეშინებული იყურებოდა, ეგონა მარტო იძინებდა უცხო სახლში, მაგრამ ხმას ვერ იღებდა, ვერც მამას ეუბნებოდა რამეს, ელენესაც ვერ ურეკავდა, ნერვიულად ეჭირა ტელეფონი და გულში ოცნებობდა რომ დედას დაერეკა, მაგრამ ისიც ახსოვდა, რომ რამდენიმე წუთის წინ ელაპარაკა. როცა ნიკა სველი თმით შევიდა ოთახში, თვალებს სასაცილოდ აკვარკვალებდა შიშისგან პატარა თან ვერც იძინებდა, მამა რომ დაინახა გაეხარდა და მოეხვია, ნიკა გვერდით მიუწვა და ჩაიხუტა.
–მამიკო დედიკომ მგონი რაღაც გამომიგზავნა და ვერ ვკითხულობ... ანასტასიამ მესიჯი აჩვენა რომელიც სანდროსგან იყო....ნიკა გაქვავებული კითხულობდა.
„ელენე როგორ ხარ? ძალიან მომენატრე, რატომ არ მპასუხობ? ძალიან გთხოვ იფიქრე იმაზე რაზეც ვილაპარაკეთ, არ გაჩქარებ, მაგრამ გახსოვდეს, როგორ მიყვარხარ“ მთლიანად დაუბრუშდა სხეული, ძარღვები დაეჭმა და მთელი სხეული გაუხურდა.
–დემეტრემ მოგიკითხა, ტასო. არაფერია ისეთი. ნიკამ ანასტასია ჩაიხუტა და პირველად გრნობდა ამ თვეების განმავლობაში, რომ მშვიდად დაიძინებდა, რომ არა ის მესიჯი. მხოლოდ ბავშვების და ელენეს გვერდით შეეძლო მშვიდი ძილი, ჩვეული სისუფთავის შეგრძნება.
…………..
ელენე გაბრაზებული დაბრუნდა სახლში, ასეთი შეურაცხყოფა მისთვის არავის მიუყენებია და არც არავისთის მოუთმენია, ბევრი კარგი რამის გაკეთება შეეძლო ადამიანებისთვის, იყო ზომაზე კეთილიც, მაგრამ წყენაც და გაბრაზებაც იმაზე მეტად იცოდა ვიდრე ეს საჭირო იყო. არც აპირებდა, არც განიხილავდა ნიკას სიტყვების დავიწყებას, არც რაიმე ცუდის გაკეთებას ფიქრობდა მისთვის ასეთ შემთხვევაში უბრალოდ ამ ადამიანს სამუდამოდ გადახაზავდა გონებაში, მისთვის ეს ადამიანი ვეღარ მოიპოვებდა ნდობას, კეთილგანწყობას და ვეღარც უფრო ღრმა ურთიერთობაზე იფიქრებდა მასთან. გადაწყვიტა ბარბარესთანაც გაეწყვიტა კავშირი ამის გამო, იმასაც უშვებდა, რომ შეიძლებოდა განზრახ მიიყვანა სახლში, მერე თვითონაც შერცხვებოდა თავისი აზრების.
არც მეგობრები და არც ბარბარე არ მოეშვა და ელენე იძლულებული გახდა წასულიყო ბარბარეს დაბადებისდღეზე, თუმცა მაინც ფეხს ითრევდა. ალუბლისფერი, თვლებით სადად გაწყობილი კაბა ჩაიცვა, თმა ოდნავ დატალღული ჰქონდა და შუაზე გაყოფილი თავისუფლად აიწია, ზედმეტი არაფერი სამკაული გაუკეთებია, მხოლოდ შავი ტყავის საათი გაიკეთა, მსუბუქი თითქმის შეუმჩნეველი მაკიაჟი გაიკეთა ისიც მხოლოდ დედამისის ხათრით. რესტორანში მამამ წაიყვანა თანაც შეუთანხმდა, რომ მალე წამოვიდოდა. მიხვდა რომ რესტორანი დაკეტილი იყო სხვა სტუმრებისთვის, შესასველთან ნიკა იდგა, რაღაცაზე ელაპარაკებოდა სხვებს, მის გვერდით რამდენიმე უცხოელი იყო, აქედან ერთი შავკანიანი და ის მაშინვე იცნო ელენემ თავისი ძმის საყვარელი ფეღბურთელი მისი სურათებით იყო ცოტნეს სოციალური ქსელი აჭრელებული, ცოტნე გიჟდებოდა დრამანის თამაშზე და სულ ეს სახელი ესმოდა ელენეს. ცოტა იგრძნო, რომ ანერვიულდა მარტო უნდა შესულიყო, ნიკამ რომ დაინახა მიესალმა...
–გამარჯობა ელენე, როგორ ხარ?
–მადლობა კარგად, ელენემ თავი ჩაღუნა და შენობაში შევიდა. ნიკა არ განძრეულა ისევ გააგრძელა საუბარი თან რაღაც საკითხებს აგვარებდა. ბარბარეს სახე გაუბრწყინდა ელენე, რომ დაინახა. ყველაფერი ძალიან ლამაზად იყო მოწყობილი, სცენა, განათება, სუფრაც კი კანსაკუთრებული ორიგინალობით გამოირჩეოდა. ელენეს დაძაბულობა მოეხსნა, როცა გაანალიზა, რომ ნიკა იქ არ იქნებოდა, თუმცა რამდენჯერმე შემოიხედავდა, ბარბარეს ეკითხებოდა რამე თუ ჭირდებოდა, სულ მეგობრები იყვნენ გარშემო და ელენესაც ხასიათი გამოუკეთდა. ბოლოს ნიკა ხშირად შემოდიოდა, განსაკუთრებით ეშლებოდა ნერვები, როცა მისი კლასელი ბიჭები აღფრთოვანებულები უყურებდნენ, ზოგი ბურთზზე წარწერაზე უთანხმდებოდა, ზოგი იქვე აწერინებდა რაღაცას. ელენემ მაშინვე მამამის დაურეკა, როცა იგრძნო, რომ ერთი სიტყვაც და ვეღარ მოითმენდა ნიკას, რომ რამე ეთქვა. ბარბარეს დაემშვიდობა და დარბაზიდან გავიდა, ნიკა მეორე სართულიდან ჩამოდიოდა, ელენე რომ დაინახა სწრაფად ჩამოირბინა..
–ელენე რამე ხომ არ გჭირდება?
–არა მადლობა, უკვე მივდივარ.
–ასე მალე? მე წაგიყვან.
–ბატონო? ელენემ გაოცება და თან ბრაზი ვერ დაფარა.
–მე ყველა უნდა წავიყვანო, აქ განსაკუთრებული არაფერია მამაჩემის დადგენილი ტრადიციაა, სტუმრები ჩვენვე მიგვყავს სახლში, ვიცი უცნაურია, მაგრამ ხო იცი ტრადიცია ტრადიციაა....
–არა მადლობა ჩემ სახლშიც არის ტრადიცია, რომ მამამ უნდა გამომიაროს და მალე მოვა უკვე.
–არ იყო საჭირო დარეკვა ელენე.
–მაპატიე მაგრამ მე განვსაზღვრავ ჩემ ცხოვრებაშ რაა საჭირო და რა არა.
–მემგონი, რომ წყენას არ გაუვლია.
–მემგონი, რომ თქვენ ვერ გაიგეთ, რომ თქვენ მე ვერ მაწყენინებთ უბრალოდ შეგიძლიათ გამაბრაზოთ.
–ნუ მეკიდები სიტყვებზე ელენე აზრი ხომ გაიგე და რა საძჭიროა.....
–სამწუხაროდ იმ გოგონებმა, რომლებიც თქვენი უდიდებულესობის ცოლის სტატუსის მოპოვების რიგშ დგანან შეიძლება თქვენი ტერმინოლოგია შეასწოროს შინაარსობრივი თვალსაზრისით.
–არ ვიცი რა გაბრაზებს, მართლა არიან ესეთი გოგოები და შენ ასეთი არ ხარ, მაშნ არც უნდა გწყენოდა. მე უბრალოდ ჩემი აზრი ვთქვი, რომ ქალს, რომელიც მარტო იმიტო მოგყვება, რომ წარმატებული ხარ ვერასოდეს მოვიყვან. არ მესმის ასეთი რამ როცა ქალი საკუთარ თავს უპირობოდ გთავაზობს თანაც ისეთ „ვაკანსიაზე“ რასაც ცოლი ჰქვია.
–საქმე იმაში არაა თქვენ რა მოგწონთ, საქმე ისაა, რომ თქვენ ასეთ ადამიანებს შეურაცხყოფას აყენებთ, შეიძლება ბევრმა მოგცეთ ცხოვრებაში ამის საბაბი, მაგრამ თუ შენ ამას გააკეთებ მხოლოდ უფრო ჩაეფლობით იმ ტალახში, რომელშიც უკვე ღრმად გაქვთ გადგმული ფესვები.
–ბევრ რამეს ურევ ერთმანეთში, თუმცა შენი მსჯელობა მომწონს, დავიჯერო იმ ბიჭზე, რომელსაც შეუძლია დედის თქმით, უპირობოდ მოიყვანოს ცოლი ამ პირობას ავრცელებ? ელენემ თავი ჩაღუნა და საშინლად გაწითლდა, ახლა გაახსენდა მისი სიტყვები, როგორ ლანძღავდა და ამცირებდა ასეთ ბიჭებს საჯაროდ.
–და მე კარგი ვარ? ნიკა მოულოდნელმა კითხვამ ჩააფიქრა და ამავე დროს ღიმილი ვერ დაფარა.
–რამდენად კარგი ხარ არ ვიცი, მაგრამ სწორი კი ხარ, ასეთი ბიჭები ყველაფერს იმსახურებენ, უბრალოდ მათ არ შეუძლიათ საკუთარი გადაწყვეტილების მიღება ცხოვრებაშო ყველაზე მნიშვნელოვან საკითხზე, თუნდაც ეს მცდარი იყოს.
–უნდა წავიდე მამა მოვიდოდა ალბათ და ვერ ვალოდინებ.
–გაგაცილებ ელენე.
–არა მადლობა, არ შეწუხდე.
ნიკა ისევ აბრუნდა მეორე სართულზე, ოდნავ ჩაფიქრებული ჩანდა. როცა ელენე შენობიდან გავიდა ცოტნე დაინახა მანქანასთან, სიხარულით ეგონა ფრენა შეეძლო, მისკენ დაუფიქრებლად გაიქცა და მთელი ძალით ჩაეხუტა ძმას.
–ვაიმე ცოტნე როდის ჩამოხვედი?
–სურპრიზი მოგიწყე, ვიცი როგორ გიხარია ჩემი ნახვა პირველი ორი საათი მერე დამიწყებ ჩხუბს.
–ნუ ბოდავ, როგორ ხარ? არ ვიცოდი მეგონა ზეგ ჩამოხვიდოდი.

მალე უცნობი მიუახლოვდათ, ელენე გაოცებული უყურებდა ნიკასძალიან გავდა, მაგრამ აშკარად არ იყო ის......

„გიყვარდეთ და პატივი ეცით ქალს. ეძიეთ მასში არა ოდენ ნუგეში, არამედ შთაგონების ძალაც, ზნეობრივი და გონებრივი უნარის წყაროც“ ნიკა არ იყო მაგრამ ძალიან ჰგავდა, მათკენ წამოვიდა და ცოტნეს გადაეხვია. მასავით გამხდარი იყო, უფრო კლასიკურად ეცვა, ისეთი შეგრძნება ჰქონდა ელენეს, რომ რამდენიმე წლის შემდეგ ნიკაც ზუსტად ისეთი იქნებოდა.

ფიზიკური მსგავსების მიუხედავად აშკარად ჩანდა ხასიათის განსხვავება, მოძრაობაში, მიმიკებში. მათ წინ მდგარი ემოციურად უფრო თავშეკავებული იყო, მაგრამ მტკიცე, ნიკასგან განსხვავებით იშვიათად იღიმოდა, ცოტნესკენ წამოსულს უკვე სახე გაუნათდა.
–ვა მათე როგორ ხარ? აქ რა გინდა? ცოტნე გადაეხვია
–ჩემების დაბადაბისდღეა და მოულოდნელად ჩამოვედი, შენ რა შვები ცოტნე? ხო ყველაფერი კარგადაა.

მათე ელენეს მიესალმა და თბილად გაუღიმა, ელენეს არ ესიამოვნა, განსხვავებული მზერა იგრძნო, რომელიც შეიძლება მხოლოდ ქალის მიმართ ჰქონდეს კაცს.

–შემოდი რა ცოტნე ჩემ ძმას გაგაცნობ, სულ მაგას გეუბნებოდი ახლა ორივე ევროპაში ითამაშებთ და სირცხვილია ნაკრების მოთამაშეები ერთმანეთს არ იცნობდნენ. მათე უფრო მეტად ელენეთი იყო დაინტერესებული და უნდოდა დარბაზში შეეყვანა.
–მე უნდა წავიდე ცოტნე დავიღალე რა. ელენე გაჭირვეულდა, არაფრით უნდოდა შებრუნება ისევ მისი მომღიმარი სახის დანახვა ჯერ კიდევ, რომ ვერ გაარკვია რა ედო გულში ან საერთოდ ჰქონდა თუ არა ის.
–სულ ცოტა ხნით, რომ შემოხვიდეთ, მათე მტკიცედ იცავდა თავის ნათქვამს.ცოტნე ერთი გაეღრიჯა ელენეს და ხელით ანიშნა წინ წასულიყო, ნერვები ეშლებოდა ისევ, რომ ბრუნდებოდა, მაგრამ ვერაფერს გააკეთებდა. ნიკა ისევ ორ სართულს შორის იყო გაკრული. მათეს დანახვაზე სახე გადაუფითრდა, მერე გაეცინა..
–შე დებილო არ უნდა გეთქვა? დაგახრჩობ, ერთმანეთს სასაცილოდ გადაეხვივნენ, რამდენიმე წუთი ასე ლაპარაკობდნენ, ერთმანეთს ათვალიერებდნენ, მათე სახეზე ეფერებოდა, ნიკას ეცინებოდა.
–ხო ნიკუშ ცოტნე უნდა გაგაცნო, ჩვენ ნაკრებშია კალათბურთის ახლა გამოიძახეს, ირანში თამაშობდა და იქ დავმეგობრდით.
–ძალიან სასიამოვნოა, ნიკამ ხელი ჩამოართვა, მე ხშირად ვუყურებ თქვენს თამაშებს..
–ხო მეტი გზა არ აქვს ჩემგან სულ მაგის ლინკები მიდის გაეცინა მათეს, ეს კი მშვენიერი ელენეა ცოტნეს და. ნიკას სახე გაუწითლდა ბრაზისგან, გრძნობდა მათეს გაცნობის მიზეზს.მკლავზე ხელი მოუჭირა და ძალიან მშვიდად თითქმის სიცილით თქვა.
–მათიუშ ვიცნობთ ჩვენ უკვე ერთმანეთს, ბარბარეს კლასელია ელენე. მათეს გაეღიმა ნიკას რეაქციაზე, მხოლოდ ის მიხვდა მისი მშვიდი თვალები, როგორი კატეგორიული და მშფოთვარე იყო.
–სად არის იუბილარი? ყურადრება გადაიტანა მათემ მისთვის უკვე ყველაფერი ზედმეტად გასაგები იყო.
–დაბლა დარბაზში მეგობრებთან, ჩვენ მაღლა ვართ და მესამე ფრონტი სულ დაბლაა იქ არიან ბიჭები და იქ შედით მეც მალე მოვალ, ბარბარეს კლასელები უნდა წავიყვანო ახლა. ნიკას მანქანის გასაღები ეჭირა და ჩქარობდა.
–დემეტრეს ტრადიციაა მოკლედ არ იცვლება ეგ კაცი, გაეცინა მათეს, ცოტნე ესე იგი მამაჩემი სულ რომ არაფერში იყოს კატეგორიული ამ საკითხში ფეხს არ იცვლის, ყველა სტუმარი ჩვენ უნდა მივიყვანოთ სახლში. ელენეს ცოტა ეწყინა ეგონა ნიკამ უბრალოდ უთხრა, რომ წაეყვანა ამ ტრადიციის შესახებ და სინამდვილე რომ იყო არ ესიამოვნა. საკუთარ თავს ამის გამო გაუბრაზდა, უკითხავად წამოსული წყენა ცადა მაშინვე ჩაეკლა.
–დაბლა ჩადით, მალე მოვალ. ნიკოლოზი ნერვიულობდა და გასაღებს ატრიალებდა.
–მაღლა ავალ ჯერ ჩვენებთან, ნიკას სახე წაეშალა, არ უნდოდა მათეს იქ ასვლა იცოდა რაღაცა მოხდებოდა. მათემ ორივე ზემოდ აიპატიჟა...

მათემ ყველა მონატრებული თბილად მოიკითხა, ბარბარე სიხარულით გაიქცა ზემოთ ნიკამ უთხრა მათეს ჩამოსვლაზე...

ელენეს შერცხვა მაიას დანახვაზე, მაგრამ ქალი თბილად მივიდა და ორივე მოიკითხა, ცოტნე ბავშვობიდან ახსოვდა, გადაირია რამსიმაღლე გაზრდილა და როგორ შეცვლილაო. თამადა ზურა იყო, მათეს მაშინვე არ ესიამოვნა და მიხვდა რატომ არ უნდოდა ნიკას იქ ასულიყვნენ, დამსხდრები არ იყვნენ ზურამ დაიწყო ხმამაღლა, ყველას გასაგონად ლაპარაკი..

–მათე ძმაო ამხელა ხარ უკვე 34 წელი ცოტა არ არის აღარ უნდა მოიყვანო ცოლი? ელენემ სიცილი ძლივს შეიკავა, ეგონა მათეც გაიცინებდა, მაგრამ ბრაზისგან ლამის ბოლი აუვიდა თავზე, ცოტნე ძლივს აკავებდა, ცდილობდა სხვა რამეზე გადაეტანინებინა ყურადრება, მაგრამ არაფერი გამოდიოდა ზურა თავისას აგრძელებდა....

–რა გახდა ერთი ქალი, განა დაილია ქალები, რა ვერ მოიყვანე ამხელა კაცმა.
–აი ახლა ამას გავხლიჩავ შუაზე, ჩაიბურტყუნა მათემ და ფეხზე წამოდგომა სცადა, უკვე ელენესაც შეეშინდა ისეთი სახე ჰქონდა, ცოტნე ძლივს აჩერებდა, მაიაც ანერვიულდა თავის შვილს იცნობდა.
–ბარბარე ნიკას დაუძახე სასწრაფოდ, ხმა საგრძნობლად შეცვლილი და ანერვიულებული ჰქონდა მაიას.
–არაა აქ, ბავშვები წაიყვანა. ბარბარეც დაბნეული იყურებოდა და ნიკას ურეკავდა.
–ოთხ წუთში მანდ ვარ, ბარბარე იქნებ ყურადრება გადაატანინო, ან ზურა გაიყვანეთ, ნიკა გიჟივით ატარებდა მანქანას. მათე გრძნობდა, რომ მეტს ვეღარ მოითმენდა, ბარბარე რაღაცას ელაპარაკებოდა, მაგრამ არაფერი ესმოდა...ზურასკენ ნელა მაგრამ მიიწევდა.............ნიკა მალე შემოვიდა დარბაზში, სახე მშვიდი ჰქონდა, მაგრამ სირბილით სუნთქვა გახშირებული, მათეს ხელი მოკიდა და დააჯინა, გვერძე მიუჯდა...
-კიდევ ერთი სიტყვა, რომ თქვას ჩემ ცოლის მოყვანაზე ნიკოლოზ და გამაჩერო შენც მიგაყოლებ.....
-კარგი რა მათე გაატარე, ხო ხედავ მთვრალია. ნიკამ უდარდელად აიღო ზეთისხილი, ისეთი სახით თითქოს მარტო ზეთისხილზე ფიქრობდა, ტვინი კი გარეგნული სახის სიმშვიდის მიუხედავად გრძნობდა როგორ აწვდიდა საგანგაშო სიგნალებს.
-„ქალს არ შეშვენის თვალის ცეცება, პოეტი არ ვარ მეპოეტება“ მათე თუ შენ არ გაინძერი ნამდვილი ქალი თვითონ არჩაგივარდება ხელში, ზურა თავის სტიქიაში იყო. ქალი უნდა მოიპოვო, უნდა იზრუნო ამაზე, უნდა ფიქრობდე, ეძებდე.........
-რაო? რა თქვა ამ დეგენერატმა? მათე გაოგნებული იყო. ამან თავის თავს მიხედოს როდის იყო ამის რჩევები მჭირდებოდა საერთოდ რამეში...
-მეპოეტებაო, ნიკამ ძლივს თქვა და ყველას ხმამაღლა გაეცინა, ელენემაც თავი ვერ შეიკავა.
-იმედია ჩემს რჩევებს გაითვალისწინებ და ასე უცოლოდ დიდ ხანს არ იქნები... მათე წამოხტომას აპირებდა..
-გთხოვ მათე რა დღეს ბარბარეს დაბადებისდღეა, გთხოვ ნუ გაუფუჭებ რა ხო ხედავ როგორ ნერვიულობს, კარგი რა ამის გამო გული როგორ უნდა ატკინო ბარბარეს, ისეთი გულწრფელი იყო ნიკას სიტყვები ელენე გაოცებული უყურებდა.
-კარგი, მაგრამ თუ კიდევ ერთი სიტყვა თქვა მე მივდივარ აქედან. ზურა რა თქმა უნდა არ გაჩერებულა, მათე წასასვლელად წამოიწია, როცა ნიკა ფეხზე წამოხტა, სახეზე ეტყობოდა, რომ ძლივს იკავებდა თავს, მაგრამ გამოდიოდა.
-ზურა ერთი წუთით შეიძლება რაღაც ვთქვა, თუ რა თქმა უნდა შენ ამის ნებას მომცემ და შეელევი მათეზე ლაპარაკს. იმედია ყურადღებით მომისმენ და კიდე აქ ყველა ჩვენი ნათესავი, მათ შორის დედაჩემიც გაიგონებს ამას. სულ წელიწადში ორჯერ ხერხდება ისე, როცა მართლა ძალიან ბედნიერი, შევსებული ვარ, ესაა ახალ წელს ზამთრის შესვენების დროს და ახლა, ამ დროს ვნახულობ ჩემს ძმას, მხოლოდ ორჯერ წელიწადში, აღდგომასაც კი ვერ ვახერხებთ ამას, ალბათ ხვდებით რამდენად მნიშვნელოვანი პერიოდია ჩემთვის, რადგან მთელი წელი მენატრება ჩემი ოჯახი, ჩემი ძმა....... ჩემთვის ის ყოველთვის მისაბაძ იყო, 11 წელია განსხვავება და ყოველთის უფროსი მეგობარივით მყავდა სულ მინდოდა, რომ მას ვმგვანებოდი, მე მას ბევრი რამის გამო ვაფასებ, ნიკა თანდათან ხმას უწევდა და უფრო და უფრო კატეგორიული ხდებოდა, მათ შორის იმის გამო, რომ დღეს მას ცოლი არ ჰყავს, ის არის ადამიანი, რომელიც ელოდება იმ ერთს ვინც ნამდვილად მისი ცოლი გახდება, იმდენად მტკიცეა, რომ საკუთარ ცხოვრებაში არავის ჩააყოფინებს საკმაოდ გრძელ ცხვირს, მოქმედებს ისე როგორც სწორად მიაჩნია და მე ვაფასებ ამის გამო, მან იცის როგორი მნიშვნელოვანია იმ ადამიანის პოვნა ვინც მისთვისაა შექმნილი და იმის გამო რომ 34 ისაა ზოგიერთივით ცოლი მარტო იმიტო არ მოჰყავს, რომ უნდა მოიყვანოს, ასეა წესი, საზოგადოებრივი აზრი ამას ღაღადებს, შეკავებული ბრაზი მაინც ჟონავდა ნიკოლოზის სიტყვებში, ხმის ტემბრში.... თუ ასეთი საუბარი ისევ გაგრძელდება და მათე ამის გამო აქედან წავა, მეც და ბარბარეც თან გავყვებით, არავის არ მოვუთმენ რომ ასე ნახვას მონატრებული ძმა ოდნავ მაინც გამიბრაზონ ჯერ ისედაც ბრაზიანია, ნიკამ თავზე ხელი გადაუსვა ღიმილით მათეს. იმედია გაიგეთ თორემ მათეს სხვა მეთოდები აქვს და არ გირჩევთ გამოცადოთ, დედა შენც გეხება. ხო კიდევ ჩემზე, ჩემს ცოლის მოყვანაზე იმდენი ილაპარაკეთ თუ გინდათ სანამ არ დაიღლებით, საერთოდ არ მოქმედებს ეს, მაგრამ იმედია სწორად გაიგეთ ის რაც ვთქვი, იმედია მომავალში გაითვალისწინებთ. მათეს ეღიმებოდა, ზურა დამუნჯებული იყო, აღარაფერი უხსენებია მათეს ქებას მოყვა და ამაზე კიდე უფრო მოშალა ნერვებზე, მაგრამ აღარ გაბრაზებულა.
- ნიკა რა სასტიკი ხარ, მოცელე ბატონი თამადა, ბარბარე ზემოდან ედგა ნიკას ხელები მოხვეული ჰქონდა და თავზე აკოცა.
- რატო იყო ასე აღგზნებული? გაეცინა ცოტნეს.
- ეგ ეგეთია რო თვრება, არადა სხვა, რომ დანიშნო თამადათ მოიკლავს თავს.
- ერთხელ რომ გაალამაზებ მერე ვეღარ იქნება ასეთი, მათემ მინერალური წყალი მოსვა.
- ეგრე არაა, მათე ყველა თუ გაალამაზე ღმერთს ლამაზებისთვის არ შეუქმნია დედამიწა. ჯობია ჯერ უთხრა და თუ ვერ გააგებინებ მერე, შენ კიდე სულ გალამაზებაზე ფიქრობ.
- მე მიყვარს სილამაზე, გაეცინა მათეს.
- იმედია ხმას აღარ ამოიღებს შენს ცოლზე რა თქმა უნდა ქორწილამდე, თორემ შეგიძლია რაც გინდა გააკეთო მე მართლა არ შეგიშლი ხელს, ოღონდ ბარბარეს დაბადებისდღეზე არა გადაცდება თუ არა თორმეტს, ბარბარემ თავზე წამოარტყა და გაეცინა. მე წავედი დაბლა ბიჭები არიან, მოკლედ საქართველოში დაბადებისდღე ეს თვითმკვლელობაა ყველას თავის ტელევიზორი აქვს, ამან თუ არ დალია გულის შეტევა მოუვა, იმათმა დაბლაც თამაში დაიწყეს, ცოტნე არ გინდა ესენი, რომ წავლენ სათამაშოდ მივდივართ და შენც წამოდი.... ცოტნეს გაეცინაა..
- მე ფეხბურთში ისე ვარ, რომ არ გირჩევთ.......
- კალათბურთიც ვითამაშოთ, დრამანი გიჟდება მაგ სპორტზე.
- ვინ? ცოტნეს რაღაც ლამის გადაცდა, დრამანი აქაა? განელი დრამანი?
- ხო რამდენიმე დღეა დაბლა არიან კიდევ რამდენიმე ჩემი გუნდელი და ნაკრებიდან.
- აუ მაგ ტიპზე ვგიჯდები ძალიან მაგარია, აი ეგ რო გალათასარაიში თამაშობდა მანდედან მოყოლებული ძალიან გიჟი ფეხბურთელია.
- წამოდი ღამის სამზე ვიწყებთ დინამოს გვაძლევენ რამდენიმე საათით, სხვათა შორის შენ გიცნობს, ძალიან მოწონს შენი თამაში..
- კარგი მართლა? ასე უყვარს კალათბურთი?
- კი გიჟდება, ერთად ვუყურებთ ხოლმე, რამდენჯერმე ირანშიც ვიყავით შენ თამაშზე, ჩემი ძმა მომკლავდა რომ არ მეყურებინა, მერე უკვე მეც მინდოდა ხოლმე, თან ქართველი სადაც თამაშობს იქ სპორტის სახეობას არ აქ მნიშვნელობა......დრამანი გიჟდება ქართველებზე, ამბობს უცნაურები ხართ და ყველაფერში ლამაზად ზედმეტი ემოციებით გამოირჩევითო. ელენე გრძნობდა, რომ ცოტნეს იქიდან გამყვანი არ იყო, სახე მოეღრუბლა, ბრაზს ისევ გრძნობდა, არც სიამაყე აძლევდა საშუალებას იქ მჯდარიყო, ნიკა კი ბუნებრივად, ძალდაუტანებლად ურყევდა საფუძველს რაზეც მისი სიჯიუტე და სიამაყე იდგა, „ესე ადვილად არა, ჯერ კიდევ არ მიცნობს“ ეს გაიფიქრა და ფეხზე წამოდგა.
- ელე სად მიდიხარ? ცოტნე გაოცებული იყო.
- მე ტაქსით წავალ სახლში მეძინება უკვე დავიღალე. ცოტნეს სახე შეეცვალა.
- წამო რა ჩვენთან ერთად, ნიკამ ღიმილი ძლივს შეიკავა, ეს ის სიტყვები იყო რასაც ელოდა.
- არა ცოტნე ხომ იცი როგორ არ მიყვარს ფეხბურთი, ეს ბრაზით თქვა და ისევ გაბრუნდა. ცოტნეც წამოდგა..
- დამელოდე ელენე...
- იყოს ცოტნე ტაქსით წავიდეს არაფერი იქნება გავაჩეროთ და ...ნიკამ გულგრილობის ნიღაბი ისე ოსტატურად და ბუნებრივად მოირგო, რომ ვერც კი შეძლებდა ვინმე მის სახეზე და ხმაზე არაბუნებრივი რამ ამოეკითხა ასე ღრმად რომ იყო ჩასული. ნიკა ვერც კი მიხვდა როგორ უფრო დაშორდა ამით ელენეს, როგორ დაეცა მის თვალში ასე უბრალო, ბუნებრივი გულგრილობისგამო.
- არა ქალბატონი ელენეს სახლში გაშვება მარტო არ შეიძლება მამაჩემი გაგიჟდება მივიყვან და მოვალ. ვერც ბარბარემ, ვერც ცოტნემ ვერ შეძლო მისი დატოვება თქვა და დაამთავრა, ნიკა არ ელოდა ასეთ სიჯიუტეს, ასე თუ გაურთულდებოდა საქმე, პირველად იყო, რომ ქალი არაფრად აგდებდა, უთქმელად უბრაზდებოდა პატარა შეცდომების გამო და მისგან სრულყოფილებას მოითხოვდა, ოდნავ შეცდომასაც არ პატიობდა არც თავისი და არც სხვის მიმართ, გრძნობდა, რომ ყველასგან განსხვავებულ არსებასთან ჰქონდა საქმე, რომელიც არც ასე ადვილად ივიწყებს რამეს და არც პატიობს, რაც მთავარია არაფრის ზეგავლენის ქვეშ ექცევა. „ძლიერი ხასიათი“ გაიფიქრა და გაეღიმა........ „ძნელია ადამიანს შეაყვარო თავი, როცა მას ეს არ უნდა“ ამას გრძნობდა ნიკა ელენესგან, მაგრამ ვერაფრით ეშვებოდა ფიქრს, ეს ყველაფერი მარტო იმას დააბრალა, რომ მუდამ ბავშვობიდანვე მიუწვდომელის მისაწვდომად გახდომას ესწრაფოდა, მუდამ უნდოდა იმის გაკეთება, რაც სხვამ ვერ შეძლო, ეს შინაგანად თანდაყოლილი ხასიათი აძლევდა ძალას ებრძოლა თავდაუზოგავად ამ მძიმე გზაზე სადაც ნიჭიც და შრომისმოყვარეობაც ისეა საჭირო, როგორც ველოსიპეტისთვის ორივე ბორბალი. ყველაზე მეტად იმის ეშინოდა ქალი დასაპყრობ მწვერვალად არ ექცია და მერე ისეთი გრძნობა არ ჰქონოდა რაც ალპინისტებს მწვერვალის დალაშქვრისას, მობეზრებული და კმაყოფილი განცდა, კმაყოფილი რომლისგანაც ბედნიერება ისე შორსაა, როგორც ციდან დედამიწა. ფერმიბინდული მთვარეებივით მიმოფანტული ნათურები ერთმანეთში ირეოდა, ელენე ვერაფერზე ფიქრობდა, ჯერ ისევ ბავშვი იყო და გრძნობდა, რომ იმაზე უწევდა ფიქრი რაც არ იყო მისი ასაკისთვის საჭირო, ყველაფერს უფრო რთლად უყურებდა ყველა გრძნობას ეჭვის თვალით, მის სხეულში გამჯდარი იყო სუნთქვის შემკვრელი დაძაბულობა, ბევრი რამ აეჭვებდა, ბევრი რამის არ ჯეროდა, ვერაფრით ხვდებოდა ნიკას ხასიათს, მუდამ ცდილობდა ხასიათის შტრიხების ამოცნობას, ფსიქოლოგიის შესწავლას. ზოგჯერ ამართლებდა, ზოგჯერ მზად იყო გილოტინაზე გაეყვანა თავის წარმოდგენაში. ერთი ის იცოდა რომ ადვილად მისაწვდომი არც ქალი და არც ბედნიერება იყო მარადიული, ეჭვი ისევ დაცურავდა მის სისხლში შინაგანი სიმტკიცე მთელი ძალით ყალიბდებოდა. თითქოს საკუთარი გული ყველაზე მაღალ მწვერვალზე აიყვანა და მისი შემჩნევა და მოდრეკა ყველაზე რთულად ეჩვენებოდა თვითონაც... „უბედურება აუცილებლად დაგეწევა!“ გულში სევდა საღამოვდებოდა, ენერგია იწრიტებოდა და უსაშველო ტკივილი ნაბიჯ–ნაბიჯ ეპარებოდა მის სხეულს, თანდათან უფრო შიგ აღწევდა და ყველაფერს თავზე ამხობდა.
- გამეღვიძა, მორიდებით თქვა ანასტასიამ და ფეხზე წამოდგა.
- დედასთან გინდა ხომ? ანასტასიამ გაუბედავად დააქნია თავი, ნიკას სხეული ჩაეწვა, იმის ცოდნა, რომ შეიძლებოდა დედა ამ პატარას დაეკარგა ავადმყოფობის, ცხოვრების მიმართ ზიზღს და აუტანელ განცდას უნერგავდა, სადღაც მათ შორის საკუთარი თავიც დალანდა.
- შენთანაც მინდა და დედიკოსთანაც, რო მეღვიძება მინდა, რომ მან ჩამაცვას, მარტო ის მექცევა ისე როგორც მე მინდა, რაღაცნაირად მასთან ისე ვარ რომ არაფერი მაწუხებს, თუ შემაწუხებს დედიკოს ვეტყვი და მერე ის რომ გაიგებს აღარ მაწუხებს ხოლმე, ანასტასია ისე სასაცილოდ ლაპარაკობდა, რომ არა კიბოს არსებობა ნიკას გაეცინებოდა, ახლა თვალები შეემღვრა.
- კარგი, ახლა დავიბანოთ, ვჭამოთ და წავიდეთ ტასო ხო?
- დედიკოსთან, რომ ვჭამოთ. გაუბედავად თქვა პატარამ, ნიკამ ხელში აიყვანა, სააბაზანოსკენ ჩახუტებული გაიყვანა და ხმას ვერ იღებდა. გრძნობდა, რომ ის წლები ანასტასიაშიც მძიმედ იყო დალექილი და ბარიერად აღმართული. სახლისკენ მიდიოდა, რომელიც მას აღარ ეკუთვნოდა, სახლი არა შენობის, კედლების, ავეჯის განცდა არა, ოჯახის, შიგ დაბუდებული წარსულის, მეხსიერების, ურთიერთობის, გრძნობების ერთობლიობა იყო, სახლი ელენე და ბავშვები....

აღარაფერი იყო მისი და მაინც ახლა ყველაზე მეტად უნდოდა დაკარგულის დაბრუნება, მაგრამ დიაგნოზი მხოლოდ მისი აწეწილი მდგომარეობის დაუჯერებლად საბოლოობის განცდას უტოვებდა. იგრძნო, რომ ჭეშმარიტ უბედურებას თუ შეიძლება მას „ჭეშმარიტი“ ვუწოდოთ, საერთო არ ჰქონდა მოედანთან, ბურთთან, ტრიბუნებთან, ხალხის შეძახილებთან და ბადეში მოხვედრილ ბურთთან, რაღაც უცნაურად გამაგიჟებელ გრძნობას, რომ იწვევდა მაშინ, გრძნობდა, რომ ბედნიერებაც და უბედურებაც შიგნიდან იყო და ამიტო იყო ასე ძნელად დასათმობი და ასე აუტანელი. წამით დაფიქრდა რა იყო უბედურება? განცდა, სასოწარკვეთა, ემოცია, ბედნიერების არ არსებობის შეცნობა....ვერაფერი მიუსადაგა, მერე მიხვდა, რომ ვერც შეძლებდა ამას, რადგან უბედურება ყველასთვის ინდივიდუალურად შესაცნობი იყო, ყველას თავის საზომი ჰქონდა, ყველა სახვადასხვანაირად ეგუებოდა............... უბედურება ელენეს მონატრება იყო...

მლაშე გემო დაუტოვა ამის გააზრებამ, გრძნობა თითქოს ბედისწერა შურს იძიებდა ყველა მისი საქციელის გამო.......იქ სადაც ყველაზე მწარეა, იქ სადაც ტკივილი სხეულის არც ერთ უჯრედს ტოვებს „შეურყვნელს“...ოთახში თითქოს ბინდი იყო ჩამოწოლილი, დემეტრე სახლში ბურთით თამაშობდა...სასაცილო იყო მათი შეხვედრა, ანასტასია დემეტრესკენ გაიქცა თითქოს საუკუნე იყო ერთმენეთი არ ენახათ, ნიკა თავს იმ დამპყრობლად გრძნობდა ვინც მშვიდობიანი ქვეყანა დაიპყრო, ახლობელი ადამიანები ერთმანეთს დააშორა და ახლა ყოფნიდა თავხედობა და ნანობდა კიდეც, და სინანული როდიდან გახდა თავხედობა? არა სინანული არაა, პირიქით სინანული ყველაფერია, მაგრამ მის უკან ამოფარებული განცდაა თავხედობა, ისე როგორც მშობელს ამოეფარება მორიდებული შვილი უცხოების, რომ რცხვენია ისე იდგა პატიების მიღების იმედი ატუზული ბავშვივით, მაგრამ ნიკა ბავშვი არ იყო, ნიკა ყველაფერს ხვდებოდა, შეუძლებლობის ჯებირები საშინელი სისწრაფით ამოიმართა მის წინ, ჯერ კიდევ მაშინ, როდესაც ელენეს სახეზე მისი ხელი მძიმედ დაეშვა, იქიდან იგრძნო, რომ არაფერს ჰქონდა აზრი ვეღარ ააშენებდნენ, ვეღარ დააბრუნებდნენ ნანგრევებად ქცეულ პატივისცემას, სიყვარულს, მაგრამ იმპერიის ნანგრევებზე ხომ უფრო მეტადაც კი იგრძნობა მისი ძალა? ძლევამოსილება და ყოვლისშემძლეობა, დღესაც ხომ რომის იმპერიის ნანგრევებზე შენდება ცივილიზაცია? დღესაც ხომ იგრძნობა მისი დიდებულება.... მაგრამ ყველაფერი წარსულია, ყველაფერი წარსულშია დარჩენილი, ნანგრევები მარტო იმას მოწმობს, რომ იყო და აღარ არის და აღარც აღარასოდეს იქნება ისეთი......ისეთი როგორიც ადრე...

- დედიკო სადაა? ანასტასიამ მაშინვე ეს იკითხა.
- არ ვიცი მემგონი საავადმყოფოში, მაია ნათლიამ გამოუარა და წავიდნენ. დემეტრემ ისევ გააგრძელა თამაში.
- საავადმყოფოში რატო? რამე მოხდა? ნიკამ თავისი ხმა ვერ იცნო ისე იყო უსუსურობით, შიშით გაჯერებული. ეგონა ცუდად ხომ არ გახდა ელენე და მაშინვე იგრძნო, როგორ გაუტყდა სიმტკიცე.....
- არ ვიცი არაფერი უთქვამთ. დემეტრე უხალისოდ პასუხობდა შეკითხვებს.... ანასტასია ოთახში შევიდა და მოღუშული წამოწვა, ნიკა შესასვლელში იჯდა დივანზე და გაურკვეველი მიმართულებით იყურებოდა, დემეტრეს ყურადრება არ მიუქცევია მამისთვის, სამივე თავისებურად ელოდა ელენეს, თითქოს მის გარეშე მთლიანად დაშლილები იყვნენ მათ შორის კავშირიც არ წყდებოდა, მაგრამ იცვლებოდა. ელენე რომ მოვიდა თითქოს რაღაც აღდგა, ანასტასია სიხარულით გამოვარდა ოთახიდან და დედიკოს ჩაეხუტა, მაიაც უკან მოყვებოდა, ორივეს შეწუხებული სახე ჰქონდა, ელენე ფერმკრთალი და დაღლილი იყო, კიდევ უფრო გამხდარი და ნანერვიულები.
- დედიკო დემეტრემ საავადმყოფოშ არისო, რა მოხდა? ელენეს სახე შეეცვალა...
- მაია ნათლიას გავყევი დე, რაღაც საქმე ჰქონდა. ელენე ფეხზე ძლივს იდგა, ნიკა ჩაიწია, რომ დამჯდარიყო..
- შე პატარა, ნათლია არ უნდა მოიკითხო? დაარღვია დუმილი მაიამ და ანასტასია ჩაიხუტა, მშობლების დაძაბულობა ყველაზე ტლიკინასაც გადაედო და იმ დღეს ისე მხიარული აღარ იყო. ნიკა წასასვლელად ადგა მაიამ რომ გააჩერა..
- ნიკოლოზ შენთან საქმე მაქვს, მოიცადე ცოტა ხანი და მერე ერთად წავიდეთ, ჩემი ქმარი ძალიან მაბრაზებს უნდა გელაპარაკო რაღაც სავაჭრო ცენტრის მშენებლობას იწყებს და არაფრით არ ესმის, რომ იქ არ გამოვა არაფერი, იქნებ შენ დაელაპარაკო? მოიცადე და მართლა რაღაცები მაინტერესებს ერთად გავიდეთ, მე ახლა რამეს მოვამზადებ, ეტყობა ჩემ პატარებს შიათ მაიამ მზრუნველად გახედა ორივეს, ელენეს სახეზე ფერი არ ედო და არაფრის თავი ჰქონდა.ანასტასიაც სამზარეულოში გაყვა ნათლიას. ნიკა თვალს არ აშორებდა ელენეს დაღლილ სახეს, მოხრილ მხრებს.....ვერც გრძნობდა რომ თავისი თვალები კიდევ უფრო შეცვლილიყო, მისი სახეც ფერმკრთალი და ნატანჯი იყო, ცდილობდა ელენეს არ შეემჩნია, მაგრამ არაფერი გამოდიოდა....
- როგორ ხარ ელენე? ძლივს იპოვა სიტყვები....
- მადლობა კარგად შენ ნიკოლოზ? ანასტასია როგორ იყო?
- კარგად, მაგრამ მოენატრე დილით ერთი სული ჰქონდა წამოსულიყო, თან ლიკას არ წყალობს..
- დაველაპარაკები..
- არა, არა მე მაგიტო არ მითქვამს, ნიკა ახლა მიხვდა, რომ შეიძლებოდა სხვანაირად გაეგო ელენეს, არ დაელაპარაკო არაფერი უთხრა საერთოდ მაგ თემაზე, არაფერი აიძულო, როგორც უნდა ისე იყოს..
- ხო მაგრამ ასე არ შეიძლება, გაკაპასდა ძალიან, ელენემ დაღლილ სახეზე ხელი მოისვა.......
- ელენე, ნიკამ ტელეფონი გაუწოდა, გუშინ წერილი მოვიდა, ტასოს ეგონა შენგან იყო და წამაკითხა, ელენემ ტელეფონს დახედა...... სახე არ შეცვლია, მაგრამ შიგნით უსიამო ჟრუანტელმა დაუარა.
- მე არ წავიკითხავდი, რომ არ.....
- ვიცი ნიკა.. ელენემ გააწყვეტინა, ისედაც იცოდა, რომ გამორიცხული იყო ნიკას რამე ჩუმად წაეკითხა.........თვალებში გაუბედავად შეხედა.. არაფერი.....საერთოდ არაფერი..... მხოლოდ უუფლებო ეჭვიანობა............
- ნიკა შენ როგორ ხარ? ძალიან შეიცვალე......ნიკა ამ კითხვას ელოდა და გაეღიმა, გაეღიმა და არც პასუხი იცოდა..
- შევიცვალე? ახლა? მე დიდი ხნის წინ შევიცვალე, ძალიან დიდი ხნის წინ. ელენემ არაფერი უპასუხა, გრძნობდა საითაც მიდიოდა მათი საუბარი ორივეს გაუცნობიერებლად.
- ხო ცხოვრება გვცვლის, ზედაპირულად უთხრა, რომ სიღრმეებში არ ჩასულიყვნენ, ნიკამ იგრძნო თითქოს წყლის ზედაპირზე ამოტივტივდა ისეთი განცდა ჰქონდა. გაეღიმა და მშვიდად, ძალიან მშვიდად და ისე როგორც ადრე იცოდა, როცა ერთმანეთი ჯერ კიდევ არ ყავდათ გაცნობილი... ისეთი ხმით უთხრა..
- მე ვიცი, რომ დღევანდელი დღე უმოწყალოდ გლეჯს გუშინდელს. ელენეს სხეულზე ეკლებმა დააყარა ამ სიტყვებზე უხმოდ ადგა და სამზარეულოსკენ გავიდა.. უცნაური და უხეში სიჩუმე იყო, სიჩუმე, რომელიც ყურებში საშინლად ღრიალებდა, ანასტასია თუ არღვევდა დუმილს და დემეტრე რაღაცას აბრაზებდა, ნიკას არაფერი გადადიოდა, წყალს სვავდა შესამჩნევად ხშირად, ანასტასია ცდილობდა სწორად მჯდარიყო, სწორად და უხმაუროდ ეჭამა წვნიანი, არ დაესვარა, იცოდა ნიკას ამით საშინლად გააბრაზებდა, ისეთი დაძაბული იჯდა ნერვიულობისგან ხელი აუკანკალდა და წვნიანს ჩამოკრა, ტანსაცმელიც დაესვარა, ძირსაც დაექცა, ხმაც აუკანკალდა მაშინვე აემღვრა თვალები, სანამ ელენე მივიდოდა მასთან პატარა ძლივს მიწვდა ტილოს სწრაფად დააფიინა იატაკზე აკანკალებული ხელებით, თან გაბზარული ხმით ამბობდა..
- მამიკო ახლავე ავიღებ, ბოდიში რომ დავსვარე, მეტს არ ვიზავ, დედიკო გამომიცვლის ასე კი არ ვიქნები, თან არ ჩერდებოდა პატარა თითებით იატაკს წმენდდა და მაგიდის წვეშ დაფხოწიალობდა, ვერც კი ხვდებოდა, რომ მაგიდისტილოს იატაკს უსვავდა.........შესაბრალისი თვალებით ახედავდა მამამის და თვალებითაც და პირითაც ბოდიშებს იხდიდა, რომ ეს „ჩაიდინა“, ნიკა ვერ ინძრეოდა, მისი სისხლი დასაყრდენს ეძებდა, უყურებდა საკუთარ შვილს და გრძნობდა საკუთარი თავის მიმართ ზიზღს, მის ასეთ დანახვაზე თითქოს ორგანოებზე ვიღაცამ ხელი მძიმედ მოუჭირა და სუნთქვა უჭირდა. ნათლად ხედავდა დაფენილ ტილოზე, აკანკალებულ ხმაზე, ამღვრეულ თვალებზე, ბოდიშებზე, როგორი მამა იყო და თავის მიმართ ამაზრზენი განცდა დაეუფლა, ახლა ისე როგორც არასდროს უნდოდა იქ არ მჯდარიყო, უნდოდა არ დაბადებულიყო, მამობა არ ღირსებოდა.. როდის? როდის იქცა ასეთად? ისეთი იყო, როგორიც სხვები ეზიზღებოდა, როგორ გავდა უგულო ადამიანებს, როგორ გავდა იმ მამებს ვიზეც გული ერეოდა, ნელ–ნელა თავის პატივისცემაც ქრებოდა, ნელ–ნელა ყველაფერი თავზე ენგრეოდა. თითქოს ურიცხვმა ხელმა წაიღო სადღაც დაბლა, ელენე ნიკას უყურებდა და ყველაფერს გრძნობდა......ვერც კი ხვდებოდა მენაბდე, რომ თვალები მლაშე წყლით ჰქონდა სავსე, მხოლოდ მაშინ, როცა ცხელი წვეთები სახეზე იგრძნო სწრაფად ადგა და გავიდაა......... ელენემ ანასტასია ფეხზე ააყენა..
- არაუშავს დე მე მოვწმენდ, შენ ცოტა ხანი დაჯექი, ელენე ნიკასკენ წავიდა, აბაზანაში დაუკაკუნა, მენაბდე ხელებს იბანდა, თითქოს ცდილობდა წარსულის ჩამორეცხვას, მაგრამ წარსული მეხსიერებაში და არა სხეულზე იყო...
- შეიძლება ნიკა?
- შემოდი......სახეზე წყლის წვეთები ჰქონდა ნელა, რომ მიცურავდა კისრისკენ და მლაშე წყლის წვეთებში არეულიყო. ელენე მიუახლოვდა შინდისფერ კედელს მიეყრდნო და ხელსაბანს ხელი ჩამოადო.
- მითანაგრძნობ არა? ნიკას სიმწრით გაეღიმა და პირსახოცი აიღო ხელში.
- მაგას რატომ...
- მჭირდება, მართლაც სამაგისოდ მაქვს საქმე, „არასოდეს თქვა არასოდეს“ ნიკამ თქვა და ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია, საკუთარი შვილი.....
- მას უყვარხარ ნიკა, მთავარი ესაა..
- მას მამა უყვარს, ის ჯერ კიდევ ზღაპრებში ცხოვრობს, უყვარს ის რასაც მამა გულისხმობს და არა მე.... მისთვის მამიკო ისაა რაც ზღაპრებში ჰყავს ამოკითხული, დემეტრე ამ ასაკიდან გამოსულია და ამიტომ უფრო რეალურად უყურებს ამას, ანასტასიაც მალე მიხვდება, რომ ჩემ მიმართ მხოლოდ შიშს გრძნობს, რომ რამე არ დაექცეს კაბაზე.... ესაა ჩემი ცხოვრება მთავარია გარეგნული ლაქა არ გქონდეს.....
- ანასტასია ხომ იცი სხვანაირია ნიკა, არ იდებს წყენას გულში, არაფერი ემახსოვრება უბრალოდ უნდოდა შენთვის ესიამოვნებინა, ამიტომ მოიქცა ასე. შენ უყვარხარ და არა აბსტრაქტული მამა, შენ სუნს ინახავდა შენ ბალიშზე, შენ ენატრებოდი, შენ „გაბრალებდა“, რომ ტანსაცმელი უყიდე, ბავშვები იმდენად კეთილები და სუფთები არიან ხშირად ზღაპრებს ვაბრალებთ იმას, რომ ანგელოზებივით არიან.....
- შენ კარგი ფსიქოლოგი ხარ ელენე, ლამის უკვე მიახწიე იმას, რომ ყველაფერში საკუთარი თავი გავამართლო, მაგრამ შენ ჩემთან ვერასოდეს იქნები პროფესიონალი, რადგან კარგად გიცნობ, ისიცი ვიცი, რომ იმის შენ თვითონვე არ გჯერა რასაც ჩემ დასამშვიდებლად ამბობ.
- მართლა არ ვამბობ შენ დასამშვიდებლად ასე ვფიქრობ ნიკა. ელენემ უკან გადადგა ნაბიჯი რადგან იგრძნო, როგორ უახლოვდებოდა ნიკა, ჰაერი ერთდროულად იყო უფრო მძიმე და მსუბუქი, მათ შორის არსებული ძაფები თითქოს შეირხა და დაიჭიმა, ელენეს სახე აუწითლდა, ყველაზე მეტად ეს მოსწონდა ნიკას, როცა უახლოვდებოდა, ბავშვური სიმორცხვე აღებეჭდებოდა უკითხავად ღაწვებზე..
- ნიკა არ გინდა, ელენემ ძლივს ამოიკნავლა, ხმაც კი ჩამწყდარი ჰქონდა ემოციისგან...ნიკოლოზმა იცოდა, რომ არ უნდა შეხებოდა, მასთან ვერ იქნებოდა სხვა კაცის ქმრის სტატუსით, ელენე ამას არ აპატიებდა...წინ არსებული დაბრკოლებები დაუჯერებლად საბოლოო განცდას უტოვებდა მის სულში ატეხილი ღრიანცელს..
- თუ გიყვარს და თან სასწაულის არ გწამს დაღუპული კაცი ხარ... ეს უთხრა მენაბდემ და პირსახოციანა გავიდა.


ნაწილი 2

„ადამიანი ასეა მოწყობილი-ჩუმადაც რომ ვიყოთ, მაინც გვინდა ჩვენი ესმოდეთ“ ნ.ჩერქეზიშვილი.

ძალიან ბევრს……ალბათ ყველას კითხვისას ჰქონდა, განცდა, რომ მოთხრობის მთავარი გმირები ელენე და ნიკა იყვნენ…..ალბათ ასეცაა, მაგრამ ჩემთვის დასაწყისში ასე არ იყო…ან მერე იქცა ეს ყველაფერი ასეთად….ყველა შემთხვევაში მოთხრობა იმაზეა რაზეც სათაური…..

მეჯვარეებზე….

ყველას გვყავს მეგობრები…..არის პერიოდი, როცა მათი რიცხვი იმატებს (მეგობრებად ვთვლით) ზოგჯერ იკლებს…..თუმცა მაინც არის ადამიანების ცხოვრებაში დრო, როცა გვიწევს „ავარჩიოთ“ ზოგი ორსაც ირჩევს და უფრო მეტსაც….ჩემთვის გაუგებარია მაგრამ თუ იმ მეორეს უნდა სამი მეჯვარე ჰყავდეს საკურთხეველთან ვფიქრობ, რომ უნდა დაუთმო…..და ალბათ აბსოლუტური უმრავლესობა სწორად ირჩევს, მე ვფიქრობ, რომ ირჩევენ იმას ვისაც გული ეუბნება…..ხშირად ეს ბავშვობის მეგობარია…..ან უფრო ზრდასრულობისას შეძენილი…..ამ ყველაფერს არ აქვს მნიშვნელობა უბრალოოდ მეგობარია……ადამიანი ვის გვერდითაც გინდა იყო ყველაზე მნიშვნელოვან დღეს, უფრო სწორად ის იყოს შენს გვერდით….

…….

სვეტიცხოველში სიმშვიდე იყო…ელენეს აფორიაქება კი სხეულის კედლებს ანგრევდა…ვერ ისვენებდა ერთ ადგილზე…წამით დაფიქრდებოდა იქ რა უნდოდა….ვერ ხვდებოდა როგორ დათანხმდა ქორწინებას…..იმ მომენტში ნიკა არ იყო მნიშვნელოვანი, უბრალოდ გათხოვება არ უნდოდა…..

-ელენე კარგად ხარ? გაუღიმა მაიამ და ყურში ჩაჩურჩულა…

-არ ვიცი….

-მამაო ჩვენო თქვი გულში….დამშვიდდი, ყველაფერი კარგად იქნება…..

არ ჰქონია ცხოვრებაში პრობლემა, როცა მის გვერდით არ იყო……საფრანგეთში ცხოვრებისას მაიასთან ლაპარაკის ხანგრძლივობამ სერიოზული კონკურენცია გაუწია ძილის პროცენტულ ხვედრს….საერთოდ არ იყვნენ ერთნაირები….პირიქითაც კი სულ კამათობდნენ…ზოგჯერ გაუთავებლად….გარედან ვინმე იფიქრებდა ჩხუბობდნენ, ესენი კი ვერაფერს ატყობდნენ საკუთარ თავს ჩხუბისას….

ერთადერთი იყო ამ წლების განმავლობაში ვისაც ის უთხრა რაც მხოლოდ ნიკამ და თამაზმა იცოდნენ..მაია თავიდან დაიბნა…..გვერდით ამოუდგა, თუმცა სიტყვები არ ჰქონდა…ალბათ ამიტომ უფრო უადვილდებოდა მასთან გულის გადაშლა..იცოდა არ მოატყუუებდა ტყუილით არ დაამშვიდებდა, თუ დასამშვიდებელს ვერ ნახავდა მარტივად ხმას არ ამოიღებდა…..

………….

ძალიან დაიღალნენ, დაიღალნენ მათი ყურებით ყოველდღიური ტანჯვის…..უკვე ყველაფერში ეჭვი ეპარებოდათ…იმაშიც კი რომ ერთმანეთი ნიკას და ელენეს უყვარდათ…..არ იყვნენ ამ ყველაფერში დარწმუნებული…მხოლოდ ნაწილობრივ….ბოლო პერიოდის ნიკა სულ უფრო და უფრო შორდებოდა თავდაპირველს….დრო კი არ ამშვიდებდა ამხეცებდა, აკარგინებდა აზროვნების უნარს….საერთოდ ერღვეოდა საქციელის საზღვრები უკვე ბელთაური გრძნობდა რომ ცოტაც და მხეცად იქცეოდა, ან უკვე იყო….ჩაკეტილი ცხოვრება მასზე წარმოუდგენლად მიაჩნდა…..ყველაფერი რომ წარმოედგინა ვერ იფიქრებდა ნიკა ოდესმე ესე ჩაკეტილი იცხოვრებდა……მენაბდე კი მძიმდებოდა,მძიმდებოდა მისი ხასიათიც…უხეში უკვე ყველას მიმართ იყო ზედმეტად…..თამაზთანაც კი არ იკავებდა თავს….უბრალო ქუჩაში გამვლელსაც კი შეიძლება გამოყოლოდა სრულიად არაფერზე და ეჩხუბა….ეს ალბათ ჩვეულებრივია ზოგისთვის…ნიკას ასეთად ქცევა კი ძალიან, ზედმეტად საგანგაშო იყო…..ელენეზე სიტყვის თქმასაც კი არ აბედინებდა….მაშინვე ყვიროდა…..წაშლილი სახე კიდევ უფრო ებინდებოდა…..ბრაზი უფრო იზრდებოდა…იზრდებოდა რადგან იზრდებოდა დროც რომლის განმავლობაშიც უბედურები იყვნენ, უკვე ამ წლების გადაყლაპვაც უჭირდა, უჭირდა საკუთარი საქციელის გადატანა…..წარმოდგენა როგორი იყო აგიჟებდა…..სურათში საკუთარი თავის დანახვაც კი ჭკუიდან გადაყვანის საფუძველი იყო…..ვერ ცნობდა თავს, ვერ ცნობდა იმ ქონით გატენილ ხელებს მას რომ ეკუთვნოდა, ვერ ცნობდა სხეულის და სულის სიმძიმეს და ეს ოდნავადაც არ აფიქრებინებდა ყველაფერი შეეცვალა…პირიქით უნდოდა ინერციით რამეს დაჯახებოდა, ზნეობრივად რამეს შემსკდარიყო, რომ ის სინანული მაინც ეგრძნო….ოდნავადაც ვერ გრძნობდა, ვერ გრძნობდა სინანულს, რადგან ასეთი იყო…..ამპარტავანი….ჯიუტი……რაღაც არაადამიანურად უჭირდა პატიება……თვითონ არასოდეს იწყებდა, მაგრამ ასრულებდა საშინლად…..ვერ ერკვეოდა რა ხდებოდა…ვერ აანალიზებდა, რომ ყველა დღეს ჰკარგავდა……ვეღარც იმას გრძნობდა, რომ უყვარდა….მარტო იცოდა, რომ ასე იყო..იცოდა ერთი კვირაც, რომ არ ენახა ენატრებოდა….ეჩვენებოდა ქუჩაში მისი თმა..მისი მოძრაობა…..საშინლად უნდებოდა თვალებში ჩაეხედა…გაგიჟდებოდა რომ ვერ დაენახა..მისი თვალები რომ ვერ ენახა და უნდა დარწმუნებულიყო რომ ელენეს ისევ უყვარდა……გონებაში ყველაფერს იმისთვის აკეთებდა, რომ ცოლს შეძულებოდა..მერე თვითონაც არ გაუჭირდებოდა, მაგრამ სულ შიშით უყურებდა მის თვალებს, სულ მოლოდინით..გილიოტინაზე მიმავალივით ჩახედავდა თვალებში და სულ მშვიდდებოდა, ყოველთვის…არაადამიანური ბრაზი ედგა ცოლს თვალებში, მაგრამ ეს აღარ აინტერესებდა…უყვარდა…სულ უყვარდა და აყეფებული სული მშვიდდებოდა….ბოლოს უკვე ფიქრობდა, რომ გაგიჟდებოდა…ყოველდღე აგიჟებდა ის შეგრძნებები, ყოველდღე ეხებოდა ცოლის სხეულს უხეშად..ელენე ყველა შესაძლებლობით იგერიებდა გარდა სახლიდან წასვლისა….არასოდეს მიუცია საშუალება ეფიქრა რომ მისთვის სულერთი იყო როგორ შეეხებოდა, როგორ მოექცეოდა…არასოდეს მიუცია ამის უფლება…..როცა ვერ ყვიროდა…ხმადაბლა ელაპარაკებოდა….სახეში ხელს ურტავდა…იგერიებდა როგორც შეეძლო…ვერც ეერთხელ ვერ გატეხა…..ვერაფრით დაიმორჩილა…..ელენე ყველაზე ახლოს ყავდა და გრძნობდა არ ეკუთვნოდა…გრძნობდა ასეთს არ ეკუთვნოდა…..გაგიჟებამდე მისული იყო, რომ ნაკლს ვერ პოულობდა ვერაფრით…ეძებდა, იკვლევდა….მაგრამ მისთვის იდეალურად იქცა იმ წლებში, მისთვის იყო იდეალური….მხოლოდ ახლა..მხოლოდ წლების შემდეგ….აცახცახებული, განადგურებული ელენე იატაკზე იჯდა და კედელთან მოკუნტულიყო..მორიგი სიმთრალე, მორიგი უხეშობა……

-არ გაბედო…..ნიკა რა გინდა..ამ ყველაფერს რატომ……

-მინდა რომ რაც შიგნით მაქვს აღარ მქონდეს…მინდა შენზე არ ვბრაზობდე…მაგრამ არ შემიძლია…….ვერაფრით ვივიწყებ…ვერაფრით გპატიობ იმ წამებს…..

-ეგ შენი პრობლემაა….საკუთარ თავს ტანჯავ…

-შენც გტანჯავ…..გაბრწყინებული თვალებით შეხედა…..

-მეც მტანჯავ….ძალიან….

-მიხარია…..

-არ გეტყობა ნიკა…..გეფიცები მინდა რამეში გეხმარებოდე…ვერ ვახერხებ……იმითაც ვერ გეხმარები, რომ მტანჯავ…….ელენე მიუახლოვდა კისერზე ხელები ჩამოადო.

-არ შემეხო…..

-ნიკა ესე ვეღარ გაგრძელდება…..

-წადი!

-ვერ წავალ…….ესე ვერ…

-იცოდე ოდნავ მაინც რომ შეგეცოდო….

-ვერ დაგტოვებ…მე არ შემიძლია, გინდა სინდისის ქენჯნა დაარქვი გინდა მაზოხიზმი…მე ჩემი ნებით არასოდეს გაგეყრები….თუ დავშორდებით ეს შენი გადაწყვეტილება იქნება…..

-ხელები ჩაწიე…თვალები დახუჭული ჰქონდა და ისე უთხრა…..ასეთ დროს ყველაზე მეტად გრძნობდა ელენე, როგორ უყვარდა ნიკას…..დიდ ხანს ვეღარ ტანჯავდა და გამოეცლებოდა….

-ახლა რატომ ხარ ისეთი…..ზუსტად ისეთი ელენე, როგორიც წარმომედგინე….ახლა რატომ…..ზოგჯერ მგონა ამას სპეციალურად აკეთებ…..ძალიან შეიცვალე….მხრებში მოხრილმა თავისთვის ჩაილაპარაკა….

-ძალიან მინდა კარგად იყო….

-ესე იქნება ყოველთვის…..ხმადაბლა თქვა მანებდემ დაა აბაზანისკენ წავიდა…..

….

მისმა ასოციალურობამ, გადაგვარებამ შეარყია…ვერაფრით ეგუებოდა. ბევრჯერ იჩხუბეს…მათე არაფერს უთმობდა….უკვე არც ნიკა….ეუხეშებოდა…..აგდებულად პასუხობდა ან საერთოდ არ პასუხობდა…..ამ ამბიდან სამი წლს მერე მათემ ყველაფერი გააკეთა, რომ ნიკა პარიზში წასულიყო…დიპლომი უნდა აეღო….მენაბდეს ახლა დიპლომი ალბათ ყველაზე ნაკლებად ადარდებდა, მაგრამ იგრძნო, რომ მათე გააფრენდა…გაგიჟდებოდა….თან არეული მდგომარეობა იყო სახლში და რაღაც მომენტში იფიქრა უკეთესი იყოო…..პარიზში ჩასვლლა არ გამარტივებია…..უფრო ეტკინა….წონის სიმძიმეც და სულისაც ერთიანად ჩამოეკიდა დამტვრეულ ფეხზე….უნივერსტეტში არეულად მიდიოდა…..ხან როდის ხან როდის….მათეს მისთვის ამ დროის მანძილზე აკადემიური ჰქონდა აღებული ისე რომ ნიკამაც არ იცოდა რაზე აწერინებდა ხელს…..იქ რამდენჯერმე დრამანის ნახვა გაიფიქრა……მერე გადაიფიქრა….მერყეობდა საშინლად…რაც არ უნდა ყოფილიყო, როგორც არ უნდა ნდომებოდა ყველას ჩამოშორებოდა ვინც თამაშობდა დრამანი ენატრებოდა…..მართლა გულით უნდოდა მისი ნახვა, მაგრამ მაინც „აჯობა“ საკუთარ თავს და არ ნახა…..დრამანს მათემ უთხრა ნიკაზე და ის გახარებული წავიდა უნივერსტეტში….მენაბდეს არ შეუხედავს….მანქანისკენ წავიდა…

-ნიკა…მოიცადე…..

-გამარჯობა…ნახვამდის მეჩქარება….

-რა გჭირს ნიკა..რატომ არ მელაპარაკები?…თბილისში რამდენჯერმე ჩამოვედი…გირეკავ გწერ..რა გჭირს…..ნიკამ სპორტული ტანსაცმელი…კლუბის ახალი ფორმა ვერ აპატია მასთან შეხვედრისას რომ ეცვა…დრამანს არც უფიქრია, ამით თუ გულს დაწყვეტდა….ნიკასაც არ უფიქრია, რომ დრამანმა სპეციალურად გააკეთა, ამისთვის საკმარისად კარგად იცნობდა..იცოდა რა სუფთა იყო მისი მეგობარი…მაგრამ მაინც ვერ აპატია…ისედაც არ აპირებდა დალაპარაკებას, მაგრამ მერე უფრო გაუჭირდა…სწორედ ისე იყო მოწყობილი მენაბდის გონება, რომ დეტალებს ზედმეტად მეტ ყურადღებას ანიჭებდა, სწორედ მაშინ იფიქრა, რომ დრამანსაც უნდა ეფიქრა ამაზე……არაფერი დაუშავებია, მაგრამ არც არაფერი გააკეთა, რომ არ დაეთრგუნა, უფრო არ დაეთრგუნა…..ზოგჯერ ეს ყველაფერია, ზოგჯერ მეგობრებისთვის არ ვაკეთებთ ცუდს…..აზრათაც არ მოგვდის, რომ შეიძლება რამე უნებურად, გულუბრყვილოდ ვაწყენინოთ, თუმცა არიან ადამიანები, რომლებიც უფრო მეტს მოითხოვენ ადამიანებისგან…მცირე ჯგუფისგან , მაგრამ მაინც არის….ეს ის ადმიანები არიან ვისგანაც სულ ოდნავიც გწყინს….სულ ცოტა, ზოგჯერ რომ ვერ გებულობენ, ზოგჯერ გადანაშაულებენ, რომ ადვილად გწყინს, მაგრამ შენ გწყინს და მორჩა…შენც ისე გტანჯავს ის წყენა, როგორც მას….ვერ ერევი..და თუ ადამიანი კარგად გიცნობს…თუ მართლა კარგად, მაშინ პარადოქსია, მაგრამ უნდა გაუხარდეს ესე ადვილად, რომ შეუძლია შენი წყენინება…..ეს მხოლოდ იმას ნიშნავს „ბუტია“ სულის ადამიანებისთვის ზედმეტად ბევრს ნიშნავენ, ბევრს ნიშნავს შენი არც ისე საწყენი საქციელი არ შეიმჩნიოს და გულში ჩაიტოვოს….ასე მერე რაღაცები ცივდება…ასეთ დატოვებას გულში თან არ ახლავს სუფთა გული ერთმანეთის..ის უბრალოდ ასეთი იყო…უბრალოდ ვერ შეიცვლებოდა, მერე არაბუნებრივი იქნებოდა….ნიკა კი ვერ იტანდა, ვერ იტანდა ოდნავ ხინჯსაც კი….ამიტომ ხშირად წყინდა…..წყინდა რადგან მისთვის არ იყვნენ უბრალოდ ადამიანები….

პარიზი იმდენად მშვენიერი იყო, რომ ტკივილი გაუსაძლისად დიდი გახდა…ტკივილი, რომ არ ჰქონდა ძალა ყველაფერი აღექვა…ყველაფერი იმ შეგრძნებებით ჰქონოდა რითაც ცხოვრება დაიწყო……ჩასვლიდან მესამე დღეს უფრო მტანჯავი პერიოდი დაიწყო მის ცხოვრებაში ვიდრე ოდესმე….გქონიათ შემთხვევა, როცა სულში არაფერია? გონია ცარიელი ხარ..მთლიანად…..ქალაქში სადაც ყველაფერი უყვარდა აღარაფერი იყო ნაცნობი…..ეგონა ლაბირინთში იყო და გამოხწევას ვერ ახერხებდა…გონება დანაღმულ ტერიტორიებს უახლოვდებოდა…….მიიპარებოდა, ნელ ნელა……მიდიოდა იმ შეგრძნებამდე რასაც გონება მონატრებას არქმევს…ისე კი..ისე არ ვიცი რა ჰქვია……სურვილი, რომ ნახო? ძალიან მარტივია, მენაბდე უფრო ღრმას გრძნობდა…ღრმას რადგან მისი ნახვა არა დანახვაც არ უნდოდა…..მაგრამ ენატრებოდა…..როცა ადამიანი შენს სულს აკლია?……..როცა უბრალოდ არ არის დრო როცა მასზე არ ფიქრობ….ალბათ ეს ჭირდა….მეორე კვირა მთლიანად ელენეთი იყო…..სიმწრისგან ტიროდა ცხვენოდა, მაგრამ…..მთელი ღამე იჯდა სასმელთან ერთად…..სასოწარკვეთამდე უნდოდა ფიქრის უნარი არ ჰქონოდა….არ დაფიქრებულიყო…არ შეძლებოდა ასე განეცადა რაღაცები…..გაანალიზება იმის, რომ მის გარეშე ყველაფერი უფრო ბნელი იყო არ ათმობინებდა მეორე ბოთლ კონიაკს……ტელეფონს ხელში ატრიალებდა…..უბრალოდ უნდოდა ხმა გაეგონა……მისი ნათქვამი რამე გაეგონა…უბრალოდ უნდოდა…საშინლად ჩაებღუჭა სურვილი…ვერაფრით გადაათქმევინა თავს…ვერც სასმელმა „აურია გონება“ ნომერი აკრიფა და მიხვდა, რომ ხელი უკანკალებდა…..

-გისმენ! უხეშად აიღო ელენემ ტელეფონი….. ნიკამ იგრძნო წამოსვლისას დამტვრეული ნივთების საფასური იყო ეს ხმა….. ხმა არ ამოუღია რამდენიმე წამი…..დემეტრეს ამბებს დედამისისგან გებულობდა…..სასმელს ისე ჰქონდა არეული გონება უბილეთობა, რომ არა შეიძლებოდა იმ დღესვე დაბრუნებულიყო სახლში…..ნიკა დუმილს აგრძელებდა……რამდენიმ ეყლუპი მოსვა და მერე ჭიქა ხელიდან გაუვარდა…

-რა მოხდა ნიკა? ხმაურზე ელენეს სახეც და ხმაც ეცვალა……

-ის შოკოლადების მაღაზია ჩვენი სახლის გვერძე, რომ იყო გააუქმეს და სხვა რაღაც გახსნეს…. ელენე დემეტრეს საწოლს დაეყრდნო და შემდეგ იატაკზე ჩამოჯდა….ჩახლეწილი და დათრგუნული ქმრის ხმა ჯიუტად აგრძნობინებდა, რომ არაფერი იყო მისთვის სულ ერთი, თავადაც აწვალებდა სახლში ყვირილი, უხეშობა, დამტვრეული სურათის ჩარჩოები….ჭიქები…..ერთმანეთისთვის ადრე გაკეთებული წარწერებით…არ იყო სულ ერთი, რომ ელენეს შოკოლადები უყვარდა, ზუსტად იმ მაღაზიის მათი სახლის გვერდით რომ იყო, არც ის იყო სულ ერთი ელენემ, რომ გაიაზრა მათ სახლთან იყო ნიკა…..დააკვირდა მაღაზიას, ალბათ გაიფიქრა, რომ საჩუქრად წაეღო…არ იყო სულ ერთი, სულ ერთი, რომ არ იყვნენ ერთმანეთისთვის……

-არ ვიცოდი…..თითქმის უხმო იყო მისი სიტყვები…..ნიკა უსმენდა….ხმას და არა სიტყვებს…..ვერც კი გაიგო რა უთხრა…მის ხმას ისმენდა და მას წარმოიდგენდა……

-ნიკა მეჩქარება….თუ რამე ისეთი არ გინდა გავთიშავ…..ბოლოს მაინც დაიბრუნა გამტყდარი საყვედური ელენეს ხმამ…….ნიკამ ისევ არაფერი უპასუხა..მეორე ჭიქა აეღო და ღიმილით მოსვა…

-ნიკა წავედი…..ელენეს მოუთმენლობა დაეტყო ხმაში…..

-როგორც გინდა…..ამოიხრიალა მენაბდემ…….

…..

კაბინეტში იყო წერილი, რომ მოუვიდა…მშვიდად გახსნა…..ოდნავ დაიბნა….მონპელიეს ადგილობრივ კლუბში სთავაზობდნენ მწვრთნელის ასისტენტობას…..ფურცელი დიდ ხანს ატრიალა ხელში, მერე უჯრაში ჩადო და ყიფიანთან ჩავიდა…..

ლევანი მშვიდად მუშაობდა….უკვე შეჩვეოდა მძიმე შრომას……ნიკა სასხვათაშორისოდ შევიდა საშხაპეებში……

-როგორ ხარ?

-მადლობა…გაუღიმა ლევანმა…თქვენ?

-რატომ ცდები? ლევანმა ნერწყვი ძლივს გადაყლაპა….მთელი დღე მუშაობდა და კიდევ იმას ეუბნებოდა, რომ ცდებოდა….

-დღეს რაც მოვედი ვმუშაობ….ხმადაბლა ჩაილაპარაკა…

-მეც მაგას გეუბნები….არავის დაუძალებია ასე იმუშავო…მართლა არ მინდა არასრულწლოვანის ექსპლუატაციაში დამდონ ბრალი…თან ჩემს სულს ეს აკლია და ეგაა ჯოჯოხეთი გარანტირებული მაქვს…..ცდილობდა ეხუმრა, რომ უფრო მეტად გულახდილი გამხდარიყო ლევანი…..

-არა თქვენ…უბრალოდ ესე მირჩევნია…

-რატომ ცდები მეთქი, არ ვიცი რა გირჩევნია…..ახლა ვარჯიში აქვთ შენი ასაკის ჯგუფს….

-მე..მე…ლევანს თვალები გაუფართოვდა….

-შენ უნდა ითამაშო! თუ ეს გინდა რა თქმა უნდა…..

ლევანს თითქმის არაფერი გამორჩეული მონაცემი არ ჰქონდა….თითქმის არა საერთოდ არაფერი გამორჩეული, მაგრამ ჰქონდა ყველაფერი ცოტათი……მწვრთნელებს არ ესმოდა რატომ იყო ესე დაჟინებით ნიკა, რომ ეთამაშა…რას ხედავდა….მენაბდე კი ზოგჯერ აღფრთოვანებას ვერ მალავდა მისი თამაშით….

-სად დაარტყა…ჯანდაბა….გაეცინა თამაზს……ყიფიანის დარტყმული, რომ დაინახა საჯარიმოს მისადგომებიდან…..

-გაჩუმდი…

-აი რამოსი ამასთან არაფერია რა…..

-რა გინდა ბელთაური მაცალე ვუყურო…..დაეღრიჯა ნიკა…

-მოიცა შენ არ გაქვს ნანახი რამოსის თერთმეტმეტრიანი? აი ის კოსმოსში, რომ დაარტყა…….

-ოდნავ არ ვაპირებ აგყვე…..უბრალოდ საოცრად თამაშობს….

-ნუ ხარ ტენდენციური რა ამ რეალის მიმართ….

-რეალი რა შუაშია ყიფიანზე ვამბობ…

-ვინ? ეს ? ეს თამაშობს საოცრად? შენ სიტყვა საოცარის დეფინიცია ბოლოს როდის წაიკითხე….

-მართლა მაგარია თამაზ უბრალოდ დააკვირდი…

-ვაკვირდები და ლამისაა შოკი მივიღო სად დაარტყა…
-მანამდე….მანამდე დაინახე, როგორ მოძრაობს…..

-მოიცა მართლა ამბობ თუ მეკაიფები? გულწრფელად ეკითხებოდა თამაზი….. ნიკამ დემეტრეს ხელი გადახვია და შუბლზე აკოცა……ნაღვლიანი ღიმილით ამოხედა მამამის….

-მართლა ვამბობ….ძალიან ჭკვიანია…..დააკვირდი როგორ იხსნება…ფიქრობს გესმის…ძალიან ბევრს ფიქრობს….დარტყმას უშველი…გამოასწორებს და აი იმას კი ვერაფრით ასწავლი როგორ იფიქროს…..ყიფიანი ძალიან აკადემიური ფეხბურთელი იქნება….დინჯი……

-ხო კარგი…..არ გისმენ……ბელთაური სკამში გადაწვა და ხელები კისერზე შემოიდო…….

-დემნა წყალი დღეს დილით დალიე? ნიკამ ნატკენ ფეხზე ხელი დაადო…..

-კი….ცუდი დასალევია, მაგრამ სულ ვსვავ….

-ის უნდა აკეთო რაც ძნელია….ჯანმრთელობა ეგაა……გერმანიაში იყვნენ გამოკვლევებზე…..ნიკასთვის ყველაფერი, ყველა დეტალი საშინლად მნიშვნელოვანი იყო რაც დემეტრეს ფეხს და მის მდგომარეობას ეხებოდა…..

-რატომ არის ყიფიანი დაცვაში? მემგონი პოზიცია არასწორად აქვს…..

-ხო საერთოდ ვერ თამაშობს იქ……სად უნდა იყოს შენი აზრით…..გამომცდელად შეხედა შვილს…….დემეტრეს გაეღიმა მიუხვდა მამამის…..

-ფორვარდი……ფორვარდი არაა……ხმამაღლა სიცილი ძლივს შეიკავა, დემეტრემ აგრძნობინა რომ მიხვდა ნიკა მისგან ამ პასუხს ელოდა…..

-ცენტრში! ცენტრში უნდა იყოს…..

-ვააა დემნა….ცერა თითით ანიშნა…

-მიყვარს ასე რომ მეძახი……შესცინა მამამისს..

-მეც……

სულ ერთად იყვნენ……რაც კი დააკლდა იმ წლებში დემეტრეს, მამა აღარ შორდებოდა გვერდიდან……თავიდან მორიდება ძალიან დიდი ჰქონდა…ისეთი მორიდება სრულიად უცხო ადამიანებთან რომ გვიჩნდება…მერე უფრო თავისუფლად იყო…..მამამისთან თავს უცნაურად ძლიერად გრძნობდა…გრძნობდა თავდაჯერებულობას…გრძნობდა საკუთარ უპირატესობებს…..

ზამთრის სითეთრე უკვე ძვლებში ატანდა…..ტასუნამ მარტო ის იცოდა, რომ თოვლთან ერთად ახალი წელი მოდიოდა….სიგიჟემდე უხაროდა….მაგრამ ყოველ წელს ცოტათი იკლებდა ეს სიხარული წინა წელთან შედარებით…..

…….

ლიკას გაეყარა…..პირველი მაიამ გააგებინა…ელენემ სწრაფად წაშალა წერილი თითქოს ეშინოდა ვინმეს არ ენახა…..სხვა დროს არ მივიდოდა ესე მალე, მაგრამ ყოველი დღე ზედმეტად ეძვირფასებოდა…..

……….

ანასტასია და დემეტრე სახლში მიიყვანა…..არც ეტყობოდა, რომ წასვლას აპირებდა….საღამოს ათი იყო და ნიკა მშვიდად იჯდა…..ელენე წინ და უკან დადიოდა…ხან რას აკეთებდა ხან რას….ნიკა ჯერ დემეტრესთან ლაპარაკობდა…მერე ტასუნამ ვეღარ მოითმინა და კალთაში ჩაუხტა….ისე უსმენდა ორივეს თითქოს რამე ესმოდა ფეხბურთის…..რამდენიმე თამაშს ერთად უყურეს….ანასტასიას უხაროდა ისინი რომ იცინოდნენ…ისე იყო თითქოს მართლა რამე ესმოდა, ან აინტერესებდა ვინ მოიგებდა…..ელენე წვენით ხელში შევიდა მათ ოთახში სასაცილო დასანახები იყვნენ…დემეტრე და ნიკა მართლა დაინტერესებულები….ანასტასია თვალებდაჭყეტილი უყურებდა თამაშს..აშკარად ეტყობოდა ეძინებოდა, მაგრამ რომ არ უნდოდა დაქაჩული თვალები ამტკიცებდა….ნიკას და დემეტრეს შუაში იყო, თავი მუხლებზე ედო და თითებს ათამაშებდა…..

-რისი წვენია დე? დემეტრე აჟიტირებული იყო დაძაბული მომენტით და თან წვენი უნდოდა საშინლად…

-ანანასის….ტასუნა ხომ არ წამოხვალ გეძინება…ხვალე ადრე ხარ ასადგომი….. ანასტასიამ თვალები უფრო დაქაჩა და შეძლებისდაგვაად ფხიზლად თქვა..

-არა დე, მაინტერესებს…..სამივეს გაეცინა……

-აქ ჩვენ გვაქვს ადგილი….ნიკამ ხელით ანიშნა….თუ გინდა შეგიძლია ჩვენთან ერთად უყურო……ელენემ ნერწყვი ძლივს გადაყლაპა…..

-არა ახლა საქმე მაქვს……ელენე სწრაფად გატრიალდა….ნიკას აღარაფერი გაუგია რაც ტელევიზორში ჩანდა…..დემეტრესაც და ტასოსაც ჩაეძინა….ფეხაკრეფით გავიდა…..ელენე ჭურჭელს რეცხავდა….. მიუახლოვდა და გვერდით დაუდგა……

-არ ვიცი ამ დროს რა უნდა ვთქვა…არ ვიცი მომწონს თუ არა რასაც ვამბობ, მაგრამ მინდა რომ ვთქვა……

-რაზე ამბობ ნიკა….ელენეს ხმა გაუწყდა და ცრემლები წამოუვიდა…

-არ მინდა წასვლა…….ელენემ ონკანი დაკეტა……სველი, აკანკალებული ხელები სახეზე ფრთხილად მიადო……

-ნუ წახვალ…..ნურასოდეს……თავი მის კისეში ჩარგო და დიდ ხანს სუნთქავდა მის ჰაერს……იმ ოთახში სადაც ბევრი ცუდი მოგონება იყო იმ წამების გარდა არაფერი არსებობდა…..რეალურად არაფერი…..მონატრებული შეხება….ნაქურდალი სიახლოვის განცდა….ნიკა მის თმას ეფერებოდა….ორივე ფეხზე იდგა ზოგჯერ ეცინებოდათ…მერე თვალებში უყურებდნენ ერთმანეთს…..ერთმანეთის ნაკვთებს აკვირდებოდნენ…თითქოს ამოწმებდნენ ხომ ყველაფერი ძველებურად იყო…..

-მომენატრე….გაუღიმა და ცხვირზე აკოცა…..რომ მიიხუტა იგრძნო ელენეს გული როგორი აჩქარებული ჰქონდა…..თვითონაც, თავისი ხმაც ესმოდა…..

-მეც…..ელენემ თითებზე აკოცა…..ანასტასიას ხმა გაიგეს და პატარა დაუკითხავად შევარდა ოთახში ფეხშველი ფეხებით…..სწრაფად მოშორდნენ ერთმანეთს……ანასტასიამ, რომ მამა დაინახა თვალები გაუფართოვდა, რომ არ წასულა და იქ იყო…ბედნიერებისგან გამოფხიზლდა….

-რაო ტასო? ელენემ ხელში აიყვანა….

-დედიკო ცუდი სიზმარი ვნახე……

-აქ გინდა ძილი დე?

-ხოოო….დაიმორცხვა თითქოს….ნიკამ თვალები აატრიალა და გაეცინა….ანასტასიას თითქმის უკვე ეძინა, ელენეს თავი დაადო და კისერზე პატარა ხელები მოხვია….

-მე წავალ…..ჩურჩულით თქვა ნიკამ…….

-რატო? ნიკა არ წავხიდე რა…..თან უკვე გვიანია…..

-დარჩი მამიკო…..მობლეტილი თვალებით უთხრა და მის ხელში გადავიდა….თითქმის არ ეძინათ…..ანასტასია მიხუტებული ჰყავდა…..ელემეს თმაში ხელები რამდენჯერმე აებურდა…..

-რაზე ფიქრობ?…ჩურჩულით ჰკითხა ელენემ…..

-არ ვფიქრობ…გაუღიმე ნიკამ…..მხოლოდ ვგრძნობ, რომ სახლში ვარ……ელენემ ხელზე აკოცა……

-შენ რაზე ფიქრობ?

-ყველაფერზე……ვერ ვიჯერებ, რომ აქ ხარ და შენთან ყოფნა მეკუთვნის…..

-ჩემთან ყოფნა აუტანელი იყო, მაგრამ სულ გეკუთვნოდა..

-არა, ლიკას გამო არა…..ხმაზე მოწყენა დაეტყო…..

-ლიკა სანამ შენ გაგიცნობდი მაშინ ჩემს ცხოვრებაში მნიშვნელოვანი ადამიანი იყო….

-ამდენი ხანია იცნობ?

-ხო, ოცის ვიყავი, რომ გავიცანი…..

-გიყვარდა?

-პროფილურ კითხვებს არ ვართ…….გაეცინა ნიკას და ფეხით შეეხო…..-რა გაყინული გაქვს ელენე ფეხები……

-არ მცივა….მშვიდად ჩაილაპარაკა ელენემ….ნიკამ შეატყო როგორ ცუდ ხასიათზე დაა ყენა მისმა გაუცემელმა პასუხმა….

-ელენე არ მყვარებია….არც მგონებია, რომ მიყვარდა…..სულ ვიცოდი, რომ არ შეიძლება მყვარებოდა…….მერე შენ გამოჩნდი….და მერე არაფერი იყო ჩვეულებრივად……..

-ცოლობა მსოფლიოში ყველაზე ლამაზად მთხოვე…….არ მითქვამს, მაგრამ მაშინ ისე მომაქციე ზეგავლენის ქვეშ მეშინოდა ჩემი ფიქრების…..

-მეორედ მაქვს სათხოვნელი……ამას ვერ წარმოვიდგენდი…..

-მე ვერ წარმოვიდგენდი ორჯერ თუ გავთხოვდებოდი……რატომღაც სულ ის განცდა მქონდა, რომ მხოლოდ ერთხელ ვიტყოდი „დიახ“

-მე მესამედ უნდა ვთქვა….საოცარად საშინელი იქნებოდა ახლა ის მესამე შენ რომ არ კეკუთვნოდეს……ისე გაეცინა საკუთარ თავს დასცინა…..

……………….

ორივე სკოლაში მიიყვანეს…..ნიკამ მშვიდად დაიწყო……

-ელენე…..ხომ იცი რაც არ უნდა იყოს….შეგიძლია…

-ვიცი ნიკა….გააწყვეტინა ელენემ…

-მინდა ერთმანეთს გვერძე ვიდგეთ, გვჯეროდეს რომ ყველაფერი კარგად იქნება…

-ყველაფერი კარგად იქნება……

-ელენე ეს დაავადება….ნიკას თვალები ჩაუწითლდა…

-ნიკა გთხოვ….ელენემ გაუღიმა……გარეთ ციოდა….მანქნაიდან ორივე გადავიდა და გზას ფეხით დაუყვნენ….ელენემ ნიკას ხელები ტუჩებთან მიიტანა და ჰაერით ცდილობდა გაეთბო…..

-არაფერია შეუძლებელი……

-ხო ნიკა…..ყველაფერს გავაკეთებთ…..

-მთავარია ერთად ვიყოთ..დაავადებები იკურნებიან მედიცინა ისე წინ მიდის…..

-ჩემთვის ესაა მთავარი…შენთან ყოფნა…….ელენე გაუბედავად შეეხო მის ტუჩებს…..საშინლად რომ მონატრებოდა…..რომ არ ეთმობოდა……

-უშენოდ არაფერი არ მინდა…..

-არც მე……მთელი ძალით მოხვია წელზე ხელები და მის თმაში სახე ჩარგო….

-ის შიში რომ შეიძლება დაგკარგო გეფიცები……არ ვიცი, მგონია ჭკუიდან გადავალ….

-რატომ უნდა დამკარგო? ელენემ გაოცებით შეხედა….

…………………

-არ ვიცი რა გავაკეთო….უკვე ყველაფერი ზღვარს გადადის…ელენე საშინელ დღეში იყო….სიმწრით ტიროდა…სახლში ყველაფერი დალეწილია…ეტყობა ნიკამ საშინლად იჩხუბა….ბავშვები უკვე არ ვიცი ისე იტანჯებიან..ასე აღარ შეიძლება..დაელაპარაკე რა ნიკას..

-რა აზრი აქვს მაია…ხომ იცნობ რა…თამაზმა ნერწყვი მძიმედ გადაყლაპა და წვენი მოსვა…

-ასე ვიყოთ? ესე უუნაროდ?

-ნიკა ეყრება და დაისვენებენ…იმ დღეს წამოცდა მთვრალი იყო საშინლად….

-რა? რას ნიშნავს ეყრება? მომისმინე რამე უნდა გავაკეთოთ..

-რა უნდა გავაკეთოთ დაიტანჯა ელენე…ახლა ცოტას ამოისუნთქებენ..იმედია მალე გაშორდება….

-არა თააზო ესე არა…შენ არ იცი როგორ უყვარს ნიკას….შენ მართლა არ იცი…

-არ უყვარს…დამიჯერე არ უყვარს, ისე ცივად ლაპარაკობს, უფრო სწორად არ ლაპარაკობს…..ხსენებაც არ უნდა, თავს დამნაშავედაც კი არ გრძნობს…

-განა შენი მეგობარი არაა? თამაზ რა გჭირს…მომისმინე ახლა გამოვალ სახლიდან ნახევარსაათში ხილიანზე შეგხვდები სადმე დავსხდეთ უნდა ვილაპარაკოთ…..

-კარგი მაიკო, მაგრამ მემგონი ჩვენი ჩარევა რაღაც აბსურდულია…

-ნახევარ საათში არ დააგვიანო!!!!

…..

ისე მძიმედ გადააგორა პირველი თვე რაც სახლიდან წავიდა….სუნთქვაც ეძნელებოდა….მეტჯერ აღარ დაურეკავს…….აღარც იმდენი დაულევია რომ საკუთარი თავისთვის წინააღმდეგობა ვერ გაეწია….. წასასვლელი არსად ჰქონდა…ქალაქში სადაც ყველაზე ბედნიერი პერიოდი ჰქონდა…ვერსად მიდიოდა….ყველგან ჯერ ტკიოდა, მერე ბრაზდებოდა..მერე ისევ ტკიოდა საკუთარი ცხოვრება……სახლში ვერ მივიდა!!!!!უკვე მერამდენედ იყო სუსტი…მაგრამ ვერაფრით მივიდა სახლში საიდანაც სიცილით გამოვიდნენ…..დემეტრე ხელში ეჭირა…მეორე ხელით ბარგი…..ელენე კარებს კეტავდა…მოუსვენრად კოცნიდა კისერში..ელენე თითქოს უჯავრებოდა…მაგრამ საყვარლად…..

-ვერ ვკეტავ ნიკა..ორი წუთი…..

-რა საყვარელი რაღაც გაცვია ვინ გიყიდა? აწკიპა წარბები ნიკამ და გაბერილ მუცელზე აკოცა…..

-ნეტა ვინ მიყიდა? ელენემ კარი დაკეტა და ნიკას მხარზე აკოცა….მძინარე დემეტრეს პატარა ხელები მამამისის კისერზე ჰქონდა შემოწყობილი…..ნაქსოვი ქუდი ეფარა…ტყავის სასაცილო ქურთუკი და ნიკას ნაყიდი ბაჩია კედები…..

-შენ ნერვიულობ……ელენემ დემეტრე მიიწვინა….ნიკამ ღიმილით დაქოქა მანქანა….

-ალბათ კი…..

-არ ვიცი ასეთ დროს რას ეუბნებიან…..

-ალბათ არაფერს……ნიკამ თმა ყურთან გადაუწია…..

-ძალიან ბევრი გააკეთეთ და ამ თამაშში ბევრი რამ გადაწყდება…თქვენი გასვლა, წამომიდგენია რა ამბავია თბილისში….შენთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი დღე იქნება ეს თამაში……ჩემდაუნებურად ჩემთვისაც…..არ ვიცი რა გითხრა, უბრალოდ მგონია ყველაფერს შენსავით განვიცდი, შენსავით მინდა გასვლა, შენსავით მინდა ნაკრების დროშის ქვეშ ვიდგე…..ისიც ვიცი თუ ისე არ გამოვიდა ყველაფერი არაადამიანურად დაგწყდება გული, მაგრამ მაინც მე დამამშვიდებ…..ზოგჯერ მინდა საშინლად უკეთესი ვიყო, რომ ჩემი იმედი უფრო გქონდეს…..

-ელენე შენი იმედი ყოველთვის მაქვს კი არა….შენ რომ ხარ ესაა ჩემი იმედი…შენ არ იცი…..შენ ჯერ კიდევ არ იცი როგორი ბედნიერები ვიქნებით….შენ არ იცი ჩემთვის ჩემი ჯერ კიდევ პატარა ოჯახი რამდენია…..არ იცი როგორ მინდა მე შენს ცხოვრებაში მხოლოდ კარგის გასახსენებელი ვიყო…ისე როგორც შენ ხარ…..შენ არ იცი ჩემთვის რამდენი ხარ…..რაც ერთად ვართ მგონია ჩემი შესაძლებლობები გაათმაგდა, მგონია ყველაფერს ერთმანეთისთვის ვაკეთებთ….არ იცი რამხელა შვებააა, როცა გენდობი…..არაფერზე ვეჭვიანობ, არაფერი მაღელვებს…..არ იცი სახლში მოსვლა როგორ მამშვიდებს….მთელი დღე რომ ყველაფერმა გადამიაროს გაფიქრება, რომ სახლში მოვალ…დემეტრე რომ დამინახავს და თვალები გაუბრწყინდება…შენი სულ უფრო წამოზრდილი მუცელი…..ბედნიერება ძვლებშც კი ჟონავს…..შენ საოცარი ცოლი ხარ! ელენეს თვალები აუცრემლიანდა…..

-არ ვიცი რამე თუ არის ჩემში საოცარი, მაგრამ თუ არის მხოლოდ იმის გამო რომ შენ ხარ ასეთი…….მიყვარხარ……..ამპარტავანიც კი გავხდი….მგონია ყველაზე ბედნიერი ვარ……

-ბედნიერება სუბიექტური აღქმაა რეალობის..მეც ბედნიერი ვარ…ძალიან…..დემეტრე, რომ იზრდება მგონია წლები არ გვაკლდება…..ახლა მეორეც…ნიკამ მუცელზე ხელი მოუსვა და მალევე აიღო მოსახვევი იყო……

-წლები არ გვაკლდება….ძალიან ბევრი მიზეზი გვექნება ამის…მეორე, მესამე…მეოთხე…..ნიკამ ღიმილით შეხედა…..

-მართლა? არ მინდა ელენე დაგაძალო…..სწავლა, შენთვის ვიცი როგორი მნიშვნელოვანია კარიერა……

-მოვასწრებ…..უფალი აუცილებლად შემაძლებინებს…..იმდენი შვილი გვეყოლება რამდენიც შენ გინდა……ნიკამ მძიმედ გადაყლაპა ნერწყვი…..საშინლად მოუნდა მოხვეოდა…..მერე გაეცინა…მანქანა გააჩერა…

-რა მოხდა?

-რა დებილი ვარ…..აეროპორტის გზას გადავუხვიე…..ელენე ხომ ხედავ როგორ მაბნევ ესე რომ მელაპარაკები უკვე ათი წუთია არასწორად მოვდივარ…..ბელთაური კედელზე გამაკრავს თუ ამ რეისს ვერ მივუსწარი…. ელენეს სიცილი აუტყდა…..ძლივს შეიკავა თავი რომ დემეტრე არ გაეღვიძებინა….

……………….

მშვიდი ლიტერატურული კაფე, ქალაქის ცენტრი, ზღვარგადასული სიმყუდროვე…ალბათ აქ..აქ იგეგმებოდა „ყველაზე საშინელი“ ტყუილი…..მშვიდი მუსიკა, ალბათ ჯაზი…..სურნელოვანი ყავა…ალბათ უშაქრო……შოკოლადის, ნუშით და კარამელით ნამცხვარი…

-მე უფრო ადრე მოვედი, გაიცინა თამაზმა….

-როგორ ხარ….?

-მაი მე კარგად, მაგრამ ვერ ვხვდები აზრს….

-მისმინე…უკვე ნიკა ზღვარს გადადის…..სახეს კარგავს…ნიკა მენაბდის სახეს კი არა ადამიანის სახეს……

-ვიცი დამნაშავეა, მაგრამ იცი ბოლომდე ვერ ….არა კი არ ვამართლებ….მაგრამ მესმის…რატომღაც ბელთაურს ხმა გაებზარა……მთელი ცხოვრებაა ვიცნობ…..მთლიანად მთელი ცხოვრება, არ ყოფილა დრო როცა ერთად არ ვიყავით….მე ვიცი როგორი ძლიერია…..მე ვიცი, რომ ყველა ასაკში ძლიერი იყო….ისიც ვიცი რას ნიშნავდა მისთვის ოჯახი და ისიც ვიცი რას ნიშნავს ეს მდგომარეობა მისთვის….

-მეც ვიცი…..

-არ იცი…..მეც არ ვიცი ბოლლომდე….არც არავინ იცის……მისნაირად ამ მდგომარეობას არავინ განიცდის, მისნაირად უბედური ახლა არავინააა.

-გაყრა გამოსავალია? მაიამ წარბები შეკრა….

-ორი დღის წინ სტადიონის შესასვლელთან..იჯდა…..ძალიან ბევრი ჰქონდა დალეული….ყოფილ მწვრთნელს დაუნახავსს და დამირეკა…მაშინ ბევრი ჰქონდა დალეული და ალბათ იმიტომ ილაპარაკა ცოტა მეტი……მითხრა სახლიდან რომ არ წავიდეს გაგიჟდება…..ელენეს უკვე ისე ექცევა, რომ საკუთარი თავი ძულს…..დემეტრესაც და ტასოსთანაც საშინლადაა….თქვა, რომ ანასტასიას უყვირა….ამას ისე ამბობდა…..რომ გენახა……ვიგრძენი, რომ მისთვის წარმოუდგენელი გააკეთა ანასტასიას რომ უყვირა და ამას ისე განიცდიდა…..იმდენად ადანაშაულებდა თავს და იმდენაად უუნარო იყო საკუთარი თავის წინაშე….მითხრა რომ ცოლი მოყავს…. მაიამ სწრაფად მოიშორა ცრემლი…

-რა? რას ამბობ თამაზ, ეგ ხომ არ გადაირია…..

-სხვანაირად არ გამოდის……სხვანაირად გაყრას აზრი არ ექნება…..“ყველა გზას მაინც სალამდე მივყავარო“..

-და ცოლი რას შეცვლის თუ მაინც ელენესთან უნდა ყოფნა და ამას არ აცნობიერებს?

-თავს იბავს…ჩაიღიმა თამაზმა…..რაც არ უნდა მოხდეს იცის ელენე აღარ მიიკარებს თუ ცოლიანი იქნება…..იცის თვითონაც ვერ შეძლებს….ისე მძიმედ იყო…..დემეტრეზე რომ ლაპარაკობდა ხმა დამსხვრეული ჰქონდა…..არაფერი გამოდის, მაინც თამაშობს…ფეხბურთს ვერ ჩამოაშორა და იმდენად ეშინია…..ეშინია დემეტრემაც ოდეესმე ის არ განიცადოს……

-ერთადერთი გამოსავალია! მაიამ გადაჭრით თქვა!

-რა გამოსავალი?

-შეგრძნება, რომ ზღვარზე არიან, ძალიან უნდა შეეშინდეთ…….ძვლების ტკივილიც კი უნდა იგრძნონ ისე ძალიან……სული უნდა ატკივდეთ….მაია გაბრაზებით, ტკივილით და მტკიცედ ლაპარაკობდა…

-ახლა მე ნიკას მეათე სართულიდან გადმოგდების იმიტაციას ვერ მოვუწყობ….

-მიხარია ცოლი რომ არ გყავს, გაუღიმა მაიამ….დატანჯავდი..მერე ღიმილით დააყოლა…..

-გიორგი არც ისე ბედნიერია მემგონი…მაშინვე გადაწვდა ბელთაური….

-სამაგიეროდ ხანდახან არის ბედნიერი და თანაც ხშირად, შენ კი არა…..

-ბედნიერება სუბიექტურია და მე სულაც არ ვუჩივი მის ნაკლებობას…..

-შენ არც იცი რა არის ოჯახი, ამიტომ ვერც იმას მიხვდები რაზე გელაპარაკები…..

-ბავშვების ჩასვრილ პამპერსებს გულისხმობ?

-არამხოლოდ….

-მაიკუნა ხომ იცი მე ის არ ვარ ვინც გინდათ რომ ვიყო….

-აუცილებლად გახდები…ახლა ნუ მაცდენ შენ!!! გაუჯავრდა სასაცილოდ…..

-რა მოიფიქრე….ისე ხარ, რომ აშკარად გეტყობა მომზადებული მოხვედი. თამაზმა ყავა მოსვა და დაიჯღანა……

-არა ყავა კაცების საქმე არაა…..რაღაც ზედმეტად ქალურია…..

-რატომ ვითომ?

-მწარეა!!!!!!!

-ტაში დამჯდარმა დაგიკრა თუ ავდგე?

-როგორც გინდა არ გზღუდავ…..მაგრამ მართლა ვერ ვიტან კაცები, რომ ყავას სვავენ….უბრალოდ შენ გამო შევუკვეთე…

-შეგეძლო სხვა რამ შეგეკვეთა შენთვის თუ ვერ მოიფიქრე?

-ჩემ გონებრივ უნარებს ნუ ეღლაბუცები…..გითმობ უბრალოდ.

-რა კეთილი ხარ, თაზო დამაცადე რა, სერიოზულად ცოტა…..საქმიანად თქვა მაიამ და ნამცხვარი გადაიღო.

-კარგი მითხარი..

-მისმინე, გამოსავალი მართლა ერთია, ნიკას და ელენეს უნდა ეგონოთ, რომ ერთმანეთს კარგავენ….

-ეგ კი არ უნდა ეგონოთ მართლა კარგავენ!!!!! დაკარგვა მეტი არ ვიციი….

-რატომ არ მაცდი? სხვანაირად უნდა ეგონოთ……უნდა მოვიტყუოთ…..

-მე წავალ, გადაიხარხარა თამაზმა…..

-გავბრაზდები იცოდე რანაირად იქცევი! შენ ნიკას ეტყვი, რომ ელენეს კიბო ქავს, მე ელენეს…..თამაზს ცხელი ყავა გადაცდა და მთელი სიმყუდროვე ხველებით დაარღვია….

-რა? აი საიდან მოიგონე ახლა ეგ….

-ეს ერთი გამოსავალია, ესეც ვცადოთ, თუ არაფერი გამოვა ნუ გამოვა, უბრალოდ ვცადოთ….თამაზ, ძალიან გთხოვ…..დაფიქრდი გეხვეწები, შენც ხომ იცი, რომ ნიკას უყვარს….ელენესაც..

-არ უყვარს ნიკას მაია, მართლა არ უყვარს…..

-მაშინ ჩემი ხომ გჯერა? ხომ მენდობი…მე გეუბნები, თუ არ გამოვა ყველაფერს ჩემ თავზე ავიღებ….

-მოიცადე ახლა შენ იმის თქმა გინდა რომ პასუხისმგებლობის მეშინია? არაფერს არ აიღებ შენ თავზე……მაგრამ არც არაფერს გავაკეთებთ…..

-ოდნავ მაინც თუ გული გტკივა იმათზე, მე თუ მენდობი, თუ გინდა რომ უკანასკნელი შანსი გამოვიყენოთ, თაზო დაფიქრდი,, დაფიქრდი რამდენი ადამიანი ეტყოდა ერთმანეთს, რომ უყვარს, რამდენი გაუფრთხილდებოდა ერთმანეთს თუ ეცოდინებოდათ რომ შეიძლება მეორე დღეს ვეღარ ნახონ? გთხოვ ნუ წააართმევ ამ შესაძლებლობას, გთხოვ თაზო რა…..შენ ხომ იცი…შენ ხომ მართლა გესმის….

-ელენე თავებს დაგვაჭრის იცოდე!!! ნიკა არ ვიცი, მაგრამ ელენეს ვერ გადავურჩებით….

-ელენე მკვლელი არაა, თვალი ჩაუკრა მაიამ…..

…………………….

-ნიკა ასე რატომ ლაპარაკობ, მართლა ვერ ვხვდები…..ელენე უფრო მიუახლოვდა და ახედა…..

-ელე, უბრალოდ მინდა რომ ჩემი იმედი გქონდეს, არ ვმალავდეთ არაფერს…

-მე გიმალავ? შენ არ მენდობი? შენ თვითონ არ მეუბნები შენს მდგომარეობაზე…..

-რა მდგომარეობაზე ელენე? მე რას არ გეუბნები…..უკვე აშკარად გეტყობა რომ ხვდები, რომ ვიცი, მაგრამ მაინც არ ამბობ…..ვიცი ძალიან ძნელია ჩემი გვერდში დგომა იდეაში მაინც წარმოიდგინო, მაგრამ წარმოდგენა არცაა საჭირო ხომ გრძნობ? ელენეს ტუჩები გაულურჯდა ნერვიულობისგან და სიცივისგან….

-ნიკა ვიცი რომ ავად ხარ! ელენემ მთელი სიმტკიცე ამ სიტყვებს ამოაყოლა…..მენაბდემ თავზე ხელი მოისვა…თითქოს იმ რეალობას გამოეთიშა და გაურკვეველი მიმართულებით იყურებოდა……მერე ფეხსაცმელებს უყურა რრამდენიმე წამი და თოვლის ჟრაჟუნის ხმა ესმოდათ…..

-ელენე რას ამბობ? უკვე ნიკასაც ფერი ჰქონდა დაკარგული, ჯერ კიდევ ვერ მიმხვდარიყო…..

-ნიკა…

-მე ავად არ ვარ!!!! გრიპიც კი არ მაქვს და წამალი ბოლოს ზაფხულში დავლიე…..ელენეს ხელები აუკანკალდა….

-აბა რა ავადმყოფობაზე მელაპარაკებოდი? შენ რა მატყუებდი?

-რა? მე გატყუებდი? როდის მითქვამს შენთვის ავადმყოფი ვარ და შემიცოდეთქო? უბრალოდ მეგონა შენთვითონ იტყოდი სიმსივნეზე…

-რომელ სიმსივნეზე…..უკვე ელენეს პირიც გაუშრა და ფეხზე ვერ იდგა……

-არაფერზე…..მართალია ბოლომდე ვერ მიხვდა ნიკა რა ხდებოდა თუმცა იცოდა, რომ ბელთაურთან უნდა დაერეკა სანამ რამეს იტყოდა….

-ნიკა რა ხდება?

-წავიდეთ ელენე……ცოტა ცივა…

-ნიკა, შენ ფიქრობ რომ მე ვარ ავად? ელენემ თითქოს მშვიდად იკითხა…

-ჯობია სხვა დროს……

-ვინ გითხრა? ელენე არ ეშვებოდა…….

-ახლა არ გვინდა…….

-თამაზმა ან მაიამ ხომ?

-ელენე….

-ნიკა რატომ იქცევი სულ ასე როცა რაღაცის გარკვევას ვცდილობ? ხომ ჯობია გავარკვიოთ?

-კარგი, თამაზმა მითხრა….ვფიქრობ რომ სწორად მოიქცა ელენე….

-მე არაფერი მჭირს, მით უფრო კიბო…..და არც ვკვდები!!!!

-მე შენს ექიმს ველაპარაკე….

-მეც ველაპარაკე შენსას!

-მოიცადე ელენე…….ნიკას უცბად თითქოს მხრები გაუთავისუფლდა, თითქოს ფრენა შეეძლო….

-ეს ყველაფერი არ თქვა, რომ იმ ორმა….იმ ორმა დაგეგმა? ეს უფრო საკუთარ თავს ჰკითხა და სახელებითაც არ მოიხსენია….

-იმ ორმა მოიგონა! მთელი ამდენი ხანი მეგონა…და შენ?

ნიკას გაეღიმა და ელენეს სახეზე ხელები მიადო…..

-ხელები მომაშორე!!!! ბრაზით უთხრა ელენემ…..

-კარგი რა ელენე ეს ხომ კარგია…..

-რა არის კარგი? ის რომ დებილივით მომექცნენ?

-მარტო შენ არა..იმათთან გავარკვევთ…უბრალოდ მართლა სასაცილოა….ნიკა შეეცადა მისი ხელები თავისაში მოექცია, მაგრამ ელენემ უხეშად გამოაცალა…..

-მე არ მოვკვდები!!!! ამიტომ შენი სამადლოდ შეცვლილი საქციელი შენთვის შეინახე!!!! არაფერში მჭირდება….

-ელენე როგორ მელაპარაკები?

-მხოლოდ იმიტომ შეიცვალე რომ გეგონა ვკვდებოდი….ელენემ ნერვიულად გაიცინა…მხოლოდ ამიტომ…..მე კი მეგონა….რა სულელი ვარ….არც გაიფიქრო ჩემთან მოკარება……საერთოდ დაივიწყე ყველაფერი……ნიკას იმდენად უხაროდა ეს ყველაფერი, რომ ტყუილი იყო, ჯერ ვერ მიმხვდარიყო ელენე რას ეუბნებოდა….

-არაფერმა შეგცვალა სანამ არ გითხრეს, რომ მოვკვდებოდი, ალბათ გეცოდებოდი, ალბათ შვილებიც გეცოდებოდა……წარმოიდგინე, რომ აღარ ვიქნებოდი მერე ვის დატანჯავდი..

-შენ ამ ყველაფერ სერიოზულად მეუბნები? ნიკას გაეღიმა…..

-რამე მეტყობა რომ არასერიოზული ვარ?! შენ ხომ იცი, რომ მართალი ვარ? ხომ იცი რომ მთელი 6 თვე არ გაგხსენებივარ რაც შენს ცოლთან ერთად სამოგზაუროდ წახვედი?

-ელენე ცოტა დაგვიანებული ეჭვიანობა ხომ არ არის?

-არა, მე შენზე არ ვეჭვიანობ….აღარ ვეჭვიანობ…..შენი თავი აღარ მაქვს…დამღალე…..უბრალოდ გახსენებ როგორი არაკაცი ხარ……სახე მთლიანად წაეშალა მენაბდეს, ეგონა სიზმარში იყო…..

-მითხარი რა გინდა? ნიკამ საგრძობლად აუწია ხმას……

-არაფერი…შენგან არაფერი…..უბრალოდ გახსენებ, რომ წახვედი, სამუდამოდ წახვედი ჩემი ცხოვრებიდან…აი იმ დღეს რომ გამარტყი მაშინ წახვედი!!!! არც იმას გაპატიებ, რომ მხოლოდ ავადმყოფობის გამო დაბრუნდი, მხოლოდ მომაკვდავთან და არა ჯანმრთელ ადამიანთან, რომელთანაც გენდომებოდა დარჩენილი ცხოვრების გატარება…..შენ გინდოდა კუბო, გინდოდა ტკივილი, რომ როგორმე შენი ტკივილი დაგევიწყებბინა, განა ასე არაა ნიკა? განა ღრმად არაცნობიერში არ გინდა რამე უფრო განიცადო ვიდრე ფეხბურთის დაკარგვა? და ეს ხომ კარგი შესაძლებლობა იყო? ეს ხომ ზღვარი იყო სადაც ადამიანები სხვანაირად იქცევიან, მაგრამ მე მინდა შენი ჩვეულებრივი სახე იყოს ჯანსაღი და არა სიკვდილის წინ მდგარი სახე…..ელენე ხმამაღლა უყვიროდა….ნიკა იდგა მშვიდად…..მხოლოდ გარეგნულად მშვიდად….

-შეიძლება მართალი ხარ……დაჯექი გაგიყვან სამსახურში და მერე წავალ……

-რატომ იქცევი სულ ასე? რატომ არასოდეს ამბობ რა გინდა? რატომ არ ყვირი? რატომ იხვევ ყველაფერს…….

-შეგიძლია მანქანაში გააგრძელო, ნიკამ მშვიდად თქვა………ელენემ გაბრაზებულმა შეხედა, მერე ტაქსის გასაჩერებლად წავიდა…….უკვე სულ ერთი იყო, სულ ერთი რას ჩაიხვევდა ნიკა….მიიღებდა თუ არაა არაადამიანური ბრაზით მის ყვირილს საერთოდ არ ჰქონდა აზრი……მანქანა ჩანთის ასაღებად გააღო……სისუფთავის სუნი იდგა….საშინელი სისუფთავის…..

-ელენე! ნიკამ დიდი ხნის ფიქრის შემდეგ დაუძახა…..მხოლოდ მოტრიალდა ხმა არ გაუცია…..

-მე უფრო მიყვარხარ! ტაქსიში ყოფნისას სულ იმაზე ფიქრობდა რატო უთხრა, ეს არ იყო დახვეწილი რომანტიკული ნაბიჯი, ამ დროს მენაბდისთვის რომანტიკა ან სიყვარულის ახსნა ყველაზე შეუფერებელი იყო…….გონება ამაზე ფიქრით ატკივდა, მერე თავი დაანება, მაგრამ ფიქრმა არ დაანება თავი……მერე გაახსენდა სულ ადრე სოფელში ნიკამ უთხრა, მხოლოდ მაშინ ეტყოდა რომ უფრო მეტად უყვარდა თუ ამას მართლა იფიქრებდა…..მერე გაახსენდა ნიკას ღიმილი…..არ ახსოვს უხდებოდა თუ არა …..უბრალოდ ახსოვდა, რომ მისი ღიმილი ყოველთვის მოწონდა…არ ახსოვს როგორი იყო, მაგრამ ახსოვს, რომ გულწრფელობა ჰქონდა…მერე მისი რეაქციაც გაახსენდა….მერე გაიაზრა, რომ ნიკა არ იყო ავად……ელენეს რეაქციას კი საერთო არ ჰქონია ბედნიერებასთან…….ნუთუ მართლა აღარ უყვარდა ნიკა? ნუთუ ის სიტყვები საკუთარ თავს უთხრა, როცა მომაკვდავის კუბოზე ლაპარაკობდა, ნუთუ თვითონ აპატია მარტო ყველაფერი იმიტომ, რომ ეგონა ნიკა კვდებოდა…..თუ არა რატომ არ გაუხარდა, ეს ყველაფერი, რომ ტყუილი იყო…..მენაბდის პრველი რეაქცია ხომ სიხარული იყო, მისი არა…..ტაქსი გააჩერებინა, თავბრუ ეხვეოდა, ჰაერზე გადავიდა, ცივმა ოფლმა დაასხა, სულ აკანკალდა…….

ბელთაურთან არ დაურეკავს არც მაიასთან…..ელენესგან გაიგეს…..უყურებდნენ ძალიან გაბრაზებულს და უკვე ეჭვი ეპარებოდათ საკუთარი ნაბიჯის სისწორეში…ნიკა კი საერთოდ აღარ ეხმიანებოდა…არც თამაზს უნდოდა გაეღიზიანებინა და არ ეჩხირებოდა თვალში…..

……………..

-დღეს რომელზე ამთავრებ?

-რაო ნიკო? ჩემი ნება არაა რომელზე დავამთავრებ? მათემ გაიცინა….

-გამო მაშინ გელოდები……

-რა სისასტიკეა…

-მიდი გამო უკვე გარეთ ვდგავარ……

-კარგი, რაღაცას დავამთავრებ და ახლავე…..მენაბდე მშვიდად ფიქრობდა ელენეს რეაქციაზე…..უხაროდა, გულწრფელად უხაროდა ეს ყველაფერი, რომ ტყუილი იყო და ვერ ხვდებოდა, როგორ არ გაუხარდა, ოდნავ მაინც ელენეს…..ამის გარდა ვეღარაფერზე ფიქრობდა……

მათეს ყველაფერი მთლიანად მოუყვა…..ის რამდენიმე წუთი ჩუმად იჯდა და იაზრებდა…..

-იმათმა ძალიან გარისკეს…..არა ბელთაურმა და მაიამ….ამდენი როგორ აიღეს თავზე….

-მათე ეგ ყველაზე ნაკლებად….აღარ ვუყვარვარ…..ნიკამ საჭეს ხელები მოუსვა და გაიღიმა….თვითონაც არ იცის, მაგრამ აღარ ვუყვარვარ….

-არაა გამორიცხული…არც გასაბრაზებელი…

-არა რა გასაბრაზებელი, ვერავის გაუბრაზდები ამის გამო…..უბრალოდ მგონია სხვა რეალობაში მოვხვდი…..

-ნიკა შენ არ შეიძლება პიროვნულად უყვარდე….ის ადამიანი არ შეიძლება უყვარდეს….ელენეს სხვა პერიოდში უყვარხარ….მაშინდელი სანამ ეს ყველაფერი მოხდებოდა….ეს მოსალოდნელია, ჩვეულებრივია…..მერე რა….თუ ნდობა არ ჩამოუყლიბდა შენ მიმართ სიყვარულს ნუ მოთხოვ..

-არაფერს ვთხოვ…..მაგას ყველაზე ნაკლებად…..

-თავისებურად საშინლად ამპარტავანი ხარ…მათემ თავზე ხელი მოუსვა…..

-ხო ძალიან….დიდ ხანს არ გაგრძელდება თუ ეს მართლა ასეა…..ჩემთვისაც მალე შეიცვლება ყველაფერი, უბრალოდ უნდა დავრწმუნდე რომ არაფერს გრძნობს…არ მაინტერესებს როგორი ნიკა…ბოლო ათი წელი თუ ამ ათი წლის წინ სამი წელი…არ მაინტერესებს, მე ერთი ვარ….ყოველთვის ერთი ვიყავი და ჩემს საქციელზე პასუხისმგებელი ვარ……შეიძლება ვტყუი, მაგრმ პასუხს ვაგებ იმაზე როგორც ვიქცეოდი….უმიზეზო არაფერი ყოფილა, ჩემთვის რაღაცებს უფრო მეტი მნიშვნელობა აქვს….

-არ გაგიჭირდება ისევ შეაყვარო თავი…..თუ დაინახავს, რომ შეიცვალე….

-ეგ რომ არ გამიჭირდეს უნდა მინდოდეს!!! მე კი არ მინდა…..კარგი ყველას შეუყვარდება მათე….იდეაში კარგი რა…..რთული ისაა აუტანელი გიყვარდეს……ცოტნე რას შვება? სწრაფად გადაიტანა თემა….

-რავი შენ უფრო ხშირად არ ნახულობ სკოლაში…

-არა ლორთქიფანიძეზე გეუბნები……

-რავიცი ერთი, მაგასთანაც არ მაქვს ურთიერთობა..

-ჩემ გამო?

-აუ რა შენ გამო…უბრალოდ აიჭრა და ახლა თან ტიპი მართალი იყო და პროსტა შევეშვი რა რომ…

-ჩემ გამო ესე იგი…. აი იმენა თავზე დამემხო ყველაფერი…..ხელახლა დაბადებაზე უარს არ ვიტყოდი….

-კაი დაიკიდე რა…..ხომ იცი არ აქვს მნიშვნელობა მართალი ხარ თუ არა ვისაც არ მოწონხარ კარი ყველასთვის ღიაა…..

-ხო, მართალი იყო, მაგრამ შენ საერთოდ მართალი ხარ….იდეურად მართალი…..

-თავი არ დაიდანაშაულო, მათემ თვალი ჩაუკრა….მე მესმის შენი..

-ვიცი…ვიცი თითზე ჩამოსათვლელები, რომ ხართ ვისაც გესმით…..

-სამაგიეროდ ხარისხიანი ხალხი ვართ…ორივეს გაეცინა…..ვინც გიცნობს ესმით…..

-მათე ძაან ტიპი ხარ რა…..რომ წავიდე საფრანგეთში?

-რატო უნდა დაისვენო?

-ნუ დამცინი…შემომთავაზეს მწვრთნელის ასისტენტობა….

-აუ ნიკა რა ასისტენტობა, აქ ხომ გთავაზობენ…

-არა, მათე მე ახლა დემეტრე მჯობნის და ჩემი მომაცემების მწვრთნელი ეს ყველაზე საშინელი რამაა რაც ნაკრებს შეიძლება დაემართოს..

-ნუ გეშინია არ შეეტყობა ისე ვართ…..

-ხომ იცი ნაკრებზე ხუმრობა არ მესმის!

-შენც ხომ იცი რომ არ უნდა წახვიდე?

-ხო ვიცი…მაგრამ რაღაცნაირად….მინდა….იქ შემიძლია ძალიან ბევრი რამ ვისწავლო, შემიძლია რაღაცა ასაკში ისევ ვაკეთო ის რაც მინდა….

-იუ ნოუ ვოთ აი მინ..შენ მხოლოდ აქედან წასვლა გინდა, ისევ გარიდება ყველაფერზე, ოღონდს ახლა სხვა ხერხით…

-გადი რა შენი ინგლისურით……….

………….

ჩვეულებრივად იყვნენ..ნიკა ბავშვებს ნახულობდა…..სკოლიდან გამოყავდა…დემეტრეს თავისთან ერთად დაატარებდა….უკვე ოფიციალურ შეთავაზებაზე ნაკრების მწვრთნელობაზე თქვა უარი….მონპელიეს მწვრთნელის ასისტენტობა რიგით მეორე ისევ აფიქრებდა…მენაბდეების მთავარ სახლში გადავიდა ……იქ უფრო მშვიდად იყო…..სულ ეძებდა მომენტს, რომ ბარბარეს დალაპარაკებოდა…..უფროსი დემეტრეს დაბადებისდღეს უკავშირდებოდა ყველა მიზანი…..ელენემაც ვერაფრით თქვა უარი…არ შეეძლო ამ კაცისთვის ოდნავ მაინც არ დაეფასებინა ყველაფერი…… დემეტრემ გეგასთანაც შეათანხმა, რომ მის დაბადებისღეზე მოსულიყო და იქ გადაეწყვიტათ ბარბარესთან მისი ურთიერთობის ფარგლები…ბარბარე გრძნობდა, რომ მამამისი თანახმა იყო, მაგრამ ნიკა ადარდებდა, ნიკაზე მეტად კი მათე……

იმ დღეს დემეტრე ნიკასთან ერთად იყო სკოლაში..და იქიდან მიდიოდნენ უფროსი დემეტრეს დღეზე….ელენე ანასტასიასთან ერთად მივიდა…..ბაბუამის რომ მიეწეპა პატარა ტკიპა რამდენიმე წუთი არ მოშორებია……ტორტის არჩევა ნიკას და დემეტრეეს დაევალათ…….მანქანაში ფრთხილად ჩადეს, რომ არაფერი დასვრილიყო და სიცილით წაიღეს…..სიცილით რადგან ტორტზე უამრავი ბურთი იყო გამოსახული……იცოდნენ ამაზე დემეტრეს რეაქცია…..

-ელენე როგორ ხარ? მაიამ მხარზე ხელი მოუსვა…

-მადლობთ კარგად თქვენ?

-ჩვენც…..დღეს გეგა მოდის….ბიჭებმა არ იციან….დემეტრეს ვერ შევაგნებინე, რომ ჯობია უთხრას არ ვიცით რას იზავენ….მაგრამ ამბობს ყველაფერი კარგად იქნებაო….ელენეს შეეტყო კარგად, რომ არ მიიღო ეს ამბავი, მაგრამ არაფერი უთქვამს…..ნიკა და დემეტრე მალევე მოვიდნენ…..პირველი სამზარეულოში შეაკითხა….ჩვეული სიტყვებით…

-ფანჯრები ყველა გამოაღეთ…სახლში მოხარშული ქათმის სუნი, რომ დადგეს გავაფრენ….ელენე ჭურჭელს რეცხავდა…არც შემოუხედავს…ნიკამ რომ დაინახა არაფერი შეიმჩნია…

-ნიკო მიდი შენ გამოაღე..მშვიდად უთხრა მაიამ…

-რაა აქამდე არ გქონდათ….სახე წაეშალა….

-ხო კარგი ღიაა….

-შენ რაღაც ძალიან გაოხუნჯდი….

-ტორტი მოიტანეთ?მამაშენმა დაიბარა იცოდეთ თუ ბურთი მაინც აქვს..ერთიც რომ…ნიკამ თვალები დაქაჩა და გაიღიმა…

-არა არ მოგვიტანია….დემეტრე მამამისის ფეხთაან იდგა კარში და ფხუკუნს ძლივს იკავებდა…

-რატომ იცინის ბავშვი? მაიამ წარბი აწია…

-ალბათობის მაღალი ხარისხით ეცინება და იმიტომ! თქვა ნიკამ და დაინახა, როგორ ნერვიულად დაკეტა ონკანი ელენემ….

-დე ტასო სად არის ჰკითხა დემეტრემ….

-მამიდა თმას უკეთებს….

-გამარჯობა, გაუღიმა ნიკამ…..ელენემ ხმა არ გასცა და სამზარეულოდან გავიდა…..

-დავბრუნდები! ნიკამ სასაცილოდ დაიბარა და ელენეს გაყვა…..ელენე განზრახ ავიდა ზევით, რომ ბარბარესთან შესულიყო ნიკასთვის თავის არიდებისთვის…..

-ელენე….შეიძლება გელაპარაკო?

-არ მინდა ნიკა…..ხვეწნასავით გაისმა ელენეს ხმა……

-ცოტა ხანი…….ნიკამ ხელი მოკიდა და მანქანისკენ წაიყვანა…..

-ნიკა გთხოვ…

-უბრალოდ ვილაპარაკოთ ელენე…. მანქანა დაქოქა ყურადღება აღარ მიუქცევია ელენე, რომ ეუბნებოდა გაეჩერებინა…..წყნეთში ავიდნენ……ძალიან ციოდა…..

-უბრალოდ ვილაპარაკოთ ელენე……ფეხს ითრევდა შესვლა არ უნდოდა…..

-გეხვეწები ეს სახლი არ მიყვარს……. მაშინვე ის წარმოუდგებოდა როგორ იყო ნიკა სხვა ქალთან ერთად…..ნიკამ ხელი მოკიდა და იმ ოთახში აიყვანა სადაც ის ნახა…..იმ ადგილიდან ორივე უყურებდა ოთახს სადაც მაშინ ელენე იდგა…..გრძნობდა, რომ ტიროდა…..

-ელენე მაშინ….

-არ მიყვარს აქაურობა, გული მერევა……ელენეს ფერი მიდიოდა და ყელზე ხელს იდებდა……

-არც მე………ელენე გთხოვ მომისმინე…….გაბოროტებული ადამიანი ბევრ ცუდს აკეთებს….ძალიან მინდოდა დამეტანჯე…გამიხარდა რომ ეს ყველაფერი დაინახე, თითქოს ვცდილობდი სამაგიერო ამით გადამეხადა ჩემი ერთგულება რომ ვერ დაინახე……რეალურად კი საკუთარ თავსაც ვაიძულებდი სხვასთან ვყოფილიყავი, არ მინდოდა, მაგრამ ასე იყო…….შემომხედე გთხოვ…….ელენე ჩაიკეცა და ტიროდა……მაშინ ძალიან მონდოდა კიბეებზე რომ დაგინახე მოგხვეოდი…გეფიცები…მაშინ……ვერ გეტყვი, რომ კიდევ იგივე სიტოაციაში სხვანაირად მოვიქცეოდი…ვერა ელენე…… მე ეს ათი წელი უნდა გადამეტანა, ასეთს უნდა გადამეტანა…..მე სხვანაირად არ შემეძლო, მინდოდა, მაგრამ არ შემეძლო….არ ვიცი ალბათ არ ვარ კარგი ადამიანი, არც ძლიერი….არ ვიცი რა შეიძლება ადამიანს ჩემში მოეწონოს, მაგრამ მე ასეთი ვარ…! ასეთი ვარ არ შემიძლია რაღაცების იოლად გადატანა, შეიძლება სამყაროში ყველაზე აკვიატებული ვარ, ყველაზე შეპყრობილი, შეიძლება ყველასგან იმაზე მეტს ვითხოვ ვიდრე გავცემ, მაგრამ გავცემ იმდენს რაც შემიძლია…..მთლიანად ელენე…..და თუ ამას ვერ ხედავენ რაღაცები მერევა გონებაში…..როცა საკუთარ თავს არ ამართლებ მაშინ იწყება რღვევა…მე კი ვამართლებ, შეიძლება საშინელ ადამიანად ვჩანვარ, მაგრამ ვამართლებ……არ შემეძლო სხვანაირად, სხვანაირად უნდა დაგშორებოდი……შეიძლება მშვიდად გვეცხოვრა, მაგრამ ცალ-ცალკე იქნებოდა. მე უნდა გადამეტანა, უნდა მომენელებინა, სხვანაირად ასე კარგად არ ვიქნებოდი როგორც ახლა ვარ…

-ახლა კარგად ხარ? აცრემლებულმა შეხედა….

-ხო კარგად ვარ, ძალიან, დილაობით ვარჯიშობ….მერე სკოლაში მივდივარ…..ფეხბურთს ვუყურებ ოდნავ დრო როცა გამომიჩნდება….ვკითხულობ უამრავს ფეხბურთზე….დემეტრესთან ისე ვარ როგორც მინდოდა…..ჩემს ოცნებებში როგორც მინდოდა….ხო კიდევ ბედნიერი ვარ, რომ ოცნების გარეშე აღარ ვარ……ახლა შენზე ისე ვოცნებობ, როგორც 23 წლის ასაკში……ამ ათი წლის გარეშე ესე ვერ ვიქნებოდი…..

-სამაგიეროდ, მე არ ვარ კარგად…..ძალიან დაღლილი ვარ……

-პირველად იცი, როდის გამიჩნდა ოცნება ამ წლების მერე? აი როცა თამაზმა მითხრა, რომ ავად იყავი…მაშინ ვიგრძენი, როგორ შემომეპარა ფიქრები…როგორ გამიჩნდა საშინელი სურვილი რაღაცის…..მანამდე არ მქონდა ელენე…მთელი ათი წელი არაფერი მინდოდა…..ესე ძნელია, ძალიან ძნელი…წარმოიდგინე, რომ არაფერი გინდა ერთი დღეც კი ვერ გადაიტან….

-შენ შენ თავს ამართლებ….არ მესმის ნიკა და აღარ მინდა ამაზე ლაპარაკი…..

-ახლა შენთან ერთად შემიძლია ცხოვრება, ყველანაირი ტკივილის, ცუდი მოგონებების, ბრაზის…ყველაფრის გარეშე…..რომ არ დამეტანჯე, ასე რომ არ მეტკინა გული შენთვის ამას ვერ შევძლებდი….

-ნიკა ადამიანები ასეთი სასტიკები არ არიან! შენ კი ყველაზე დაუნდობელივით ლაპარაკობ, თითქოს არ იცოდე, არ გრძნობდე…თითქოს ვერ აღიქვავდე, როგორ ცუდ მდგომარეობაშია ადამიანი, როცა ასე იტანჯება….ან ის როგორ უნდა აიტანო თუ გიყვარს და ასე უბედურს ხედავდე, შენ რა ადამიანი ხარ? ამის ატანა ასე ადვილად თუ შეგიძლია, თუ სხვანაირად არც გინდა…..

-ადვილად? ელენე ადვილად რა ავიტანე? რამე იყო ადვილი ჩემთვის? საკუთარი თავი, რომ მძულდა იმის გამო რასაც ვაკეთებდი ადვილი იყო? არაფერი, რომ არ მიხაროდა….ყველაფერს, რომ საშინელი სიმძაფრით განვიცდიდი, ყველა ყვირილს, ყველა უხეშ შეხებას….დამძიმებული სინდისი ადვილი ასატანია? შენ ხომ მიცნობდი, ხომ იცოდი რას ნიშნავდა ჩემნაირისთვის ასეთი ცხოვრება, უიმედობა, პესიმიზმი, სიბინძურე, აყროლებული სინდისი…..სხვანაირად უფრო დაგკარგავდი, უფრო დაგშორდებოდი….არ შემეძლო….რატომ იყო ასე მნიშვნელოვანი ჩემთვის ფეხბურთი არ ვიცი…. არც ის ვიცი, რატომ ვანიჭებდი ამხელა ყურადღებას ასეთ დეტალებს, მაგრამ სინამდვილეში ახლაც არ ვფიქრობ, რომ ეს დეტალია, ახლაც ისევე ვაზვიადებ იმ უნდობლობას, თუნდაც რამდენიმე წამი, რომ იყო შენს გონებაში…..მე შეიძლება ახლა ყველაფერს ვიმსახურებ, მაგრამ შენგან არ ვიმსახურებდი ასე აუხსნელად უნდობლობას, ბრაზს და ყვირილს…. არ ვიმსახურებდი ვიღაც გამვლელის გამო ყველაფერი დამეკარგა….ის ქალი საერთოდ არ ვიცი ვინ იყო, რა უნდოდა…მაგრამ შენ რატომღაც მაშინვე მოუძებნე ადგილი….. თითქოს მეგონა შენში ეს შეიცვალა ჩემ გამო, ჩემ გამო დათმე ის სიჯიუტე, სიფიცხე, ხომ მითხარი, ხომ დამპირდი? სოფელში ხომ დამპირდი, რომ ყველაფერს დათმობდი რაც გვაშორებდა……ელენეზე ყოველთვის მოქმედებდა, როცა ნიკა წარსულს იხსენებდა, დეტალურად, ზედმიწევნით, ყველაფერი რომ ახსოვდა და ზოგჯერ მის ცივ მზერაში ფიქრობდა, რომ ამ კაცს მეხსიერება არ ჰქონდა…..მერე ისევ წვრილმანებს იხსენებდა, დეტალებს….ყველაფერს რაც კი მომხდარა….

-ნიკა რამდენჯერ მოგიხადე ბოდიში? რამდენჯერ მინდოდა შენთან ამაზე ლაპარაკი, შენ კი ხმას არ იღებდი, არ მიყვებოდი როგორ გაწუხებდა ეს ყველაფერი, არ მელაპარაკებოდი, ყველაფერს იხვევდი და ყოველდღე უფრო იზრდებოდა ეს ბრაზი….. არ გინდოდა უბრალოდ, რომ ყველაფერი კარგად ყოფილიყო, ჯიბრი გქონდა, რომ ბედნიერი არ უნდა ვყოფილიყავი..იმასაც კი არაფრად აგდებდი რომ შენთვითონაც უბედური იყავი….. ხომ შეიძლებოდა ვინმესთვის რამე გაგეზიარებინა, სულ ოდნავი ტკივილი, ჩემთან გელაპარაკა? ან თამაზთან? მაგრამ ამას არ აკეთებდი…და იცი რატომ? გეშინოდა ბრაზი არ გაგსვლოდა…..მერე რაღას ჩაებღაუჭებოდი…. გეშინოდა თავი არ დაგედანაშაულებინა და ყველაფერ ცუდს იგროვებდი….სიმართლე ესააა….. და თუ ამ დროს მაინც გიყვარდი, მაშინ უბრალოდ იმდენ რამეს აყენებდი ამაზე წინ, რომ შეუძლებელი იყო ეს მეგრძნო…

-ვერ გრძნობდი? ელენე ჩემგან არ ჩანდა? არც კი ვიცი ასეთ დროს რა გითხრა….არ ვიცი რის გამო მექცევი ასე…. რომ არ მეგრძნო შენგან, არ გამიკვირდებოდა შენი ეს რეაქცია, მაგრამ თითქოს დაივიწყე….. იმ ფაქტმა, რომ არაფერი მჭირს ამდენი რამე როგორ შეცვალა?

-იმ ფაქტმაც, რომ შენც ავად გეგონე და ამის გამო შეიცვალე….ახლა, რომ ვიხსენებ ვგრძნობ, რომ გებრალებოდი…..

-ვერაფერს ვერ გრძნობ…..ყველაზე ნაკლებად თუ რამე იყო ეს სიბრალური და თანაც შენი….მე ჩემი თავი უფრო მებრალებოდა…..ელენე მესმის, რომ დაბნეული ხარ. ვიცი, რომ ძნელია ამ ყველაფრის შემდეგ ისევ გიყვარდე….. მაგრამ უამისოდ არაფერი იქნება კარგად….

-ჩემთვის იქნება…..გაბზარული ჰქონდა ხმა…..

-ელენე არ შემეძლო…გთხოვ ეცადე მაინც, რომ გამიგო…

-ახლა მე აღარ შემიძლია……

-შენ შეგიძლია, შენ ჩემზე ბევრად უკეთესი ხარ…..შენ ჩემნაირი სუსტი არ ხარ..

-დამანებე თავი….ხომ გითხარი…..ყველაფერზე თანახმა ხარ, იყო სუსტი, იყო სასტიკი, იყო აკვიატებული ოღონდ შენს სიმართლეს ვერ თმობ! ხვდები ამას? სიმართლეს ვერ ელევი? მაინც მართალი გგონია თავი, მაინც ისევე მოიქცეოდი რომ დაგაბრუნონ უკან…..

-ასეა….ყვეაფერს ზუსტად ისე გავაკეთებდი…..სასტუმროს კიბეებიდან გადავარდნის ჩათვლით…..ძლივს გადაყლაპა ელენემ გაჩხერილი ბურთი…..იგრძნო სუნთქვა როგორ გაუხშირდა….

-ელენე მითხარი რომ არ გიყვარვარ? მითხარი და ყველაფერი უფრო მარტივად იქნება……

-არ მიყვარხარ…..ელენემ აცრემლებული თვალებით შეხედა…..

-კარგი….კარგი ელენე…მაპატიე…..დავბრუნდეთ, ნუ ტირი ესე ნუ ტირი……ელენე…..—არ მიყვარხარ…..არ მიყვარხაარ, რამდენჯერმე გაიმეორა ტირილით…

-ხო…მესმის….ელენე…..გთხოვ, ნუ განიცდი ესე….ელენე შემომხედე……

-საკუთარი თავი მძულს…ამ ყველაფრის ატანა რომ შევძელი…..შენ რომ მსგავსი რამ დაგენახა ხომ არ მოითმენდი…..

-არა! ელენე მსგავსი რამ შენზე რომ წარმოვიდგინო ალბათ წარმოდგენაშივე გავგიჟდები…ამიტომ არ გინდა…..

-მეც ესე განვიცდიდი, მეც ძალიან ძლიერად……ნუ მკოცნი!

-კარგი….ნიკას ხასიათს სულ ჰქონდა ბავშური გაბუტვა, თუნდა სცოდნოდა მიზეზი ნათქვამის მაინც წყინდა. ახლაც იცოდა ელენემ ნამდვილად არ უთხრა, მაგრამ მაინც ეწყინა, ეწყინა და არ მიეკარებოდა……თბილისამდე ცოტა დამშვიდდა…..

-არ მეგონა ასე თუ იმოქმედებდა…ნიკამ დანანებით თქვა…..

-ძალიან არ განმიცდია, ჩაიბურტყუნა და გადავიდა……მენაბდეს გაეცინა….არ იყო სიცილის დრო, მაგრამ გაეცინა იმის პასუხზე…..როგორ მუდმივად და ამაყად ცდილობდა საკუთარი ემოციის დაფარვას ელენე….

ყველა სუფრასთან იჯდა გეგა, რომ შემოვიდა…მათე დაუფიქრებლად წამოხტა ფეხზე……დეემეტრეს ხმა არც გაუგონია…..არც არაფერზე უფიქრია, მთელი ძალით გაუქანა მუშტი და მინის მაგიდაზე დაახეთქა….ელენემ ბავშვები გაიყვანა სამზარეულოში..ბარბარე ტკივილისგან სულსაც ვეღარ გრძნობდა, მაია ემუდარებოდა…..ნიკა უძრავად იდგა რამდენიმე წამი…თითქოს ელოდებოდა, თითქოს უნდოდა მათეს ეს გაეკეთებინა….

-დედა არ გამოხვიდეთ ცოტა ხანი..ელენემ კარი დაუკეტა და გამობრუნდა…..მენაბდის თვალები, როცა მამამისის სახეზე გაჩერდა მიწისძვრა იგრძნო…..დემეტრე ისეთი იმედგაცრუებული იყო…

-მათე გთხოვ, არ გინდა…..უკვე ზღვარგადასულად უნდოდა მისი ძმა გაჩერებულიყო….

-მათე გაჩერდი…..ნიკა ვერაფრით აჩერებდა……უკვე მენაბდესაც ზომაზე მეტი მოხვდა….

-ცოტა ხანი გადი…..ნიკამ გეგას აჩვენა სხვა ოთახისკენ თან მათეს ძლივს აჩერებდა…..გეგა არ განძრეულა….

-მათე უკვე არ ვიცი მემგონი კბილი ჩამომიღე და გეფიცები დაგამიწებ ერთი კბილიც რომ მაკლდეს, ნუ მირტყავ!!!! ნახევრად ხუმრობით დაუყვირა ნიკამ…..დემეტრე უხმოდ გატრიალდა…..

-მამა მოიცადე რა…..ნიკას ხმას ნაღვლიანი მუდარა ჰქონდა…

-რატომ მოვიდა ეს კაცი? მათემ ბრაზით თქვა……

-იმიტომ, რომ ბარბარესთან ყოფნა უნდა, უნდა ერთად ბედნიერები იყვნონ, იმიტომ რომ უყვართ ერთმანეთი…ელენემ არავის დააცადა….

-ელენე……ამ ორიდან არც ერთია რომეო და არც მეორე ჯულიეტა და ცოტა ადამიანურ ენაზე…ეს მაღალფარდოვნება….

-ვერ ვხვდები რას გულისხმობ მათე? შენ ვერ უნდა მიხვდე? არ უყურებ, რომ შენი და არაა ბედნიერი? ვერ ხვდები? ელენე არ ჩერდებოდა…..

-ამასთან ბედნიერი უნდა იყოს? კაცი რომ იყოს კიდევ….

-სიტყვები შეარჩიე…გეგამ პირველად თქვა იმ დღეს რაღაც…..ნუ აურევ რაღაცებს ერთმანეთში, თუ არ გიპასუხე დღეს სხვა რაღაცების გამო და ნუ გეგონება, რომ…

-მოიცადე გეგა ახლა…..ნიკამ მხრებზე ხელი დაადო…..ნუ იტყვი იმაზე მეტს ვიდრე საჭიროა….

-ენას ამოვაძრობ…..მათე ისევ არ წყნარდებოდა…

-ერთი წამი…მოიცადე მათე….ვერ ვხვდები რატომ გაქვს ესეთი რეაქცია….შენ ხომ ჩვეულებრივად ხარ ბარბარესთან, ელაპარაკები, ერთად იცინით, ერთმანეთს დაბადებიდღეებს ყველაზე მონდომებით აღიშნავთ……ასე არაა? გამაგებინე?

-ნიკა შენ ახლა მსაყვედურობ დას, რომ 13 წელი არ გამოვეჯიბრე…? რაღაც არაადამიანურად ატკინა გული და ამას ყველა მიხვდა მათეს ჩათვლით….

-მე სხვა რამ გითხრი…..თუ ბარბარესთან კარგად ხარ ამ კაცს რატომ ექცევი ასე? შენ ხომ რაღაცებს შეეგუე, ხოდა ამასაც შეეგუე…..

-ნიკა შენ რეებს ამბობ?

-არაფერს ისეთს, თუ ერთმანეთი უყვართ, თუ ერთად ყოფნა უნდათ აი აქ მე და შენ რა გვესაქმება ? მერე რა რომ ბარბარემ ერთ დროს გადაგვიარა? მერე რა ჯანდაბას……თუ უფრო ბედნიერი იქნება ვიდრე ახლაა მაშინ იყოს….მაშინ ფეხებზე უნდა დავიკიდოთ რაღაცები, მაგალითად პრინციპები…..

-ნიკა შენ მაგას სერიოზულად..

-კი……მართლა ვამბობ…შენთვის უფრო ადვილი უნდა იყოს ბარბარეს ისედაც აპატიე…..მეც არ მიჭირს, მგონია უკეთესიცაა….მამას ასე უნდა…ასე თვლის სწორად და არც აქვს აზრი ჩვენ რა გვინდა…..ჯობია დაბადებისღის სიმღერა ვიმღეროთ და არარსებულ ტორტზე სანთლები ჩავაქროთ…….ნიკა მშვიდად დაჯდა მაგიდაზე…….

-გეგა მოდი……მოიცადე ჯერ ხელები დავიბანოთ……ნიკამ მხარზე ხელი დაადო და აბაზანისკენ გავიდნენ…..მათესაც მოკიდა ხელი……

-მე ხშირად მინდოდა იმის თქმა როგორ ვნანობ……

-იქნებ გაჩუმდე…მათეს გამოსცრა…..ნიკა შენ დაგელაპარაკები..დაუღრინა ძმას…

-კარგით ახლა…! სხვა გზა არაა მათე, უბრალოდ არაა სხვა გზა….

საღამოს პირველად დაჯდა ნიკა ბარბარეს გვერდით……გეგაც მათთან ერთად იყო……დემეტრეს მათე ვეეღარ უყურებდა თვალებში….

-ხშირად ძალიან ვაშავებთ და მერე საკუთარ თავს ვერ ვცნობთ…..შეიძლება ბევრისთვის ეს წარმოუდგენელია, მაგრამ უარყოფა რომ ესე ხდება სისულელეა….სისულელეა საკუთარი თავი ამართლო ყველაფერში….სისულელეა იძახო, რომ მეტი არ შეგეძლო, თუნდაც ასე ყოფილიყო…..მე ყველასთვის ბოდიში მაქვს მოსახდელი..

ყველასთვის ინდივიდუალურად და მძიმედ…..

მე ძალიან ბევრ რამეს შევასკდი რადგან სწორხაზოვანი ვარ…..ვერ ვითვალისწინებ, რომ ყველა ადამიანი ინდივიდუალურია, ყველა ჩემნაირი არაა და უნდა დავუშვა ისეთი რაღაცები რაც ჩემთვის წარმოუდგენელია…..მერე რა ყველას მოდის შეცდომა, ისე როგორც ბარბარეს…..მე ამას ჩემი 13 წელი გადავაყოლე და შედეგად მაქვს მხოლოდ დანაკარგი…თანაც ისეთი, რომელსაც ვეღარ აღადგენ……არ მექნება ილუზია, რომ თავად ბარბარე ამას ოდესმე ბოლომდე მაპატიებს, და არც მას უნდა ჰქონდეს ამის, რომ ჩემთვის ყველაფერი სხვანაირად იქნება…..არაფერი იქნება ისე, როგორც იქნებოდა, რომ არა ეს საქციელი, მაგრამ ყოველთვის შეგვიძლია იმაზე უკეთესად ვაქციოთ ვიდრე არის….სამწუხაროა, რაღაცები, რომ იცვლება, მაგრამ ლამის ორმოცი წლის ასაკში მივხვდი, რომ არის რაღაც რასაც არაფერი ეშველება…მაგალითად ესაა შენი დისადმი სიყვარული…..არასოდეს იქნება სულერთი როგორ არის…..ვერასოდეს შეძლებ ამის გაუბრალოებას, არ ვიცი ეს კარგია თუ ცუდი, მაგრამ რაც არის მხოლოდ ეს მაიძულებს ბოდიში მოვიხადო…..ვაღიარო, რომ არ ვიყავი მზად რაღაცების მისაღებად…..სამწუხაროდ მე ისევ იმ აზრზე ვარ, მაგრამ ვხვდები, რომ ეს არასწორია, ჩემი შეგრძნებებისთვის, გარშემო მყოფებისთვის და თვითონ რწმენისადმი არის არასწორი…….მე თავად მჭირდება რომ მაპატიონ, იმდენი ვიწრიალე სანამ ამ მდგომარეობაში არ ვარ და რაც არ უნდა იყოს აქედან უფრო მიადვილდება……მიადვილდება სხვამ მაპატიოს ვიდრე მე……ვიცი ამიტომაც ვისჯები, ვიცი თუ რაღაც არ შევცვალე ასე უფრო გამიჭირდება, ისიც ვიცი, რომ ახლაც ისე ვლაპარაკობ თითქოს დამნაშავე არ ვიყო, უფრო სწორად ვაღიარებ დანაშაულს, მაგრამ საკუთარი თავის მესმის და ძალაუნებურად გაიძულებთ თქვენც გამიგოთ……ამას მარტო იმიტომ ვაკეთებ, რომ სხვანაირად ჩემი გონება არ მიშვებს, თავს ზოგჯერ იმით ვიმართლებ, რომ ჩვენ თავად არ ვირჩევთ ჩვენს ხასიათს, ჩვენს შეხედულებებს…..მე დაბადებიდან ასეთი ვარ…ჩემი მანკიერებები მჟღავდნება იქ სადაც ვიღაცას ოდნავ მაინც შეეშალა, მე ვერაფრით ვისწავლე პატიება, არადა საჭიროა….არადა მე თვითონ მჭირდება და ვიცი როგორ მძიმეა, როცა ამას არ კი არა ვერ აკეთებენ და როგორი მნიშვნელოვანი, რომ ეს გააკეთონ…..ვიცი გაგიჭირდებათ ამ ლაპარაკიდან საბოლოოდ გამოიტანოთ აზრი, რადგან მე თავად არ ვიცი……მაგრამ რაც დარწმუნებით ვიცი ისაა, რომ გულწრფელია, არ ვცდილობ რამე დავმალო….არ ვცდილობ პატიება მოჩვენებითი სინანულით მივიღო, მიუხედავად იმის, რომ ახლა შეიძლება ყველაზე მეტად მჭირდებოდეს და ვნანობდე. მე მხოლოდ რამდენიმე რამ ვიცი……მინდა, რომ მაპატიონ და მაპატიონ ისეთს როგორიც ვარ…..ოდნავადაც არ მაქვს პრეტენზია სიკარგეზე……არც სიმამაცეს მოვითხოვ ჩემი თავისგან…..უბრალოდ თქვენ გარეშეც ვერ ვცხოვრობ…და რომ ვფიქრობ რა დარჩა ჩემში ადამიანური მხოლოდ ეს მახსენდება…..ყველა უსმენდა და ყველა ხვდებოდა რა უნდა მიეღო თავის თავზე…..

-არც არავინ იბადება მამაცი და ძლიერი ეს ყველაფერი შეიძლება გახდე…და თუ ასე არაა მაშინ ეს საკუთარ ბუნებას და ხასიათს არ უნდა დააბრალო……ელენემ ისე თქვა თვალი არ მოუშორებია…..

-ალბათ მასეა, ნიკამ წყალი მოსვა და ისე ჩაილაპარაკა…..

-ყველა მამაცი და ძლიერი რატომღაც ვერ არის, ამის გამო უშვებენ ადამიანები შეცდომებს…..ჩაერია მათე…

-შეცდომების არ არსებობაზე არავინ დავობს, უბრალოდ მისი გამოსწორება უნდა შეგვეძლოს…..უპასუხა ელენემ….

-არის შეცდომები, რომლებიც არ სწორდება…..შენთვის შეიძლება იძულებით ვინმესთან ყოფნა შეცდომის გამოსწორებაა, მაგრამ როცა ეს მდგომარეობა თავად „გამოიგონე“ ცოტა არარეალურია რაღაცებზე საუბარი!!!!!….ესე ადვილია, შორიდან ყველაფერი ადვილია, მაგრამ ოდნავადაც, რომ წარმოიდგინო ადამიანად, რომელსაც წაართვეს ის რითაც ბედნიერი იყო…..ძალიან ძნელია თავი იგრძნო უსარგებლოდ….ძნელია მაშინ როცა ნახევარი ცხოვრება გაქვს გავლილი სხვა რელსებზე გადაგიყვანონ….უნდობლობით!!!! უნდობლობით გადაგიყვანონ!!!!…..და მერე ძნელია ეს ყველაფერი დაივიწყო, მიიღო ჩვეულებრივად…..ესეთი სიყვარული არ არსებობს ეს რომ შეეძლოს….და არც უნდა არსებობდეს!!! ეს მონობაა….ეს ტყვეობა და ავადმყოფობაა!…..მათემ საერთოდ არ დაინდო…..ელენეს თითქოს მხრები დაუმძიმდა…..ძლივს შეიკავა თავი ცრემლებისგან…..არავინ ელოდა მათე თუ ამას იტყოდა…

-ამისთვის არსებობს პატიება, თორემ ერქმეოდა შეცდომის გამოსწორება.!!! მათე არ ჩერდებოდა……მისთვისაც მტკივნეული იყო….მაგრამ ჯიუტად აგრძელებდა….

ისევ აპირებდა გაგრძელებას ნიკას სახეს, რომ მოკრა თვალი…არასოდეს ენახა ასეთი არეული…..იგრძნო, რომ ყველა სიტყვა რაც თქვა ზედმეტი იყო……მაგრამ მაინც არ უნანია!….

-მე არავისთან მიცხოვრია იძულებით……სხვა რამ უფრო გამიჭირდებოდა იმ დროს…..ძალიან გაუჭირდა ამის თქმა…..ძალიან გაუძნელდა…მაშინვე ნიკას თვალებს წააწყდა…..მენამდებ ძლივს შეძლო არ შეემჩნია ის რაც ელენემ თქვა….

-თუ გავაგრძელებთ ამაზე ლაპარაკს მხოლოდ წარსულს ამოვთხრით…..ჩემთვის ჩემი წარსული ჭუჭყიანია…..ამიტომ არ მინდა ამაზე…..საერთოდაც ვერ ვიტან ჩემი ცხოვრების განხილვას, უბრალოდ მე ის ვთქვი რაც საჭიროდ ჩავთვალე და სულაც არ ყოფილა ამის მიზანი რაღაცები გვეჩიჩქნა……

მე ვიცი, რომ მხოლოდ მე ვარ დამნაშავე….

და მე ეს მინდოდა!!!!!

შეგიძლიათ დაიჯეროთ შეგიძლიათ არა, მაგრამ სწორედ ეს მინდოდა, იმისთვის რომ ნორმალურად მეცხოვრა…….! ეს მჭირდებოდა, საკუთარი დანაშაული….

მხოლოდ ამ დროს როცა საკუთარი თავი მძულს ჩემი საქციელით, მხოლოდ ამ დროს შემიძლია მიყვარდეს ისე, როგორც ჩემთვის მისაღებია……უბრალოდ მე ესეთი ვარ….შემიძლია ვაღიარო, მაგრამ ვერ შევიცვლები………ვერავის ვერაფერს დაააძალებ! ეს კარგად ვიცი საკუთარ თავზე…..რაღაცის დაკარგვის ზღვარზე ყოფნას შეუძლია ბევრი რამ გვასწავლოს……ან შეიძლება საერთოდაც დაგაკარგვინოს გრძნობები…..ამ ყველაფრის გაგება შემიძლია თანაც მარტივად….

რატომღაც მის თვალებში ყველაფერი იყო ამ ყველაფრის მარტივად გაგების გარდა…..

……………………..

აეროპორტში სახეაწითლებული თამაზი იდგა და ნიკას ემუქრებოდა სახის ყველა ნაკვთით……

-გამარჯობა!!!! ელენეს ხათრით ჩაილაპარაკა და მარტო იმიტომ არ წვდა კისერში ნიკას, რომ მძინარე დემეტრე ეჭირა……

-თაზო…..

-დებილო! სად ხარ ამდენი ხანი? რეისი, რომ არ გადადებულიყო ვერ მოასწრებდი….

-გადაიდო?

-ხო….ცუდი ამინდია……მემგონი ვერ ჩავალთ საქართველოში, ფრენა, რომ არ იყოს რა გვეშველება…..აუ გავაფრენ ახლა ასეთ თამაშში……გადამწყეტია..

-დამშვიდდი…მოიცადე..

-გამანებე თავი……თამაზი ისე ნერვიულობდა ლამის შეშლილიყო….

-თაზო ნუ ნერვიულობ რა….

-შენ? შენ არ ნერვიულობ? რა გენაღვლება მოსეირნობ ალბად…..რომ ვერ ჩავიდეთ…აი რომ ვერ ჩავფრინდეთ….არა მე გავაფრენ….

-თაზო ჩვენ თუ ვერ ჩავალთ საფრანგეთის ნაკრებიც ვერ ჩავა და ამიტომ ნუ ნერვიულობ…..ბელთაური ყველანაირად ეცადა არ შეემჩნია აქამდე ამაზე, რომ არ უფიქრია….მაგრამ აშკარად დამშვიდდა…..

-აქ კარგი ნაყინი იყიდება, მალევე გადაიტანა თემა….ელენემ და ნიკამ სიცილი ძლივს შეიკავეს…..ნიკასაც საშინლად ეტყობოდა ნერვიულობა……ხშირად იყო ჩაფიქრებული და სახე დაძაბული ჰქონდა…….

ჩასვლისას მათე და ცოტნე დახვდვდნენ…….ისნიც ნერვიულობდნენ, მაგრამ უფრო მხნედ იყვნენ, მეორე დღიდან შეკრება ეწყებოდათ და ცოტა დრო რჩებოდათ……

-რა ჩამომიტანე..?

-რამე უნდა ჩამომეტანა მათე?

-რა არა?

-რა ხო?

-ნიკა!!!! არაფერი ჩამომიტანე ?

-რამე დამაბარე?

-რაგინდა!!!!!!

-მე?

-ნიკა არაფერი ჩამომიტანე?

-რა სამი წლისავით იქცევი რა უნდა ჩამომეტანა?

-რა არ გახსოვს? მათე ისე განერვიულდა უკვე სულ გაოფლილი იყო, ნიკა ძლივს იკავებდა სიცილს……

-აი საერთოდ არ წამოვალ შენს თამაშზე…..პატარა ბავშვივით დაემუქრა….

-მათე წამოგიღო, ვეღარ მოითმინა ელენემ……

-აი რძალი მაინც სულ სხვაა…..მოეშვა მათე….

-გრძელი ენა სულ აქვს……თვალები დაუქაჩა ცოტნემ….

-აუ რა ბატი ხარ….მათე…

-აი ეგ მაისური რომ არ ჩამოგეტანა დაგამიწებდი რაგბის ბურთივით…..

-როგორ იყიდა არ იცი….აი ნიკა, რომ მაღაზიაში შედის კონსულტანტები ისვენებენ…..

-ელენე არ გინდა, გაეცინა ნიკას….

-აი იქ ტანსაცმელს ხომ იცი რასაც ხელს მოკიდებს ისე კეცავს ისე ალაგებს…აი ძალიან საყვარლად…ელენე ძლივს ლაპარაკობდა სიცილისგან….

-ახლა აბა ისე ხომ არ მივაგდებ……

-არა ეს ხო…რასაც თვითონ აიღებს, მაგრამ გვერძეც თუ რამე დევს ისე იმასაც…..უკვე ყველა ხარხარებდა….

-ნიკო ხელფასი გერიცხება ხოლმე….მათე ჩაერთო და რაღა გააჩერებდა…..

-წარმოიდგინე როგორ უხარიათ ამას რომ ხედავენ….მათე და ცოტნე ძლივს ლაპარაკობდნენ…….

-შვებულებას იღებენ თანამშრომლები ეს რომ შედის!!!!

-ცოტნე იუმორში ძააან…..აბა ზოგი ისე აუტანელია……ყველაფერს ისე ყრიან….

-შენ მტვერასტუტიც ხომ არ გაქვს ჯიბის….უკვე იმათ არაფერი აინტერესებდათ….

-ორი საათი ვიარეთ აქედან ერთი საათი ალაგა……ელენე ბოლომდე ყვებოდა…..

-სამი ერთზე ხართ ეს უკვე სისასტიკეა ელენე….

-არა ძალიან საყვარელი იყავი……როგორ ალაგებდი..აი ბევრი ვიცინე…..

-უსაყვარლესი……მიასუფთავა ყველაფერი……არ გამორჩა არაფერი მათეს…

-ელე ხომ ხედავ ესენი არაადეკვატურად გებულობენ ყველაფერს……

-რატო გავიგეთ რომ საყვარელი ხარ……

-მაღალო ბევრს ლაპარაკობ…..ელენე გაეჭიმა თავის ძმას……

-ახლა მარტო იმიტომ ჩანხარ, რომ გასუქდი ისეთი დაბალი ხარ……

-მე? შეიცხადა ელენემ…

-დაიწყეს……თვალები გადაატრიალა ნიკამ….

-მე ყველაზე ნაკლებად ვარ მაგ კატეგორიაში…დიახ შენ….გოჭო….ელენე აღშფოთდა……

-ცოტნე არ ვიცი რას გიზავ…..ნიკა უთხარი რამე….

-ნიკა უთხარი რომ არაა გოჭი……დათუჩააა…..დაიღრიჯა ცოტნე…

-ჟირაფი უთხარი ელენე თუ ცხოველებში გაგიჭირდა…..გაეცინა ნიკას….

-პინგვინი ხარ ელუჩა…..

-ცოტნე აღარ გელაპარაკები……აყლაყუდა ხარ……საფრთხობელა, გამხდარი ….

-მესამე კლასი ზარი დაირეკა, ჩაერთო მათე…..

-მეხუთეში დიდი ხანია გადახვედი?……არ შეარჩინა ცოტნემ და ელენეს თავზე აკოცა…..მერე გაბერილ მუცელზე მიადო ხელი და გაეღრიჯა…..ცელქი ბიჭია…..

-ვინ თქვა, რომ ბიჭია…ნიკა მოთენთილი იჯდა და ამის გაგონებაზე წამოხტა….

-ეე არ იცოდი? ქალბატონი ინგლისურში მეცადინეობდა და წამოცდა….

-აუ ცოტნე….ელენეს თვალები აუცრემლიანდა, რაღაცნაირად ცოტნემაც დამნაშავედ იგრძნო თავი რომ გათქვა…..

-არაუშავს ელენე……ნიკა გვერძე მიუგდა და ხელები მოხვია……

-უბრალოდ მინდოდა სანამ დაიბადებოდა…..ხმა გაუწყდა…..

-მერე რა, სულაც არაა ეხო სულ მართალი….იცი რამდენჯერ შემცდარა, ამიტომ ჯერაც არ ვიცით ვინაა…. მაინც მოულოდნელი იქნება ელე…ნიკა ამშვიდებდა როგორც შეეძლო…..ელენეს თავიდანვე უნდოდა არავის გაეგო ბავშვის სქესი დაბადებამდე…ნიკაც არ გამოკიდებია და მშვიდად ითმენდა, მაგრამ ცოტნემ სულ გაუფუჭა ყველაფერი….

-ელენე ნუ გაქვს აკვიატებები, რა მოხდა რომ ვიცით…სამაგიეროდ სახელს უფრო შეარჩევ…..ცოტნემ ცადა მდგომარეობის გამოსწორება…..

-როგორ წამოცდა? ჩაერთო მათე..უფრო სალაპარაკო გადაატანინა…

-აუ ეგ იყო შოკი, ელენეს ვეთამაშებოდი ჟრნალისტობანას რა….ჩვენ ესე ვართ ხოლმე…..თან ავიტეხე ინგლისურადთქო და ვეკითხები ფეხმძიმობაზე, ბავშვზე და ამ ქალბატონმა სრულიად გაუაზრებლად თქვა „ჰი“ ანუ „ის“ ბიჭზე და….

-და ამას რა თქმა უნდა არ გამორჩა….

-ჩემი ჭირვეული…..გაეცინა ნიკას და ელენე ჩაიხუტა…..მესამე არ მითხრა ბოლომდე, არც მეოთხე და არც…..რამდენიც იქნება…..სულ მშვიდად იყო მასთან…..სულ გრძნობდა, რომ მისი ესმოდა….მის აკვიატებებს არ ებრძოდა….მასთან თავისუფალი იყო, დამოუკიდებელი და ყველაზე მეტად გრძნობდა, რომ ქალი იყო….რომელსაც ქმარი სრულყოფილად აღიქვავდა და რომელმაც დაჟინებით იცოდა, რომ არ არსებობდა არსად ადამიანი ვინც ნიკასავით შეიძლებოდა ყვარებოდა….

-დავიძინებ თორემ ხვალე თამაზი მიმაჭიკარტებს, დღეს არ იცით რა სახე ჰქონდა და თუ დავაგვიანე მოკვდება…..რაღაცნაირად ნერვიულობს და გონია, თუ არ დავაგვიენაბ ან თუ დავაგვიანებ და მეჩხუბება რამე გამოსწორდება…..ეს ნერვიულობის ახალი სიმპტომია….მეც ავიკიდე…რაღაც უემოციო გავხდი ამ ნერვიულობაზე….

-შენ კიდევ უემოციობა გინდა, იმედია თავში თუ ჩაგარტყეს ხმას გასცემ, გამოაჯავრა მათემ…

-მეორე თავი არ მაქვს, რომ მივუშვირო ამიტომ შენთან გამოვუშვებ….

-ნერვიულობაზე იუმორი დაიხვეწა in action.

-დაისვენე მათე გადაიღალე….ბოდვა in action… ბიჭებს დაემშვიდობნენ და დასაძინებლად წავიდნენ….ელენე დერეფანში მიდიოდა და ნერვიულობისგან ხელებს ხლართავდა….

-ნიკა ხომ არ გავსუქდი….რა დათუჩა, ცოტნეს მოვკლავ….

-გეხვეწები ნუ აქცევ ყურადღებას, ასე ხართ უკვე წლებია…..უბრალოდ გაბრაზებს….

-ხო მაგრამ რაღაცნაირად…მართლა რომ გავსუქდი….

-ყველა სუქდება ელენე ამ დროს რა მოხდა მერე…

-ანუ გავსუქდი…..დემეტრეზე, რომ ვიყავი იმაზე მეტადაც….

-მეც რომ გავსუქდე რამე შეიცვლება? შენ საპატიო მიზეზი, მაინც გაქვს….

-არა, არაფერი…..დაუფიქრებლად უპასუხა ელენემ და მოეხვია…..საერთოდ არაფერი შეიცვლება არასოდეს….რაც არ უნდა მოხდეს……

-თმაც, რომ გამცვივდეს……დაადებინა ფიცი მაშინვე ნიკამ…ორივეს გაეცინა…

-კი თმაც, რომ გაგცვივდეს…..

-და ამის გამო, რომ გავგიჟდები მაშინაც არაფერი შეიცვლება?…

-არაფერი…..

-არ დამავიწყდება იცოდე…..გიჟიც, რომ უნდა გიყვარდე….თან ასე მსუქანი, მელოტი, გიჟი…..სიმელოტის ფიქრზეც კი გაგიჟებას ვიწყებ….მუდამ ერთად ვიქნებით სიმელოტესა და სიმსუქნეში…..ესე ნუ იცინი ელენე…..

-კარგი რა….ძალიან სასაცილოდ ამბობ….თან ასე სერიოზულად, როგორ განიცდი ვერ ვხვდები, თმა სულაც არაა ასეთი მნიშვნელოვანი… ზოგს უფრო მეტადაც კი უხდება…

-ელენე ხომ იცი ამ თემაზე ვერ ვხუმრობ…უბრალოდ ფიქრიც არ მინდა….ეს ფიცი არ დამავიწყდება…..

-არც მე….არ დამავიწყდება….სახეზე ხელები მიადო…

-ზოგჯერ ვფიქრობ უშენოდ რა მეშველებოდა ნიკოლოზ, რა უნდა მექნა, როგორ უნდა მეცხოვრა?

-არადა, როგორი პრობლემური ვარ…..სულ ვერ ვისვენებ, სულ გღლი ჩემი აკვიატებებით, წიკებით….

-ზოგჯერ ვეღარ ვარჩევ რა გეკუთვნის შენ და რა მე….ჭიქას უკვე მეც ჩავყურებ….მეც მიჭირს კაფეში ან რესტორანში რამის შეჭმა….მეც ვაკვირდები სახლში ისეეთ რაღაცებს რასაც შენ, .ვფიქრობ ხოლმე რამ შეიძლება შეგაწუხოს…ვიცი შენ არ იტყვი…….

-ელენე როგორ დაგღალე…..არადა ვცდილობ, გეფიცები…ნიკას სახე მოეღრუბლა…

-ვიცი, ვიცი ნიკა, როგორ ცდილობ, ყოველდღე ვხედავ….შენ არასოდეს იმჩნევ, მაგრამ მე მინდა შენ იყო თავისუფლად….

…………

ფიქრობდა წასვლაზე……თითქოს იქ ადგილს ვერ პოულობდა, თამაზის ჩამოშორება ახლა უფრო მტკივნეულად იგრძნო, ვიდრე ათი წლის წინ ყველას დაკარგვა……მთელი ეს წლები ბელთაური იყო მისი მეგობარი, მისი მეგობრებიც, ძმაც იყო და ზოგჯერ ასეთ განსაზღვრებებზეც მეტი…..მხოლოდ მან იცოდა და მხოლოდ მასთან შეეძლო რაღაც ეთქვა…ან არ ეთქვა, მაგრამ ხომ იცოდა, მანაც რომ იცოდა…… დრამანის თამაშზე წასვლაზე ფიქრობდა……პარიზში ჩავიდოდა, მაგრამ ჯერაც არ იცოდა რას იზავდა…..

ჩავიდა…მხოლოდ დემეტრესთან ერთად….უბრალოდ ისხდნენ ტრიბუნის ერთ „ჩვეულებრივ“ შეუმჩნეველ ადგილზე და ბედნიერები იყვნენ მარტივად ბედნიერები….

„ბედნიერებაა ითამაშო და ბედნიერებაა ასე გაფასებდნენ, რადგან იმსახურებ….მიხარია ის დრო რაც ერთად ვითამაშეთ…..ყველა გოლი, პასი და ვარჯიში…..ბევრჯერ შეგიქმნია ჩემთვის დღე და ბევრჯერ მცოდნია, უბრალოდ მარტივად მცოდნია, რომ ზოგჯერ სამყაროში საუკეთესო ფეხბურთელი იყავი…..იყო მომენტები, როცა შენ შეგეძლო გაგეკეთებინა ის რაც არავის დედამიწაზე…..მთელი გზა ღირსეული იყო……უფრო მეტი გამარჯვებით და სიმამაცით…..

ალბათ არ შემეძლო შენს გაცილებას არ დავსწრებოდი…..

სხვანაირად ალბათ არ დავესწრებოდი…..

დრამ წარმატებები და ბოდიში…..

მაპატიე რა……

შენ მხოლოდ მართალი ხარ!

განელი პრინცი!“

ერთად პარიზი დაათვალიერეს…..მთელი ქალაქი შემოიარეს, ნიკა აჩვენებდა იმ ადგილებს სადაც დაყავდა ხოლმე…..დემეტრეს არ ახსოვდა…..მაგრამ ყველაფერი მოქმედებდა…..მენაბდესაც უჭირდა, მაგრამ უიმისობა უფრო გაუჭირდებოდა…..სასტუმროში დაბრუნებულებს დრამანი დახვდათ……დემეტრეეს დანახვაზე აშკარად შეემსხვრა ბრაზი…..

-რამდენი დრო გავიდა…..ხმადაბლა ჩაილაპარაკა და დემეტრეს ხელი გაუწოდა…..ვერ აღწერდა მისთვის რას ნიშნავდა დრამანის გაწვდილი ხელი….გაბრწყინებული თვალებით უღიმოდა…..

-ძალიან გგავს…..ფრანგულად უთხრა…..

-მისთვის სულაც არ არის კომპლიმენტი……..

-ანუ ეს დრო ფუჭად არ დაგიკარგავს….თანაც მე გარეგნობაზე გითხარი….ირონიულად გაუღიმა „შავმა კაცმა“

-მიყვარს შენი მიხვედრილობა….

-მე კი მიკვირს თუ რამე გახსოვს ჩემი მიხვედრილობის,ისე შორს იყო ყველაფერი რამე რომ გაგიკვირდეს…

-არის რაღაცები რაც სულ გვახსოვს….

-კი! ბევრი რამ გვახსოვს! ერთად გაუტარებელი დროც….

-დრამ….ნიკამ გაუღიმა…..არ გვინდა რა……..

-კარგი…..ისეთი ხმით უთხრა იგრძნო, როგორ ჩაიქნია ხელი დრამანმა მასთან ყველაფერზე….

-მიხარია, რომ ისევ გნახე….ინგლისურად დაუმარცვლა დემეტრეს…..ზედმეტად შესამჩნევი იყო დემეტრეს სიხარული….

ზოგჯერ არაა საკმარისი, ვინმეს უთხრა რომ მართალია…უბრალოდ უნდა თქვა, რომ ტყუი….მარტივად…..დამატებების და განსაზღვრებების გარეშე…..

………………

-დე რომელი კაბა გირჩევნია?

-აი ეს ყვითელი კოპლებით….

-ეს ხომ არ ჯობია ტასუნა…ელენემ ხელი თეთრ მაისურსა და ჯინსის ქვედაბოლოზე დაუდო…..ანასტასია დაფიქრდა…..მერე მოთენთილი დაჯდა საწოლზე და მხრები აიწურა….

-არ აქვს მაინც მნიშვნელობა…..

-რატომ დედიკო……რამე მოხდა?….მოიწყინე შენ? ანასტასიას ნიკაპი აუკანკალდა და მერე თვალებიც მოეხუჭა…..

-მამიკო და დემეტრე არ იქნებიან….მომენატრნენ…..წინა ახალი წელი ცუდი იყო, მაგრამ ეს უფრო ცუდია…..მაშინ მამიკო მოვიდა, კი იჩხუბა მაგრამ ხომ მოვიდა….თან რომ დავიძინე…მერე ეგონა, რომ მეძინა და მაშინ მაკოცა……მამიკო მოდიოდა ხოლმე და ჩუმად მკოცნიდა…ეგონა მეძინა……ახლა სულ არ ცხოვრობს ჩვენთან….. ახლა ხომ აღარ ყავს ცოლი……მამასთან რომ წავიდე შენგარეშე ვერ ვძლებ დედიკო….

-ანასტასია მამა რატომ გიყვარს? გულწრფელად კითხა ელენემ…არ იცოდა, ვერ ხვდებოდა რატომ შეიძლებოდა ასე ყვარებოდა….მართლა აინტერესებდა…..ანასტასიამ თვალები დაქაჩა, ვერ მიხვდა ამ კითხვაზე როგორ უნდა ეპასუხა……

-ჩემი მამიკოა და მიყვარს…..მარტივად მოუჭრა…..

-სხვაც რომ იყოს გეყვარებოდა? ან გინდა სხვა, სხვანაირი, რომ იყოს მამა? 6 წლის ასაკისთვის ძალიან მაცდუნებელი კითხვა იყო….ამ დროს ისეთი მამიკოები უნდათ ყველაზე მამაცები, რომ არიან ან ყველაზე მეტი, რომ იციან……და სხვა ბავშვური „ყველაზე“….

-როგორ უნდა იყოს სხვა ჩემი მამიკო….ჩემი მამიკო ჩემი მამიკოა…..მტკიცე ბავშვურობით პასუხობდა…..

-ანასტასია მიზეზი იცი რატომ გინდა მამასთან ხოლმე? რატომ გენატრება? რატომ გიყვარს? იმიტომ რომ ნიკა გენატრება, თუ ზოგადა მამა…..ანუ შენ გინდა დედამ და მამამ იცხოვროს ერთად თუ ნიკამ და მე?

-ყოველთვის ნაზად მკოცნის, არასოდეს მჩქმიტავს, როგორც მათე და ცოტნე ძიამ იციან, რომ მეფერებიან და სხვებმა….ყოველთვის კარგი სუნი აქვს, რომ ვეხუტები……სულ ხვდება რა მინდა…..ზოგჯერ არ აკეთებს ისე, როგორც მინდა, მაგრამ სულ ხვდება…..თუ მაწყენინა ყოველთვის ახსოვს და ბოდიშს აუცილებლად მიხდის, შეძლება დიდი ხსნის მერე მე რომ აღარც კი მახსოვს, მაგრამ თვითონ სულ ფიქრობს ამაზე……სკოლიდან რომ გამოვყავარ მინდა ბევრმა დამინახოს მასთან ერთად, რომ მოვდივარ მინდა ნახონ როგორი ლამაზია…..ელენეს გაეცინა…..ჩემ მასწავლებელს აცინებს ხოლმე…..ჩემ მეგობრებსაც……მამიკოს მანქანაში სულ სისუფთავეა…..კევი სულ ერთსა და იგივე ადგილზე უდევს, მე სულ ვიღებ…..სულ მბანს ხელებს, როცა ერთად რამეს ვჭამთ…..მისწორებს ტანსაცმელს, როცა წელი მიჩანს……მაღაზიაში მისი არჩეული ტანსაცმელი მიყვარს იმაში სულ თავისუფლად ვარ…..ხელში მიყვანს, როცა სიარულით ვიღლები და არ იღლება ჩემი ტარებით, ამას თავისით ხვდება….არასოდეს ჭამს ხმაურიანად…..არასოდეს ხელებით…..სულ მოწესრიგებულად აცვია….ყოველთვის ასრულებს რასაც დამპირდება……სხვა მამებივით არ ეწევა სიგარეტს……არც იგინება ქუჩაში……არც აფურთხებს…….მასთან კარგად ვარ…..არ მინდა სხვა მამა მყავდეს…..ესეთი მინდა და მენატრება ხოლმე…..

ელენე გაჩუმებული უყურებდა, მართლა ვერ წარმოედგინა ესე პატარას როგორ შეეძლო ამდენი რამის შემჩნევა და დანახვა….როგორ შეეძლო დაეხასიათებინა ასე….წვრილმანები, დეტალები და ყველაფერი ესე გააზრებული ჰქონოდა…..

-დე გინდა ბაბუსთან ავიდეთ წყნეთში…..ამ ახალ წელს იქ შევხვდეთ, ბებიკო გაგიკეთებს შენ რომ გოზინაყი გიყვარს ზუსტად ისეთს…..ცოტნე ძიაც იქ იქნება…..მერე თუ მოგინდება იქითაც გადახვალ…ერეკლე და ცოტნესთან…..მამიდასთან…..ვერაფრით შეატყო შვილს სიხარული…ანასტასია მორჩილად უღიმოდა, მაგრამ არაფერი უხაროდა……შენი სურვილები? დაწერე ტასო და მერე დავწვათ, რომ აგისრულდეს….

-არ მინდა დე…..ანასტასია თავის ჯინსის ქვედაბოლოსთან მივიდა….ესე არ სრულდება სურვილები….რომ სრულდებოდეს ახლა მარტო არ ვიქნებოდით….ელენემ აღარაფერი უპასუხა ლოყაზე აკოცა და წასასვლელად გაამზადა…..თბილად ჩაიცვეს გარეთ ძალიან ციოდა……შუადღის სამისთვის უკვე წყნეთში იყვნენ….ანასტასიაც გამხიარულდა, ხან იქით სახლში იყო ხან აქეთ……ამით თითქოს ივსებდა სიმარტოვეს ასე ღრმად, რომ ჰქონდა…..აგიჟებდა სახლში გამეფებული ფუსფუსი ისე უყვარდა…..სამზარეულოს „საახალწლო“ სუნი….გოზინაყით, ჩურჩხელით…..ბუხრის შეშის ტკაცუნი, სითბო…..ტკბილეულობა….ადამიანები…..10 საათზე დემეტრე შემოვიდა საჩუქრებით ხელში….ანასტასია გაბრწყინებული გაექანა ძმისკენ…..

-ჩემო პატარა…..ჩემი კაპარჩხინა გოგო….

-რატომ არ მითხარი რომ გელაპარაკე თუ მოდიოდი…..მოვიწყინე მე…..ანასტასიამ სასაცილოდ უსაყვედურა….

-სურპრიზი იყო და იმიტომ….საჩქრებს 12 ის მერე გაგიხსნი….ბევრი შოკოლადია……ელენეს დემეტრეს დანახვაზე ყველაფერი დაავიწყდა…..რამდენიმე წამი ხელი ვერ გაუშვა ისე ჩაეხუტა….

-დემე რატომ არ მითხარი თუ მოდიოდი…..ცდილობდა წინადადებებში არ გამოჩენილიყო ნიკა…..

-სურპრიზი გვინდოდა…..მამაც აქაა….იქით სახლში…..დემეტრეს არ გამორჩენია და განზრახაც ახსენა….

-მაგას როგორმე ჩვენც მივხვდებოდით…იქით იქნება აბა რომ შემოვიდეს მეორე ფეხსაც მოვამტვრევ….ასე მწარედ არაფერი მოხვდერია დემეტრეს გულზე, როგორც ბიძამისის სიტყვები……ჰაერი მძიმედ ჩაისუნთქა…..

-ანუ აქ არ შეუძლია შემოვიდეს? ამ სახლში? ნერვიულად დააბრუნა კითხვა…

-არა! მაშინვე უპასუხა ცოტნემ და ელენეს შეხედა……

-მაშინ მეც წავალ! ჩემი დაც წამოვა! მტკიცედ თქვა დემეტრემ და გასასვლელისკენ წავიდა…..

-დემეტრე მოიცადე…..ელენე დაეწია და მხრებზე ხელი დაადო….

-დედა მე იქით ვიქნები…..იქ შევხვდები ახალ წელს….

-მეც მინდა….გამოიქცა ანასტასია…..მამიკოც თუ იქაა…..

-ელენე შენ რჩები და შენ ამათ გარეშე არ მგონია ახალი წელი შეგერგოს…ამიტომ შეგიძლია შენც წახვიდე მე არ მეწყინება…..

-ცოტნე რა გჭირს ასე რატომ ლაპარაკობ?

-რატომ?….ესე ადვილად ყველა ყველაფერს რატომ ივიწყებთ? ორჯერ გადაბმულად მოიქცა ადამიანურად და მორჩა? დამთავრდა გმირია? დიდი ხანია გვერდით გიყენებს დემეტრე? დიდი ხანია აღარ გძაბავს?

-ცოტნე გთხოვ რა ნაირად ელაპარაკები ბავშვია…..ელენე ძმას ვერ ცნობდა….

-უბრალოდ მინდა რაღაცები გახსოვდეთ….

-იქ სადაც მამაჩემი ვერ შემოვა ვფიქრობ არც მე მეკუთნის ყოფნა……

-ესე ივიწყებ?

-არაფერს ვივიწყებ, უბრალოდ ახლა რამდენიმე წუთის წინ ძალიან კარგად ვიყავი….ახლა კი ძალიან ცუდად ვარ რადგან არჩევანის გაკეთება მიწევს…….არ ვაპირებ ვინმესთან მამაჩემი გავარჩიო……არ მინდა ვინმემ რამე მახსენოს, პირველი ჩემზე მოქმედებდა ეს ყველაფერი და მე ყველაზე მეტად მიჭირდა და თუ მე გადავლახე ესე იგი ასეა საჭირო…..ანუ შემიძლია….უფრო სწორად მის გარეშე არ შემიძლია……

-დედიკოც წამოვიდეს რა…..დემეტრეს ხელი ჩაჭიდა და ელენესკენ გაიშვირა მეორე…..

-ეს ბავშვები არანორმალურები არიან, ჩაილაპარაკა ცოტნემ…..

-მინდა სადაც ვიქნები იქ მამაჩემი მისაღები იყოს, თუ არადა ვფიქრობ რომ ისეთ ადგილზე არ უნდა ვიყო სადაც ის ძულთ…..ელენეს მართლა არ უნდოდა იმ სახლში გადასვლა…..ლაპარაკში იყვნენ კარზე ზარი, რომ იყო……სახლში „შავი კაცი“ შემოვიდა სიცილით……

-დრამ? გაეცინა ცოტნეს….ვაააა შენ?….აქ რას აკეთებ…..

-გილოცავთ…..დრამანი ელენეს მოეხვია….უკან ბელთაური შემოყვა…..მერე მათეც…

-მოციქულები გამოგზავნა…ჩაიდუდღუნა ცოტნემ……

-როგორ ხარ დრამან? ელენეს ძალიან გაუკვირდა და გაეხარდა….

-მე კარგად ვარ…აქაურობა მომნატრებია….თბილისი გალამაზებულა…….

-ამან მარტო ცენტრი ნახა…სიცილით დაამატა ბელთაურმა….

-ჩვენ რაგბის სათამაშოდ მივდივართ, თუ გინდა ცოტნე წამოდი…..შეაპარა მათემ…..

-ახალ წელს?

-ხო, სანამ თორმეტი გახდება რამდენჯერმე უნდა დავამიწოთ ბურთი….აქვე სტადიონი როა იქ……..რავიცი თუ გინდა წამოდი……ჩაილაპარაკა მათემ…..

-ბატონი ნიკაც თამაშობს? გამომწვევად იკითხა ცოტნემ…

-ბატონი ნიკა და რაგბი სხვადასხვა პოლუსებია….ნიკა თბილისში დაბრუნდა რაღაც საქმე ჰქონდა……ელენეს რაღაც ჩაწყდა……თითქოს საკუთარი თავი შეაგუა, რომ უნდა ენახა…

-ეგ რომელიმე გარდასახვისთვის მოგვისწრებს ალბათ…..თქვა თამაზმა…

-თან აჭარულ ხაჩაპურებს ამოიტანს მომენატრა ძალიან და დავავალეთ….გაეცინა დრამანს…..

-წამო ახლა…ბელთაურმა მხარზე ხელი წაკრა….

-ყველანი გარეთ ვხვდებით ახალ წელს…….აბა ესე ორად გაყოფილები…აქეთ იქით სახლში რა უბედურებაა…..

-არ ვიცი მათე….არ მინდა რაღაც ცივა…..

-ჩაიცვი მერე და გამოდი გარეთ…..დრამანმა გადაუწყვიტა პრობლემა….

-არა რა….ცოტნეს აშკარად უნდოდა გასვლა, მაგრამ რაღაცას ვერაფრით ახტებოდა…

-კარგი ჩვენც აქ ვიქნებით…..თამაზი დივანზე ჩამოჯდა და ელენეს გაუცინა…..არც შეუმჩნევია მეჯვარეე….მერე დაეღრიჯა და ენა გამოუყო…..

-რატომ არ მელაპარაკები ელენე?…

-არ გინდა….გაბრაზებულმა უპასუხა….

-ნიკა აშკარად უფრო ჰუმანურია, დღეს თვითონ დამირეკა, ნუ იცოდა ისეც რომ მოვიდოდი, მაგრამ მაინც……….მე და ნინას სახლში რაღაცების გამზადება გვეზარებოდა და აქეთ წამოვედით…

-თამაზ არ მიკითხავს არაფერი…..

-ელენე რა უხეში ხარ, შეიცხადა თამაზმა……

-უბრალოდ აღარ გენდობი….

-არაფერს დავაშავებ….

-ხო რა თქმა უნდა…ყოველ სიტყვაში ცდილობ შენი მეგობარი სადმე ახსენო…..ამის გამო ნინას სიზარმაცეც დასწამე და იმაზე ლაპარაკი ზედმეტია ის დავიჯერო ნიკამ რომ დაგირეკა….

-არადა მართლა დამირეკა…გაეცინა თამაზს…ნინაზე კი ვჩუმდები, იმედია არ ეტყვი, თორემ მე თქვენნაირი მეჯვარეები არ მყავს და უმწეოდ ვიგრძნობ თავს…….ბოლოს უკვე სიცილი ვეღარც მათემ შეიკავა….ელენე კი კიდევ უფრო გაბრაზდა…..

თორმეტი სრულდებოდა მაიას კივილი, რომ გაიგეს……..ყველა გარეთ გაიქცა….ძალიან შეეშინდათ….მაია კი აგრძელებდა….

-ნიკა ჩამოდი….ნიკა გთხოვ…..გეხვეწები…..უძახდა სახურავზე მყოფ შვილს.

-ისე ნუ ყვირი თითქოს თავს ვიკლავდე …..ჩამოვალ….

-ახლა ჩქარა თორემ არ ვიცი რას გიზავ!!!!! მაია უკვე წყობიდან იყო გამოსული….მოყინულია ყველაფერი….ჩამოვარდები, ახლა მანდ რომ არ ასულიყავი…..

-მოვდივარ დედა…..ნუ ყვირი გეხვეწები ახალი წლის საღამოა და ხალხს ნუ შეაშინებ…..აი 5 წუთი და მოვრჩები…….სირცხვილია დედა…….

-გეფიცები ახლა თუ არ ჩამოხვალ მე ამოვალ და ჩამოგიყვან….პატარა ბავშვებს არ დადევენ ასე……დაგიცდება ფეხი, მოყინულია ყველაფერი…თან სულ სველი ხარ….ნიკა არ ვიცი ხმას არ გაგცემ……ქუდი მაინც დაგეფარებინა……ერთი საათა უკვე მანდ ხარ….

-არა რა რაც არ უნდა იყოს დედაჩემი მაინც ყველაზე „სხვანაირად სხვანაირია“ ვერავინ შეგვკრიბა ასე ყველა გარეთ ერთი დაიკივლა და…მათე ხარხარებდა…..

-ნიკოლოზ ხომ ხარ ჯანმრთელად? რას აკეთებ მანდ? დაუძახა ბელთაურმა….

-მოვრჩი!!!! რომელი საათია?

-ნახევარია….მოუთმენლად ასძახა მაიამ….

-ტასოს ღვიძავს?

-აქ ვარ მამიკო….. თავიდან ბოლომდე შეფუთულმა ანასტასიამ დაიკივლა, რომ როგორმე ხმა მიეწვდინა….

-ტასო დამელოდე მამა…..

-ჩამოდი თორემ მოგკლავ..არ ჩერდებოდა მაია…..

-მოვდივარ…..მათე დედა გაანეიტრალე თორემ ვერ მოვასწრებ….

-აუ ნიკაა მანდედან ისე არ ჩამოხვიდე, რომ სელფი არ გადაიღო…..ასძახა ბელთაურმა..

-როგორ უბერავ! სასაცილოდ არ ეყო მენაბდეს….

-აუ პროსტა ტეხავს რა მანდედან, რომ ისე ჩამოხვიდე…..

-არ იცნობდე ახლა, დაგენიძლავები არ იცის სელფი რა არის…..მათემ გააღიზიანა განზრახ და მერე ორივე ფხუკუნობდა….

-თქვენ რამე ხომ არ მოწიეთ…..რას იღრიჯებით…..

-აუ ნიკუშ ტელეფონი ხომ გაქვს მანდ? თუ მთლად ასეთი ასოციალური ხარ?

-მოვდივარ მე….სისულეეებს ბოდავ ახლა მე მაგას, რომ არ გადავიღებ იცი…

-აუ მიდი რა….გთხოვ…..მაგარია სახურავზე რაა…..უკან მთები ჩანს….

-ამოდი მერე თუ კარგი ადგილია….ამ სიბნელეში არაფერი ჩანს…

-ორივეს დაგხოცავთ…მაიამ თვალები გადაუბრიალა თამაზს…..

-ძალიან გთხოვთ…ნიკამ მთხოვა და უნდა ავიდე…..ეწყინება…მოისაწყლა თავი…

-არ მითხოვია ..არ მეწყინება ისე თუ არ შეგიძლია….

-მენაბდე ბევრს ლაპარაკობ….თამაზი უკვე სახურავზე ასაასვლელ „გზაში“ იყო…..

-მომაშორე ხელები, არ მინდა დამანებე თავი…..აუ ბელთაური გაჩერდი….არ მინდა სურათი…….რა საზიზღარი გამოვიდა, რას გავხარ!!!

-თუ კარგია შენ რას გავხარ…..

-ხო კარგი, რას ვგავართ და წაშალე მიდი…..

-შენ პირველ სელფს რა წამაშლევინებს……

-რა იდიოტი ხარ……

-მოდი უკეთესი გადავიღოთ და ამას წავშლი…..

-ვაჭარი ხარ რა….

-ამოდით ყველანი აქ! დაიძახა თამაზმა….. და მაიას კივილი თავს დაატყდა….

უკვე აზრი აღარ ჰქონდა, მათეც, დრამანიც და გეგაც სახურავზე ადიოდნენ……იმდენი სურათი ცხოვრებაში არ გადაუღიათ……ელენე მარტო იმიტომ არ მიდიოდა, რომ ტასო ხელს არ უშვებდა…..არც სახლში მიყვებოდა…..ცოტნესაც გული შეკუმშვოდა ისე უნდოდა მათთან ერთად……ახსენდებოდა ყველაფერი რასაც ერთად ჩადიოდნენ….თითქოს დრო არც გასულა…ყველაა ისეთი იყო…..

-მალე ჩამოდი მამა დაიკივლა ტასუნამ….

-ჩემი წერტილი ხარ შენ!

-ტუჩები მოწრუპეთ ყველამ……გასცა ბრძანება ბელთაურმა…..

-აუ ეს ვერაააა….დაუყვირა მათემ, მაგრამ ბოლოს მაინც ყველამ შეასრულა „ბრძანება“

-დრამ შუაში ჩადექი რა…….უკვე მათე ისე იყო გართული თამაზს უბრაზდებოდა ცოტა სწრაფად გადაეღო ბელთაურს სიცილით ხელები უკანკალებდა და ძლივს იღებდა…

-ვერც ერთი ეღირსებით გოზინაყს!….სხვა რაღაცებიც მოიაზრება აქ……მაიას მშვიდი მაგრამ კატეგორიული ხმა გაისმა…..

-ახლავე მაია დეიდა, ამათ ვეჩხუბები ჩამოვიდნონ, მაგრამ ძალიან გაერთნენ….თამაზი სასაცილოდ ლაპარაკობდა თან უკვე ჩამოდიოდა…..

-მუცლის მონა! დაუყვირა მათემ….

-ნიკა რა დაუძახა? ვერ გაიგო დრამანმა…ქართულად….და ნიკას ჰკითხა ხმადაბლა..

-არაფერი მნიშვნელოვანი…..მემგონი გოზინაყის გარეშე ვრჩებით….ამის მერე მეორე დრამანი ჩავიდა…….

ჩაფუთნული ტასუნა მამამისისკენ გაიქცა……მედგრად იდგა ახალი წლის შესახვედრად…..

-ჩემი ტატია….როგორ ხარ მამა? ანასტასიამ თავი მხარზე დაადო და მიეკრა…

-კარგად…..როგორ გამიხარდა, რომ ჩამოხვედით….ისე მოვიწყინე დემეტრეც კი მომენატრა…

-გოგო……არადა ისე მოგენატრე თვალები ლამის აგიფეთქდა, რომ დამინახე….გამოაჯავრა დემეტრემ…..

-თვალები არ ფეთქდება ჯერ ერთი…..

-ტრიპაჩი…ჩაიდუდღუნა დემეტრემ…..ნიკა ელენესთან მისვლას აპირებდა ცოტნეს მზერას რომ წააწყდა…..

-გამარჯობა ცოტნე……არაფერი უპასუხა ელენეს მხარზე ხელი დაადო და სახლისკენ წავიდნენ……

-ტასო იცი რამდენი საჩუქარი ჩამოგიტანე……დემეტრეს გაყევი გაჩვენებს….სწრაფად დაეწია ელენეს და ცოტნეს…..

-შეიძლება გელაპარაკო…..

-ხელი გაწიე, დაუღრიალა ცოტნემ…….ნიკამ მალევე მოაშორა ხელი….

-ცოტნე ვილაპარაკოთ……

-შენ ჯობია დაბრუნდე გეტყობა კარგად ერთობი…..

-ვცდილობ, მაგრამ ბევრი ადამიანი გვაკლია ადრინდელივით რომ ვიყოთ……

-სულ ასე იქნება……და ეს ყველაფერი შენი დამსახურებაა…..ცოტნე ბრაზობდა….

-ელენე მიყვარს….მოულოდნელად უთხრა…….ვიცი, რომ შენს ადგილზე მე არ დაგიჯერებდი, მაგრამ მაინც მაქვს იმედი, რომ გამიგებ ყველაფრის შეცვლა, რომ მინდა….

-ნიკა ამდენი ოპტიმიზმი უკვე სიგიჟეა…..გაეცინა ცოტნეს…

-სხვანაირად ვერ გავძლებ….რომ არ მჯეროდეს ვერ ვიცოცხლებ….

-ნიკა საუბარი არ გამოგვდის ხოლმე და ჯობია ამ დღეს მაინც….ელენემ ცადა ეს ლაპარაკი აერიდებინა……

-მენაბდე ხომ იცი არ აქვს აზრი, შენზე წარმოდგენა დიდი ხანია დაკარგული მაქვს და სიმართლე გითხრა არც შენი გაგება მინდა…..ცოტნეს სიბრაზე მართალია შესუსტებული იყო მიზეზის გაგების შემდეგ, მაგრამ მაინც ვერ ახერხებდა დავიწყებას…..ელენე სახლისკენ წავიდა….

-არ ვიცი, რატომ მაგრამ ფიქრი იმაზე, რომ არაფერი იქნება ძველებურად ყველაფრის ხალის მიკარგავს…..ვიცი, რომ ძალიან დავაგვიანე….

-ნიკა!!!!

-უბრალოდ მომისმინე, გთხოვ….ამდენი წელია არ მინდოდა ლაპარაკი, არ ვლაპარაკობდი და თუ ძალიან არ შეგაწუხებ რამდენიმე წუთი მომისმინე ცოტნე. მე რომ ესე ცხოვრება გადავწყვიტე ჩემი გადაწყვეტილება ნორმალურ ცხოვრებაში დაბრუნებას არ გულისხმობდა არასოდეს, არც ათი და არც ოცი წლის შემდეგ…..ამიტომ ვიყავი ალბათ ასე უსაშველოდ აუტანელი, ძალიან მწყდება გული ცოტნე….მწყდება გული იმაზე, რომ ძალიან გაგვიფუჭდა ურთიერთობა არადა სულ სხვანაირად ჩანდა ყველაფერი…ვიცი რომ არაფერი იქნება ძველებურად ვერც თქვენ და ვერც მე ვერ დავივიწყებთ ჩემს საქციელს……მაგრამ ახლა მინდა თუ ოდნავ მაინც დამრჩა შესაძლებლობა რამე გამოვასწორო, მინდა რომ გამოვასწორო…..არ ვიცი რატომ გამიმართლა ასე, ვგრძნობ, რომ არ ვიმსახურებ, მაგრამ მე შვილები მყავს, რომლებსაც ისევე დაუმსახურებლად ვუყვარვარ როგორი დაუმსახურებელიც ჩემთვისაა მათი სიყვარული….არ მინდა ესეც დავკარგო…..

-ეგ რა შუაშია…

-დამამთავრებინე გთხოვ….მე მათი სიყვარული გულწრფელად მიკვირს…..მაგრამ ძალას მაძლევს მჯეროდეს, რომ უკეთესად იქნება ყველაფერი….მიკვირს როგორ შეინარჩუნეს ჩემი ნორმალური სახე, არც კი მახსოვს მქონდა თუ არა მათ თვალში….ეს ყველაფერი მიკვირს…..ალბათ შენ არ გაგიკვირდება რომ ყველაფერზე მეტად მიყვარან….როგორც შემიძლია ისე….ამის გამო შენ ჩემთვის იმაზე მნიშვნელოვანი ხარ ვიდრე წარმოიდგენ…..ამის გამო მინდა ურთიერთობა დავაბალანსოთ….ნუ გამიხსენებ წარსულს მე ის ისედაც არ მავიწყდება…..არ მინდა დემეტრე ნერვიულობდეს იმაზე ორივე ერთად თუ ვიქნებით სადმე არ ვიჩხუბოთ…არ ვიკამათოთ…..არ გვძულდეს ერთმანეთი….მერე რა რომ ვიმსახურებ……უბრალოდ გთხოვ….მაპატიე, ცოტნე შენი და რომ ესე დავტანჯე…..მხოლოდ იმის თქმა შემიძლია, რომ მეც არასოდეს ვყოფილვარ უკეთესად…..

-კარგი ნიკა შეიძლება მართალი ხარ, დემეტრესთვის ასე აჯობებს. ვეცდები თავი შევიკავო….დღეს ცოტა გავაბრაზე….

-რატო? მე დამიცვა? გაეღიმა ნიკას…..

-ყველას დაკარგავს შენი და ელენეს გარდა…..რაც არ უნდა იყოს სიმართლე გითხრა მესიამოვნა ვიდრე მეწყინა…..

-ვიცი, მადლობა ცოტნე…..ჩვენთან მინდა იყო….ვიცი შენც გინდა….დრამანი ვიცი როგორ მოგენატრებოდა..

-მინდა, მაგრამ რადგან შენც ხარ არ იქ ვერ ვიქნები….

-ვხვდები….ამისთვისაც ბოდიში…..

-კარგი ბედნიერი ახალი წელი……

-შენც ასევე……

12 სრულდებოდა….არ ჯეროდა ახალი წლის განსაკუთრებულობის, მაგრამ სულ გრძნობდა…..ნაძვისხესთან ტასუნასთან ერთად ჩაუთქვა სურვილი..გრძნობდნენ, რომ სულ ვიღაც აკლდათ სახლში…..გრძნობდა ბავშვებიც როგორ იტანჯებოდნენ ამის გამო…ან დედა არ იყო ან მამა……მაია ბავშვებს ლამის გამოეტირა….

-დედა აქვე გადამყავს, ისეთი სახე გაქვს თითქოს საზღვარგარეთ მიდიოდნენ…

-გაჩერდი ნიკა…აქვე რომ გადაგყავს ამიტომ ვარ ესე ცუდად……კარგი იქნებოდა ამათ გადასვლას ელენე მოდიოდეს ჩვენთან…..ძალიან გვენატრება სხვათა შორის შენზე მეტად….ნიკას ხმამაღლა გაეცინა…..

-ყოფილი რძალი შვილზე მეტად არ უნდა გიყვარდეს…ჩაჩურჩულა, იცოდა გააბრაზებდა….

-ნუ მასწავლი რა როგორ უნდა იყოს…..

-კარგი ბუზღუნა, მალე მოვალ….

კარი ზურამ გააღო, შვილიშვილებს გაუღიმა…. ზრდილობის გამო ნიკას შესთავაზა შესვლა….

-დიდი მადლობა, გილოცავთ…..

-მადლობ შენც გილოცავ ნიკა….შემოდი მეკვლე ხარ…..თავი აღარ გამოუდია თან ელენეს ნახვა უნდოდა და მათთან შევიდა….

-რას დალევ? ზურამ დასაჯდომად ანიშნა…..

-მადლობა, არ შეწუხდეთ…..არაფერი მინდა…..

-არ სვავ? ცოტა კი გაუკვირდა ზურას ნიკასგან….

-აღარ….გაეღიმა მენაბდეს….რადგან ელენე ზევით იყო და დაბლა არ ჩამოსულა, ტასუნამ მამამის მოხვია ხელები და ყველას გასაგონად შეეხვეწა დასაძინებლად წაეყვანა, მერე გაეღიმა დემეტრემ, რომ თვალი ჩაუკრა და ისევ მოკოსა თვალები თითქოს ძალიან ეძინებოდა……დერეფანში ღიმილით მიდიოდა ნიკა…თავს ვერაფრით იკავებდა მას მერე რაც სარკეში დემეტრეს და ტასუნას ‘შეთქმულება“ დაინახა…..აბაზანიდან ელენე გამოდიოდა თვალები ნამტირალევი ჰქონდა, ნიკას სულ დაავიწყდა ოდესმე თუ ჰქონდა ღიმილის მიზეზი მის ასე დანახვაზე…..

-აქ რა გინდა?

-გილოცავ!

-მადლობა შენც, მრავალ ახალ წელს….ცადა უხეშობის გამოსწორება ელენემ…

-შენთან ერთად…..არ დაასრულებინა…..ელენე გაწითლდა….ხელით ანიშნა რომელ ოთახში უნდა შეეყვანა ანასტასია…..ნიკამ ფრთხილად დააწვინა…..ფეხსაცმელების გახდას აპირებდა….

-არ გინდა ნიკა, მე მოვაწესრიგებ….გამოსაცვლელია ესე ვერ დაიძინებს ისედაც….ეწყინა, მაგრამ არ შეიმჩნია…მხოლოდ თავით ანიშნა, რომ გაიგო…..

-ანატატია არ დაიძინო 15 წუთი კარგი მამა?

-ეგ როგორ გავიგო მამიკო 15 წუთი რამდენია….ნიკას გაეცინა, საათი მოიხსნა და ტასოს მისცა ხელებში…აი ეს დიდი ისარი 6 დან 9 სთან მანამ მივა არ დაიძინო…..ანასტასიამ თავი დაუქნია და გაუცინა……მერე მოეხვია, ისე რომ საათი ხელიდან არ გაუშვია, პატარა ხელებში სასაცილოდ ეჭირა……

-ძალიან მიყვარხარ ჩემო მეტიჩარა…..9 სთან რომ მივა ისარი ფანჯარაში გამოიხედე კარგი? ანასტასია საყვარლად გაინაბა ესე საიდუმლოდ რომ უთხრა, მამამისმა…..გასასვლელად ადგა….ელენეს ანიშნა, რომ გაყოლოდა..

-ტასოსთან დავრჩები…

-არ დამელაპარაკები?

-ნიკა რა აზრი აქვს?

-შენთვის თუ არ აქვს ჩემთვის აქვს……

-ნიკა კარგი რა….

-ახალ წელს სურვილებზე უარს არ ეუბნებიან…..

-მართლა? ეს ახლა გაგახსენდა?

-15 წუთზე მეტი მაინც არ გვაქვს, სულ ცოტა ხანი…..ჩაიცვი გარეთ ცივა……

-დიდ ხანს არ ვიქნებით და ამიტომ არ მინდა მაგის მოცმა…..განზრახ ქურთუკის გარეშე გაყვა იქიდან დასაბრუნბელი მიზეზი, რომ ჰქონოდა…..

-ელენე როგორ ხარ? ნიკამ მხრებზე ხელი ჩამოუსვა….

-კარგად.

-მართლა? ძალიან მოწყენილი ხარ….

-გამივლის….ტუჩები სიცივისგან გაულურჯდა……ნიკამ ქურთუკი გაიხადა….

-არ მინდა….

-ჰერკულესობას მართლა არ ვცდილობ უბრალოდ სიცივისგან გალურჯდი თან ჩემი ბრალია აქ რომ ხარ….

-მაშინ შევალ….

-ესე რატო მექცევი?

-როგორ?

-აი ისე რომ მინდება მართლა რაღაც მჭირდეს…..

-ნუ სულელობ….

-ხელი რატომ გამიშვი?….

-რას ამბობ?

-ხომ დამპირდი…ათი წლის წინ ხომ დამპირდი….

-შენ თვითონ წახვედი და ახლა….ელენე ბრაზისგან აენთო..

-დარწმუნებული ხარ რომ წავედი?

-ნიკა არ გინდა….მენაბდემ საკუთარი ქურთუკი მოაცვა და მოეხვია, აწეული თმა გაუშალა….ელენე გრძნობდა, რომ ცოტაც და აკანკალდებოდა ნერვიულობისგან….ვერაფრით შორდებოდა…..

-ნიკა ეს ლაპარაკი არ არის, სხვა დროს მეცოდინება….მენაბდე შეკრთა…

-ელენე ესე როგორ გაცივდი….

-შენგან ვისწავლე…..

-იცი, რომ ასე ლაპარაკი შეიძლება დაუსრულებლად გაგრძელდეს….ვერ ამოწურავ იმდენი სასაყვედურო გაქვს, იმდენი გასახსენებელი…ასე გამოდის, რომ სულ ამაზე უნდა ვილაპარაკოთ..

-საერთოდ არ ვილაპარაკოთ! არ მინდა შენს ირგვლივ ყოფნა ნიკა….

-რა შეიცვალა ელენე? ის რომ არ ვკვდები ყველაფრის შეცვლის მიზეზია?

-არა ნიკა ეგ არა, შენ ხომ ხვდები რასაც ვგულისხმობ? მე შენი ცვლილების არ მჯერა! არ ვარ დარწმუნებული, რომ ისე აღარ გაგრძელდება….

-აღარ გაგრძელდება?მარტო ეს გაკავებს? ელენე დაიბნა, გაწითლდა მიხვდა არ უნდა ეთქვა….

-მარტო იმიტომ არ გინდა ჩემთან, რომ არ ხარ დარწმუნებული ნამდვილად გადავლახე? სხვა ყველაფერი იგივეა?

-მარტო მაგიტომ არა, ნიკა არ მინდა დაღლილი ვარ ძალიან….

-ელენე ხომ არ მოგატყუებ?

-ნიკა შენთან ყოფნა არ მინდა, მაღიზიანებ, უარყოფით განცდებს იწვევ, შენთან, რომ ვარ საკუთარ თავს პატივს ვეღარ ვცემ, დაძაბული ვარ, მგონია რომ რაღაცას ვაშავებ….შენი ღიმილი, ხმა, თითები, მზერა ყველაფერი მაღიზიანებს…..არ მინდა შენთან ერთად…..არ მიყვარხარ…..

შეგრძნება, რომ სიმართლეს ამბობდა ნიკას ყველაფრის ძალას აცლიდა, ძლივს იდგა ფეხზე, ვეღარც სიცივეს გძნობდა…..რამდენიმე წამის შემდეგ, მისმა სიტყვებმა დიდი ძალა შემატა ფეხზე მდგარიყო, იქ ხვეწნა მუდარა არ დაეწყო….სულ იცოდა, რომ უარყოფილი თუ იქნებოდა უკან აღარ მიიხედავდა…..

-ძალიან ვწუხვარ დრო რომ დაგაკარგვინე….კარგი მე სახლში გადავალ, ბოდიში, რომ ასეთ სიცივეში გამოგიყვანე…..ყინულივით ხმა ჰქონდა….ვერ გაიხსენა საიდან ეცნობოდა, რომელი პერიოდიდან ჰქონდა ნიკას ასეთი ხმა, არადა აშკარად ახსოვდა ეს გამოხედვაც, ეს ხმაც და ეს გამყინავი სიცივეც….უხმოდ შევიდა სახლში, გონება კი ამის გახსენებას ჯიუტად ცდილობდა….სანამ ანასტასიას ოთახში შევიდოდა ის შეგრძნებები განუახლდა ახალი გათხოვილი, რომ იყო და ნიკა პირველად გაუბრაზდა…..გაახსენდა, როგორ გაეყინა სისხლი მის რეაქციაზე, როგორ განიცადა მისი სიმშიდე და კატეგორიულობა, როგორ შეეშინდა, მაშინ პირველად შეეშინდა, რომ დაკარგავდა…..ნიკა კი ისეთი გაბრაზებული იყო, ისეთი ნაწყენი, რომ ოდნავადაც არ იმჩნევდა ცოლს…..ისიც გაახსენდა მეგობრებთან ერთად ბარში, რომ წავიდა ნიკას მეტს ვერავის დაურეკა და იმის გახსენება, რომ ის იქ იყო საერთოდ ურევდა ყველაფერს. მერე ისიც გაახსენდა, რომ ეს არ იყო ნიკას გაბრაზება, არც ამ დროს გაბრაზებია….ეწყინა და მერე ახსოვდა, როგორ ინერვიულა მას, რომ აწყენინა, რამდენი იწვალა, სოფელში, რომ ჩააკითხა….საერთოდ რომ აღარაფერი აინტერესებდა მის გარდა..

-ასე უკეთესია, გულში თქვა და ტასოსთან შევიდა.

-დე მამიკოს მოსაცმელი გაცვია….ელენემ ახლა გაიაზრა და სწრაფად გაიხადა…..

-მოდი დე გამოვიცვალოთ…

-ნახე უკვე გამოვიცვალე, საბანი სასაცილოდ გადაიძრო და პრინცესებიანი პიჟამოები ეცვა….

-როგორ გაიზარდე ჩემო სიხარულო….ანასტასიას ნიკას საათი ისევ ხელში ეჭირა და ყოველწუთს ამოწმებდა…. ელენემ საბანი კარგად დააფარა და თმაზე აკოცა…

-დედიკო მამას წაუღე ეს არ შეცივდეს….ხელით ანიშნა ნიკას ქურთუკზე…ელენემ გაუღიმა….ოთახში შევიდა და ვერც კი გაიაზრა, როგორ ჩაიხუტა მისი ქურთუკი,, გრძნობდა მის სუნს და თითქოს არაფერი იყო უჩვეულო…ძლივს გამოერკვა და უხეშად მიაგდო….მაინც ვერ მოითმინა, აიღო და საგულდაგულოდ გაუწმინდა…..საკუთარ თავზე კიდე უფრო ეშლებოდა ნერვები…..იმის გააზრება, რომ ამდენი ხანი უბრალო ტანსაცმელს უთმობდა ყურადღებას ნერვებს უშლიდა…..საშინლად აინტერესებდა რა ედო….შერცხვა, მაგრამ მაინც ჩააცურა ხელი….მონპელიეს მოწვევის წაკითხვაზე თითქოს მიწისძვრა იგრძნო, სწრაფად დაკეცა ზუსტად ისე როგორც იყო, იცოდა ნიკა ასეთ რაღაცებს აკვირდებოდა და თავის ადგილზე დააბრუნა….მეორე ჯიბეში შოკოლადი ედო ერთი ცალი, კარგად, რომ დააკვირდა მცირე ცვლილებების მიუხედავად იცნო, რომ პარიზში მათ სახლთან, რომ მაღაზია იყო და ელენე, რომ სულ იქ ყიდულობდა შკოლადს იქიდან იყო….

-„ნიკა შენი ქურთუკი მე გამყვა, გამოგაწოდებ თუ გინდა, გარეთ გამოდი“ სწრაფად მიწერა…..არ ახსოვდა დრო გაიწელა თუ დაგვიანებით მოწერა მენაბდემ….

-„გადააგდე!“

უკვე მერამდენედ კითხულობდა მის გამოგზავნილს, ვერაფერზე ვეღარ ფიქრობდა….მხოლოდ მაშინ რაღაცები რომ აბრჭყვიალდნენ და ფერადი შუქი, რომ შემოვიდა მაშინ გაიხედა ფანჯარაში…მენაბდეების სახლი ვერ იცნო…..იმდენ ნათურაში და საახალწლო მორთულობაში იყო „გახვეული“…..ანასტასია ფანჯარას თვალებით მიწეპებოდა და ისეთი გახარებული იყო სიხარულით შეიძლება აფეთქებულიყო….დემეტრეს ტელეფონით მამამის ეტიტინებოდა…..

-მამიკო ფილმებში როგორცაა…..არა უკეთესად….რა ლამაზია….როგორ მიყვარს ახალი წელი……ელენე კართან იდგა და ორივეს უყურებდა..

-მეც მიყვარხარ მამიკო….დემეტრესაც….ახლა ფანჯარაზე ვდგავარ……

-არ ჩამოვვარდები დემეტრეა უკან….

-კარგი ჩამოვალ და სკამს მოვიტან…..

-მა ამიტომ იყავი სახურავზე?

-მერე მეც ხომ ამიყვან…..

-ხო კარგი ბებოს არ ვუთხრათ..ჩაიქირქილა ანასტასიამ….

ნიკა იშვიათად ურეკავდა, ძირითადად დემეტრესთან რეკავდა და თუ გამოუვალი სიტოაცია იყო მხოლოდ მაშინ ელენესთან…..ელენეს ყურადღებას არ აქცევდა, მხოლოდ გამარჯობა და ზრდილობის გამო უბრალო მოკითხვა…ელენესაც ასე ერჩიე უფრო მშვიდად იყო….წყნეთიდან არც ერთი ოჯახი ადგავდა ფეხს….ელენესაც არ უნდოდა ბავშვები თბილისში დაებრუნებინა იცოდა როგორ დაწყდებოდათ გული…..შეხვედრა თითქმის არ უწევდათ, ნიკა თითქმის არ გამოდიოდა სახლიდან ან ბავშვები მიყავდა სასეირნოდ…..

თამაზს და მაიას მორიგი თავსატეხი ჰქონდათ, უკვე დემეტრეც აქტიურად ეხმარებოდა და ტასუნას რასაც ეტყოდა ტკბილად იმას აკეთებინებდა….ცოტნე ყველაფერს ხვდებოდა შეთქმულებივით, რომ დადიოდნენ, მაგრამ არაფერი შეიმჩნია….და არც წყნეთში ყოფნა გააპროტესტა….

შუა ღამე იყო შუქი, რომ ჩაქვრა…მერე გაარკვიეს, რომ მხოლოდ მათ სახლში გამოირთო….ანასტასიამ ტირილი დაიწყო…სანთელი არ ჰქონდათ, ყველას ეზარებოდა წასვლა…..

-ცოტნე გთხოვ რა….

-აუ ელენე მეზარება ახლა ვერსად გავალ, თან ტეხავს სანთელს ვიღა ყიდულობს…

-ეშინია და აბა რა ვქნა? ანასტასიაზე ანიშნა…დემეტრე სასაცილოდ ეპუტუნებოდა თავის დას….

-მამამისის სახლში ყველა ოთახში ანთია შუქი და იქ გადავიდეს……ელენე გააოცა ცოტნეს ნათქვამმა…..

-ყველა გადავიდეთ რა…ვეღარ მოითმინა დემეტრემ……

-ისე არაა ცუდი აზრი, დაიწყო ზურამ…. ცოტნეც არ შეკამათებია და შობის წინა ღამეს სიბნელეში ჯდომის აუტანლობა მოიმიზა…..ანასტასია დედამის ჩაეხუტა და უკვე გრძნობდა ელენე, რომ აზრი არაფერს ჰქონდა, მარტო სახლში რომ დარჩენილიყო ძალიან „ქაჯობად“ ჩაეთვლებოდა და უფრო დიდ ყურადღებას მიიქცევდა….

რატომღაც იმ სახლში ისე შეხვდნენ თითქოს ელოდებოდნენ, თან ამის შემჩნევაც არ უნდოდათ…..თამაზი და ნინა სულ იქ იყვნენ..თამაზს მათ დანახვაზე გაეცინა და დემეტრეს თვალი ჩაუკრა….

-ნიკა სადაა? ცოტნემ სასხვათაშორისოდ იკითხა…

-რა კითხვებს სვავ ერთი, აბაზანაშია სად იქნება….გაეცინა ბელთაურს…..ბავშვები სათამშოდ გავიდნენ სხვა ოთახში…

-მათე იმათი სახლი რატომაა ჩაბნელებული? მეორე სართულის დერეფნიდან მოესმათ ხმა…..ბელთაური აიწურა, გეგმაში აშკარად შეცდომა დაუშვა მათე, რომ არ გააფრთხილა…

-არ ვიცი რაღაც გაუფუჭდებოდათ…..სულ არ ჩამქვრალა ჩვენთან არის….

-ტასოს სიბნელის ეშინია….მოწყენილად თქვა ნიკამ….

-ხო და გადმოვლენ…

-თაზო აქაა? თითქოს რაღაცამ დააეჭვა….

-კი….დღეს ფინალი გვაქვს, არ გინდა უყურო?

-თქვენ მაგ ჯოისტიკებს ალბათ გადაყლაპავთ, არადა დემეტრეს ვუყიდე…ყოველდღე ფინალი თან ტეხავს…..

-აუ….ყოველდღე ფინალი არ მოწონს….დაიღრიჯა მათე…..

-თუ გინდა თავი მომაჭრი, მაგრამ ბელთაურის ჩაჭრილია შუქი….ნიკა ისევ იმაზე ფიქრობდა……თამაზი სულ გაწითლდა…ფერები თანდათან გადაუვიდა, ყველამ იმას შეხედა…..ნიკას ხმა გარკვევით ისმოდა…

-კარგი ახლა მასეთიც არაა!

-აუ შენ არ იცნობ, ამ ბოლოს შეურაცხადივით იქცევა, აი ნახე თუ მაგის გადაჭრილი არ იყოს……

-აი იმდენს ვიცინებ…..

-აუ მაგას თავი დაანებე, უკვე გავიგე რომ არაადეკვატურია, მაგრამ ამ კაბელების არაფერი გაეგება რამე არ მოუვიდეს……

-წარმოიდგინე დენმა, რომ დაარტყას, აი რა უნდა თქვას რა მინდოდაოო…

-თუ რამის თქმის თავი ჰქონდა…..ორივე ბოლო ხმაზე იცინოდა…..კიბეებზე ჩამოდიოდნენ, რომ მიხვდნენ რაც ხდებოდა, სახეწაშლილი თამაზი ფეხზე იდგა და უბრალოდ არ იცოდა რა ეთქვა…

-ჩვენ უბრალოდ, ჩვენ…..მათემ ვერ მოიფიქრა რა ეთქვა…..

-მენაბდე არც კი ვიცი ასეთი ცილისწამება….დაიწყო თამაზმა სერიოზული ტონით, მაგრამ ცილისწამების ხსენებაზე ვეღარც ნიკა სუნთქავდა და ვერც მათე…….თამაზმაც კი ვერ შეიკავა თავი…

-ვიღაცას მოუწევს უახლოესი საათების განმავლობაში გადაჭრილი კაბელების გაკეთება…..ცოტნე ცდილობდა სერიოზული ყოფილიყო….

-სულ უფრო ვრწმუნდები რა ვერაგია ადამიანის ბუნება…თამაზი დივანზე ჩამოჯდა და არხეინად შემოიდო თავზე ხელები… ნიკა სასხვათაშორისოდ მიესალმა ყველას და ბავშვების ოთახისკენ წავიდა….

-ელენე ესე ნუ მიყურებ….

-უბრალოდ არ ვიცი რა გითხრა…..

-მადლობა….მე ყოველშემთხვევაში ცუდი არ მინდა თქვენთვის..

-კრიმინალი ხარ თუ გრძნობ…

-კარგი ელენე რა ისედაც არ იცი რა გადავიიტანე ისე შემრცხვა..

-ვისი შეგრცხვა ისედაც ყველამ იცოდა…..ესე ყველა როგორ გაერთიანდით…. მამაჩემიც აიყოლიეთ და ასე გაბრაზებული რომ არ ვიყო ტაშს დაგიკრავდი….

-ვიცი, რომ ძალიან მაგარი ვარ….უბრალოდ მათე გამომრჩა, სხვა დროს გამოვასწორებ….

-აზრი არ აქვს შენთან ლაპარაკს…

-სულ ამას მეუბნებოდა ფიზიკის მასწავლებელი…

-მე გავდივარ მანქანით თუ ვინმეს რამე გინდათ მითხარით წამოვიღებ…. ნიკამ ქურთუკი მოიცვა….

-ნიკა ესე არ გახვიდე ქუდი….დაიძახა მაიამ….

-ჯანდაბა ამდენი საქმე აქვს და მაინც არ ავიწყდება, დაიჯღანა ნიკა…. თქვენ ხომ არაფერი გინდათ? ელენესთვის არ შეუხედავს ისე იკითხა….

-არაფერი მადლობა ნიკა….ხმადაბლა თქვა ზურამ…. კარგად ჩანდა, როგორ უბიძგებდა ხელს ბარბარეს მაია, რომ გაებედა…..ვერაფრით გადაეწყვითა, ხელებს ერთმანეთში ხლართავდა…

-მიდი ბარბარე უთხარი…დაიჩურჩულა მაიამ….

-აა…მე….აააა ბარბარე ხმადაბლა ბურდღუნობდა რაღაცებს….. ნიკა ფეხზე იცვავდა და შემობრუნდა…..

-რა? ბარბარე არ მესმის რას ამბობ? ნიკა მიუახლოვდა, რადგან ვერაფრით ამოიღო ხმა…

-ერეკლეს ოთახში პულტი გაფუჭდა….თუ მოხვდები ტექნიკის მაღაზიაში….გაუბედავად ლაპარაკობდა ბარბარე და თვითონაც უკვირდა ენა, რომ არ დაება….

-კარგი წამოვიღებ…..

-მადლობა, ბარბარემ უცბათ ხელი გაიშვირა, ნიკამ დახედა, ფული ეჭირა….

-ჯანდაბა ეს ბოლო რაღა იყო..ჩაიბურტყუნა მათემ….რამდენიმე წამს უყურა მენაბდემ…..მერე წარბები აწია და ისე, რომ არ შეუხედავს ჩაილაპარაკა..

-ეგ არ მინდა….

-ძვირი ღირს! არ ჩერდებოდა ბარბარე, მათეს უკვე ნერვები მოეშალა…ყველა დაძაბული უყურებდა, პირველად ცდილობდნენ ამ წლების განმავლობაში ლაპარაკი გამოსვლოდათ…..

-არაუშავს კარტაზე მექნება, ჩაიბურტყუნა აშკარად ნაწყენმა ნიკამ…..

-კარტა რომ არ გაქვს?! ბარბარემ ღიმილით აწია ხელში ნიკას ბარათი….

-ოლღა ხარ რა…გაეცინა მენაბდეს და ბარათი გამოართვა…..კარის ხმის გაგონების შემდეგ იგრძნო ძალა, როგორ გამოეცალა, არ იცოდა ამ სახელის დაძახებაზე ასე თუ დაიბნეოდა, არ იცოდა რას გრძნობდა….ამდენი ხნის განმავლობაში პირველად დაუძახა და იმდენ რამეს იტევდა ეს სახელი…ბარბარეს ხელი პირზე ჰქონდა აფარებული და ცრემლები მოდიოდა…ელენე მივიდა და მოეხვია…..

-აქამდე არასოდეს დაუძახია ეს სახელი….თითქოს აღარც მახოვდა….

-შენ ამ დროს მოსაკლავად გინდოდა ხოლმე და ახლა რა გატირებს გაეღრიჯა მათე….თუ ვერაფრით მოგიშლიდა ნიკა ნერვებს ამას დაგიძახებდა…..გეგაც ბარბარესთან იყო მისული და უღიმოდა….რაღაც მაინც ვერ გაიგო…ვერ მიხვდა ან ნიკამ რა უთხრა, ან ყველა რატომ იყო ესე ნაღვლიანად გახარებული….

-ოლღა ვინაა? გულუბრყვილოდ იკითხა…..ამის ახსნამდე ყველას გაეცინა…

…………………………………………………

-დამანებე მაია თავი…

-თამაზ რანაირად აზროვნებ…

-რა ვქნა? თუ ელენეს არ უნდა ახლა ნიკა არ გადააკვდება რა…..სად გაგონილა ამდენი ხვეწნა მუდარა, თუ არ უნდა არ უნდა, უკვე საკმაოდ დიდია გამოხატოს ის რაც უნდა…..

-მგონი ვერ ფიქრობ, ან ვერ აზროვნებ…

-მაიკო დამანებე თავი, მე ვეღარაფერს მოვიგონებ, ძლივს შემირიგდა ნიკა…. მეც ვფიქრობ, რომ მონპელიეში უნდა წავიდეს, აბა ახლა აქ მიაკვდეს იმას ვისაც არ უყვარს?

-რატომ არ ფიქრობ? საიდან მოგაქვს რომ ელენეს არ უყვარს…

-თვითონ უთხრა!

-რას ამბობ მართლა? აბა რა გეგონა? თამაზ კარგი რა…..წამით მის ადგილას წარმოიდგინე თავი….უბრალოდ წარმოიდგინე, ამდენი წელი მიეჩვია, როგორ არ იცცვლებოდა ნიკა, მიეჩვია რომ ძალიან ცუდად იყო…..ახლა ხომ ფიქრობს, რომ შეიძლება ნიკას ეს ცვლილება არ იყოს ნამდვილი….

-მისი არ ჯერა?

-ეგ რა შუაშია, შეიძლება ნიკასაც უნდა ყველაფერი კარგად იყოს, მაგრამ ვერ შეძლოს, თავისგან დამოუკიდებლად..

-კარგი რა…

-თაზო აქამდეც დარწმუნებული ვარ არ უნდოდა ეს მდგომარეობა, მაგრამ საკუთარ ემოციებს ვერ მართავს….ვერ აიძულებს თავს აკეთოს ის რაც არ უნდა….ელენემ ეს იცის და ეშინია. მის ადგილას რატომ არავინ ცდილობს თავი წარმოიდგინოს? ნუთუ ასე ადვილია ყველაფრის გადატანა, ნუთუ ყველაზე მეტად ელენეს არ გაუჭირდა ის დღე, როცა ცხოვრება დაენგრათ, დანაშაულის შეგრძნება ადვილი ასატანია? ამასთან სრულიად შეცვლილი ქმარი, ცხოვრება, რომელიც ოდნავადაც არ ჰგავს წარმოდგენილს, ყველა ცუდ აზრზე მეტად მძიმე, რომ ვერ წარმოიდგენ, დაზაფრული, დაფეთებული შვილები….ეს ყველაფერი ადვილია? და ფიქრობ, რომ კიდევ შეუძლია მას ენდოს? მის „არ შემეძლო-ს“ ….შენი მეგობარი ხომ ამ ფრაზით არსებობს….

-არ ვიცი რა როგორი ასატანია, მაგრამ არავინ არავის არაფერს უნდა ეხვეწოს..!

-და ხვეწნა რა არის? ბოდიში? მაპატიე, ვწუხვარ?

-უკვე მოუხადა ბოდიში, მისთვის ეს სულ ერთია…

-ბელთაური ფიქრობ, რომ ბოდიში საკმარისია იმ შიშის წინაშე რაზეც ელენე დგას? მაპატიეთი გადალახავს იმ უნდობლობას ნიკას „არ შემიძლიამ“ რომ გამოიწვია….ნუთუ ადამიანს არ უნდა შეეძლოს პატიება დაიმსახუროს? უნდა გარბოდეს…სიამაყეს უნდა შეწიროს სხვისი ბედნიერება? მშვიდი ცხოვრება…გამოეჯიბროს ქალს, რომელსაც ამის უამრავი საფუძველი ჰქონდა, მაგრამ არასოდეს გაუკეთებია….რაღაცებს ვერ აფასებთ და ამ აზროვნებით ყოველწამს ცოდვას ჩადიხართ! დაეთანხმე შენს მეგობარს, შეუწყე ხელი წავიდეს აქედან, კიდევ უფრო სანანებელი გაუხდეს წლები, დაეხმარე უფრო დატანჯოს ელენე, ეჯიბროს…..მას არ შეუძლია პატიების დამსახურება, ამისთვის არაფერს აკეთებს! საერთოდ არაფერს, დააშავა გესმის, ძალიან დააშავა, ყველა ერთხელ ცხოვრობს და ამ ერთი ცხოვრების ათი წელი გაუნადგურა ელენეს…..იმის გააზრება შეგიძლია რომ ბოლომდე დავიწყება და პატიება შეუძლებელია, მაგრამ ნიკა საერთოდ არ ცდილობს! ნუ მაფიქრებინებ, რომ შენს მეგობარს არ შეუძლია ნორმალურად მოიქცეს! ბავშვივით ებუტება! მისგან რას ელის? რა უნდა გააკეთოს ელენემ? როგორ აპატიოს, როცა არ ითხოვს? როგორ დაივიწყოს როცა არ ცდილობს და როგორ უყვარდეს, როცა ნიკას არ უყვარს!

-ეგ ბოლო…

-გაჩერდი! შენი მეგობარი ასე ექცევა მათ ვინც უყვარს? მაშინ ტირანი ყოფილა…..ძალიან დიდი ცოდვაა მის კისერზე, ეს არ დაგავიწყდეს, ცოდვაა ადამიანს ამ ქვეყანაში ასეთ ჯოჯოხეთი მოუწყო! მენაბდე კარებთან იდგა…შესვლა გადაიფიქრა და გარეთ გავიდა…..

-დააარტყი ხელი! წამოხტა ბელთაური..

-გაიგონა?

-სიტყვასიტყვით! გენიოსი ხარ მაია! უკვე გული მწყდება და მშურს ამათი ისეთი მეჯვარეები ყავთ…..

-თავმდაბლობაც არ დაივიწყო ახლა, გაეცინა მაიას..

-შენ გაქებ მაცადე…..

-ელენესთან წავა?

-კი, დღეს მთელი დღე იწრიალებს ალბათ და საღამოს მიწერს….

-ეს ექსპერტის ტონი მოიშორე ძალიან გთხოვ!

-ახლა არ დაიწყო თორემ ხომ იცი ვერ მაჯობებ!

…………………

6 თვე იყო გასული და საკუთარ სხეულს ძლივსღა აიძულებდა სხვა ქვეყანაში ყოფნას, ყველაფერი შეძულდა, აუუტანელი გახდა ჰაერიც, წყალიც, არაფრის ჭამა უნდოდა…ყველაფერი ეზარებოდა და აღარც ყიდულობდა…6 თვის განმავლობაში საგრძნობლად გახდა, ამაზე ბრაზდებოდა, მაგრამ სხვა ქვეყანაში სხვანაირად ვერ ძლებდა…..მეორედ აღარ დაურეკავს ელენესთვის….ის პირველი სისუსტეც ხინჯად დარჩა…..ყოველდღე რწმუნდებოდა, რომ საერთოდ ცუდად იყო და მით უმეტეს სახლისგან შორს….დემეტრე ისე მოენატრა აჟრჟოლებდა…..აეროპორტში უკვე საკუთარ თავს ახსენებდა ყველაფერს, როგორმე ელენესადმი ბრაზი, რომ არ გაქრობოდა იმ წუთებში….სხვანაირად ისე მონატრებოდა საკუთარ სიტყვებსაც ვერ დაიმორჩლებდა…..არ დახვედრია აეროპორტში….იცოდა, მაგრამ მაინც ელოდა…..

-ნიკა რას გავხარ? მათემ მის დანახვაზე ხმა ვერ დაიმორჩილა….

-რა გინდა მათე? უხალისოდ დაუბრუნა კითხვა ნიკამ….

-ესე როგორ გახდი? რა ჯანდაბა აკეთე იქ?

-არაფერი რომ არ მიკეთებია მაგის ბრალია….

-ძალიან გახდი, ხომ კარგად ხარ?

-კი, უბრალოდ იქაურ საჭმელს ვერ ვჭამ ხომ იცი და ვერ შევეგუე რაღაცებს….

-გიხდება ხო იცი…….მათემ კიდევ ერთხელ აათვალიერა მუქ ლურჯ ჯინსა და თეთრ მაისურში გამოწყობილი ნიკა…..აშკარად სხვა ზომების გააცილა და ახლა თვალებს ვერ უჯერებდა……

-რამე დიეტაზე იყავი? ესე როგორ მოახერხე…

-აუ მათე კარგი რა…..დამანებე თავი..

-უჟმური გახდი ძალიან……არ შეიძლება გკითხო? ისეთი გამხდარი ხარ დედას გული გაუსკდება, თითქმის იგივე ხარ…..არადა რას გავდი….

-რას ვგავდი?

-რა გიხდებოდა? მართლა საზიზღრად გასუქებული იყავი…

-ისევ გავსუქდები….

-შენ რა გინდა? ავადმყოფი ხარ! დებილი, არ ხარ ნორმალური….

-მათე ან გაჩუმდი ან მანქანა გააჩერე…. ,

-მაცოფებ, მაგიჟებ და ყველაფრის ხალის მაკარგვინებ….ასე მგონია მოკვდი….ასე მგონია ძმა მომიკვდა და ალბათ ისე ცუდად არ ვიქნებოდი ახლა შენს საფლავთან რომ მოვდიოდე, როგორც ახლა….როცა კვდებიან გლოვობენ! მე კი ცოცხალი როგორ გიგლოვო და აბა ასე შენ მკვდრად ყოფნას, როგორ შევეგუო? ნიკა საერთოდ არ გიყვარვართ?

-არა!

-ცინიკოსო იდიოტო!

-გააჩერე მანქანა!

-შენ ალბათ მიჩვეული ხარ ახლობლების გარეთ დატოვებას! გიადვილდება, მე კი მიუხედავად იმის, რომ მინდა სახე გაგიერთიანო მაინც ვერ დაგტოვებ…აეროპორტის გზაზე არაფერი ჩამოივლის და რომც ჩამოიაროს შენ ვის გაყვები!

-ხო მიჩვეული ვარ ახლობლების მიტოვებას, მიჩვეული ვარ სიმარტოვეს…..არავიზე ფიქრს….ამას ვარ მიჩვეული მათე….მე ასეთი ვარ….მე ხომ ასეთი ვარ……

-არ მითქვამს, რომ ასეთი ხარ…..გამტყდარი ხმა ჰქონდა….უბრალოდ ასეთი ჩანხარ, ასეთი გინდა ჩანდე…..

-მე არც ასეთი ვარ და არც ისეთი…..მე ვარ და როგორი ვარ არ ვიცი….რაც ვარ ის ვჩანვარ და ამ ვითომ საკუთარი თავის იძულებით ნუ ცდილობ რაღაცები მომწმინდო…მე ასეთი ვარ!

-შენ სერიოზულად სამკურნალო ხარ! შენ აცდენები გაქვს აზროვნებაში….ნიკა შენ რა ბოროტი ხარ?

-ბოროტმა გგონია იცის თავისი ბოროტების შესახებ? ყველა მართალია თავისებურად და ყველა ტყუის, საკუთარ თავს წინააღმდეგობას ვერ ვუწევ…ზოგჯერ მგონია, რომ სადღაც მივექანები, გზას ვერ ვხედავ და ერთი სული მაქვს რამეს შევასკდე ეს აუტანელი შეგრძნებები, რომ გაქრეს…..არ მაინტერესებს გზას როგორ გავდივარ უბრალოდ მინდა დასრულდეს….ძალიან მიყვარდა, უიმისოდ ვერ წარმომეგინა სიცოცხლე….ვუფრთხილდებოდი…..როგორც შემეძლო…..

-ვიცი ნიკა….ვიცი ბავშობიდან როგორ გიყვარდა……

-რა ბავშვობიდან?

-სულ ბურთით დარბოდი აწყვეტილი…..

-ელენეზე გეუბნები მათე…. ცოტა ხანი ხმა არ ამოუღიათ..

-მერე ესე რატომ ექცევი? ოდნავ არ გეცოდება? ერთიანად დაატყდა ყველაფერი თავს, შენ შეიცვალე, ძალიან შეიცვალე…..დემეტრეს ფაქტობრივად თვითონ ზრდის მარტო…შენს უხეშობას, სიცივეს იტანს თანაც ისე, რომ ხმას არ იღებს, ერთხელაც არაფერი უთქვამს ნიკა ჩვენთვის გადაკრულადაც კი…..დედას და მამას რცხვენიათ..

-ჩემ გამო?

-ხო, ყველა გაოცებულია რა გჭირს, ეგონათ ერთი წელი და გადაგივლიდა…..მესამე წელი დაიწყო…. შენ უფრო მძიმდები…..ელენე თითქოს არ გემორჩილება, მაგრამ ძალიან ამცირებ…შენ თუ ოდნავ მაინც მასთან გინდა..ოდესმე თუ..იდეაში თუ ფიქრობ, რომ შეიძლება მასთან ისევ ისე იყო…..იცოდე, რომ ქალები ასეთ რამეებს არ პატიობენ….

-არ ვფიქრობ….არ ვუშვებ, რომ შეიძლება ჩემი სული დაწყნარდეს….ამიტომ ნუ ნერვიულობ მაგაზე….არც ელენეს პატიება მჭირდება რამეში…..

-აბა ასე ცუდად რატომ ხარ? ასე მძიმედ რატომ სუნთქავ მასზე რომ ლაპარაკობ?

-ის დრო მენატრება….სახლში მისვლა, ელენეს სახე…..მზერაა….დემეტრეს ანთებული თვალები….

-ეს ყველაფერი ისევ გაქვს…..მიუხედავად შენი ასეთი საქციელისა არ კარგავ გესმის, ისინი ისევ შენთან არიან, შენ გვერდით….

-მე ვეღარ მივდივარ სახლში მათე…..ვიღაც სხვა მიდის….სულ სხვა, მე რომ ვერ ვიტანდი, რომ მეზიზღებოდა ისეთი კაცი მიდის სახლში….რაღაც, რომ შემიჩნდება, ჩემს გონებას, რომ ხელში დაიჭერს, მუჭში მოიმწყვდევს და მხეცს მამსგავსებს….რომ არ მინდა ამას ვხვდები, მაგრამ ვერაფერს ვშველი საკუთარ თავს….ვერ წარმოვიდგენდი ელენე თუ ამდენს გაუძლებდა….ისეთი იყო, პატარა წყენასაც მეგონა ვერ აიტანდა, ისეთი მგრძნობიარე იყო, მცირედიც კი წყინდა, მე კი სულ ვცდილობდი მოვრგებოდი….. გავფრთხილებოდი….ჩემი ერთი სიტყვაც კი მოქმედებდა, როცა ვამშვიდებდი ვგრძნობდი, როგორ ეწმინდებოდა სახე, როგორ დგებოდა გონებაში ყველაფერი თავის ადგილზე…. თუ გავაბრაზებდი ვხედავდი ქარიშხალი იყო მის თვალებში, მერე წყალი დგებოდა და გადმოსვლას იწყებდა…..ტიროდა და შეიძლება ეტირა ძალიან უბრალო რამეზე, მე რომ მომეტყუებინა, რომ დამავიწყდა დილით, რომ ვუთხარი უნივერსტეტში გავუვლიდი ამაზე შეიძლებოდა მთელი დღე ენერვიულა, ეტირა….მე კი უბრალოდ ვატყუებდი….როგორ დამავიწყდებოდა….იჯერებდა…მაშინვე იჯერებდა და წყინდა….როგორ ვცდილობდი რომ დამემშვიდებინა…..რომ დამინახავდა უნივერსტეტთან, რომ მიხვდებოდა მოვატყუე არ იცი, როგორი სახე ჰქონდა…მეგონა მასზე ბედნიერი ადამიანი არ დადიოდა…..ახლა….ახლა ჩვენ შორის არც ასეთი ურთიერთობის სიფაქიზეა და არც ელენეს აქვს სახე დამშვიდებული…..არც არასოდეს ვხედავ, რომ ყველაზე ბედნიერია….მაგრამ ასე მინდა…..ვგრძნობ, რომ ეს მინდა და მეშინია ადამიანის სახეს ვკარგავ…ვერაფერს ვშველი საკუთარ თავს….მათე საჭეს ხელებს ბოლომდე უჭერდა, რომ როგორმე ყელში გაჩხერილი მწველი ბურთი გადაეტანა….

-მე მჯერა შენი..

-სულ ტყუილად მათე…..

-შენ არ იცნობ შენ თავს ისე როგორც მე გიცნობ, მე მთელი ცხოვრებაა გიყურებ, მერე რა რომ შორს ვცხოვრობთ ერთმანეთისგან…მე ხომ შენი ბავშვობაც მახსოვს…ნიკა ალბათ ყველაზე კარგად ამ სამყაროში მე ვიცი როგორი ხარ….პატარა, რომ იყავი..მაშინ, რომ შენს ემოციებს ვერ ფარავდი, მაშინ გიყურებდი და იმაზე მეტი ვიცი შენზე ვიდრე შენ საკუთარ თავზე…..ყველაზე ჯიუტი ადამიანი ხარ დედამიწაზე, სამყაროში….შეგიძლია სიჯიუტეს გადააყოლო ყველაფერი…თუ დედა და მამა რაღაცას არ გაგიკეთებდნენ რაც გინდოდა, ან არ წაგიყვანდნენ სადაც გინდოდა თავს კედელს ურტყავდი და ეს შეიძლება იმათ მოსვლამდე გეკეთებინა…ეს შენ არ გახსოვს, ეს შენ არ იცი….მერე რომ გაიაზრე რაღაცები ეს ჩვევაც მოიშალე, მაგრამ შენ ასეთ ხარ!

-ამაზრზენი ბავშვი ვყოფილვარ….

-ნიკა ყველა ადამიანს თავისი ჩარჩო აქვს, იქ ვმოძრაობთ….ნუ აიღებ შენ თავზე ისეთ რამეს რაც უბრალოდ არ შეგიძლია…..მოკვდები ასე…..გიყურებდი როგორი ფაქიზი იყავი სხვების მიმართ. თუ ვინმე შემოგელახებოდა ნერვიულობისგან ადგილს ვერ პოულობდი…4 წლის იყავი მეზობელთან, რომ იჩხუბე…..იმ ღამეს ძლივს ჩაგაგდო დედამ ლოგინში ეზოში დადიოდი…მეორე დილით იმ ბავშვისკენ გაექანე გუგა ერქვა, მთელი ძალით გარბოდი, მეგონა უნდა მოგეკლა ისეთი მირბოდი…..შემეშინდა…..რამდენიმე წამი თვალი ვერ მოგაშორე, როგორ ჩაეხუტე შეშინებულ გუგას….ებოდიშებოდი…და ეუბნებოდი, რომ არავის ეტყოდი….ეუბნებოდი რომ ერთად უნდა გეთამაშათ….

-ამას რატომ მიყვები……მათე..

-უბრალოდ გეუბნები როგორი ხარ! შენ ვერ გაუძლებ ასე დაჭიმულ სინდისს…..ვერ გაუძლებ სხვისი უბედურების მიზეზად ყოფნას….არის რაღაცები რაც არ შეგვიძლია, რაც ჩვენს ჩარჩოებში არაა….უბრალოდ დაფიქრდი…..საკუთარი თავის ასეთად ატანას შეძლებ? ახლაც ვერ უძლებ, ძალიან მძიმედ ხარ…ნიკა ასე ცხოვრება კლავს!!! მაგრამ, ელენემ რაღაც გაწყენინა!

-მათე რას ამბობ?

-ვიცი რომ ასეა, უბრალოდ არ ვიცი რა…..სხვანაირად გამორიცხულია….შენ სხვანაირად ასე ვერ იქნებოდი….

-საკუთარ ფანტაზიას ზოგჯერ ჭირდება ჩარჩოებში მოქცევა! ძალიან გთხოვ ეს გაითვალისწინე და რაღაც სისულელეებს ნუ იგონებ…..არ გინდა….

სახლში გვიანობამდე არ მივიდა, მთელი დღე ეძებდა საკუთარ თავში ძალას, რომ როგორმე გაბრაზებულიყო….ისევ დაბოღმილიყო, მაგრამ იმდენად მონატრებოდა ბრაზს ვერ პოულობდა……

მისი წასვლის პირველი კვირა ალბათ ყველაზე მშვიდი იყო ბოლო სამი წლის განმავლობაში, ამოისუნთქა…..სიმშვიდე მთლიანად დაეპატრონა ძვლებს გაათბო ამ ყველაფერმა, შორს მყოფმა ნიკამ ამოსუნთქვის საშუალება მისცა….სამსახურშიც უფრო ხალისით მიდიოდა, დემეტრეც უფრო გაბედული იყო და სახლში აღარ დადიოდა მორიდებით სადმე გაბრაზებულ მამას არ გადაწყდომოდა….ისეთს, რომ ვერ გაუგებ რა უხარია და რა წყინს….ზოგჯერ უმიზეზოდ აკოცებდა ლოყაზე ნაზად, ზოგჯერ უმიზეზოდ უბრაზდებოდა….რამდენჯერმე მიზეზი გააერთიანა, დაუკავშირა ერთმანეთს, რომ დააკვირდა სპორტულ არხზე შემთხვევით გადართვისას, როგორ ენთებოდა მამის თვალები, პულტს გამოართმევდა და დემეტრემ იცოდა ტირილს აზრი არ ჰქონდა, არ დაუბრუნებდა……

მეორე კვირამაც მშვიდად ჩაიარა…..მესამე, რომ დაიწყო ყველაფერმა ამოხეთქა, მთელმა ამ ტკივილმა საშინელი დეპრესია ჰქონდა ელენეს, იმის გაცნობიერება, რისი ატანა უწევდა აგიჟებდა, საკუთარი თავი ძულდა…იმ კვირაში რამდენჯერმე ცადა დარეკვა, რომ განქორწინება მოეთხოვა….მაინც გადადო მის ჩამოსვლამდე….იცოდა ნიკა ოდნავ წინააღმდეგობასაც არ გაუწევდა და ეს უფრო აფრთხობდა ამ თემის გაცოცხლებას…..მეოთხე კვირას დარწმუნდა, რომ სწორი იქნებოდა ერთმანეთისგან შორს ყოფილიყვნენ…უკვე გრძნობდა როგორ გახალისდა, უფრო ლაღი იყო, თავდაჯერებული…ასე ცხოვრება უნდოდა მუდმივად……

მეხუთე კვირა საკუთარ თავს ვერ გაუგო…ვერ მიხვდა რა აწუხებდა, რატომ შეიძლება ეტირა შუა გზაში უმიზეზოდ…..ამ გადატანილ წლებს დააბრალა და უფრო გაბრაზდა…..დეპრესიამ ისე მოუჭირა ხელები მეექვსე კვირას, რომ იხრჩობოდა, გრძნობდა, რომ ჰაერი არ ყოფნიდა……მთელი ღამე იწრიალა, სულის სიმშვიდეს ვერც ერთ ადგილზე მიაგნო….ღამე თითქმის ყველაფერი დახეხა სახლში, უკვე გაწმენდილსაც ალაგებდა,, უკვე ვეღარ ხვდებოდა რას აკეთებდა….უბრალოდ არ უნდა ეფიქრა, სული ისე აეწვა და გავარვარებულ გონებას ვერაფერი აქრობდა…..ღამე უკვე ეშინოდა დაბნელების ეშინოდა, იცოოდა ეს აზრები ისევ მოვიდოდნენ, ისევ იქნებოდა ის გაურკვეველი შეგრძნებები, რომ არ იცი რა გინდა…..ბარბარე დარჩა რამდენიმე დღე მასთან…..ბევრ რამეზე ლაპარაკობდნენ მთელი ღამე….ელენე გრძნობდა, რომ ლაპარაკისას მშვიდდებოდა, თითქოს ამ დროს უდაბნოში იყო და წყალს აგნებდა, ან სხეული დამწვარი ჰქონდა და ცივი ჰაერი ეხებოდა……ბევრი არ უფიქრია იმის გასარკვევად, რომ მხოლოდ წარსულზე ფიქრი ამშვიდებდა, ლაპარაკი, წარსულის გახსენება და გრძნობდა, რომ გაგიჟდებოდა…ამ დროს ისეთი შეგრძნება ჰქონდა თითქოს ნიკა მოკვდა, ის ნიკა მოკვდა ყველაფერზე მეტად რომ უყვარდა და რომ ვერსად პოულობდა სული კივილს იწყებდა, განგაშს ტეხდა…მარტო მისი გახსენება შველოდა…..ყველაფერი აღუდგა…ყველა მოგონება და ისე მოენატრა…ისე ძლიერად მოენატრა ეგონა გაგიჟდებოდა…ვერაფრით ახტებოდა თავს, რომ დაერეკა არადა მისი ხმის გაგონება ისე უნდოდა სული ელეოდა….წამით რომ დაფიქრდებოდა ვერ იჯერებდა, რომ ეს ყველაფერი მათ თავს მოხდა, ვერ იჯერებდა მის ასეთ ცვლილებას….სიცივეს, უხეშობას…..

სახლთან გაუჩერა…

-არ გადმოხვალ მათე?

-გვიანია უკვე ნიკა, აბა შენ იცი..

-მადლობა…..

-რის მადლობა, გიხდება სიგამხრდე…..სასხვათაშორისოდ მიაძახა, ნიკამ ბარგი გადმოიღო და სახლისკენ წავიდა…..ელენეს მინაზე მიკრული თვალები არ დაუნახავს…..ფანჯრისკენ არც გაუხედავს……არ დააკაკუნა, იფიქრა დემეტრეს გააღვიძებდა…მხოლოდ მიწერა….

-„ელენე კარი გამიღე თუ ფეხზე ხარ“

ტანში ჟრუანტელმა დაუარა, ძირითადად სახელით არ წერდა თან არც ასეთ ალთერნატივას შეიცავდა ხოლმე ნიკას წერილები…..ძლივს გაიყვანა დრო, რომ ნიკას არ გონებოდა ელოდებოდა…სსამი წუთის შემდეგ გააღო, ისე იყო გაღვიძებულს გავდა, მაგრამ ნიკას დანახვაზე ზედმეტად აშკარა იყო, რომ არც ძინებია და ელოდებოდა…..ვერაფრით დაიჯერა ასეთი შეცვლილი, რომ დაინახა…

-გამარჯობა….

-ნიკა….

-არ შემოვიდე? ელენემ ვერ გაიგონა და არც კარებს შორდებოდა……მერე უცებ გამოერკვა და კარს მოშორდა….მაშინვე საძინებელში შევიდა და საწოლზე მოიკუნტა….უფრო მეტად საკუთარმა იმედებმა მოკუნტა….თითქმის ერთი საათის მერე შევიდა მენაბდე ოთახში…ჯერ წყალი გადაივლო და მერე დემეტრესთან შევიდა…ექვსი თვე არ ენახა და ლამის გაგიჟდა ისეთი გაზრდილი დახვდა, მშვიდად ეძინა, ხელები სასაცილოდ ჰქონდა გაშლილი და გულაღმა იწვა….დიდ ხანს უყურა…..მერე ვერ მოითმინა და ლოყაზე აკოცა ფრთხილად….ოთახში შესვლას გაურბოდა, უნდოდა მძინარე დახვედროდა…..მაგრამ ელენეს ყველაფერი შეიძლებოდა მორეოდა იმ დღეს ძილის გარდა….საკუთარი გულის ბაგაბუგი ესმოდა….პირი უშრებოდა და სუნთქვა უჭირდა…ასეთი, რომ დაინახა თავადაც არ ელოდა თუ ასე განიცდიდა….ახლა ხვდებოდა მასაც მსუქანი ნიკა ერჩივნა უფრო არ გავდა თავის ქმარს…..ასეთი კი ფიზიკურად იგივე იყო რაც ადრე….ასეთი ძალიან უყვარდა და უჭირდა მის გარეშე……ფრთხილად შევიდა ნიკა ოთახში…..საბანი ოდნავ გადაწია და თითქმის საწოლის კიდეზე დაწვა……ერთმანეთის მონაცვლეობითი სუნთქვა ესმოდათ….ცრემლი სწრაფად მოიშორა, შეუმჩნეველი მოძრაობით, რომ ნიკას ხმაური არ გაეგო…..მაგრამ ისეთი სიჩუმე იდგა ლამის ფიქრებიც კი ისმოდა….დაძაბულობა ძალიან მძიმე იყო…..ელოდებოდნენ, მაგრამ არ იცოდნენ რას….თითქოს ძილი უნდა მოსულიყო, მაგრამ სულ უფრო მეტი უჯრედი ხდებოდა მონატრებით დასნეულებული…….ნიკამ იცოდა დროებით იყო მისი სიმშვიდე….მონატრებით გადაფარული და ამიტომ საკუთარ თავს აიძლებდა ისე გაშეშებული ყოფილიყო…..ელენემ კი არ იცოდა ასე ცუდად რატომ იყო, რატომ უნდოდა ასე საშინლად და აუტანლად მოხვეოდა…..ბოლოს იგრძნო, რომ ასე ყოფნას ვერ გაუძებდა მისკენ გადატრიალდა და მაშინვე იგრძნო მისი შეხება, მთელი ძალით ჩაეხუტა…..გრძნობდა, როგორ უსველდებოდა კისერი მისი ცრემლებით……ელენე ხელებს უჭერდა, ცრემლები უკითხავად მოდიოდა…..მენაბდეს თვალები არც გაუხელია, მის ჰაერს სუნთაქვდა და ეგონა აქამდე უჟანგბადოთ იყო….

-მომენატრე….ძლივსგასაგონად დაიჩურჩულა ელენემ…..ნიკას წელზე ხელები ჰქონდა მოხვეული და გრძნობდა, როგორ გაუჭირდებოდა მისთვის გაშვება, მაგრამ მაინც უთხრა…..

-ვერ დაგპირდები……არ ვიცი……ვერ შევიცვლები….უბრალოდ ახლა მხოლოდ მონატრებას ვგრძნობ, მაგრამ ეს რომ წავა შეიძლება თავი ვერ დავიმორჩილო…..ასეც არ მინდა გული გეტკინოს…..არ მინდა, რამე იმედი დაუკავშირო ჩემს ახლანდელ საქციელს…..მიკრულ სხეულზე იგრძნო, როგორ აჩქარდა გულისცემა, შეაკანკალა ამის გაგონებაზე……ფეხზე წამოდგა…..ადგილს ვერ პოულობდა…..ოთახში დადიოდა…

-ნიკა…..

მენაბდე ცდილობდა არაფერი ეთქვა…..საშინლად დაღლილი იყო სახლის მონატრებით…საშინლად აღიზიანებდა საკუთარი თავი ბოლომდე რომ ვერაფერს თმობდა….ანერვიულებული ელენეს დანახვაზე საერთოდ ყველაფერი ავიწყდებოდა….შეგრძნებები ისეთი მკვეთრი იყო თითქოს ეხებოდნენ…..

-რატომ მაწამებ? ხომ იცი როგორ მიჭირს გრძნობების გამოხატვა…..ელენე თავს ვეღარ იკავებდა….

-მე უბრალოდ არ მინდა ესე გატკინო გული….

-შენ უბრალოდ წარმოდგენა არ გაქვს როდის როგორ მტკენ გულს…..ახლა გამაფრთხილე, მითხარი რომ შენ არ ხარ პასუხისმგებელი შენვე, შენვე საქციელზე ნიკა…მე თუ ახლა მიგიღებ ისევ მე ვიქნები დამნაშავე ისევ იმ სახეს, რომ დაიბრუნებ….შენ ხომ გამაფრთხილე, შენ ხომ არ დაგიმალავს….ელენე სიმწრით ეუბნებოდა…

-რა უნდა მექნა?

-უნდა მითხრა, რომ მოგენატრე…..თვალებში თითქოს ცეცხლი ედგა ელენეს…..

-მომენატრე….

-ნიკა….

-ძალიან მომენატრეთ….მხოლოდ ერთი რამ ვიცი, შენ და დემეტრე ყველაფერი ხართ…..უთქვენოდ ვერ გავძლებ….ვერ ვიარსებებ….ძალიან მინდა ამ ყველაფერს თავი დავაღწიო…ძალიან მინდა ასე ცუდი ადამიანი არ ვიყო…..არ მინდა ამ შეგრძნებებით ცხოვრება, მინდა გავთავისუფლდე ამ ბრაზისგან…..მაგრამ არ გამომდის….თქვენი დაკარგვისაც მეშინია….ძალიან ცუდად ვარ…..სულ დაჭიმული იყო მენაბდე ამას, რომ ეუბნებოდა…ელენემ სახეზე ხელები მიადო….უკანკალებდა…..

-ძალიან ცუდი რაღაც გვჭირს…..

-საშინელება იყო, არც სპორტის უნივერსტეტი მაინტერესებდა, საერთოდ არაფერი…..

-დიპლომი სად გაქვს? საბოლოოდ უნდა დავწრმუნდე, რომ არსებობს ეგ უნივერსტეტი……ორივეს გაეცინა….

-გაჩვენებ…..თითს დაგადებინებ ოდნავ….

-ოდნავ?

-სულ ოდნავ….შეგახედებ…..ნიკა მოეხვია, სახე მის თმაში ჩარგო და ღრმად შეისუნთქა…..ელენესაც არ შეეძლო ყოფილიყო ცივი…..ზოგჯერ გრძნობდა, რომ ორი ადამიანი იყო ნიკა….ერთი უყვარდა მეორეს ვერაფერი გაუგო…არ შეეძლო პირველის მზერას გაეძლო, კეთილ თვალებს, ღიმილს და უბრალოდ არ შეეძლო დაევიწყებინა როგორი იყო ნიკა ადრე…ამიტომ სულ უყვარდა…..

რამდენიმე დღე გაგრძელდა ნიკას სიმშვიდე…კვირებიც კი გაძლო…..მერე უმიზეზოდ მოღრუბლული ხასიათი დასჩემდა, საკუთარ თავში იკეტეპოდა და ლაპარაკითაც იშვიათად თუ იტყოდა რამეს…..

უკვე იცოდა ფეხმძიმედ, რომ იყო…..ნიკა კი ნელ-ნელა უბრუნდებოდა წარსულს….ასეთი გაურკვეველი შეგრძნება არასოდეს ჰქონია, არ იცოდა უნდოდა თუ არა შვილი….იმ მომენტში, რომ გეკითხათ დაუფიქრებლად გაიკეთებდა აბორტს…..მერე აბორტის გასაკეთებლად, რომ მივიდა სუნთქვა შეეკრა…..არ იცოდა იქ რა უნდოდა რას აკეთებდა….საკუთარი თავი შვილთან დამოკიდებულებამ შეაძულა….ატირებული გამოვიდა, გულში იმეორებდა, რომ უნდა გაეძლო, მაგრამ წარმოდგენა არ ჰქონდა როგორ……როგორ უნდა ყოლოდა მისგან კიდევ ერთი, როცა ხედავდა დემეტრე როგორ ეჩაგრებოდა და იტანჯებოდა, ზოგჯერ ეგონა შვილი სათანადოთ არ უყვარდა მისი მოშორება, რომ ვერ შეძლო…..სახლში მისულს გაღიზიანებული ნიკა დახვდა, ასეთ დროს არ იყო ხოლმე სახლში…ხასიათი მოეშხამა…..

-სად იყავი?

-რამე მოხდა ნიკა? მენაბდეს სახე არეული ჰქონდა……მაგიდას ხელი დაარტყა….

-გამეცი პასუხი…..

-საავადმყოფოში რაღაც საქმე მქონდა…მშვიდად ჩაილაპარაკა…………….

-იმას რა უნდოდა?

-ვის? ვერ მიხვდა ელენე, მაშინ მარტო იმაზე ფიქრობდა ნიკას მიზეზი არ გაეგო…..

-სანდროს…ელენე რა ვის…ქმარი რომ სულ სხვა რაღაცას საყვედურობდა ამის გამო ამოისუნთქა…..

-არ ვიცი, შემხვდა უბრალოდ ვილაპარაკეთ..

-შეგხვდა? კი არ შეგხვდა დაგხვდა სამსახურთან…აქ განსხვავება არსებობს თუ ვერ ხვდები აგიხსნი….

-რა გინდა ჯობია ეს ამიხსნა….უფრო კარგს იზავ….შენ რა უკან დამყვები? მეტი საქმე არ გაქვს…

-შენ ჩემი ცოლი ხარ! ჯერ კიდევ ჩემი ცოლი ხარ და იცოდე როგორ უნდა მოიქცე….

-ნიკა რა ჯანდაბა დაგეტაკა? შენ არ ამბობდი ეჭვიანობა სისულელეაო, ეს მხოლოდ საკუთარი თავის დამცირებაა და თავდაჯერების ნაკლებობაო? ახლა სად გაქრა შენი თავდაჯერებულობა? რისი გეშინია?

-მე თუ მის გამო რამის უნდა მეშინიდეს, მაშინ სალაპარაკო არ გვქონია…..მტკიცედ გაუმეორა ნიკამ, ელენემ იგრძნო როგორ ატკინა გული, მაგრამ არ მოეშვა…

-მე არაფერი მითქვამს უბრალოდ გკითხე რისი გეშინია? რატომ აღარ ხარ ისე თავდაჯერებული…..საკუთარი თავის მიმართ წარმოდგენები შეიცვალა ნიკა?

-მე ის კაცი არ მომწონს ელენე….შენ გინდა თავი ისე მაღლა აწიე ამას ეჭვიანობა დაარქვი ან მე დამაწევინე ისე, რომ მისი მეშინოდეს შენ გამო…სინამდვილეში არც ერთია და არც მეორე…შეიძლება პირველზე გული დაგწყდა, მაგრამ ეჭვიანობა მართლა სისულელეა ამ სიტოაციაში….შენზე უფრო მაღალი წარმოდგენის ვარ, რატომღაც შენგან უფრო მეტს მოველი, ვიდრე იმ უაზროსთან რაიმე გრძნობის გაჩენას….

-მე შენ მიყვარხარ! ნუთუ ამის მერე შეიძლება ჩემგან ბევრს მოელოდე?…..მენაბდემ ცადა მზერა არ გაყინვოდა, მაგრამ ვერაფრით მოაშორა თვალი…..ერთდროულად უთხრა, რომ უყვარს, მაგრამ ისიც აგრძნობინა, რომ საკუთარი თავის არ ესმოდა ამის გამო, არ აფასებდა…..

-ბევრად უარესი გგონივარ იმაზე…არადა…..საშუალო სულის ადამიანები ელენე….საშუალო სულის….

-რატომ ადარებ იმას თავს? საკუთარ თავს შეადერე ახლანდელი შენი თავი და მიხვდები რატოც გითხარი…აქ თუ ვინმე არაფერ შუაშია ეს სანდროა და შენ ეს იცი…ისე კარგად იცი, რომ არც ეჭვიანობ, უბრალოდ საბაბს ეძებ კიდევ იჩხუბო….

-იმის გამო, რომ ამ ყველაფერს იტან საკუთარი თავი გძულს არა? მე არ გაძალებ ელენე, რამდენჯერ უნდა გაგიმეორო…..

-ადრე სულ ის განცდა მქონდა….სულ ვფიქრობდი რომ შენთან ლაპარაკი არ იყო საჭირო ყველაფერი ისედაც გესმოდა….არაფერი გრჩებოდა შეუმჩნეველი ჩემი უსიტყოდ გესმოდა….ახლაც ვფიქრობ, რომ შენთან ლაპარაკი არაა საჭირო…..! უბრალოდ არ გინდა, რომ გესმოდეს….შეიძლება რაღაც დაგიმარცვლო, მაგრამ მაინც შენს ბნელ ფსიქიკაში ხლართავ და ისე აბრუნებ ამ ყველაფერს როგორც უფრო მტკივნეული იქნება ჩემთვის და შენი თავისთვისაც…..მაზოხისტიც ხარ და სადისტიც ერთდროულად, ვერასოდეს ვიფიქრებდი სინამდვილეში ასეთი თუ იყავი….შენ მხოლოდ გარემოს მიმართ ხარ ადეკვატური, ალბათ სხვა გარემოში, სხვა მოცემულობაში უფრო მეტად სასტიკიც შეიძლება იყო….

-გაჩუმდი….

-ზოგჯერ მეცოდები ძალა, რომ არ გაქვს საკუთარ თავს აჯობო….ლაჩარივით იქცევი….ყველაფერი დაივიწყე, ყველას ჩამოშორდი…საკუთარ ცხოვრებას ერთხელ რომ გვეძლევა ისე იყენებ, რომ მტერიც კი ვერ დაგიგეგმავდა ასე….. შენ რომ გიყურებდი მეგონა შეუძლებელი არაფერი იყო შენთვის ახლა კი პირიქით ვარ….უუნაროს გხედავ ნიკა…სრულიად უუნაროს საკუთარ თავს ოდნავი ბედნიერება რომ გამოძალო….

-მე რომ საკუთარ თავს ვაჯობო შენ დანახვაზე არაფერი უნდა ვიგრძნო…..ჩემთვის იმ მნიშვნელობას დაკარგავ რაც ახლა გაქვს….მე რომ საკუთარ თავს ვაჯობო ცხოვრებაში შენი დანახვა არ მომინდება…..იმდენად გულგრილი უნდა ვიყო არ მაინტერესებდეს როგორ ხარ…..შენ ჩემთან ერთად გადიხარ ამ გზას და მე ამას არ გაიძულებ….შენც გინდა რაღაც, რომელზე ფიქრსაც ორივე გავურბივართ, დაულაპარაკებლად გწამს რაღაცის საერთო „ჩვენ“ რომ აქვს….შენ არ უნდა გინდოდეს საკუთარ თავს ვაჯობო! და თუ ამას ოდესმე მეტყვი გულწრფელად მაშინ მიხვდები, რომ აღარ გიყვარვარ…..შენი თვითშეფასება აუცილებლად აიწევს, საკუთარ თავსაც უფრო მეტ პატივს მიაგებ და შენი სიამაყეც თავის ნიშნულს დაუბრუნდება….ამ ყველაფრის შემდეგ…. მაგრამ მაშინ ყველაზე მეტად იგრძნობ სიცივეს….. ისეთ სიცივეს შენ, რომ ვერ უძლებ ….. მე ეს უნდა გადავიტანო…..სხვანაირად ვერ ვიცოცხლებ….არჩევანი გაქვს…..შეიძლება მრავალფეროვანი არა, მაგრამ რადიკალურად განხსვავებული…..მე მჭირდება, რომ ისევ გენდო…..დავიჯერო, რომ არ იარსებებს წამი, როცა ყველაფერს დაივიწყებ! საკუთარ შვილს თამამად განდობ!

ელენეს მისი საავადმყოფოში მისვლის მიზეზმა მთელი სხეული ჩამოკაწრა……

-ასეთი ჟანგი შენს ფსიქიკას როგორ ადევს? ჩემს შვილზე მეუბნები რომ ვერ მანდობ? მაშინ, როცა ყველაზე სასტიკად შენ ექცევი?

-მე მათ არ ვკლავ! ელენემ მთელი ძალით დააპირა გარტყმა, როცა მენაბდემ დაუჭირა…..

-ასეთი სასტიკი როგორ ხარ? ხომ იცი გაბრიელზე როგორ განვიცდი, ნუთუ უბრალოდ არ შეგიძლია ასე მტკივნეულად არ გამახსენო…..

-მე გაბრიელზე არ გეუბნები! საკუთარ თავს მეტი მოთხოვე! ელენეს თვალები აემღვრა….მძმედ დაიწყო….

-არ მინდა შენგან შვილი….. ვერაფერს დავპირდები…..როგორ გავაჩინო, როცა ვერ გენდობი…..როცა ვუყურებ დემეტრეს როგორ ექცევი….. ასე როგორ დავტანჯო ნიკა? ძალიან მინდა იმის გამბედაობა მქონდეს არ გავაჩინო, ძალიან მინდა ასე არ მეშინოდეს საკუთარი თავის….. შენ გინდა? ახლა როგორც ვცხოვრობთ გინდა კიდევ ერთი იყოს ამ საშინელი ცხოვრებით დაავადებული? ნიკა გინდა? მითხარი? შვილის გაჩენა ხომ არაა მთავარი, იმას ხომ სჭირდება ცხოვრება სადაც სული არ დაუბინძურდება….ჩვენ ეს არ შეგვიძლია, ჩვენ მხოლოდ ვაბინძურებთ…..

-მე მინდა შვილი! ამოიხრიალა ნიკამ….

-არ გეცოდება? სულ ოდნავ მაინც….ხომ იცი, როგორ გვეყვარება….ეს ყველაფერი უფრო მტკივნეული იქნება…..

-მე ასეთი ვარ? ბუნდოვნად სასოწარკვეთილი იყო ქმრის ხმა…

-როგორი?

-ისეთი სადაც ბავშვის მოშორება უფრო სწორია ვიდრე გაჩენა……ელენე უყურებდა როგორ აუკანკალდა ხელები მენაბდეს…..როგორ აერია თვალები…..სუნთქვა უჭირდა……საკუთარი ფიქრები გუდავდა, ცოტაც და დაახრჩობდა….სახლიდან სწრაფად გავიდა…..არ იცოდა სად მიდიოდა, მაგრამ გრძნობდა სახე სულ სველი ჰქონდა…..გაუჩერებლად მოდიოდა წყალი თვალებიდან, გაუჩერებლად ფიქრობდა და ელენეს სიტყვებით დანახული საკუთარი თავი აშინებდა…გრძნობდა, რომ ასე ვერ გაძლებდა გაგიჟდებოდა….წარმოუდგენელი იყო მისთვის ცოლის ეს სიტყვები, მაგრამ დაიმსახურა და ეს უფრო აგიჟებდა, ვერასოდეს იფიქრებდა, რომ საკუთარი თავი აბორტის მიზეზი შეიძლება გამხდარიყო…..ელენემ კი აუხსნა…..აუხსნა და შეწინააღმდეგება ვერ გაბედა, ვერაფერი დაუპირისპირა, ვერ გაამათლა საკუთარი თავი და იმ მომენტში ჩამოინგრა….

იმ სამი თვის განმავლობაში ალბათ ყველაზე ნაკლები სიტყვა თქვა, თითქმის არაფერს ჭამდა….ჰაერიც თავისით წვდებოდა ფილტვებს…. არაფერი უკითხავს ელენესთვის……აღარ ულაპარაკიათ….ნიკა გვიან მოდიოდა და როცა მოდიოდა უხმოდ შედიოდა კაბინეტში…იქ ეძინა…..იმ სამი თვის მანძილზე საკუთარ სქციელზე ფიქრმა განდეგილად აქცია….. საკუთარი თავი იყო ისეთი როგორებიც ძულდა…ვერაფერს ცვლიდა და ამიტომ ჩუმად იყო…. მესამე თვეს უკვე მუცელი დაეტყო….მორიდებულად აპარებდა ხოლმე თვალს ნიკა….აქამდე არაფერი ეტყობოდა და ვერ გაერკვია ელენეს გადაწყვეტილება…ამაზე ნერვიულობამ ლამის გააგიჟა…..როცა დარწმუნდა იმაში, რაშიც მანამდეც იყო დარწმუნებული, მაგრამ დაავიწყდა და შიშმა ძვლებიც კი დაუღრნა…ეგონა იფრენდა….ელენეს ჯინსის ღია შარვალი და თეთრი ტილოს პერანგი ეცვა….არ იკვეთებოდა, მაგრამ აშკარა იყო ფეხმძიმობისგან ჰქონდა წამოზრდილი მუცელი……აბაზანიდან გამოსული ნიკა ოთახში შევიდა, ტანსაცმელი აიღო…..ელენე ემზადებოდა სამსახურში წასასვლელად, სარკესთან იჯდა და თმას ისწორებდა…… ნიკა მიუახლოვდა, ელენე მოუსვენრად აწრიალდა, მალევე წამოდგა ფეხზე…..მენაბდემ ფრთხილად მოკიდა მხრებზე ხელი და გააჩერა….ხელი წელზე მოხვია და ჩაიხუტა….. ელენე არ განძრეულა..ნიკამ თავიდან ვერც კი შენიშნა მისი სიცივე..მერე მორიდებულად მოაშორა მკლავები და მუცელზე ხელი დაადო…..ელენეს უნდოდა იმ ოთახიდან გასვლა, უნდა ეთქვა რომ აგვიანდებოდა……

-არც ერთი ბანანი არ მომიტანია…..არც ზეთისხილი…..დემეტრეზე ფეხმძიმობის დროს განსაკუთრებულად უყვარდა ეს ელენეს, ნიკაც ისეთი სერიოზული სახით ეძებდა შუა ღამისას იმას რაც ელენეს უნდოდა ვინმე იფიქრებდა დაჭრილისთვის მიჰქონდა…..

-არ მინდებოდა…..

-მაგას არ აქვს აზრი….მაგას არ აქვს აზრი..ჩაილაპარაკა და ოთახიდან გავიდა….

„მინდა იცოდეს, როგორ ვამაყობ მისით….

ყველა დაბრკოლების შემდეგ მაოცებს….

ისეთია რომ ვერ აღწერ…

ისეთია, სულ რომ გინდა უყურო….

წარმოუდგენლად ძლიერია და, რომ გგონია დანებდება….

მე არ ვიცი ძალას საიდან პოულობს….

მაგრამ იმდენი აქვს სულ, რომ მაოცებს….

ზუსტად ისეთი ხარ წარმოდგენაც, რომ რთულია….

მაგრამ მე ზუსტად ასეთი წარმომედგინე…მაშინ ჭიქით ხელში, რომ დაგინახე,

მე რომ „მაქებდი“….

მეამბოხე, ძლიერი, გულწრფელი….შენ ყველასთან მართალი რჩები“

უნდოდა ეს გაეგზავნა…..მერე წაშალა და ხელებს დაეყრდნო უღონოდ….

………………..

„ელენე დღეს თუ გეცლება შეგხვდები, სადაც შენ გირჩევნია, ოღონდ წყნეთი არა!“ ელენემ რომ დახედა მცირე მიწისძვრა იგრძნო, მერე სახე მოეღრუბლა და სწრაფად აკრიფა…..

„თამაზ თუ შენ ხარ, იცოდე დავიღალე უკვე!“ ნიკას გაეცინა…..

„იმათ სხვა გეგმა აქვთ, ახალი სტრატეგია, ჩემზე „ჭორაობით“ არიან დაკავებულები, მე რომ გავიგონო“

„ძნელია დავიჯერო, რომ თამაზ შენ არ ხარ“

„დაგირეკო?“

„არაა საჭირო ნიკა, დღეს არ ვიცი მოვახერხებ თუ არა..“

„იცოდე მეჯვერეები არ ჩაერთონ ამ ამბავში თორემ მგონი არავინ გვაკითხებს რას მოვახერხებთ და რას არა, გაზის გადაჭრა უფრო საშიში იქნება მემგონი, თამაზს ასეც ნუ გაიმეტებ…. უსაფრთხო რაღაცებისკენ გული არ მიუწევს“

„კარგი, სახლთან შევხვდეთ“

„გთხოვ რა მაგ სახლთან არ გვინდა.“

„მაშინ არ შემიძლია“ ნიკამ იცოდა სპეციალურად რომ უნდოდა ელენეს სახლთან შეხვედრა….ასე უფრო ძნელი იყო იმ ყველაფრისგან თავის დაღწევა….

„კარგი 6 ზე შეძლებ?“

„ალბათ“

ერთი საათი ელოდა, სახლში არ შესულა…..მანქანაშიც არ ჩამჯდარა და მარტო იცოდა, რომ ციოდა, გრძნობით ვერ გრძნობდა….ელენემ მისი მანქანის გვერდით გააჩერა და გადმოვიდა……

-ბოდიში დამაგვიანდა….ნიკამ თავით ანიშნა, რომ გაიგო….ჯიბეებში ხელები ჰქონდა ჩაწყობილი და მანქანაზე იჯდა….

-რამე სასწრაფო იყო? ნიკამ თავი დაუქნია…..

-რა მოხდა? ნიკა გისმენ, მეჩქარება….

-მე გისმენ…..

-მე სალაპარაკო არ მაქვს, შენ თუ ასე აპირებ ჯობია….

-ელენე, გისმენ…ყველაფერი მითხარი….ყველა წყენაზე, ყველა ტკივილზე…მელაპარაკე….

-არ მინდა ნიკა, ამისთვის თუ…..

-ელენე, მინდა რომ მოგისმინო….თუნდაც ამას მთელი ცხოვრება დაჭირდეს….მინდა ყველაფერი მითხრა არაფერი დაიტოვო….ძალიან გთხოვ….

-მიჭირს ლაპარაკი…..არ ვარ მიჩეული ასე…..

-არაუშავს თუ აგეტირება, ან გაგიწყდება…არაუშავს ელენე უბრალოდ ვილაპარაკოთ….ელენე მის გვერდით ჩამოჯდა..

-ერთი რამ ვიცი…რამდენი წელიც არ უნდა ვიცოცხლო, რაც არ უნდა გადავიტანო არც სიხარული და არც ტკივილი გადაფარავს იმ ემოციიის სიმძაფრეს….გახსენებისაც კი დღესაც ცხადად ვგრძნობ…..არ ვიცი წამი იყო, თუ მთელი ცხოვრება…..უბრალოდ ისე ღრმად, ისე მძაფრად მომერია, თითქოს მკლავებში ხელი მომკიდა და შემანჯღრია, თითქოს წყალში ვიყავი და ჰაერს ვერ ვპოულობდი, ტანზე ცეცხლი მეკიდა, მეგონა უზარმაზარი შენობიდან ჩამოვვარდი….ყველაფერი გამეყინა…ვიგრძენი გონებამ როგორ მიმატოვა…..მიმატოვა და ფიქრის უნარი წამართვა, თორემ იმ წამს გავგიჟდებოდი მთელი სიცხადით, რომ წარმომედგინა….ამ ყველაფერს ერთად ვგრძნობდი, მციოდა და თან ცეცხლი მეკიდა….იატაკზე, რომ დაგინახე, შენი ფეხი, რომ დავინახე…..საკუთარი თავის საკუთარ თავში ატანა აღარ შემეძლო…გასვლა მინდოდა, დატოვება…..ეს ისეთი ცვლილება იყო ბედნიერებიდან ჯოჯოხეთში, რომ ეშმაკებიც კი მიბრალებდნენ.. მაგრამ შენ არა! მე მთელი ცხოვრება მეყოფოდა უბედურებისთვის ის წამიც კი….შენ გარეშეც, შენი შურისძიების გარეშეც ვერასოდეს ვიქნებოდი ბედნიერი….ვიცოდი შენთვის რა გავაკეთე, ვიცოდი, რომ ასეთ რამეს უბრალოდ ვერ პატიობენ, შეიძლება უნდათ, შეიძლება ერთად ცხოვრობენ კიდეც, მაგრამ ამას ვერ დაივიწყებ….. ვიცოდი რას ნიშნავსს აუხდენელი ოცებებით ცხოვრება…ვიცი როგორ ჭამს ეს შეგრძნება….შენთვის ეს ყველაფერი ვიცოდი რაც იყო. არც კი ვიცი, როგორ უნდა გამეძლო შენი უბედურების მიზეზად ყოფნას….მე შენი მზიანი თვალები მახარებდა მხოლოდ, შენი გადაწმენდილი სახე, სიმშვიდე….მარტო შენთან კი არა ძალიან ბევრ ადამიანთან ვიგრძენი თავი დამნაშავედ ერთიანად….შენი მშობლების, ახლობლების, ქვეყნის ნიკა….ვიცოდი რამდენ გულშემატკივარს ვატკინე გული…..მაგრამ ჩემთვის მნიშვნელოვანი მაინც მარტო ის იყო, რომ შენ დაიტანჯებოდი…..ეს ყველაზე მძიმე იყო ამ წლების განმავლობაში….ისიც კი არ ვიცი, როგორ უნდა გამეძლო მე რომ დამაშავე არ ვყოფილიყავი, მაშინაც არ ვიცი შენს ასეთ უიმედობას, იმედგაცრუებას თუ ავიტანდი, მაგრამ რატომღაც უფრო მეტად მომიწია ამის ატანა…საკუთარ თავთანაც დამნაშავე, შენთანაც….ყველასთან….ჩემი სინდისი იმ კედლებს ასკდებოდა, რომლებსაც ვერ გადადიოდა…შენ კი ამ სინდის აქეზებდი….ოდნავ მაინც თუ ჩავამშვიდებდი, შენ მაინც გამოგყავდა, აყეფებდი და მერე ისე მიჭირდა…..

-ელენე, ცოტა ხანი…ნიკამ გააჩერა…დაინახა, როგორ დაეცა მანქანას ნიკას ცრემლი….თავჩაღუნული იჯდა მენაბდე…მერე ანიშნა, რომ გაეგრძელებინა….

-მაშინ ისიც ვიგრძენი, რომ რაღაც მომწყდა…..ვიცოდი, გამორიცხული იყო ასეთი ნერვიულობისთვის გაეძელო….რამდენიმე დღე საკუთარ თავს ვაიძულებდი დაეჯერა, რომ ინძრეობდა, უბრალოდ მე ვერ ვგრძნობდი….. ზოგჯერ გვგონია, რომ ზღვარი ყველგანაა უბედურებაშიც და არ მეჯერა თუ შეიძლებოდა გაბრიელიც დამეკარგა….დანარჩენი იცი….

-მითხარი….გთხოვ….

-არ მეგონა თუ ქმრისგან ასეთ მოქცევას ავიტანდი, სიუხეშეს, გაუგებრობას, დაუფასებლობას, მიყვიროდი როცა გინდოდა…მაიძულებდი როცა გინდოდა….მემუქრებოდი და მაწამებდი…. არასოდეს მოსულხარ ისეთი მთვრალი, როგორიც ჩანდი….შენ ბრაზისგან უფრო იყავი მთვრალი…..არასოდეს მაიძულებდი შენთან ყოფნას, უბრალოდ გინდოდა დანებებული გენახე, გაგენადგურებინა თუ რამ წინააღმდეგოის უნარი მქონდა, გინდოდა ისეთად გექციე, რომ ვერ იტან და მერე წასვლა გაგიოლებოდა.. ცუდი იცი რა არის? მჯერა, რომ მარტო იმიტომ არ მიიყვანდი შენს ძალადობას ბოლომდე, რომ სინდისის გეშინოდა…..მე კი არ მინდობდი საკუთარ თავს….აქამდე არასოდეს გიკითხავს ჩემთვის ეს ყველაფერი, გამიკვირდა ახლა რომ…..

-გახსოვს შენ რომ მეუბნებოდი გრძნობებზე…..

-როდის?

-სანამ ცოლად გამომყვებოდი, შენ ისე დაჟინებით, ისე მტკიცედ და გულწრფელად ლაპარაკობდი….მაშინ პატარა იყავი, მაგრამ მე მერე მთელი ღამე ვფიქრობდი შენს ნათქვამზე….გრძნობების გაქრობის არ გეჯერა, შეიძლება მიიძინონ, ჩაიფერფლონ, მაგრამ გამოიღვიძებენ….არ ქრებიან….

-რატომ გაგახსენდა ახლა ნიკა?

-სულ მახსოვდა….წარსულზე ლაპარაკი ძნელია, რადგან ვერაფერს შევცვლით….ჩემთვის ძალიან ძნელია ვიყო ასეთი.. უფსკრულია ჩემს შეხედულებებსა და ქცევებს შორის…ასეთ დროს ამბობენ, რომ ადამიანები ხშირად გიჟდებიან….

-მაშინ ძალიან პატარა ვიყავი და რაღაცები არ მესმოდა….

-ზოგჯერ გაუგებრობებს, სიმარტოვეს, ბოროტებას, უსამართლობას ერთი მცდარი შეხედულება განაპირობებს, ყველას, რომ თანდაყოლილად გვაქვს…რატომღაც გვგონია, რომ ყოველ ერთ სიტოაციას ერთი მართალი და ერთი მტყუანი ჰყავს…ადამიანებს არ გვესმის, რომ ყველა თავისებურად მართალია…შეიძლება უზნეო იყო, უღირსებო, სასტიკიც…მაგრამ მართალი შენს შეგრძნებებთან….ზოგჯერ არ ესმით ადამიანებს რადგან მსგავსების გარდა უამრავი უფრო მნიშვნელოვანი განსხვავება გვაქვს….ალბათ არავის ამ ქვეყანაზე არ უნდა აპატიონ როგორც მე….მაგრამ არ მინდა პატიება სხვამ მიიღოს და არა მე….მე ასეთი ვარ….ძალიან ბნელი….და ისე მიყვარხარ, ისე გენდობი და იმდენად საჭირო ხარ ჩემთვის შემიძლია სიცოცხლის ბოლომდე პატიება გთხოვო….

-პატიება იმის გამო რაშიც საკუთარ თავს ამართლებ?

-პატიება იმის გამო, რომ საშუალება მოგეცი შეგეძულებინე, არ შევასრულე პირობა და არ ვიყავი ჩვენს ოჯახში უფრო ძლიერი…ვერ დაგიცავი, ვერ გიერთგულე….პატიება იმის გამო, რომ ასეთი სიყვარულიც შემიძლია….შენთან თავს არ ვამართლებ…მე საკუთარ თავთან ვარ მართალი და ეს სიმართლე მძულს….მძულს ყველაფერი რამაც ასე დაგტანჯა…..არ მინდა, რომ არ გიყვარდე…..არ მინდა ამ ეჭვებმა ჭკუიდან გადამიყვანოს…..არ ვარ დარწმუნებული, რომ გიყვარვარ და უკანასკნელი ეგოისტივით მინდა ვიყვირო….პირველად არ ვარ დარწმუნებული…..და ეს მთლიანად მანგრევს….

-არ ხარ დარწმუნებული? ელენეს ხმა გაებზარა, ძლივს დაიმორჩლე თავი და ამის გამო დაამატა..-აქამდე იყავი?

-თავს არ დაგანებებ! სულ შენს გვერდით ვიქნები…..არც შენს უხეშობაზე გავიბუტები, არც ვიჯიუტებ….ვერ მაწყენინებ!

-რა შეიცვალა იმ დღიდან ქურთუკის გადაგდება, რომ მთხოვე…

-იმედია არ გადააგდე….გაიღიმა მენაბდემ……… ელენე მაპატიე….

-ნიკა არ ვიცი, ვერაფერს გიპასუხებ….შეიძლება ძალიან გაურკვეველია ჩემი ასეთი საქციელი, ცოტა ხნის წინ ყველაფერზე თანახმა ვიყავი, მაგრამ მაშინ მეგონა, რომ შეიძლებოდა მომკვდარიყავი…..ამ დროს რაღაცები არ გაინტერესებს….ამ დროს ვიცოდი რის გამოც შეიცვალე და ეს მიზეზი მესმოდა…ახლა არ ვიცი, ახლა მეშინია….

-ელენე გეფიცები, რომ აღარასოდეს ვიქნები ისეთი….

-ნიკა შენ შეიძლება ესე გინდა და გჯერა, მაგრამ რა გავაკეთო რომ ვერ შეძლო….ვერ გენდობი…..

-კარგი ელენე, შეგიძლია რამდენ ხანსაც გინდა დამაკვირდე….მე არ მოგშორდები…..მესმის, რომ ჩემი ნდობა რთულია…..რამდენიმე წუთი ჩუმად იყვნენ

– ძალიან გაგყინე…..მანქანაში მაინც ჩავჯდეთ…

-არა ნიკა, არ მინდა, მე სახლში შევალ, დიდი ხანია აქ არ ვყოფილვარ……

სანამ ელენე არ შევიდა მანქანიდან არ ჩამოვიდა…..უკან სავარძელზე ელენეს მანქანაში თავის ქურთუკს მოკრა თვალი, გაეღიმა….მანქანაში იჯდა და რამდენიმე წუთი ფიქრობდა რას გააკეთებდა 23 წლის ნიკა მენაბდე…ვერაფრით გაიგო…უბრალოდ იცოდა, რომ ის არ წავიდოდა…. არც კარზე დააკაკუნებდა….მისი ოთახისკენ წავიდა…..უნდოდა ამ ყველაფრისთვის გაეძლო…..ელენე საწოლთან იჯდა, მოკუნტული…..სურათი ეჭირა და ტიროდა….. ნიკას დანახვაზე სახე გაუმკაცრდა, ცრემლები მოიწმინდა და სწრაფად წამოდგა…..მენაბდე მიუახლოვდა სურათისკენ ხელი გაიშვირა…ელენე არ აძლევდა…..მენაბდე მიუახლოვდა და გამოართვა…. ნიკას ტრამვამდე ერთი დღით ადრე გადაღებული ფოტო იყო…დემეტრესთან ერთად იყვნენ…..

-რატომ შემოდიხარ გაუფრთხილებლად……

-შენ გარეშე ვერ ვიცოცხლებ, ნიკა თითქმის ჩურჩულით ეუბნებოდა……….ელენეს უკვე თავის შეკავება უჭირდა, ტირილი აუვარდა….

-წადი, გეხვეწები წადი…..არ მინდა..ასე მომკლავ…..

-ელენე ყველაფერი კარგად იქნება…

-ნიკა გეფიცები….ახლა გავუძლებ შენს წასვლას, მაგრამ იცოდე თუ…..ნიკა თუ ისევ ისე მომექცევი…..გული გამისკდება, მართლა გამისკდება ნიკა, ვგრძნობ, ვიცი….ასე მომკლავ ….გთხოვ თუ არ ხარ დარწმუნებული ასე ნუ გამიმეტებ ძალიან დავიღალე, ძალა საერთოდ არ მაქვს……

-ყოველდღე მარტო იმიტომ ვიცოცხლებ შენ, რომ ბედნიერი იყო…..გეფიცები ყველაფერს…..გპირდები ელენე…..მე შენით ვცოცხლობ…მაპატიე, მაპატიე ძალიან გთხოვ….ნიკას ხმა გაებზარა, ცრემლები მოდიოდა……ელენე მიეხუტა, ტირილისგან გული ამომჯდარი ჰქონდა….

-ყველაზე დებილი ვარ….შენ, როგორ გაგებუტე…..შენ როგორ გამოგეჯიბრე ელენე…..გეფიცები ყველაფერი კარგად იქნება..იმაზე კარგად ვიდრე ახლა შენ წამოგიდგენია….ყველაფერზე მნიშვნელოვანი ხარ, როცა მეგონა გკარგავდი, მაშინ ყველაფერმა აზრი დაკარგა…..ყველაზე მეტად გამიმართლა იმ დღეს შენ, რომ არაფერი მოგივიდა….ვგრძნობ, რომ ყველაფრის გარეშე შემიძლია ცხოვრება, ფეხბურთის გარეშეც, უშენოდ ვერაფერს შევძლებ….

-ძალიან მეშინია….

-დამიჯერე ელენე, გპირდები ჩვენ დემეტრესთან და ანასტასიასთან ერთად ძალიან ბედნიერები ვიქნებით…..ვერ მოგთხოვ მაპატიო…უბრალოდ მინდა იცოდე, რომ ვნანობ……ვიცი ძნელია, მაგრამ ყველაფერი კარგად იქნება, ჩვენ ცოცხლები ვართ და სანამ ცოხლები ვიქნებით ერთმანეთს ყოველთვის ვიპოვით….ხომ გჯერა რასაც ახლა გეუბნები? ელენე შემომხედე, ხომ გჯერა….

წყლით ავსებული თვალებით შეხედა..

-კი ნიკა….

-არასოდეს მითხრა, რომ არ გიყვარვარ, ხუმრობითაც კი…..საერთოდ არასოდეს გაივლო ეგ აზრი…..

-ძალიან მენატრები ისეთი მენატრები ….ზოგჯერ მგონია ამ დროში დავრჩი, შენთან ერთად..ელენე სურათს დაცქეროდა..

-უფრო ბედნიერები ვიქნებით…. მე თავისუფალი ვარ ელენე..ამ შეგრძნებებისგან თავისუფალი და ახლა ყველაფრის გაკეთება შემიძლია შენ, რომ მშვიდად იყო, როგორმე ჩვენ შვილებს ნორმალური ვახსოვდე….ეს ყველაზე მეტად გამიჭირდება….ახლა კარგი ურთიერთობა მხოლოდ მოჩვენებითია, მინდა რომ ღრმა იყოს ეს ყველაფერი, მინდა, რომ როგორმე მათთვის წავშალო ჩემი საქციელი….

-ძალიან უყვარხარ ნიკა….დემეტრეზე არც ვამბობ, იმას ახსოვხარ…იმისთვის გასაგებიცაა ყველაფერი, ესმის შენი ფეხბურთის დამოკიდებულება, მაგრამ იცი ტასუნას როგორ გააზრებით უყვარხარ….

-გითხრა?

-ხო, ვკითხე….

-რა გითხრა?

-ის, რომ მისი მამიკო ხარ და უყვარხარ! ნიკას სახე წაეშალა, ამის ეშინოდა სულ, მარტო იმიტომ ყვარებოდა მამა, რომ იყო……..სულ ხვდეები რა უნდა, არ იღლები მისი ტარებით, ყოველთვის ნაზად კოცნი, არ ჩქმეტ…სულ კარგი სუნი გაქვს და მოწესრიგებულად გაცვია, არ იგინები, სიგარეტს არ ეწევი….

-ეს ყველაფერი ანასტასიამ გითხრა?

-ხო კიდევ ბევრი რამ თქვა…..

-ვიცოდი სიგარეტის სიძულვილი სადმე წამადგებოდა..გაეცინა მენაბდეს….მადლობა, რომ მითხარი….ძალიან მეშინია, ტასოსთან განსაკუთრებით….ელენემ კისერზე ხელები ჩამოადო…

-ახლა რასაც გეტყვი კარგად დაიმახსოვრე….თუ ამ წლებმა ერთმანეთს არ დაგვაშორა, ბავშვებსაც ვგულისმობ, მარტო იმიტომ, რომ შენ უბრალოდ ცდილობდი…. ეს ყველაფერი კი ზედმეტად აშკარა იყო, შეიძლება აუტანელი, მაგრამ აშკარა, რომ საკუთარ თავსაც აიძულებდი ასე მოქცევას…. ზოგჯერ მეგონა ორივეს გვტანჯავდა რაღაც, შენ კი არა რაღაც სხვა გვაწამებდა ორივეს….სხვანაირად შენს სახეს, თვალებს, ჩამქრალ ცხოვრებას ვერ ვხსნი…. თუ მე ვერ ვიყავი ბედნიერი ეს არც შენ ყოფილხარ…შეიძლება უფრო მეტადაც დაიტანჯე, მე ვიცოდი რაზე გავბრაზებულიყავი შენ კი არა..ჩემი სინდისი შენი საქციელით მსუბუქდებოდა შენი კი პირიქით….. შენ იმ ცუდ მსახიობს გავდი გამოგონილი პერსონაჟის როლს, რომ ვერ ასრულებს….იდექი ამდენი უხეშობის წინ და ვერაფრით ვიჯერებდი შენს უხეშობას….აკეთებდი სისასტიკეს და შენ არ იყავი სასტიკი…. ვერაფრით დაკარგე სიფაქიზე, მე რომ ესე მიყვარდა…ვერაფრით მოიშორე არადა ყველაზე მეტად ამას ცდილობდი….მაინც გამოჟონავდა შენს მზერაში…ქცევაში…პირველად, რომ ტასო დაგიტოვე….მეგონა გავგიჟდებოდი ნერვიულობით, მაგრამ ვიცოდი ეს უნდა გამეკეთებინა….ისე ფაქიზად არავინ უვლიდა, შენი დაკეცილი ტანსაცმელი სხვანაირი იყო, არ ვიცი საჭმელს როგორ აჭმევდი, მაგრამ ოდნავ არ იყო დასვრილი….

-ვუვცლიდი თუ ისვრებოდა….. გამოტყდა ნიკა და გაეცინა….

-ნიკა არ მინდა ამით დაიტანჯო თავი, ჩვენ მაინც ვგრძნობდით, რომ ეს ყველაფერი ბუნებრივისგან შორს იდგა…..

-ცხოვრებაში თუ რამე სწორად გავაკეთე, შენ რომ ცოლად მოგიყვანე ეს იყო…..ნიკას მისი სახე ხელებში ჰქონდა მოქცეული და თვალებში უყურებდა…თბილი, უპრეტენზიო გამოხედვით….

-ნიკა…ელენეს სახე მოეღრუბლა…. ხომ მპირდები? ძალიან ეშინოდა, ეშინოდა იმის რაც შეიძლება მომხდარიყო, იცოდა უფსკრულის პირას იდგა…იცოდა საკუთარ თავს გაანადგურებდა არასწორი გადაწყვეტილება, რომ მიეღო… ნიკამ მისი ხელი აიღო და გულზე მიიდო….

-შენ დღესაც, რომ გხედავ გული ისევ ისე მიჩქარდება….რომ არ ვიცოდე არ დაგპირდებოდი….ხომ იცი? არც კი იცოდა, რატომ ჰქონდა ამ კაცის ამხელა ნდობა უამრავი იმედგაცრუების მიუხედავად, მისი ყველა სიტყვის ჯეროდა…ენდობოდა და მმის გვერძე ყოფნისთვის გაუცნობიერებლად აკეთებდა ყველაფერს….ამაზე არაფერი უპასუხა…

-შენი ქურთუკი მანქანაში მაქვს, ელენე მოეხვია…

-მე უთო გიყიდე….

-მართლა? გაეცინა ელენეს…

-ხო გუშინ ბარბარემ, რომ დამაბარა პულტი იქ უამრავ უთოთი გარშემორტყმულს შენ გამახსენდი….

-ბარბარეზე ძალიან გამიხარდა…. ნახე სახლში მოტანის სერვისიც ჰქონიათ…..

-სულაც არა, აქ არ მაქვს….

-დღეს მოცემას არ აპირებდი?

-არა!!! წარბები აწია ნიკამ….

-იმედია ოდესმე მაგ უთოს ვნახავ….

-თვითონ მოგიტან…. თვალი ჩაუკრა ნიკამ….ელენე…..მართლა ასეთი ლამაზი ხარ თუ მე ვხედავ ასე? ნიკა ოდნავ უკან დაიწია და ელენეს შეხედა ღიმილით ….

-შენ ხედავ ასე…..

-ასეთი დებილი ვარ?

-შენ თუ ეგ სიდებილე გგონია…ელენე მოიღუშა….

-სულ ასე ადვილი როგორ არის შენი გაბრაზება…ხმამაღლა გაიცინა ნიკამ…..

-ნუ იქცევი ასე განზრახ….ნიკამ მშვიდად დაიწყო…

-ძალიან ლამაზი ხარ, ჩემთვის ყველაზე ლამაზი…..თუ ვინმე არ გგავს არ მომწონს და თუ გგავს ვფიქრობ, რომ შენნაირი მაინც არაა…..იცოდე ახლა რასაც ვბოდავ ეს არავის უთხრა…..

-ბოდავ? წარბი აწია ელენემ…..

-არ აქვს მნიშვნელობა რაცაა…..

-ესე იგი ბოდვა…..ვიმახსოვრებ….

-სხვა დროს აგყვებოდი, რომ გამებრაზებინე…..ახლა უბრალოდ მინდა მშვიდად ვიყოთ……და ერთად…..

………………………

სახე არეული ჰქონდა, კედლებს ლამის შესკდომოდა, ნერვიულობისგან ადგილს ვერ პოულობდა, მთელ ოთახში დადიოდა….შეეძლო ხმამაღლა ეყვირა, ეღრიალა, დაუმსახურებლობის შეგრძნება გუდავდა….

-დამშვიდდი….ჩაილაპარაკა ელენემ……

-მე…….მეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეე…რა დამაწყნარებს! ლამისაა ჭკუიდან გადავიდე, როგორ მიბედავთ…..უმადურებო!!!!

-რას ელოდი თაზო? ნიკა დივანზე ჩამოჯდა ღიმილით…..

-მე რამდენადაც არ უნდა გაგიკვირდეთ თამაზს ვეთანხმები და ჯობია წავიდეთ….ხმამაღლა თქვა მაიამ….

-ააა, გაგვიკვირდეს, რომ ეთანხმები…..შეთქმულებების მოწყობები დიდი ხანია დაამთავრეთ? ლოყაზე მოუსვა ხელი ნიკამ….

-უმადურები ხართ!

-სულაც არა, გიჟები ვიქნებით თუ მეჯვარეებად ისევ თქვენ გვეყოლებით, მე და ელენემ ერთხმად გადავწყვიტეთ…..

-კი, არც კი გვიკამათია..დაამატა ელენემ….

-კარგი! როგორც გინდათ, უბრალოდ 13 წლის წინ ერთი ნათელი ნაბიჯი გადადგით ჩვენი მეჯვარეობა, რომ გადაწყვიტეთ და ახლა ამასაც არ აკეთებთ…..სულ არ გვეშლება ნერვები…

-ვიცი თაზო…გაუცინა ნიკამ..

-ადამიანი ბედის გარეშე, რომ დაიბადები……უმადურები გარშემო ყველგან…..

-ვერ წარმოვიდგენდი თქვენ თუ მაგის იმედი გექნებოდათ იმის მერე რაც გააკეთეთ…..ელენე მართლა გაბრაზებულს გავდა..ნიკა განზრახ აწვალებდა….

-ასეა თაზო ერთმანეთთან დატკბნენ და ვინმე ხომ უნდა გაამწარონ…თვალი ჩაუკრა მაიამ თამაზს….

-ეგ რა შუაშია მაია უბრალოდ შენგან არ მოველოდი….მოიღუშა ელენე…

-არ მოელოდი? ეს იყო რაც იყო, მთავარი ძალა..გადაიხარხარა თამაზმა….ერთადერთი რაც მამშვიდებს დრამანი არააა ქრისტიანი და მეჯვარეც ვერ იქნება, ამიტომ სხვა დანარჩენი „წყალსაც წაუღია“ ლუდოვიკო in action.

–რას გადამეკიდე ტო შენ კიდევ ეჭვიანობ…არ ხარ ნორმალური, ალბათ ნინა ძალიან გააწვალე ეჭვიანობით….მეგობარზე ესე არ გამიგია…..

–შემეშვი რა მენაბდე!

ელენემ თვალით რაღაც ანიშნა ნიკას და მიეხუტა…მალევე გავიდნენ მეჯვარეები, ქოთქოთით და ბრაზით….რამდენიმე წუთი ხმა არ ამოუღიათ…უბრალოდ მშვიდად იყვნენ ისეთი სიმშვიდით ბედნიერებას, რომ მოაქვს…შინაგან სიმშვიდეს ესე ძნელად მოსაპოვებელი რომ არის მთელი გააზრებით გრძნობდნენ…

–ნუღა ვაწვალებთ არ გაბრაზდნენ….ახედა ელენემ….

–ნუ ხარ ასეთი გულკეთილი..გაუძლებენ გაეცინა ნიკას….ცოტა ხანში იქნება მზად მაგათი საჩუქარი და იქამდე დაველოდოთ….

–ძალიან ლამაზი გამოდის……

–ხო ძალიან მოეწონებათ, ჩვენი ქორწილის დღეს ვაჩუქოთ რა..დაიჯღანა ნიკა…

–იქვე?

–აი ძალიან მაგარი იქნება, გადაირევიან….

……

ყველაფერი მოკრძალებულად გაკეთდა. პომპეზური მხოლოდ გულისძგერა იყო და ბედნიერება….ელენე და ანასტასია ერთად გამოვიდნენ სალონიდან, პატარა პატარძალს ჰგავდა ტასუნა.. ელენეს სადა, მარჯნისფერი კაბა ეცვა…..ჩალისფერი დატალღული თმა მხრებზე ჰქონდა გადმოღვრილი…ცოტნეს მანქანაში სიცილით ჩასხდნენ…ვერაფრით შეიკავეს თავი და–ძმამ ანასტასიას დანახვაზე, ცოტნემ თვალით ანიშნა პატარა მეტიჩარაზე….როგორი მონდომებით მოდიოდა…დილით ძალიან ადრე ადგა თმა, რომ გაეკეთებინა და ბედნიერებისთვის ყველაფერი ჰყოფნიდა…..

–ცოტნე ესე ნელა რატომ მიდიხარ? მორიდებულად ჰკითხა ელენემ..

–შენი ყოფილი თუ მომავალი ქმარი არაა ჯერ მისული და შენ უკვე ხომ არ მიხვალ..

–არაა? რატომ? მე მომწერა მივედიო?

–იყო მისული მერე ფეხსაცმელი გაესვარა…სულ ოდნავ მიეცხო ტალახი ნაწვიმარი როა და ხომ იცი სულ გადაირია….ბელთაურს რაც მოედანზე არ აქვს ნარბენი ახლა დარბის….ახალ ფეხსაცმელს ყიდულობენ და თან ხომ იცი მენაბდე ყველაფერს არ ჩაიცვავს სანამ ისეთს არ იშოვის….არ მიდის ჩემს ტანსაცმელზე სხვანაირი ფეხსაცმელიო…

–გაეწმინდათ…გაეცინა ელენეს….

–აუ რაღაც ისეთი ფეხსაცმელია, რომ არ იწმინდება ლაქად დააჩნდა მაინც, ისე ძალიან კი არ ეტყობა მაგრამ ხომ იცი ნიკა ვერაა….მაგ ლაქას მარტო ნიკა ხედავს დანარჩენები გამადიდებლებით თუ შეამჩნევენ…

ელენე ნიკას მდგომარეობის წარმოდგენაზე სიცილს ვერ იკავებდა….არადა მენაბდე ამას ისეთ პრობლემად აღქვავდა, რომ სულ დაძაბული იყო…..

………

ნიკასაც სიცილი აუტყდა ტასუნა, რომ დაინახა…რამდენიმე წამი სახეზე ხელი ჰქონდა აფარებული ისე ეცინებოდა….

–ბოდიში რომ გალოდინე, მაგრამ იმ ფეხსაცმლით ჭკუიდან გადავიდოდი…. უთხრა და ლოყაზე აკოცა ნიკამ…

–წარმომიდგენია რა გადაიტანე….

–არ გინდა…ძლივს შეიკავა თავი სიცილისგან….

–გამიკვირდებოდა ასეთი რამე რომ არ მომხდარიყო გეფიცები….

–ჩემს ჩვევებზე სხვა დროს ვიცინოთ ახლა მემგონი ქორწილი გაქვს…

–ხელი მომკიდე, ისეთი ქუსლები აქვს ამ ფეხსაცმელს ძლივს დავდივარ…..

–არ დამაბიჯო საყვარელო, თორემ კიდევ გადაგვედება ქორწილი….

–მე იცი რა გამიკვირდა, შენ, რომ სხვა ფეხსაცმელი არ გქონდა წამოღებული ყოველიშემთხვევისთვის ადრე გახსოვს ესე დადიოდი…..

–საყვარელო ვღელავ და ამიტომ ესე მკაცრად ნუ განმსჯი……ჩაეცინა ნიკას….

გაბუსხული მეჯვარეები იმ დღეს, რომ გაიგეს ამის შესახებ….ძლივს შეკავებული სიცილი მათი დანახვისას…დემეტრეს და ანასტასიას გაბრწყინებული თვალები…..ყველა ახლობლის სევდანარევი სიხარული…ისევ შეგრძნება, რომ მეორე ნახევარია…..ისევ განცდა რომ ერთმანეთთან უფლებები და მოვალეობები აქვთ….სიუცხოვის წაშლილი საზღვრები…..სიმშვიდე სიჩუმეში გამჯდარი და და ძლეული შფოთი…. ტაძრიდან გვიან გამოვიდნენ…..გულმხურვალე მადლობა უფალს შემწეობისთვის იმ სიმშვიდისთვის რაც მათ სულებში იდგა…..

..

–ეს რა დარბაზია? მშვიდად იკითხა თამაზმა მანქანაში…

–აქ გვაქვს ქორწილი გაეცინა ელენეს..

–ახალია ? აქამდე არ ვყოფილვარ…..ძალიან დიდი და ლამაზი შენობაა….

–მოგეწონა თაზო? მაია შენ? მხარზე ხელი დაადო ნიკამ…..

–ძალიან ლამაზია, თან ნახე მარჯვენა ფასადზე თამაზ მეკარის ხელთათმანია გამოსახული…..ისე თქვა თვალი არ მოუშორებია შენობისთვის მაიას….ელენემ და ნიკამ თვალი გააპარეს ერთმანეთისკენ და მალევე გადმოვიდნენ მანქანიდან….ყველაფერი ძალიან გემოვნებით იყო, არაფერი გადაჭარბებული და არც უბრალო….

–მხოლოდ ქორწინებისთვისაა ეს დარბაზი……

–რა ქვია ნიკა? აქ ხშირად უნდა მოვიდე ხოლმე გაეცინა ბელთაურს..

–მოგიწევს…ჩაიდუდღუნა ნიკამ…..რომ შევალთ სახელს გეტყვით…..



–მადლობა ყველას დღეს აქ ყოფნისთვის…იმისთვის, რომ გულწრფელად შეგიძლიათ გაიზიაროთ ჩვენი სიხარული…..მე და ელენე ვამაყობთ იმით, რომ გვყავხართ…მთელი ამ ხნის განმავლობაში ვგრძნობდით რომ თქვენ ჩვენს გვერდით იყავით….ძალიან დიდი მადლობა ამისთვის….არ მიყვარს ხოლმე ესეთი სიტყვების წარმოთქმა და ყურადღების ასე მიქცევა…ჯანდაბა!!!! რომ ვუკვირდები ყველაფერს ასე ვიწყებ, რომ არ მიყვარს ბევრი ლაპარაკი და მერე მაინც ბევრს ვლაპარაკობ…..თქვენ ძალიან ახლობლები ხართ და გამიგებთ….ყველას გაეცინა….

გამიგებთ იმას, რომ უნდა ვთქვა და უნდა ვთქვა ასე, თქვენთან ერთად ის „მადლობა“ რომელსაც არ ვათ დარწმუნებული გადავიხდით თუ არა, მაგრამ ყველაფერს გავაკეთებთ ამისთვის…..რამდენიმე თვე გავიდა რაც ეს გავიგეთ და ვფიქრობთ რა გავაკეთეთ ისეთი, რით დავიმსახურეთ რომ ორმა ადამიანმა ასე შეგვიყვარა….ყველაფერი გააკეთა, წარმოუდგენელი რაღაცები ჩაიდინა…. ხომ არის რაღაცები რაც ზუსტად იცი…. ახლა ზუსტად ვიცით,რომ მსოფლიოში საუკეთესო მეჯვარეები მე და ელენეს გვყავს! ეს შეგიძლიათ სუბიექტურ მოსაზრებად ჩათვალოთ, მაგრამო ობიექტურად ნამდვილად ასეა….მაიამ და თამაზმა დაბნეულად შეხედეს ერთმანეთს, ვერ მიხვდნენ რა ხდებოდა….

რთული ცხოვრება გვქონდა მე და ელენეს…ამას ისიც მოწმობს, რომ ჩვენს მეორე ქორწილზე ხართ! ღიმილი ვერ შეიკავეს…..იმდენად რთული იყო ჩემ გამო ყველაფერი არაფერს მოვყვები და თქვენმა უმრავლესობამ თუ არა ყველამ ეს ისედაც იცით! მე ყველა მეგობარი დავკარგე…ყველას ზურგი ვაქციე…ყველა გავანაწყენე და ახლა ყველას ბოდიშს გიხდით….. ძალიან ვეცადე, მაგრამ ვერაფერი ვაწყენინე ბელთაურს…არადა თუ ამ ადამიანს კარგად იცნობთ მიხვდებით, რომ ძალიან პატარა წყინს…მთელი ეს წლები ჩემს გარშემო იტრიალა საითაც შევტრიალდებოდი ისიც ისევე იქცეოდა, არაფრით მომცა უფლება ჩემს ზურგს უკან დარჩენილიყო…არ თქვა ის სიტყვები, რომელსაც ყველა იტყოდა…..ჩემი ნათესავების შემდეგ ერთადერთი კაცია ვისაც ხელი არ გაუშვია და ვისაც ბელთაურის თამაშისთვის გიყურებიათ იცით როგორი ძლიერი ხელები აქვს! მე სულ მქონდა მისი იმედი მოედანზე და თურმე ცხოვრებაში ის გაცილებით უფრო საიმედოა…..აქ ვგულისმობ უკრაინასთან გაშვებულ გოლებს……“მოგკლავ“ ჩაიდუდღუნა

–მაგ ბურთებს ვერ ავიღებდი!

–ასაღები ბურთები იყო ეგ თაზო!

–არ ყოფილა!

–შევთანხმდეთ, რომ ვერ ვთანხმდებით ბელთაური! (ეს ერთ–ერთი ლექტორის საყვარელი ფრაზაა!)……დაძაბული ჰაერი სიცილმა გააპო, მაგრამ მალევე ყველა გაჩერდა…..

უბრალოდ არ შეიძლება ვერ დააფასო….არ იყო ბედნიერი და მადლიერების გრძნობა არ გახრჩობდეს….მაია ალბათ ერთადერთი ადამიანი იყო ამ წლების განმავლობაში ვისთანაც ყველაზე ხშირად მახსენდებოდა როგორი ვიყავი ადრე…..სერიოზულად მასთან ვერ იქნებოდი…ან უნდა გეცინა ან გეკამათა….დაუფარავად მეუბნებოდა რომ საშინლად ვიყავი გასუქებული და ამის გამო ისე დამცინოდა თითქოს თვითონ არ ყოფილიყოს პუტკუნა…

–მემაბდე! მაიამ მთელ ხმაზე დაუყვირა…

–აი ზუსტად ასე…ყოველთვის ბრაზდება ამაზე, მიყვარს სტაბილური ადამიანები, რომლებიც გაბრაზების ობიექტსაც არ ცვლიან….ელენესთვის ვიცი რამდენს ნიშნავდა და ალბათ ამ მადლობას ვერ გადავიხდი უამრავი მცდელობის მიუხედავად….დარწმუნებული ვარ მისი იდეა იყო ის რასაც ასე ხმამაღლა ვერ ვიტყვი, მაგრამ ელენეს აქვს რაღაც იდეა….ნიკამ ელენეს ხელი მოკიდა და მიკროფონი მიაწოდა…..

–ამ დარბაზში პირველი ჩვენი ქორწილია…რამდენიმე თვის წინ დავიწყეთ მშენებლობა….სიმართლე გითხრათ მე და ნიკამ ძალიან ბევრი ვიფიქრეთ რა შეიძლებოდა გაგვეკეთებინა….მსოფლიო ჩემპიონატის საგზური იყო აქტუალური, მაგრამ მერე გადავწყვიტეთ, რომ იქ ისედაც მივდივართ! არ გვინდოდა მატერიალური ყოფილიყო ამით თითქოს გავაუბრალოებდით იმ მადლიერების შეგრძნებას რაც გვაქვს…თანაც არც თქვენთვის იქნებოდა ასეთ მნიშვნელოვანი……ამ დარბაზს ერთადერთი სახელი აკლია…თუმცა პირველი ეს ჰქონდა, უბრალოდ ბოლომდე გვინოდა „საიდუმლოდ“ შეგვენახა და ამიტომ შენობის წინა ფასადზე სახელი დაფარულია…..მატერიალური საჩუქარი მაინც გამოგვდის, მაგრამ ჩვენ უამრავი დრო დავხარჯეთ სასიამოვნოდ, რომ ის სიმბოლური დატვირთვა მიგვეცა რაც სულ ექნება…..

ამ დარბაზს „მეჯვარეები“ ჰქვია და მხოლოდ ქორწინებისთვის არის განკუთვნილი თუ ახალი მეპატრონეები დანიშნულებას არ შეუცვლიან….თუმცა იმ ჩუქების ხელშეკრულებაში, რომელიც ხელში მიჭირავს პირობადაა დათქმული, რომ ერთი წელი ამის გაკეთების უფლება არ აქვთ!

–ხომ ხედავთ დღეს მხოლოდ ჩვენ არ ვაწერთ ხელს…ნიკამ სიცილით ანიშნა ჩუქების ხელშეკრულებაზე მეჯვარეებს….

–ესენი აფრენენ! ჩაილაპარაკა თამაზმა…ორივეს ეტყობოდა, რომ დაბნეულები იყვნენ….ვერც ხალხის ტაშმა გამოარკვია მაია…..

–ხო ის იდეა რომელიც ელენეს აქვს და მე მხოლოდ მხარს ვუჭერ ცოტა დროშია გაწელილი, მაგრამ მაინც გვინდა ახლა ვთქვათ…..

–სინამდვილეში მე ერთხელ ვთქვი და იმის მერე ნიკა არ მასვენებს…..შეიძლება არც გამოვიდეს..

–გამოვა!

–ნიკა დამაცადე…გაეცინა ელენეს….გვინდა, რომ თაზოს შესახებ წიგნი გამოვიდეს…ფეხბურთზე იქნება…მათი თაობის ნაკრებზე…ნიკას ტრამვაზეც…

–ეგ ამბავი წიგნს პროფილურს გახდის და არ გვინდა….

–მხოლოდ ამაში არ მეთანხმება მენაბდე, მაგრამ მოუწევს შეგუება….

–მეორე ქორწინება ქალს უფრო კატეგორიულს ხდის, ყველას გირჩევთ არ გაეყაროთ ცოლებს თუ ოდნავ მაინც ფიქრობთ, რომ ისევ მისი პატარძლად „ატანა“ მოგიწევთ….

–იუმორი უმძაფრდება ჩემს ქმარს თადათან….ელენემ ნიკას ხელი წელზე მოხვია და მიეხუტა….

–მხოლოდ იმიტომ არ ვამბობ არაფერს, რომ „ქმარი“განსაკუთრებულად მესიამოვნა თორემ ხომ იცი ასეთ დროს არ ვჩერდები, ჩაჩურჩულა ნიკამ….

–ყველამ კარგად იცით, რომ მაია განსაკუთრებულად კარგად წერს…გვინდა რომ, თუ რა თქმა უნდა თანახმა იქნება თაზოსთან ერთად მან დაწეროს ეს წიგნი….ამ ყველაფერთან ძალიან ახლოს იყო….აქაც გვაქვს მოთხოვნა..ჩვენ არ ვერევით წიგნის სიუჟეტში, არც თანმიმდევრულობაში არც შინაარსში და მხატვრულ მხარეში…უბრალოდ მხოლოდ ერთი პირობა გვაქვს…წიგნში იქნება თავი, ძალიან მცირედი…რომელსაც ერქმევა მეჯვარეები და იქ აღწერილი იქნება თქვენი იდეა…..ბელთაურის ცხოვრება ამის გარეშე ვერ წარმომიდგენია……ელენეს გაეცინა იმათ სახეებს, რომ უყურებდა….

–ხო პირობას გავავრცობ…..მე რა ვქნა ალბათ ასათიანი დასანახად ვერ მიტანს, მაგრამ ვერაფრით ვპოულობ სიტყვას, რომჯელიც „პროფილურს“ ჩაანაცვლებს…ესე იგი…ეს თავი, რომ პროფილური არ გამოვიდეს ჩვენ არ ვიქნებით ნახსენები…მე და ელენე…ამ თავში ყველაფერი იქნება შეცვლილი იდეის გარდა და ნახსენებიც არ იქნება ელენე და ნიკა…..აქვე სანქციასაც მოვაყოლებ წიგნს სხვა შემთხვევაში არ დავბეჭდავთ! ვიცი ეს არ არის დამაბრკოლებელი გარემოება ამიტომ ქვე სანქციასაც დავამატებ, ბელთაურის ძალიან ბევრი ვიდეო ინახება….იქ სადაც საჭიროა…..უბრალოდ მინდოდა შემეხსენებინა, რომ მათი ბედი მასზეა დამოკიდებული…..

მაიას ცრემლები მოდიოდა…ბელთაური ადგილს ვერ პოულობდა…..საერთოდ არ მოელოდნენ…ოდნავ ვერ იფიქრებდნენ…..ზუსტად იცოდნენ, რომ ყველაზე მაგარი შეგრძნება დაფასებულობაა…იმის რასაც მთელი გულით აკეთებ…….არც უფიქრიათ, რომ სანაცვლოდ რამე მიეღოთ მათი ბედნიერების გარდა…..ვერც კი მიხვდნენ, როგორ იქცნენ მათი ცხოვრების „გმირებად“…… უანგარობა ჭეშმარიტებას ბადებს და ეს ჭეშმარიტება ყველაფერია, რადგან ყველა შეგრძნებას მისი სურნელი ასდის და სინამდვილის ეს განცდა შეუფასებელია…..

…………………

ელენემ არაფრით მისცა უფლება აუხდენელი ოცნებები ისევ ჰქონოდა….ბევრი უარის მიუხედავად მონპელიეში მაინც წავიდნენ…..დემეტრეს მკურნალობა ყველაზე მთავარი იყო….მამამის დაყვებოდა და უკვე საგრძნობლად მეტი იცოდა ფეხბურთის შესახებ…თითქოს მოედანს საჭადრაკო დაფად აღიქვავდა…თითქოს ხედავდა ყველაფერს რა როგორ უნდა ყოფილიყო და მიუხედავად იმ ორწლიანი უვარჯიშობისა იცოდა უკეთესი ფეხბურთელი დადგებოდა ვიდრე ამ ტრამვის გარეშე….ნიკას არ უნდოდა ელენეს ოცნებები მისას შეწირვოდა, თითქოს მიჩვეული იყო ამით ცხოვრებას და თვითონ უფრო გაუძლებდა….არ უნდოდა ის ცენტრი რომლის შექმნაზეც ამდენი იწვალა ელენემ დაეკარგა…მაგრამ ცოლმე ყველა გზა მოუჭრა……

–ნიკა მერე ხომ დავბრუნდებით? საბოლოოდ ხომ საქართველოში ვიცხოვრებთ… და მერე ისევ აღვადგენ…..

–არ შეიძლება, ელენე ასეთი წყვეტა უკან წევს ყველაფერს…..

–მე სულ მინდოდა დოქტორანტურაში მესწავლა…..უკვე საბუთები გავაგზავნე და მიმიღეს…

–მერე? ეგ რა შუაშია?

–მონპელიეს ერთ ერთ უნივერსტეტში….თვალმოუშორებლად უყურებდა ნიკა….ყოველთვის უკვირდა ამხელა ძალა როგორ ჰჰქონდა ელენეს….სულ აოცებდა, როგორ არასდროს ეტყობოდა ის ათი წელი…ამასაც ვერაფერში ტევდა, ვერ აქცევდა….ლოგიკის საზღვრებს სცდებოდა ელენეს საქციელი…..

–იქ უნდა ისწავლო?

–ხო შენთან ერთად უნდა წამოვიდეთ! იქ უნდა ვიყოთ, შენ უნდა აკეთო ის რაც გინდა და ეს ჩემთან ერთად უნდა გააკეთო, მე უნდა შეგიწყო ხელი, მე უნდა დაგეხმარო, მე უნდა გავაკეთო ყველაფერი…..შენ ისევ უნდა ნერვიულობდე თამაშის წინ, უფრო მეტადაც…ისევ უნდა შეიყვარო ეს მღელვარება და მე ისევ უნდა გელოდებოდე თამაშიდან მოსულს…ისევ უნდა ვუყურებდე თამაშს და ვცდილობდე გამოვიცნო როგორ ხასიათზე ხარ ამ თამაშის მერე….მე ყველაფერი უნდა გავაკეთო, რომ შენი აუხდენელი ოცნებები გაქრნენ…მხოლოდ შორეული ოცნებები გქონდეს და გეხმარებოდე მათ ასრულებაში…. შენ ისევ უნდა შეგეძლოს შენი ემოციები ნაკრებს დაუკავშირო…ისევ უნდა გქონდეს ის განცდა, რომ განუზომლად ბევრს აკეთებ მისთვის…. შენ ისევ უნდა განიცადო ევროპაზე გასვლა….მე ისევ ისე უნდა გამიხარდეს….. შენ ისეთი მწვრთნელი იქნები როგორიც ფეხბურთელი და ვიცი ყველაფერი კარგად იქნება….სანერვიულო მომემატება მხოლოდ რადგან ძალიან სიმპატიური მწვრთნელი იქნები, თანაც ახალგაზრდა და….

–ჩემთვის მხოლოდ შენ არსებობ….ჩახლეწილი ხმით თქვა ნიკამ…

–ვიცი….და იცოდე ჩემს ყველა საქციელში ამ ცოდნას დაინახავ…..აღარასოდეს იქნება ისეთი მომენტი, როცა ოდნავ მაინც შეგეპარება ეჭვი ჩემს ნდობაში….როგორც შენ მენდობი და ამით რამდენ ძალასაც მაძლევ გპირდები, რომ შენც….

–ელენე….ჩემო საყვარელო….ნიკა მთელი ძალით მოეხვია….შენ უბრალოდ ვერ ხვდები…არ შეიძლება ხვდებოდა რამდენი ხარ ჩემთვის…..

–არასოდეს მითხრა, რომ არ ხარ დარწმუნებული ნიკა როგორ მიყვარხარ, მაშინ, რომ მითხარი….ანასტასია შემოვარდა ოთახში…..

–მამიკო დემეტრეს უთარი გადამირთოს მაშა და დათვია…მაბრაზებს, ფეხბურთს უყურებს….

–შენ მოდი აქ უყურე მამა…

–არა იქ მინდა! გაჯიუტდა ტასო….. ორივემ სიცილით შეხედეს ერთმანეთს ანასტასიას სიჯიუტეზე..

–ვფიქრობ, რომ მშობლები შვილების ცხოვრებაში ზედმეტად არ უნდა ერეოდნენ!!! ჩაჩურჩლა ნიკამ ელენეს და მშვიდი სახით შეხედა თვალებგაფართოებულ ანასტასიას….

–მამიკო…..მოიღუშა ტასო…

–მოენატრე მამიკოს, მოდი ჩემთან რა….სულ დარბიხარ, სულ მოძრაობ და სულ არ მოდიხარ ჩემთან…..

–ბევრი საქმე მაქვს…..რატომ გეცინება მამა….მეც მაქვს ბევრი საქმეები და დემეტრე არ მაცდის….

–ამის ქმარი უკვე მეცოდება!…..თქვა ელენემ და ღიმილით ფეხზე წამოდგა…

–„ვარდი უეკლოდ ვის მოუკრეფია“.. მე სულაც არ მეცოდება გაიცინა ნიკამ….

…………….

მონპელიეში ყიფიანიც წაიყვანა….განზრახ, ჯიუტად მოედნის ცენტრში ათამაშებდა სანამ ის ადგილი არ „იცნო“ ყიფიანმა….მერე იცოდა რომ ერთად დაბრუნდებოდნენ იმ ქვეყნისთვის, რომლისთვისაც არაფერი ენანებოდა…..

………….

ეს არც ფეხბურთზეა და არც მის დაკარგვაზე….

უბრალოდ ძალიან ძნელია აუხდენელი ოცნებების სიმძიმე ჩენს გადაღვლეპილ მხრებზე….

ამოსუნთქვაც კი ძნელია…

როცა ოცნებასთან მიკარებასაც ვერ ბედავ…

ტვირთის სიმძიმით მოხრილი მხრები….

და ამ მუდმივობის აუტანლობა….

სულ ვფიქრობ მაინც…

ოცნების გარეშე ყოფნა უფრო ძნელია თუ აუხდენელი ოცნებების სიმძიმე…

აუტანელია ყველაფერი….

მაგრამ ყველაზე მეტად იმის რისი ატანაც მსუბუქად მარტივია….

ისევ დამძიმებული, დაჩაგრული და გულმოკლული სურვილები მასულდგმულებს…

ოცნების გარეშე დარჩენა კი უბრალოდ კლავს !!!!

წიგნი, რომელსაც ეს წარწერა ჰქონდა ბელთაურის დროინდელ ფეხბურთზე იყო…ერთი თავის გარდა……

….

შეიძლება ძალიან ბევრი ცოდვის გარშემო იდგე და სული მაინც არ დაგიბინძურდეს….მჯერა, რომ შეიძლება….

მომწონს
9
ფავორიტებში დამატება
15
visii motxroba?
zedmetad banaluria